Wednesday, August 30, 2006

30.08.2006

ငါမေပ်ာှဘူး မိုးျဖူ။ တကယ္ေတာ့ မိုးျဖူဆိုတာ ကမဿဘာမွာ မရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ။ ငါ့စိတ္ေတြ ေမွာင္မဲေနတယ္။ စကားလံုး နဲနဲနဲ့ ငါ့ကို နားလည္သူ ဘယ္သူ ရွိမလဲ။ ငါဟာ ဘာမွ သံုးမရသူ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ငါဟာ နာမည္ကို တန္ဖိုးထားသူ မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လူသာေသပါေစ နာမည္ မေသပါေစနဲ့ ဆိုတဲ့ ေကာင္မ်ိုးေတြထဲ ငါမပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန့ေန့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ငါတန္ဖိုး မထားတဲ့ ငါ့နာမည္ကို လူေတြ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ မွတ္မိေနေစဦးမယ္။ ငါေသာက္ျမင္ကတ္တဲ့ ငါေနထိုင္ရာ ေလာကအတြက္ ပါးခ်ိတ္ကို ထိထိမိမိ ထိုးမိမယ့္ လက္သီးတစ္ခ်က္ ေက်ြးခဲ့ခ်င္တဲ့ သေဘာပါ။ ခုတေလာ ပခုကဿကူ ဦးအုန္းေဖ ဘဝမွတ္တမ္း ဖတ္ျပီး ေတာှေတာှ ရယ္မိတယ္။ တစ္သက္လံုး လူ့ဂြစာ၊ ကပ္ေစးနဲ၊ အလြန္ ေပါင္းသင္းရခက္သူျကီး ျဖစ္ခဲ့ျပီးမွ ကေလးမရလို့ ရွာသမ်ွ ပိုက္ဆံအားလံုး စာေပအတြက္ လွူဒါန္းျပီး စာေပ ေက်းဇူးရွင္ျကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားတာကို ဟားတိုက္ ရယ္ေမာ ေနမိတယ္။ အနီးမွုန္ျပီး အေဝးျမင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ငါကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ သေဘာက် မိမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ခါတုန္းကေပါ့ ဒီလိုေန့မ်ိုးမွာ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ ျပိုင္စက္ဘီး အစိမ္းေရာင္ေလး နင္းရင္း နွင္းေတြေအာက္မွာ ဘဝမွာ အျမင့္မားဆံုး အေတြးေတြ ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ ဪ ဆြဲျကိုးေလးတစ္ကံုး ေျမထဲမွာ နစ္ေနခဲ့တာ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေပါှလာေတာ့ဘူး။ တကယ္ပါ ဆြဲျကိုးေလး တစ္ကံုး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

No comments: