Thursday, January 8, 2009

ဘယ္မွသြားရန္ စိတ္ကူးမရွိ


တစ္ရက္တစ္ရက္ ခ်ိန္းဆိုတာေတြ၊ အလွူေတြ၊ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ အစည္းအေဝးေတြကို ေတာှေတာှေလး ေျကာက္ေနမိတယ္။ မေန့ကဆို လမ္းေတာှေတာှေလး ေလ်ွာက္လိုက္ရတယ္။ အျပင္တခါတခါ ထြက္ရင္ ပိုက္ဆံက ေတာှေတာှကုန္တယ္။ အခ်ိန္လည္း ကုန္တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ေတြလည္း ေတာှေတာှပ်က္တယ္။ တခါတေလ လက္ထဲမွာ ရွိတာက ၃၀၀၀ ေလာက္နဲ့ အသင္းအဖြဲ့ေတြက အစည္းအေဝး တစ္ပါတ္တစ္ျကိမ္ေလာက္ ေခါှတဲ့အခါမ်ိုး ျကံုလာရင္ ထြက္ပဲေျပးခ်င္ေတာ့တယ္။ ကိုယ္က ကုမဿပဏီ ပိုင္ရွင္ေတြလို ဘာကားမွ ရွိတာလည္း မဟုတ္ေတာ့ ေတာှေတာှ ဒုကဿခေရာက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ မရွိရင္ ရွိတဲ့သူဆီက ေခ်းငွားသြားတယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ္မရွိရင္ သြားကို မသြားေတာ့ဘူး။ မလာလို့ လွမ္းဖုန္းဆက္ေနမွာ စိုးရင္လည္း ဖုန္းကို ပိတ္ထားစရာေတာင္ မလိုဘူး။ အံဆြဲထဲ ဝွစ္ခနဲ ပစ္ထည့္ထားလိုက္ရင္ပဲ ဆက္သြယ္မွု ဧရိယာျပင္ပ ေရာက္သြားျပီး အရမ္းပဲ အလုပ္မ်ားေနသလိုလို၊ အစည္းအေဝးခန္းထဲပဲ ေရာက္ေနသလိုလို။ ဖုန္းပိတ္ျပီး တမင္သက္သက္ ေရွာင္ေနတာမ်ိုး မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ။ CDMA မက္ေဆ့ပို့လို့မရတာဟာ ျမန္မာျပည္မွာ အထူးေက်နပ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဝန္ေဆာင္မွုျကီး တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေျပာတာ။ ဒါေျကာင့္ အခုထက္ထိကို So called GSM နဲ့ မလဲေသးတာေပါ့။ 


1 comment:

Anonymous said...

ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတဲ့ အေရးအသား ေလးပါဗ်ာ ႀကိဳက္တယ္ ႀကိဳက္တယ္။ So Called GSM တဲ့။ ထိတယ္ဗ်ာ။