Friday, May 25, 2007

Lions


ငါကျခေသဿင့ ျမက္မစားဆိုတဲ့သူေတြ ရယ္ဖို့ေကာင္းတယ္။ ေမရီအင္တြိုင္းနက္ရဲ့ စကားေလးလည္း ျကားေယာင္မိျပန္တယ္။ 



ျခေသဿင့

ဟိမဝနဿတာေတာ၌ ျခေသဿင့မ်ိုး ေလးပါးရွိသည္။ ေလးပါးဟူသည္ကား ကဏဿဍုျခေသဿင့၊ တိဏျခေသဿင့၊ ကာဠျခေသဿင့၊ ေကသရျခေသဿင့ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ပဏဿဍု အမည္ရွိေသာ ျခေသဿင့သည္ သစ္ေခါက္၊ သစ္ေပြးကဲ့သို့ ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ အဆင္းရွိသည္။ သစ္ေခါက္၊ သစ္ခြန္မ်ားကို စား၏။ လူ၁၂ေယာက္၏ ခြန္အားဗလမ်ိုး ရွိသည္။ အထက္သို့ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ တစ္ရာနွစ္ဆယ့္ငါးျပန္ ခုန္တက္နိုင္သည္။ ေျမညီအျပင္၌ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ငါးရာ အေရွ့၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ တူရူအေရာက္ ခုန္လြွားနိုင္သည္။ တဟုန္တည္း ေျပးမူ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ နွစ္ေထာင္ခရီးကို ေျပးနိုင္၏။ ေဟာက္ေသာ အသံသည္ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ နွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ အရပ္ေလးမ်က္နွာနွံ့လ်က္ ျကားရ၏။

တိဏျခေသဿင့သည္ ျမသီး၊ ျမရြက္၊ ကမဿဗလာအစိမ္း အဆင္းကဲ့သို့ အလြန္စိမ္းေသာ ကိုယ္အေမြးအေရာင္ ရွိ၏။ အျမီးမွင္ ဆံဦးစြန္းမွစ၍ အျမီးက ေက်ာရိုးလည္တိုင္သို့ ေလ်ွာက္၍ လက္ဝဲ၊ လက်ာှ ဖံုးလ်က္ ဖားဖားေဝေဝ စိမ္းစိမ္းစိုစိုနွင့္ က်က္သေရ ရွိလွသည္။ ေျခနွစ္ဘက္၊ လက္နွစ္ဘက္အတြင္း ေရမ်ိုလည္ပင္း ေအာက္မွသည္ ရင္အုပ္ ဝမ္းပ်ဉ္း အတြင္းမ်ားမွာ ေဘာှေငြအဆင္း ေဖြးေဖြးျဖူေသာ အေမြးမ်ားရွိသည္။ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း လူကဲ့သို့ ငါးေခ်ာင္း၊ ေျခသည္းလက္သည္း ေျကာင္ကဲ့သို့ အဖ်ားခ်ိတ္လ်က္ အအိမ္ဖံုး၍ အျပင္သို့မထြက္ နူးညံ့ေသာ ေျခဘဝါး လက္ဘဝါး ရွိသည္။ တိဏ ျခေသဿင့မ်ိုးသည္ ျမက္သစ္ရြက္ကိုသာ စား၏။ လူေျခာက္ဆယ္မ်ွေသာ ခြန္အား ရွိသည္။ အထက္သို့ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ နွစ္ရာ့ငါးဆယ္ ခုန္တက္နိုင္သည္။ ေျမညီအျပင္၌ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္တစ္ေထာင္ အေရွ့၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ တူရူအေရာက္ ခုန္လြွားနိုင္သည္။ တဟုန္တည္း ေျပးမူ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ ေလးေထာင္ခရီးကို ေျပးနိုင္၏။ ေဟာက္ေသာ အသံသည္ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ ေလးေသာင္းရွစ္ေထာင္ အရပ္ေလးမ်က္နွာနွံ့လ်က္ ျကားရ၏။

ကာဠျခေသဿင့သည္ ပိတုန္းေတာင္ အဆင္းကဲ့သို့ မည္းမည္းေမာင္းေမာင္းေသာ အေမြးရွိသည္။ ေရမ်ိုလည္ပင္း ေအာက္မွသည္ ရင္အုပ္ ဝမ္းပ်ဉ္းအတြင္း ရဲရဲနီေသာ အေမြးရွိသည္။ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း ငါးေခ်ာင္းစီ ရွိျပီး၊ ေျခသည္းလက္သည္းမွာ ေျမြငန္းစြယ္သဏဿဍာန္ အဖ်ားေကာက္လ်က္ အျပင္သို့ မထြက္ဘဲ နူးညံ့စြာေသာ ေျခ၊လက္ဘဝါး ရွိသည္။ ၎ျခေသဿင့သည္ သား၊ ငါး၊ အမဲကိုသာ စား၏။ လူတစ္ရာအားနွင့္ ညီမ်ွသည္။ အထက္သို့ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ သံုးရာခုနွစ္ဆယ့္ငါး ခုန္တက္နိုင္သည္။ ေျမညီအျပင္၌ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္တစ္ေထာင့္ငါးရာ အေရွ့၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ တူရူအေရာက္ ခုန္လြွားနိုင္သည္။ တဟုန္တည္း ေျပးမူ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ ေျခာက္ေထာင္ခရီးကို ေျပးနိုင္၏။ ေဟာက္ေသာ အသံသည္ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ ခုနွစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္ အရပ္ေလးမ်က္နွာနွံ့လ်က္ ျကားရ၏။ ယင္းျခေသဿင့သည္ မိမိေဟာက္ေသာ အသံအတြင္း သား၊ အမဲ၊ တိရစဿဆာန္တို့ကို တဟုန္တည္း လိုက္၍ ဘမ္းကိုက္စားသည္။ ယင္းမွ မိမိေနရာသို့တဖန္ အေရာက္ျပန္နိုင္စြမ္း ရွိသည္။ စားေသာက္ျပီးေသာ အစာကို ေနရာသို့ မေဆာင္ယူ၊ ပစ္ထားခဲ့ေလ့ ရွိသည္။

ေကသရ အမည္ရွိေသာ ျခေသဿင့သည္ ရဲရဲနီေစြး အဆင္းရွိ၏။ မွင္ဆံ၊ အျမီး၊ ဦးစြန္း၊ လည္ဆံ၊ အေမာက္ေမြးတို့သည္ ဖားဖားေဝလ်က္ ရွိသည္။ အျခားေသာ တိရစဿဆာန္တို့သည္ တည့္တည့္မတ္မတ္မွ မျကည့္ဝံ့ျကေပ။ လည္မ်ိုမွ ဝမ္းပ်ဉ္းအတြင္း ခရုသင္းကဲ့သို့ ဆြတ္ဆြတ္ျဖူျဖူ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ရွိ၏။ နူးညံ့ေသာ ေျခဘဝါး၊ လက္ဘဝါးလည္း ရွိသည္။ ယင္းျခေသဿင့သည္ သား၊ အမဲတို့ကိုသာ စား၏။ ေျခေခ်ာင္းလက္ေခ်ာင္း ရွည္၍ ေျခသည္းလက္သည္းမွာ သံခ်ြန္းေကာက္ကဲ့သို့ အဖ်ားေခြလ်က္ အအိမ္ဖံုးသည္။ လူတစ္ရာ့တစ္ဆယ္မ်ွေသာ အင္အားမ်ိုး ရွိသည္။ အထက္သို့ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ ငါးရာ ခုန္တက္နိုင္သည္။ ေျမညီအျပင္၌ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္နွစ္ေထာင္ အေရွ့၊ အေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ တူရူအေရာက္ ခုန္လြွားနိုင္သည္။ တဟုန္တည္း ေျပးမူ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ ရွစ္ေထာင္ခရီးကို ေျပးနိုင္၏။ ေဟာက္ေသာ အသံသည္ မိုးျကိုးေလာင္မီးအသံထက္ လြန္လ်က္ မိမိအရပ္အလ်ား အျပန္ ကိုးေသာင္းေျခာက္ေထာင္ အရပ္ေလးမ်က္နွာနွံ့လ်က္ ျကားရ၏။ သားေကာင္ကို ဖမ္းယူစားေသာက္ ျပီးေသာအခါ ေနရာသို့ မေဆာင္ယူ ပစ္ထားျမဲျဖစ္သည္။


အာဒိကပဿပကမဿဘာဦးက်မ္း

No comments: