Thursday, August 9, 2007

Living for what?

က်ြန္ေတာှဟာ အသိတစ္ေယာက္ရဲ့ ဈာပနကို လိုက္ပို့ရင္း ေခါင္းထဲကို အေတြးတစ္ခုက ေရာက္လာပါတယ္။ လူဟာ ေသသြားတဲ့အခါ ဘာမွကို မရွိေတာ့ဘူး။ ငိုတဲ့သူေတြက ငိုေနျကတယ္။ နွေျမာတဲ့ သူေတြက နွေျမာေနျကတယ္။ ေတာင္းပန္တဲ့ သူေတြက ေတာင္းပန္ေနျကတယ္။ ေသသြားတဲ့လူက ဘာသိေတာ့မွာလဲ။ အသက္မဲ့ေနတဲ့ ကိုယ္ခနဿဓာေဘးမွာ တရားစာေတြ ရြတ္ဖတ္ေနျကတယ္။ သရဏဂံု တင္ျကတယ္ေပါ့။ ဘာကို သရဏဂံု တင္ေနတာလဲ။ ဒီကိုယ္ခနဿဓာျကီးဟာ ဘာမွ သံုးမရေတာ့ဘူး။ ဗုဒဿဓဘာသာ အေျကာင္းကို ေစ့ေစ့ငုငု နားလည္ရင္ ဝိညာဉ္ဆိုတဲ့အရာ မရွိဘူး ဆိုတာကို နားလည္ျကပါလိမ့္မယ္။ ပိုးေလာက္လန္းလိုပဲ အသက္နဲ့ ခနဿဓာဟာ တစ္ဘက္ တြယ္ျငိရာကို ရမွ ဒီတစ္ဘက္ကို စြန့္ခြာတယ္။ ဒီဘက္မွာ အဆံုးသတ္ သြားတာနဲ့ အျခားဘက္မွာ အသစ္စတယ္။ စိတ္သစ္ လူသစ္ေပါ့။ အဲဒီ က်န္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ခနဿဓာျကီးကို က်န္ခဲ့တဲ့ လူေတြက လွပေအာင္ျပင္ဆင္၊ အခုက်မွ တသသ သတိေတြရ၊ မ်က္ရည္ေတြ တရေဟာ ထြက္ျပီး ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ေနလိုက္ျကတာ။ အဲဒီလူ အသက္ရွင္စဉ္မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခဲ့ရဲ့လား။ ရိုေသသမွု ျပုခဲ့ရဲ့လား။ သူ့ကို တန္ဖိုးထား ခဲ့ရဲ့လား။ သူ့ကို ေကာင္းစြာ ေထာက္ပံ့ကူညီမွု ျပုခဲ့ရဲ့လား။ ကိုယ္လုပ္ေပး နိုင္တာေလးေတြ လုပ္ေပးျဖစ္ ခဲ့ရဲ့လား။ ေသသြားေတာ့မွ ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ျပမေနပါနဲ့ေတာ့။ ဒါေတြကို ျပန္စဉ္းစား ျကည့္သင့္ပါတယ္။

ကြန္ဖ်ူးရွပ္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းရွိတယ္။ မိဘေတြကို သားသမီးေတြဟာ ေထာက္ပံ့ ျပုစု ယုယမွု ရွိရမယ္တဲ့။ ဒီလိုပဲ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ေခြးကေလး၊ ေျကာင္ကေလး ေတြကိုလည္း ဂရုစိုက္ ျပုစု ရတယ္တဲ့။ အဲဒီေနရာမွာ ရိုေသေလးစားမွု ဂါရဝတရား ဆိုတာ မရွိရင္ လူျကီးမိဘဆိုတာ ေခြးေတြေျကာင္ေတြနဲ့ တတန္းတစားတည္း ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာေပါ့တဲ့။ အလြန့္အလြန္ကို ထိေရာက္မွန္ကန္တဲ့ စကားေလးပါပဲ။ တခ်ို့ေတြက ပိုက္ဆံရွိလို့ မိဘဘိုးဘြားေတြကို အိမ္ေပါှေခါှ တင္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့နဲ့ ဆက္ဆံတဲ့အခါ ကိုယ္နွုတ္အမူအယာ ယဉ္ေက်းမွု မရွိဘူး။ ကိုယ္က တင္ေက်ြးထားရတာပဲ ဆိုျပီး အထက္စီးက ဆက္ဆံျကတယ္။ ဒါဟာ ရိုေသေလးစား သိတတ္မွု မဟုတ္ပါဘူး။ ထမင္းေက်ြးျပီး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ေနတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ေသသြားတဲ့ အခါက်မွ အရင္က ေကာင္းကြက္ေလးေတြ သတိရစရာေလးေတြ ျပန္ျမင္လာျပီး ဝမ္းနည္းတတ္ ေနာင္တရတတ္ ျကတယ္။ အမွားရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လြွတ္ပါဆိုျပီးလည္း တတြတ္တြတ္ ေတာင္းပန္ျကျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အသက္ရွင္စဉ္မွာ ကိုယ္တတ္နိုင္သမ်ွ အေကာင္းဆံုး ဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။ ေသျပီးတဲ့ ေနာက္မွေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ အက်ိုးမထူးေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာတဲ့ အေတြးကေတာ့ လူဟာ ဘာလို့ အသက္ရွင္ေနရတာလဲ ဆိုတာကိုပါ။ ငယ္ရြယ္စဉ္မွာေတာ့ မအိုေသးလို့ အသက္ရွင္တယ္လို့ ေျပာလို့ရတယ္။ အသက္ျကီးသူမ်ားကေတာ့ ဘာကို ေမ်ွာှလင့္ရမွာလဲ။ က်ြန္ေတာှ ေတြ့ဖူးတဲ့ အသက္ျကီးသူ အမ်ားစုဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိျကေတာ့ပါဘူး။ ဝတဿတရားေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဘုရားရွိခိုးမယ္၊ ထမင္းစားမယ္၊ စာေလးေပေလးဖတ္ တီဗြီေလး ျကည့္မယ္၊ ျပီးရင္ အိပ္မယ္။ ဒီလိုနဲ့ နိစဿစဓူဝ လည္ပတ္ေနျကတယ္။ အသက္ျကီးျပီးရင္ ေသရမယ္ဆိုတာ သိေနျကျပီ။ ေသကလည္း မေသေသးဘူး။ ဒီျကားထဲမွာ ဘာအတြက္ ထမင္းစားျပီး အသက္ဆက္ေန ျကတာလဲ။ လူမမာဆိုရင္ ပိုဆိုးပါတယ္။ မိသားစုက ပိုက္ဆံမတတ္နိုင္ရင္ ပိုျပီး ဆိုးပါတယ္။ အသက္မေသဖို့ အတြက္နဲ့ တခ်ို့ဆို စည္းစိမ္ျပုတ္ ကုသျကရတယ္။ မေသလို့ ျပန္ေကာင္းလာေတာ့ေရာ အဲဒီလူဟာ ဘာေတြမ်ား ထူးထူးျခားျခား လုပ္ဖို့ ရွိေနမလဲ။ ဘာမွ လုပ္စရာ မရွိဘဲ လူ့ဘဝမွာ သာမန္ ေနထိုင္ျခင္းမ်ိုးကေတာ့ ပ်င္းစရာ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ လုပ္ခ်င္စိတ္ပါ။ လူဟာ တစ္ခုခု လုပ္ဖို့ စိတ္အားထက္သန္ ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ျကီးလည္း ေနေပ်ာှပါတယ္။ အသက္ျကီးသူ အမ်ားစုထဲမွာ ေယာက္်ားေတြက မိန္းမေတြထက္ပိုျပီး ဘဝေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ကို ေနရတာ တန္တယ္လို့ ထင္မိတယ္။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ေယာက္်ားေတြဟာ တစ္ခုခု လုပ္ေနရတာကို ဝါသနာ ပါလို့ပါ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ မ်က္စိကြယ္၊ ေလျဖတ္၊ အိပ္ယာထဲ လဲေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေနရတဲ့ ဒုကဿခဟာ ေတာှေတာှျကီးကို ျကီးမားသြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအတြက္ က်န္းမာေရးဟာ အေရးျကီးတယ္။ ဒုတိယ အေရးျကီးတာက တစ္ခုခုကို အျမဲစိတ္ဝင္စားေနဖို့ပါပဲ။ ဆရာျကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို့လို ေနာက္ဆံုး ကြယ္လြန္ သြားခ်ိန္အထိ သုေတသန ျပုခဲ့ျကသူမ်ားဟာ အသက္ျကီးေသာှလည္း ေနထိုင္ရတာ အဓိပဿပာယ္ မဲ့မေနပါဘူး။ အျမဲတမ္း စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု လုပ္ဖို့ စဉ္းစားလုပ္ကိုင္ ေနျကလို့ပါပဲ။

တစ္သက္လံုး ဝိသမေလာဘနဲ့ ပစဿစည္းဥစဿစာေတြရွာ၊ အရမ္းခ်မ္းသာျပီး လူမမာျဖစ္၊ ေအာက္စီဂ်င္ေတြ၊ နွလံုးခုန္စက္ေတြနဲ့ အသက္ဆက္၊ အိပ္ယာထဲလဲ၊ ကိုယ့္ေဝယ်ာဝစဿစကိုယ္ေတာင္ ကိုယ္မသုတ္သင္နိုင္၊ ေရာဂါဗလပြနဲ့ ေသဆံုးျကသူမ်ားကိုလည္း ေတြ့ဖူးပါတယ္။ သူတို့ရဲ့ အသက္ရွင္သန္ျခင္း အဓိပဿပာယ္ဟာ ဘာလဲ။ ပခုကဿကူ ဦးအုန္းေဖလို လူမ်ိုးကေရာ စံျပလူ့ဘဝလား။ အသက္ရွင္စဉ္မွာ စိတ္သန့္သန့္နဲ့ ေနနိုင္ေအာင္ ျကိုးစားမယ္လို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ ကိုယ္မေကာင္းတာကို သူတစ္ပါးကိုလည္း မကူးစက္ေစရဘူးလို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုး လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ေနာင္တမရ၊ ဝမ္းနည္းမေနရေအာင္ သူအသက္ရွင္ ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဘက္က အေကာင္းဆံုး ဆက္ဆံသြားဖို့ကိုလည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါတယ္။ လူေတြ အသက္ရွင္လာတာ တကယ္ေတာ့ ေသဖို့ပါပဲ။

No comments: