Saturday, February 18, 2006

အမည္မေပးရေသးတဲ့ဝတဿထု


ေဆာင္းေလဟာ အရိုးထဲသို့ တိုးဝင္သြားတယ္ ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို စူးစိုက္ တိုက္ခတ္ေနတယ္။ အခန္းရဲ့ မွန္ျပူတင္းေတြမွာ တြဲခိုေနတဲ့ မိုးနွင္းစက္ေတြကို အဓိပဿပာယ္မဲ့ သူမ ေငးျကည့္ေနမိတယ္။ ဒီေဒသမွာ ေဆာင္းရာသီ ဆိုေပမယ့္လည္း မိုးနဲ့ တြဲေနတယ္။ မိုးက အခါမေရြး ရြာတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မနက္မိုးလင္းကစျပီး တစိမ့္စိမ့္နဲ့ ရြာေနလိုက္တာ တစ္ေန့လံုးပဲ။ ေကာင္းကင္မွာ အျမဲ မိုးသားေတြနဲ့ ျပည့္ေနတတ္တယ္။ မနက္ဆိုရင္ နွင္းေတြ ဖြဲဖြဲလွုပ္ေအာင္ က်တတ္ျပီး ေနကို မျမင္ရသေလာက္ပါပဲ။ နွင္းေတြကို က်ြန္မ ခ်စ္ပါတယ္။ က်ြန္မ ခ်စ္တာထက္ကို စည္သာက ပိုခ်စ္တယ္။ ရာသီဥတုေအးရင္ အေအးမိတတ္တဲ့ စည္သာဟာ ဘာလို့ နွင္းေတြကို ဒီေလာက္ခ်စ္မွန္း က်ြန္မ မသိပါဘူး။ သူတစ္ခါတစ္ခါ စိတ္လိုလက္ရ ရွိရင္ က်ြန္မကို ေျပာျပတတ္တယ္။ သူစိတ္ညစ္ ခ်ိန္ေတြဆိုရင္ ဒီအိမ္ျကီးကေန ထြက္သြားျပီး ေက်ာက္ဂူေတြဆီ ေလ်ွာက္သြားသတဲ့။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ေကာှဖီဆိုင္ ေသးေသးေလး တစ္ခုမွာ သြားထိုင္ျပီး ေကာှဖီတစ္ခြက္ေသာက္ရင္း နွင္းေတြက်တာကို ေငးေနပါသတဲ့။ သူဟာ စိတ္ကူး သိပ္ယဉ္တယ္လို့ က်ြန္မ ထင္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လည္း တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြ ေျပာေနတတ္တယ္။ ဆိုက္ကို လို့ က်ြန္မ စရင္ မ်က္ေမွာင္ျကံု့ရင္း ျပံုးျပီး ျကည့္တတ္ပါတယ္။ သူေန့စဉ္ေျပာတဲ့ အေျကာင္းအရာေတြထဲမွာ နွင္းစက္ေတြ၊ ထင္းရူးပင္ေတြ၊ သူတို့ ျမို့ေလးက ခ်စ္စရာ ဓေလ့ေလးေတြ၊ တိုင္းရင္းသားေတြ၊ အနီေရာင္ေျမသားေတြ၊ စိမ့္ထြက္ေနတဲ့ ေရေတြ၊ ထူးဆန္းတဲ့ ဂူျကီးေတြ၊ သူတို့ အိမ္ျကီးရဲ့ ဆန္းျကယ္မွုေတြ စတဲ့ အေျကာင္းအရာေတြ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု အျမဲပါပါတယ္။ ေျပာတိုင္းလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မထပ္ပါဘူး။ က်ြန္မတို့ရဲ့ အိမ္ေလးကို သူလာလည္ျပီဆိုရင္ တစ္အိမ္သားလံုး သူေျပာျပတဲ့ အေျကာင္းအရာေတြကို ထိုင္နားေထာင္ရတာ အေမာပါပဲ။


အမည္မေပးရေသးတဲ့ဝတဿထုတစ္ပုဒ္မွ -
Essay

No comments: