Saturday, September 2, 2006

02.09.2006 Silent Voice and Diary

က်ြန္ေတာှ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မေရာက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ကုန္းေလး တစ္ခုေပါှကို ေျပးတက္ခဲ့တယ္။ ေလေတြက တဟူးဟူး တိုက္ေနပါတယ္။ ေမ်ွာှလင့္ မိတဲ့အတိုင္း သူမဟာ အဲဒီ ေတာင္ကုန္းေလး ထိပ္က ခံုတန္းေလး မွာ ထိုင္ေနတယ္။ က်ြန္ေတာှ သူမကို မေခါှမိပါ။ သူမကလည္း က်ြန္ေတာှ့ကို မေခါှပါ။ ေကာင္းကင္မွာ စြန္ေလး တစ္စင္း ဝဲေနတယ္။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ အသံကို က်ြန္ေတာှေရာ သူမပါ ျကားေနရတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ဟာ ေလထဲက စကားသံ တစ္ခ်ို့ကို နားစြင့္ေနမိျကတယ္ ထင္ပါတယ္။ သူမဟာ က်ြန္ေတာှ့ကို ျကည့္ရင္း နွုတ္ခမ္းေလး လွုပ္သြားတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ နွုတ္ခမ္းေတြလည္း လွုပ္သြားတယ္လို့ ထင္လိုက္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ နွစ္ေယာက္စလံုး အသံ မထြက္ ျဖစ္ခဲ့ျကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှတို့ တစ္စံုတစ္ရာ ျကားခဲ့ရတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ စကားလံုးမ်ားထက္ ခံစားခ်က္ကို ေဖာှက်ူးနိုင္တဲ့ အရာေတြ အမ်ားျကီး ရွိေနတယ္ဆိုတာ က်ြန္ေတာှ့ ရင္ထဲမွ သိသြားခဲ့တယ္။ ဒီေန့ေလ ထူးထူးျခားျခား လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ငါသိပ္နွစ္သက္တဲ့ မွန္အိမ္ေလး ဆိုတဲ့ အေခြ ျပန္ရတယ္။ အရာရာဟာ ဒီေန့ သိပ္ကို လွပလြန္းပါတယ္။ လက္သည္းထဲမွာ အိပ္ေနတဲ့ ေသြးခဲ မည္းမည္းေတြကို ကိုယ့္ဟာကို ဓါးနဲ့ ေဖာက္ထုတ္လိုက္လို့ လက္သူျကြယ္ လက္သည္းခြံက အေခါင္းျကီးလို ျဖစ္သြားတာက လြဲရင္ေပါ့။ က်ြတ္လည္း က်ြတ္မထြက္ဘူး။ အျပင္မွာ မိုးေတြ ရြာေနတယ္။ ငါဒီစာေရးေတာ့ မနက္ ၂ နာရီ။

No comments: