Tuesday, August 23, 2005

အနီေရာင္မင္နဲ့ေရးခဲ့မိေသာစာ

အနီေရာင္မင္နဲ့ေရးခဲ့မိေသာစာ


ေမေမ
က်ြန္ေတာှ့ မ်က္စိထဲမွာ ဘာကိုမွမျမင္ခဲ့ရင္သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ။

ေမေမ
က်ြန္ေတာှ့ကို ဘာလို့ ေမြးဖြားခဲ့တာလည္း

ေမေမ
က်ြန္ေတာှ နွာေခါင္းေသြးေတြ လ်ွံလ်ွံထြက္ေန တတ္တာလည္း ေမေမ့ကို မေျပာျပျဖစ္ခဲ့ဘူး

ေမေမ
က်ြန္ေတာှဟာ တကယ္ဆို ကမဿတာျကီးနဲ့ လူေတြအတြက္ ဘာမွ မဖန္တီးေပးနိုင္ခဲ့ပါဘူး

ေမေမ
က်ြန္ေတာှဟာ တကယ္ဆို ေစတန္တေကာင္ပါပဲ

ေလာကထဲမွာ လူေျပာသူေျပာ မ်ားလြန္းတဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို့ ေမြးလာခဲ့ရတဲ့ေကာင္။

ေမေမရဲ့သားဟာ ဆန္ကုန္ေျမေလးပဲ။ ေမေမရဲ့သားဟာ သူမအတြက္ မည္းေမွာင္ေနတဲ့ ေခ်ာက္တစ္ခုတဲ့။
ေမေမရဲ့ သားဟာ အိပ္မက္ကို အတင္းအသက္ သြင္းခ်င္ေနတဲ့ေကာင္။ ေမေမရဲ့သားဟာ ကိုယ္တိုင္ မလင္းေပမယ့္ သူမ်ားကို လင္းေစခ်င္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ပါေမေမ။

အသက္ ရွုသြင္းတိုင္း အာကာသ ဝိညာဉ္ဓါတ္ေတြ က်ြန္ေတာှ ယူသံုးခဲ့ေပမယ့္ ျပန္ထုတ္လိုက္တဲ့ ထြက္သက္ တိုင္းမွာေတာ့ က်ြန္ေတာှ့ မေကာင္းမွုေတြသာ ပါသြားခဲ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ မတရားဘူး။ ေလာကျကီးအေပါှမွာ။

ဘဝရဲ့ အေပ်ာှရြွင္ဆံုး အထက္ျမက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ က်ြန္ေတာှဟာ မိန္းမတစ္ေယာက္ အတြက္နဲ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဖ်က္စီးပစ္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္မ်ား၊ ခံစားခ်က္မ်ား၊ လူအားလံုးရဲ့ မ်က္လံုးမ်ား၊ ရိုးသားမွုမ်ား နဲ့ ျဖူစင္မွုမ်ား။ က်ြန္ေတာှ မတရားဘူး။ က်ြန္ေတာှ့အေပါှမွာ။

က်ြန္ေတာှ့ ဘဝ ေနထိုင္နည္းဟာ ဘာလဲ။ အာေပါက္ေအာင ္ေျပာျပေပမယ့္ ယံုျကည္ခ်က္ မတူညီသူေတြ ျကားထဲမွာ က်ြန္ေတာှ့ အယူအဆေတြဟာ သူတို့အတြက္ ရင့္သီးေစခဲ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ မတရားဘူး။ အျမင္လြဲသူေတြ အေပါှမွာ။

ခ်စ္ျခင္း ေမတဿတာဆိုတာ ေက်ာျခင္း ကပ္ေနတဲ့ မွန္နွစ္ခ်ပ္ပဲ။ က်ြန္ေတာှက တစ္ဖက္ကေန ျကည့္ေနသလို သူမက တစ္ဖက္ကေန ျကည့္ေနတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ ေတြ့ေနရေပမယ့္ သူမ်ားကို မေတြ့နိုင္ခဲ့ဘူး။ က်ြန္ေတာှ မတရားခဲ့ဘူး။ သူမအေပါှမွာ။

က်ြန္ေတာှ ျဖတ္သန္းခဲ့သမ်ွ ဘဝထဲ ဘာေတြ ရခဲ့ျပီးျပီလဲ။ ဘာေတြေရာ ေပးဆပ္ခဲ့ ျပီးျပီလဲ။ က်ြန္ေတာှက ရယူဖို့ ဒါမွမဟုတ္ ေပးဆပ္ဖို့ ဆိုတဲ့ စကားေတြအတြက္ ေမြးဖြား လာခဲ့တာလား။

ညင္ညင္သာသာ ေျပာတတ္တဲ့ က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ နွုတ္ခမ္းေတြကို က်ြန္ေတာှမုန္းတယ္ ေမေမ။ အားနာတတ္ လြန္းတဲ့ က်ြန္ေတာှ့ စိတ္ေတြကို က်ြန္ေတာှမုန္းတယ္ ေမေမ။ ကဗ်ာေတြ ထြက္ထြက္ က်လာတတ္တဲ့ က်ြန္ေတာှ့ နွလံုးသားကို က်ြန္ေတာှမုန္းတယ္ ေမေမ။ အရာရာကို လိုက္ေလ်ာတတ္လြန္းတဲ့ က်ြန္ေတာှ့ျငိမ္းခ်မ္းမွုေတြကို က်ြန္ေတာှမုန္းတယ္ေမေမ။ စိတ္ညစ္တိုင္းသံစဉ္ေတြေရာေစးေရးမိေနတတ္တဲ့ က်ြန္ေတာှ့ ရဲ့လက္နွစ္ဖက္ကို က်ြန္ေတာှမုန္းတယ္ေမေမ။ မွားယြင္းခဲ့ေသာရက္စြဲတစ္ခ်ို့အတြက္ က်ြန္ေတာှ့ကိုက်ြန္ေတာှမုန္းတယ္ေမေမ။

တကယ္ေတာ့ က်ြန္ေတာှက ေနျကာပန္းေလးေတြကိုခ်စ္တတ္တယ္။ အေမြွးပြ ရုပ္ေလးေတြကို ခ်စ္တတ္တယ္။ လျပည့္ ညေတြကို ခ်စ္တတ္တယ္။ နွင္းစက္ေတြကိုခ်စ္တတ္တယ္။ ဂရိ ပံုျပင္ေတြနဲ့ မင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကိုလည္း ခ်စ္တတ္တယ္။ အဲဒါေတြကို ခ်စ္တတ္သူကိုလည္း ခ်စ္တတ္ခဲ့တယ္ ေမေမ။

က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ ၂၅ နွစ္စာ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက စီးခဲ့ရတဲ့ ျမင္းရုပ္ေလး တစ္ရုပ္ရယ္၊ က်ိုးသြားခဲ့တဲ့ က်ြန္ေတာှ့ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ရယ္၊ ပင္လယ္ေလ တစ္ခ်ို့ရယ္၊ ေကာက္က်စ္လြန္းတဲ့ က်ြန္ေတာှ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ခ်ို့ရယ္၊ ထမင္း မစားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေန့ရက္ေတြရယ္၊ က်ြန္ေတာှ့ကို ခ်စ္လြန္း နာက်ည္းလြန္းတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရယ္ နဲ့ ရိုးသားခဲ့တဲ့ ေန့ရက္တစ္ခ်ို့ကို ထပ္ခါထပ္ခါ ျပန္ျပန္ သတိရ ေနမိတယ္။

တခါတုန္းက ဒီလိုအခ်ိန္ေလးမွာ
မွန္အိမ္ေလးနဲ့တုန္ရီေနတဲ့အလင္းတိုင္ေတြျကားကေန
ကေလးတစ္ေယာက္ေမြးဖြားခဲ့တယ္။

သူေရးခဲ့တဲ့ ရာဇဝင္ စာအုပ္ေတြ အားလံုး မီးပံုရွို့ ခံခဲ့ရတယ္။
သူ့နွလံုးသားေတြေျကမြေနခဲ့တယ္။
သူ့လမ္းေတြလည္းေဝဝါးေနခဲ့တယ္။
သူေအးခ်မ္းရာကိုရခ်င္ေနခဲ့တယ္။

မိုးမ်ားသည္းစြာရြာသည္။ ေမ်ွာှေလေသာသူကားေရာက္မလာ။

ေမေမ..............

ဒီေန့အထိ က်ြန္ေတာှေနထိုင္ခဲ့ရတာ အရမ္းကို ေမာပန္းေနခဲ့ျပီ။


လင္းဆက္

Poem , Essay , Diary

2 comments:

Anonymous said...

nyi

very nice.i feel ur mind..same too.

Mayvelous said...

Arrghh! Glaring!
It hurts my eyes. But I read it till the end.