Wednesday, January 18, 2012

Scenario 27-40

Scenario 27
မဂဿငလာေတာင္ညြန့္ စက္ဆန္းက ေပာက္ကြဲမွုဟာ ထူးျခားတယ္လို့ ထင္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ တခုခု လြဲေနတယ္လို့လည္း ခံစားရတယ္။ ေပာက္ကြဲမွု ထူးျခားတာက တစ္ျမို့လံုး တုန္သြားေစလို့ ျဖစ္ပာတယ္။ ဟိုးနွစ္အေတာှျကာက ရန္ကုန္သံုးေနရာမွာ တခ်ိန္တည္းနီးပား ဗံုးကြဲခဲ့တာေတာင္ ဒီေလာက္ မတုန္ခဲ့ဘူးလို့ ထင္မိတယ္။ ယမ္းစိမ္းဟာ အဲဒီေလာက္ ျပင္းထန္ရဲ့လား။ အဲဒာနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ျမန္မာတိုင္း(မ္)က မီးသတ္သမားေဟာင္းတစ္ဦး ေရးထားတာကေတာ့ ေရနဲ့ ထိေတြ့ ဓာတ္ျပုလို့ ဒီေလာက္ထိ ျပင္းထန္စြာ ေပာက္ကြဲခဲ့တာလို့ ဆိုပာတယ္။ ဒာဆိုရင္ေတာ့ ဓာတ္ခြဲခန္းထဲမွာ အဲဒီမွာ သိုေလွာင္ထားတဲ့ ေဆးအမယ္ေတြအတိုင္း ေပာင္းစပ္ျပီး ေရနဲ့ ဓာတ္ျပုျကည့္ရင္ျဖင့္ ေပာက္ကြဲအားျပင္းထန္တဲ့ ေဖာက္ခြဲေရးလက္နက္အသစ္ တစ္မ်ိုးေတာင္ ျမန္မာျပည္က ထုတ္နိုင္ဖို့ရာ ရွိပာမယ္။ ထားပာေတာ့။ အဲဒီျဖစ္စဉ္ျကီးမွာ မီးသတ္သမားေတြ ေသခဲ့ရတယ္။ သူတို့ကို အစိုးရက ဘြဲ့ထူးဂုဏ္ထူးေတြေပးျပီး ဂုဏ္ျပုခဲ့တယ္။ စဉ္းစားမိတာေတြက (၁) သူတို့ သြားမီးသတ္တဲ့ေနရာမွာ ဘာေတြရွိတယ္ဆိုတာ သူတို့မသိဘူးလား၊ မသိတာက ဂိုေဒာင္ေတြက ဘာေတြသိုေလွာင္တယ္ဆိုတာ တရားဝင္မေျကညာလို့လား၊ မီးသတ္က အနဿတရာယ္ အတိမ္အနက္ကို မသိဘဲ သြားခဲ့တာလား၊ အဲဒာ ဘယ္သူ့မွာ တာဝန္ရွိသလဲ။ (၂) ဓာတုပစဿစည္းေတြ မီးျငိမ္းသတ္တဲ့အခာ ဘာမွမဝတ္ဘဲ မီးျငွိမ္းသတ္ျကသလား၊ ဒာမွမဟုတ္ မီးသတ္က အဲလိုမ်ိုးအတြက္ အထူးဝတ္စံုေတြ မစီစဉ္ေပးဘူးလား။ (၃) အနဿတရာယ္ရွိတဲ့ ယမ္းစိမ္းေတြ၊ ဓာတုပစဿစည္းေတြ ဒီလို လူေနအိမ္ေတြျကားမွာ ေပာ့ေပာ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ သိုေလွာင္ထားတာကို ဒီအတိုင္းလက္ခံသလား။ (၄)မီးသတ္သမားေတြအတြက္ အသက္အာမခံ မရွိတာ ဘယ္သူ့မွာ တာဝန္ရွိပာသလဲ။ (၅) တကယ္လို့ အဲဒီမွာ ဘာေတြ သိုေလွာင္ထားတယ္ဆိုတာကို မီးသတ္က မသိလို့ သာမန္မီးသေဘာနဲ့ မီးျငွိမ္းခဲ့ရတာဆိုရင္ ေပာက္ကြဲလို့ ေသသြားရတဲ့သူေတြအတြက္ တရားမစြဲသင့္ဘူးလား၊ တရားစြဲမယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူ့ကို စြဲရမလဲ(၆) ဒီျဖစ္စဉ္မွာ စတင္မီးေလာင္က်ြမ္းတဲ့ ဂိုေဒာင္ပိုင္ရွင္ကိုပဲ အေရးယူတာေတြ့ရတယ္၊ တကယ္တမ္း အခုလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေပာက္ကြဲ၊ ပ်က္စီး၊ လူေတြေသခဲ့ျကရတာက ဂိုေဒာင္အမွတ္ (၇၉) ေျကာင့္ ျဖစ္ပာတယ္၊ ဒီဂိုေဒာင္ကို ဘယ္သူပိုင္ျပီး သူ့ကိုေရာ အေရးမယူဘူးလား။ (၆) အရင္တုန္းကလည္း ဒီလိုမီးေလာင္ရင္ ဒီလိုပဲ မီးသတ္သမားေတြ ျငွိမ္းခဲ့ျကတာပဲ မီးသတ္သမားေတြကို အေကာင္းျမင္တဲ့လူ သိပ္မေတြ့ဖူးဘူး၊ အခုလိုေသမွ အေကာင္းျမင္ျကတာလား။ (၇)မီးသတ္သမားမီးသတ္၊ ဆရာဝန္ေဆးကု၊ စစ္သားစစ္တိုက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မီးသတ္သမားေတြ မီးသတ္တာ သူတို့အလုပ္ပာ။ အသက္ေပးျပီး မီးျငွိမ္းသတ္သြားတယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာေတာ့ စဉ္းစားစရာရွိပာတယ္။ ဒီေလာက္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ျကီး ေပာက္ကြဲနိုင္တယ္၊ အပိုင္းပိုင္းျပတ္ ေသနိုင္တယ္၊ အက္ဆစ္ေတြရွိတယ္ဆိုတာ သိသိျကီးနဲ့ အကာအကြယ္ဝတ္စံုေတြ ျပည့္ျပည့္စံုစံုဝတ္စားျပီးကာမွ စြန့္လြွတ္စြန့္စား မီးျငွိမ္းသတ္ခဲ့တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒာဟာ တစ္မ်ိုးေပာ့။ တကယ္လို့မ်ား သူတို့က ဂိုေဒာင္ မီးေလာင္တာကို ရိုးရိုးမီးလို့ထင္ျပီး ျငွိမ္းသတ္ရင္ ရုတ္တရက္ေပာက္ကြဲလို့ မသိလိုက္ဘဲ ေသသြားခဲ့တာ ဆိုရင္ေတာ့ နိုင္ငံအတြက္ အသက္ေပး၊ ျပည္သူေတြအတြက္ အသက္ေပးခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေတြ ဘာေတြဆိုျပီး နွစ္သိမ့္လိုက္တာက သိပ္ကို ျကီးက်ယ္လြန္းရာ က်ပာတယ္။ အထက္က တာဝန္ရွိတဲ့ ကိစဿစေတြကို ျပန္စဉ္းစား ေစခ်င္ပာတယ္။ (အာဇာနည္မီးသတ္သမားေတြကို ေစာှကားတယ္ဆိုျပီး မဆဲလိုက္ပာနဲ့ဦး၊ ေနာက္ကြယ္က အေျကာင္းကို ေသခ်ာစဉ္းစားေစခ်င္တာပာ)

Scenario 28
မနဿတေလးကေန အုန္းေခ်ာတို့ဘာတို့ ေက်ာှျပီး ျပင္ဦးလြင္အတက္ ၁၂မိုင္ စခန္းမွာ ေအးရွားေဝာ(လ္)ရဲ့ ယာဉ္ျဖတ္သန္းခ ေကာက္ခံတဲ့ တိုး(လ္)ဂိတ္ တစ္ခုရွိတယ္။ ျမန္မာျပည္ က်ြန္ေတာှ သြားခဲ့ဖူးသမ်ွ ေနရာေတြထဲမွာ အေကာက္က်စ္ဆံုး ဂိတ္တစ္ခု ျဖစ္ပာတယ္။ တစ္တန္အထက္ ကားျဖတ္သြားရင္ က်ပ္ ၆၀၀ ေပးေဆာင္ရပာတယ္။ ေပးေဆာင္ရတာက ျပသဿသနာ မဟုတ္ပာဘူး။ ျပသဿသနာက (၁) ပိုက္ဆံယူတယ္ မေတာင္းရင္ ေျပစာ မေပးဘူး။ (၂) ေျပစာေတာင္းလို့ ေပးရင္ ကိုယ့္ကားျဖတ္တဲ့အခ်ိန္က ေျပစာ မဟုတ္ဘူး၊ အသင့္လုပ္ထားတဲ့ ေျပစာတစ္ေစာင္ ေကာက္ေပးလိုက္တယ္။ (၃) အဲဒာကို ကြန္ပလိန္းလုပ္ရင္ ေျပစာအသစ္တစ္ေစာင္ ထပ္ထုတ္ေပးတယ္၊ ဒာေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ ရက္စြဲေတြက တလြဲျဖစ္ေနတယ္၊ ျဖစ္ေနတာမွ ေနာင္လာမယ့္ ၂၀၂၃ လို သကဿကရာဇ္နဲ့။ (၄) ဒီသံုးခုေလာက္ လုပ္လိုက္လို့ရွိရင္ အဲဒီက တာဝန္က်ေနတဲ့ လူဟာ တင္းတင္းမာမာ ေဟာက္ပာေတာ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ အခာ ၁၀၀ ျဖတ္တယ္။ အခာ ၁၀၀ အဲလို ျကံုရတယ္။ ေသခ်ာတာက အဲဒီက ဝန္ထမ္းေတြ မသမာမွု လုပ္ေနတာပာပဲ။ သူတို့ ဒီလို မသမာ လုပ္တဲ့အတြက္ ေအးရွားေဝာ(လ္) အေနနဲ့ ဝင္ေငြ အမ်ားျကီး ထိခိုက္တယ္။ အဲလို ထိခိုက္တဲ့အခာ ကုမဿပဏီအေနနဲ့ ရည္မွန္းထားတဲ့ ျပန္ဝင္ေငြ မရဘူးဆိုျပီး လမ္းအသံုးျပုခ ထပ္တိုး ေကာက္ခံမယ္။ အဲဒီအခာ ျပည္သူလူထုပဲ ခံရတာပာပဲ။ ကုမဿပဏီလည္း မမွားဘူး၊ ျပည္သူလူထုလည္း မမွားဘူး။ အဲဒီ အက်င့္ပ်က္ဝန္ထမ္းေတြ မွားေနျကတာ။ ဘယ္ကို တိုင္ရမွန္း မသိလို့ အခာခာ ျဖတ္တိုင္း အခာခာ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရတာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အမွန္အတိုင္း ျဖစ္လာပာ့မလဲလို့ ေတြးေနမိတယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္းတင္ မဟုတ္ပာဘူး။ ကုမဿပဏီဝန္ထမ္းေတြမွာလည္း ယုတ္မာတဲ့လူေတြ ရွိေနတတ္တာ သတိျပုဖို့ လိုပာလိမ့္မယ္။

Scenario 29
ဦးသိန္းစိန္က ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္းရုပ္ပံုကို သူ့ရံုးခန္းထဲ ခ်ိတ္ျပီး ေဒာှေအာင္ဆန္စုျကည္နဲ့လည္း ေျပလည္မွုေတြရေရာ၊ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေဒာှေအာင္ဆန္းစုျကည္ရဲ့ နာမည္ေတာင္ ထြက္ဖို့ မေျပာနဲ့၊ သူ့အိမ္ေရွ့လမ္း (တကဿကသိုလ္ရိပ္သာလမ္းသစ္) ျဖတ္ရင္ နံပာတ္ အမွတ္ခံရမွာစိုးလို့ ကားေတာင္ ျဖတ္မေမာင္းရဲတဲ့လူေတြ အခုက်ေတာ့ အမ်ိုးသားေခာင္းေဆာင္ျကီးသမီး ဘာညာနဲ့ ဘလိုင္းျကီး လိုင္းေျပာင္းသြားျကတဲ့ သာကူးေတြကိုေတြ့ရေတာ့ အူလွိုက္သဲလွိုက္ ရယ္ခ်င္မိသလို အန္လည္း အန္ခ်င္မိတယ္။

Scenario 30
May I Help You ဆိုတာ ရဲတပ္ဖြဲ့ရဲ့ေဆာင္ပုဒ္။ ရာဇဝတ္ေဘးေျပးမလြတ္ ဆိုတာလည္း ရဲတပ္ဖြဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ပဲ။ က်ြန္ေတာှတို့အတြက္ေတာ့ တစ္ခုမွ မမွန္ဘူး။ တစ္ရက္က က်ြန္ေတာှေမာင္းလာတဲ့ ပာဂ်ဲရိုကားကို ဆူပာကာစတန္ တစ္စီးက ဝင္တိုက္တယ္။ ည ၁၂ နာရီေလာက္ျကီး။ က်ြန္ေတာှတို့ကားက တကယ္ေတာ့ ဘာမွသိပ္မျဖစ္သြားပာဘူး။ သူ့ကားသာ အေတာှထိသြားတာ။ ဒာေပမယ့္ ေမာင္းတဲ့ေကာင္က ေသာက္ခ်ိုးမေျပလို့ ကားကိုပိတ္ရပ္ျပီး လွည္းတန္းက ရဲကို ေခာှခိုင္းလိုက္တယ္။ ရဲကို သြားေခာှေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီေကာင္က ေမာင္းျပီးထြက္ေျပးတယ္။ က်ြန္ေတာှလည္း အေပာှက ေဆာင္ပုဒ္နွစ္ခု အားကိုးျပီး လိုက္မသြားပာဘူး။ ခဏေနေတာ့ ယာဉ္ထိန္းရဲ အကဿင်ီဘိုသီဘတ္သီနဲ့ ေရာက္ခ်လာတယ္။ သူထင္တာကေတာ့ အျကီးအက်ယ္ကားတိုက္လို့ သူ့လာေခာှတယ္လို့ထင္တာ ျဖစ္ပာလိမ့္မယ္။ ဒီေရာက္ေတာ့ အတိုက္ခံရတဲ့ကားက ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ သိပ္စိတ္ပ်က္သြားပံု ရတယ္။ ဒီဟာက သူ့မွာတာဝန္မရွိဘူးတဲ့ ၅၁လမ္းရံုးကို သြားပာတဲ့။ က်ြန္ေတာှ ထပ္ေမးတယ္။ ေသခ်ာလားဆိုေတာ့။ စက္နဲ့ေတာင္ လွမ္းေျပာထားလိုက္ျပီတဲ့။ အိုေက။ ဒာနဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ေတြ ၅၁လမ္းရံုးကို ခ်ီတက္သြားျကတယ္။ ၁နာရီ ထိုးေတာ့မယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ျပည္သူ့ဝန္ထမ္းေတြ အနားယူခ်ိန္ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရံုးခန္းထဲ ဖရိုဖရဲနဲ့ ျခင္ေထာင္ေထာင္လို့ေထာင္၊ နွိပ္တဲ့သူကနွိပ္နဲ့ က်ြန္ေတာှတို့က ျဖစ္စဉ္ကို ေျပာျပတယ္။ ကားတိုက္ခံရလို့ အမွုလာဖြင့္တာေပာ့။ အဲဒီမွာ ျပသဿသနာက စတာပဲ။ အမွုလက္ခံလို့ မရဘူးတဲ့။ နယ္ေျမ(၂) (တကဿကသိုလ္ရိပ္သာလမ္းနဲ့ ကမဿဘာေအးဘုရားလမ္းေထာင့္) အပိုင္ျဖစ္တာမို့ သူတို့ဆီ သြားတိုင္ပာတဲ့။ ဒာနဲ့ က်ြန္ေတာှက ဒာဆို ဘာလို့ လွည္းတန္းကရဲက ၅၁လမ္းရံုးကို လြွတ္ရသလဲလို့ ေမးေတာ့ အဲဒီတာဝန္က် မသိလို့ပာတဲ့။ မသိတဲ့ေကာင္ကို တာဝန္ခ်ရလားဆိုျပီး ျပန္ေျပာရာကေန စကားမ်ားျကေရာ။ က်ြန္ေတာှတို့ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ ရံုးထဲမွာ အေတာှေသာင္းက်န္း ပစ္လိုက္တယ္။ ရွိေသးတယ္။ အဲဒီရံုးထဲက အရာရွိလိုလိုဘာလိုလို ေကာင္တစ္ေကာင္ ထြက္လာျပီး က်ြန္ေတာှတို့ကို လာေဟာက္ေသးတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့က သူ့ထက္ပိုျပီး ဆဲဆိုလိုက္ေတာ့ လစ္ထြက္သြားေရာ။ ဒာနဲ့ မေက်နပ္လို့ နယ္ေျမ(၂)ကို သြားတယ္။ အားလံုး အိပ္ေနတယ္။ အတင္းပဲ တစ္ေယာက္ကို နွိုးျပီး အမွုအပ္ေတာ့ လက္ခံလို့ မရဘူးတဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ အမွုစစ္အရာရွိ အမွုသြားစစ္ေနလို့ဆိုျပီး အိပ္ခ်င္မူးတူး ေျပာရွာတယ္။ ေကာင္းျပီ ဘယ္ေနရာမွာ အမွုစစ္ေနသလဲဆိုေတာ့ ဒာကိုေတာ့ မေျပာနိုင္ပာဘူးတဲ့။ မနက္ ၉ နာရီေလာက္မွ ျပန္လာျပီး အမွုအပ္ပာတဲ့။ သူ့အေနနဲ့ေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ေပးနိုင္ဘူးတဲ့။ စဉ္းစားျကည့္ဗ်ာ။ က်ြန္ေတာှတို့ ငယ္ငယ္က စိတ္နဲ့ဆို အဲဒီတိုက္တဲ့ကားကေကာင္ အဲဒီေနရာမွာတင္ ေမွာက္ေနေလာက္ျပီ။ ဒာဆို ကိုယ္လည္း ေက်နပ္သြားမယ္။ အခုေတာ့ ဒီအတိုင္း ဘလိုင္းျကီး လြွတ္ေပးလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့က အဲဒီအခ်ိန္ အရက္ေသာက္ထားျကတယ္။ အရက္ေသာက္ထားတဲ့သူေတြက ယာဉ္ထိန္းရံုးမွာသြားျပီး ဆဲဆိုတယ္ဆိုတာ ျကားလို့မွ မေကာင္းပာဘူး။ ဖမ္းလို့ေတာင္ရတယ္။ ဒာ က်ြန္ေတာှတို့မွားတယ္။ ဒာေပမယ့္ ကိုယ့္ထက္မွားေနတဲ့ ေကာင္ေတြနဲ့ ဆက္ဆံတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ သူရင္းကိုယ္ရင္းပဲ။ အဲဒီကိစဿစအတြက္ေတာ့ မွားတယ္လို့ မခံစားရဘူး။ ယာဉ္ထိန္းရဲထဲမယ္ တာဝန္အေက်ပြန္ဆံုးနဲ့ အလုပ္အလုပ္ဆံုး၊ ဆက္ဆံေရး အေကာင္းဆံုး ယာဉ္ထိန္းရဲဆိုလို့ တစ္ေယာက္ပဲ ေတြ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလူ အဲဒီေနရာမွာ ရွိေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းမပိတ္ဘူး။ ေတြ့တဲ့လူတိုင္းကို အျပံုးနဲ့ ဆက္ဆံတတ္တယ္။ မိုးရြာရြာ ေနပူပူ လမ္းမေပာှမွာ ရွိေနတတ္တယ္။ သူ့ကို ေတြ့ရတာ စိတ္ေတာင္ ခ်မ္းသာေသးတယ္။ ေဘာင္ဒရီလမ္းနဲ့ လင့္(ခ္)လမ္းေထာင့္က ယာဉ္ထိန္းရဲပာ။ နာမည္လည္း မသိပာဘူး။ တစ္သက္လံုးမွာ ေကာင္းတဲ့၊ တာဝန္ေက်ပြန္တဲ့ ယာဉ္ထိန္းရဲဆိုလို့ သူတစ္ေယာက္ထဲ ျမင္ဖူးေသးတယ္။ ထားပာေတာ့။ သတိရလို့ ေမအိုင္ဟဲ့ယူဆီ သြားကာမွ ရာဇဝတ္ေဘး ေျပးလြတ္သြားတဲ့ ကားသမားတစ္ေယာက္အေျကာင္း အျဖစ္အပ်က္ေလး ေျပာမိတာပာ။ က်ြန္ေတာှ့အိမ္က လက္ဝတ္လက္စားေတြ အထုတ္လိုက္ေပ်ာက္လို့ ျပန္မရတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ ဖမ္းလို့မရတဲ့ အိမ္ကကားနဲ့ တူေနတဲ့ ကားပံုတူေတြ စတဲ့ ကိစဿစေတြေတာ့ ေျပာမေန(ခ်င္)ေတာ့ပာဘူး။

Scenario 31
ျမန္မာနိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးရျပီးစ အစိုးရလက္ထက္မွာ ဝန္ျကီးခ်ုပ္က ၅၀၀၀ က်ပ္ ရတယ္။ အခု ၂၀၁၁ ဖြဲ့စည္းပံုအရ ဝန္ျကီးခ်ုပ္က ၅၀၀၀၀၀၀ ရတယ္။ အဆ တစ္ေထာင္ ကြာတယ္။ နွစ္ ၆၀ ေလာက္ အတြင္းမွာ ကုန္ေဈးနွုန္းေတြလည္း အဲဒီ အဆေလာက္ ျမင့္တက္ခဲ့မယ္ ထင္မိတယ္။

Scenario 32
ကားတင္သြင္းတဲ့ကိစဿစမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေကာင္းပာတယ္။ ဒာေပမယ့္ အေကာင္အထည္ ေဖာှတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ေတာှေတာှေလး ကေသာင္းကနင္း နိုင္ခဲ့တာကို ေတြ့ရတယ္။ ခဏခဏ စည္းမ်ဉ္းစည္းကမ္းေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခုေျပာင္း၊ ကန့္သတ္ခ်က္ေတြကမ်ားနဲ့ လုပ္တတ္ရင္ လူ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမေရြး ကားေကာင္းေတြကို ေဈးနဲနဲနဲ့ စီးနိုင္ျပီး၊ အစိုးရသစ္ကို ေက်းဇူးေတြ တင္ေနရမယ့္ဟာကို ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂ်ပန္ကို အလုပ္အေက်ြးျပုျပီး ပိုက္ဆံရွိတဲ့ လူေတြပဲ ကားသစ္ေတြ စီးနိုင္ေတာ့တာ ေတြ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ အမိန့္ မထြက္ခင္ ျကိုတင္သိေနျကတဲ့၊ သတင္းဦးရျကတဲ့ အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစား ေသာက္ခ်ိုးမေျပ ကိစဿစေတြေျကာင့္လည္း ဆင္းရဲသား မလည္မဝယ္တဲ့သူေတြ ေလးဘီးကားတစ္စီး ၁၅ သိန္းေလာက္နဲ့ေရာင္းျပီး ရင္ခံခဲ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ လူလည္ေတြက သိတယ္။ ၂၀၀၂ ေမာှဒယ္ပဲ သြင္းရမယ္၊ ဘာအမ်ိုးအစားပဲ သြင္းရမယ္ ကန့္သတ္ထားေပမယ့္ ကန့္သတ္ခ်က္ ခ်ိုးေဖာက္ျပီး ေမာှဒယ္ျမင့္ေတြ အသစ္ေတြ သြင္းလာတယ္၊ ဒီမွ ခဏ သိမ္းဆည္းခံလိုက္တယ္၊ ျပီးလည္းျပီးေရာ ဟိုအဖြဲ့က ဒဏ္ေျကးေဆာင္ျပီး ျပန္ထုတ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ျပီးေရာ။ အတိုင္အေဖာက္ ညီေနသလိုလို၊ လူလည္ေတြကပဲ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြကို သိေနသလိုလို။ ျပီးေတာ့ ယာဉ္အိုယာဉ္ေဟာင္းေတြကို သံရည္က်ိုပစ္မတဲ့။ သံရည္ေတာင္ က်ိုေတာ့မယ့္ ယာဉ္ေတြကို အလကား မေယာင္ရာဆီလူး၊ ဟိုဒင္းထဲ သန္းရွာ အေကာင္းပကတိ ရွိရမယ္ဆိုျပီး လုပ္ျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြခမ်ာ ေမာင္းလို့မရေတာ့တဲ့ ေလးဘီးကားေတြကို မရမကလိုက္ျပင္၊ အပ္တဲ့ေနရာအထိ တျခားကားနဲ့ ဆြဲေခာှျပီး အပိုအလုပ္ေတြ လုပ္ရေတာ့တယ္။ မဟာဉာဏ္ျကီးရွင္ေတြပာပဲ။

Scenario 33
ေလရူးသုန္သုန္မွာ ဘတ္တလာေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ အတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေလာကမွာ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္သူေတြ ေျပာရမလား၊ လူလည္ေတြ ေျပာရမလား၊ ဖ်ံေတြ ေျပာရမလား၊ ျကိုးစားသူေတြ ေျပာရမလား အျကီးအက်ယ္ ခ်မ္းသာနိုင္တာ အခ်ိန္နွစ္ခ်ိန္ ရွိသတဲ့။ တိုင္းျပည္တည္ေထာင္တဲ့အခ်ိန္ရယ္ တိုင္းျပည္ပ်က္တဲ့ အခ်ိန္ရယ္တဲ့။ ကိုယ္ေမြးလာခဲ့တဲ့ ၁၉၈၀ ကေန ခုအထိက တိုင္းျပည္ တည္ေထာင္ေနတာလား၊ ပ်က္ေနတာလား ဘာလဲဆိုတာေတာင္ မေတြးခ်င္ေတာ့ပာဘူး။ ဒာေပမယ့္ အသိမိတ္ေဆြ ပတ္ဝန္းက်င္မွာတင္ သိန္းေပာင္းေသာင္းခ်ီ၊ သန္းေပာင္းေသာင္းခ်ီ ခ်မ္းသာလာသူ အမ်ားျကီးကို ေတြ့မိတယ္။

Scenario 34
ရန္ကုန္မနဿတေလး လမ္းမသစ္ျကီး ေဖာက္တယ္။ သိပ္ေကာင္းတယ္၊ အခ်ိန္တိုသြားတယ္။ ဒီလမ္းမျကီး ေဖာက္တာ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ ကုန္က်မလဲဆိုတာ ခန့္မွန္းလို့ေတာင္ မရပာဘူး။ ဒာကို အရင္စစ္အစိုးရ လက္ထက္မွာ ကုမဿပဏီေတြကို BOT စနစ္နဲ့ ေဖာက္ခိုင္းခဲ့တာ။ ကုမဿပဏီေတြကလည္း ဒီေလာက္ လမ္းမျကီးကို ၃ နွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ အားတက္သေရာ ေဖာက္ခဲ့ျကတယ္။ ျပီးတယ္။ ျပသဿသနာက လမ္းေဖာက္ျပီး ၁ နွစ္ေလာက္ျကာတာနဲ့ စတာပာပဲ။ လမ္းေတြ အက္လာတယ္။ နိမ့္ဆင္းတယ္။ လွိုင္းေတြထလာတယ္။ အတြင္းနွုတ္ခမ္း အကာအရံတံုးေတြ ေရနဲ့ ေမ်ာကုန္တယ္။ အေကြ့ေတြမွာ နည္းစနစ္တက် မေဖာက္ခဲ့ေတာ့ ကားေတြ ေမွာက္ျကတယ္။ ဒီလမ္းေဖာက္တဲ့အတြက္ ကုမဿပဏီေတြ အစိုးရဆီက ပိုက္ဆံရမရေတာ့ မသိပာဘူး ေသခ်ာတာကေတာ့ တစ္ခုခုေတာ့ ရပာလိမ့္မယ္။ ဒာေပမယ့္ အဲဒီအစိုးရက ေပးတဲ့ဟာ တစ္ခုခုဟာလည္း ျပည္သူေတြနဲ့ သက္ဆိုင္တဲ့အရာေတြပာပဲ။ အဲဒီကုမဿပဏီေတြ အက်ိုးအျမတ္ ရတယ္ဆိုရင္ ျပည္သူေတြ အေနနဲ့လည္း အဲဒီ ပမာဏနဲ့ ထိုက္တန္တဲ့ အရည္အေသြးျမင့္ ရလဒ္တစ္ခုကို ရသင့္တယ္လို့ ျမင္မိတယ္။ အခုဆို ဒီလမ္းမျကီးေတြ နွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ အေတာှပ်က္လာပာတယ္။ အစိုးရအေနနဲ့ အလုပ္ျပီးတာမ်ိုး တစ္ခု မဟုတ္ဘဲနဲ့ အလုပ္ျပီးတဲ့ေနာက္က ကြာလတီကိုလည္း ထိန္းသိမ္းဖို့ လိုအပ္တယ္လို့ ထင္ပာတယ္။ ဥပမာ- လမ္းလုပ္တယ္၊ ငားနွစ္အတြင္း ပ်က္ခဲ့ရင္ ဘယ္လို တာဝန္ယူပာတယ္ ဆိုတာမ်ိုး ကုမဿပဏီေတြနဲ့ ပဋိဉာဉ္ ခ်ုပ္သင့္တယ္။ ဒီေနရာမွာ တာဝန္ယူတယ္ ဆိုတာက ျပန္ျပင္တာကို ေျပာတာမ်ိုး မဟုတ္ပာဘူး။ လမ္းေပာက္လို့ဆိုျပီး လမ္းေဘးမွာ ကတဿတရာတိုင္ကီကို မီးနဲ့ရွို့ျပီး ဖာေထးတာမ်ိုး မဟုတ္ပာဘူး။ အရွင္ ဇနကာဘိဝံသ တစ္သက္တာသံသရာ စာအုပ္မွာ ေျပာသြားတဲ့စကား တစ္ခြန္း ရွိပာတယ္။ မိုးတြင္းမွာ ေတာင္သမန္ေရျပည့္လို့ ဦးပိန္တံတားကိုပဲ အားကိုးျပီး အမရပူရနဲ့ ေတာင္သမန္ရြာ စတဲ့ ရြာေတြက ဆက္သြယ္ျကရပာတယ္။ ဦးပိန္တံတားပ်က္ေတာ့ အစိုးရလမ္းဌာနက ျပင္တတ္ပာတယ္ ဘယ္ေတာ့မွ လံုးလံုးေကာင္းသြားတယ္ မရွိပာဘူးတဲ့။ ဘုန္းျကီးေတာင္ သိပာတယ္။ ကုမဿပဏီေတြ အေနနဲ့ အက်ိုးအျမတ္ရတာကို လံုးဝ ဝန္တိုစိတ္ မျဖစ္ပာဘူး။ အဲလို ကိုယ့္အတြက္ အက်ိုးအျမတ္ ရသလို ျပည္သူေတြကိုလည္း ေကာင္းတာေလးေတြ ေပးေစခ်င္တာ တစ္ခုပာပဲ။ ဒာနဲ့ စကားစပ္လို့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့ အေျကာင္းေလးလည္း သြားသတိရမိတယ္။ သူ့အေဖက ဂ်ီအီးကပာ။ သူတို့ ငယ္ငယ္က သူ့အေဖက ဆည္ေဆာက္ဖို့ ပေရာဂ်တ္က်လာျပီလို့ ေျပာတဲ့ေန့မ်ားဆို တစ္မိသားစုလံုး ထခုန္ေတာ့တာပဲတဲ့။

Scenario 35
၂၀၀၉ ေလာက္က အဂဿငလန္ပာလီမန္ရဲ့ အထက္လြွတ္ေတာှ အမတ္တစ္ေယာက္က ဖိတ္ျကားလို့ က်ြန္ေတာှတို့ သြားခဲ့ရတယ္။ လန္ဒန္နာရီစင္ျကီးေအာက္က သူတို့ရဲ့ ပာလီမန္အေဆာက္အဦးျကီး ထဲမွာလည္း ညစာစားခဲ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ နိုင္ငံေပာင္းစံုက လူေတြနဲ့ အေတြ့အျကံုေတြ ဖလွယ္ခြင့္ ရခဲ့တယ္။ Debatewise က လုပ္တာဆိုေတာ Debate ဆန္ဆန္ အေတြ့အျကံု ဖလွယ္ပြဲလည္း ျဖစ္ပာတယ္။ အဲဒီမွာ ေလ့လာရင္း ဘာ အျမတ္တစ္ခု ရခဲ့လည္း ဆိုေတာ့ ကိုယ္က အေျကာင္းအရာတစ္ခုကို လုပ္ခ်င္လို့ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကန့္ကြက္ခ်င္လို့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ Agenda တစ္ခု တင္မယ္ဆိုရင္ Solution ကိုလည္း စဉ္းစားထားရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပာတယ္။ အဲဒီဟာကို စိတ္ထဲစြဲလာလိုက္တာ ျမစ္ဆံုကိစဿစ ျဖစ္တဲ့အထိပာပဲ။ အဲဒီမွာ အပိုင္းနွစ္ပိုင္း ခြဲထားပာတယ္။ တစ္ပိုင္းက အစိုးရပိုင္း၊ တစ္ပိုင္းက ျပည္သူလူထုပိုင္း။ ျမစ္ဆံု ကိစဿစမွာ ဦးသိန္းစိန္ရဲ့ ဆံုးျဖတ္မွုဟာ ေလးစားဖို့ ေကာင္းပာတယ္။ ဒာေပမယ့္ ခ်ီးက်ူးဖို့အထိေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို့ က်ြန္ေတာှ့အေနနဲ့ ထင္မိတယ္။ ဘာလို့လည္းဆိုေတာ့ အရင္အစိုးရအဖြဲ့မွာ ဒီကိစဿစကို စခဲ့တုန္းကလည္း သူတို့ေတြပာခဲ့မွာပဲ။ အဲဒီတုန္း ကတည္းက ဒီလို အက်ိုးဆက္ေတြ ျဖစ္နိုင္တယ္ဆိုျပီး အခုလက္ရွိ အာဏာရလူေတြအားလံုး ဘာလို့ မကန့္ကြက္ခဲ့ျကသလဲ။ ဗိုလ္ခ်ုပ္မွူးျကီး တစ္ေယာက္တည္းရဲ့ သေဘာအတိုင္း လုပ္ခဲ့ရတာလို့ ေျပာရင္လည္း ေယာမင္းျကီး ရင္ေကာ့ခံတဲ့ အေျကာင္းေလးကို ျပန္ဖတ္ေစခ်င္မိေသးတယ္။ ထားပာေတာ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လုပ္ခ်င္ရာလုပ္မယ္ ျပည္သူေတြ ဘာမွ မကန့္ကြက္နဲ့ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မ်ိုးဆိုေတာ့ ဧရာဝတီျမစ္ဆံု စီမံကိန္းျကီး ဆိုတဲ့ Agenda အတြက္ Solution က ကန့္ကြက္ခ်င္သေလာက္ ကန့္ကြက္ ဘာျဖစ္ျဖစ္လုပ္မယ္ ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပာလိမ့္မယ္။ (လ်ွပ္စစ္ဝန္ျကီးရဲ့ တရားဝင္ အင္တာဗ်ူးေတြ ေျကညာခ်က္ေတြ ျပန္ဖတ္ျကည့္ပာ)။ အခုလို အစိုးရသစ္ ျဖစ္လာေတာ့ ျပည္သူလူထုက ကန့္ကြက္ျကျပီ။ ဒီမိုကေရစီေတြဘာေတြ ကူးေျပာင္းမယ္ဆိုျပီး ကတိကဝတ္ေတြက ရွိထားေလေတာ့ အဲဒီျမစ္ဆံုစီမံကိန္းျကီးမွာ ျပသဿသနာ စေတာ့တာပာပဲ။ လုပ္မယ္ဆိုျပီး သေဘာတူထားတဲ့သူကလည္း တစ္သက္လံုး ျမန္မာကို ေထာက္ခံတယ္ဆိုျပီး ဂုတ္ေသြးစုပ္လာခဲ့တဲ့ တရုတ္။ အဲဒီလို ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ Solution အသစ္တစ္ခုကို သေဘာထားျကီးျကီး ပံုစံနဲ့ ခ်ျပလိုက္တယ္။ ဒီအစိုးရသက္တမ္းမွာ ဒီစီမံကိန္းကို ရပ္ထားပာမယ္ေပာ့။ တစ္နိုင္ငံလံုးလိုလိုက အုတ္ေအာှေသာင္းနင္း ေကာင္းခ်ီးေပးျကတယ္။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ မပာ။ အစိုးရသက္တမ္းဟာ ၅ နွစ္ပဲ ရွိတယ္။ အခုဆို တရုတ္နဲ့ညွိျပီး ျပီးျပီးေရာ ရပ္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ကြယ္မွာ ဘယ္နွခုနွစ္ျကရင္ ျပန္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ခန္းဆီးေနာက္ကြယ္က သေဘာတူညီခ်က္မ်ိုးေတြ ရွိမေနနိုင္ဘူးလား။ ေနာင္သက္တမ္းမွာ တက္လာမယ့္ အစိုးရေတြ ရွင္းေပေတာ့ ျပသဿသနာ။ ဒာကတစ္ခု။ ေနာက္တစ္ခုက ဒီလိုမ်ိုး အရင္အစိုးရလက္ထက္မွာ သေဘာတူထားတဲ့ ပေရာဂ်တ္ေတြ အမ်ားျကီးပဲ ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ဆို မူးခ်စ္သူမ်ား၊ သံလြင္ကာကြယ္သူမ်ားအဖြဲ့၊ ခ်င္းတြင္းေတာှလွန္ေရး၊ စစ္ေတာင္းကယ္ဆယ္ေရး စတဲ့စတဲ့ အဖြဲ့ေတြကို ျမင္လာဖို့ရာပဲ ရွိပာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အရင္အစိုးရရဲ့ အဂ်န္ဒာအေဟာင္းေတြအတြက္ အစိုးရသစ္က (မ်ားေသာအားျဖင့္ အရင္လူေတြပာပဲ) ဘယ္လို စလူးရွင္းအသစ္ေတြ ေပးဦးမလဲဆိုတာကို တြက္ေနမိတယ္။ ဒာက အစိုးရပိုင္း။ ျပည္သူလူထုပိုင္းကေရာ? ဒီျမစ္ဆံု စီမံကိန္း ကန့္ကြက္ပြဲျကီးကေန အမ်ိုးသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရး ျဖစ္လာနိုင္တယ္လို့ ေဒာှေအာင္ဆန္းစုျကည္ကေတာင္ ေျပာခဲ့တယ္။ အမွန္ပဲ တစ္နိုင္ငံလံုး စည္းစည္းလံုးလံုးနဲ့ ကန့္ကြက္ခဲ့ျကတယ္။ က်ြန္ေတာှနဲ့သိတဲ့ အဖြဲ့တစ္ခုဆို အကဿင်ီေတြ အမ်ားျကီးရိုက္၊ နယ္ေတြမွာ အစည္းအေဝးေတြလုပ္ တစ္နိုင္ငံလံုးကို လွံု့ေဆာှဖို့အထိေတာင္ သူတို့ လုပ္ခဲ့ျကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ တစ္ရက္က က်ြန္ေတာှ ဘီယာေသာက္ေနတုန္း အဲဒီကိစဿစ ေျပာျဖစ္ျကေတာ့ သူတို့က သူတို့လုပ္မယ့္ လုပ္ငန္းစဉ္ေတြကို ေျပာျပေနတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး က်ြန္ေတာှက တကယ္လို့မ်ား သမဿမတက အဲဒီကိစဿစကို ရပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဘာေတြ ဆက္လုပ္ျကမလဲလို့ ေမးမိတယ္။ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားက ဒီဟာကို အစိုးရက မျဖစ္မေန ဆက္လုပ္လိမ့္မယ္လို့ ထင္ထားျကတာ၊ အဲလို ထင္ေအာင္လည္း တာဝန္အရွိဆံုးလူေတြကေတာင္ သတင္းစာေတြကေန ဂ်ာနယ္ေတြကေန ထုတ္ျပန္လိုက္ေသးတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ျပည္သူေတြရဲ့ဆနဿဒ မပာဘဲနဲ့ လုပ္ခဲ့ျကတဲ့ ပေရာဂ်တ္၊ နိုင္ငံေတာှရဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္၊ လူေနမွု၊ ယဉ္ေက်းမွု ထိခိုက္ေစနိုင္တဲ့ ပေရာဂ်တ္ မွန္သမ်ွကို ဒီမိုကေရစီေခတ္မွာ ကန့္ကြက္ျကမယ္ေပာ့။ ဒီေနရာမွာ ဒီကိစဿစကလည္း နိုင္ငံေရးအရျကည့္ရင္ သိပ္ကို ေကာင္းတဲ့ အခြင့္အေရးျကီး တစ္ရပ္လို့ ျမင္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ရပ္ခဲ့ရင္လည္းအျမတ္၊ မရပ္ခဲ့ရင္လည္း နိုင္ငံေရးအရေတာ့ အျမတ္ခ်ည္းပဲ။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ ေနာက္တစ္ေန့ အံ့အားသင့္စြာပဲ ဦးသိန္းစိန္ရဲ့ ေခတဿတရပ္ဆိုင္းေျကာင္း ေျကညာခ်က္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ တကယ္ပဲ ျပည္သူေတြ ေအာင္ပြဲခံျပီလား။ စဉ္းစားမိတာက ျမန္မာျပည္ရဲ့ ျမစ္ျကီးေတြတိုင္းမွာ အဲလို ေရအားလ်ွပ္စစ္စီမံကိန္းေတြ လုပ္ဖို့ဆိုျပီး သေဘာတူထားတာေတြ ရွိတယ္။ ျမစ္ဆံုျပီးသြားရင္လည္း အဲဒီဟာေတြကို ဆက္ျပီး ဆန့္က်င္ ကန့္ကြက္ျကရမွာပဲ။ ကခ်င္မွာေတာ့ ရပ္ဆိုင္းလိုက္ျပီး ရွမ္းျပည္မွာေတာ့ ဆက္လုပ္မယ္ဆိုရင္ ရွမ္းျပည္က ဘယ္ခံပာ့မလဲ။ ဒီလိုပဲ က်န္တဲ့ ျပည္နယ္တိုင္းေတြကလည္း ဘယ္လက္ခံနိုင္ပာ့မလဲ။ ဒာဟာ သိပ္အေရးျကီးတယ္လို့ ျမင္မိပာတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ အေရးျကီးတဲ့ အခ်က္တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒာက လ်ွပ္စစ္ဓာတ္အား။ ျမန္မာျပည္မွာ လ်ွပ္စစ္ဓာတ္အား အရမ္းလိုေနျပီ။ သဘာဝဓာတ္ေငြ့က ထုတ္မယ္ေျပာတယ္။ သဘာဝဓာတ္ေငြ့ေတြကလည္း ေရာင္းျပီးသား ျဖစ္ေနျပီ။ ေက်ာက္မီးေသြးကေန ထုတ္မယ္ဆိုရင္လည္း သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ အဖြဲ့ေတြက ကန့္ကြက္ျကမွာ အမွန္ပဲ။ အနုျမူကေန ထုတ္မလား။ နည္းပညာေပးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ထိန္းသိမ္းမွုအပိုင္းမွာ ေျကာက္မက္ဖြယ္ရာ လိုအပ္မွုေတြ ရွိနိုင္မယ္။ ဒီေတာ့ လိုအပ္ေနတဲ့လ်ွပ္စစ္ကို ဘယ္ကေနထုတ္မလဲ။ တကယ္တမ္း ျမန္မာျပည္မွာ ဆည္ေျမာင္းေတြ ေရအားလ်ွပ္စစ္ေတြ လုပ္တာ မ်ားလွျပီ။ ကုန္လိုက္တဲ့ပိုက္ဆံဆိုတာလည္း ေသာက္ေသာက္လဲ။ ဆည္ေျမာင္း၊ ဂ်ီအီး၊ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ ေထာက္ပို့ကလူေတြပဲ ခ်မ္းသာသြားျကတယ္။ လ်ွပ္စစ္က လိုသေလာက္ ထြက္လာတယ္လို့ကို မရွိဘူး။ စက္ေတြပ်က္ရတာနဲ့၊ ေရမေလာက္တာနဲ့၊ ဘာျဖစ္တာနဲ့၊ ညာျဖစ္တာနဲ့ အေျကာင္းျပခ်က္ မ်ိုးစံုလို့။ ခံေနရတာက ျပည္သူလူထု။ ဒာေတြလုပ္လို့ ျဖစ္လာတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပသဿသနာေပာင္းစံုကိုလည္း မသိတာမဟုတ္ဘူး။ သိရက္နဲ့ ဆက္လုပ္ခဲ့ျကတာ။ အဲဒီအတြက္ ျပည္သူလူထုက ကန့္ကြက္တယ္။ အဖြဲ့အစည္းေတြက ကန့္ကြက္တယ္။ ဒာဟာမွန္တယ္။ ဒာေပမယ့္ လိုေနတဲ့ လ်ွပ္စစ္ဓာတ္အားျပသဿသနာကို ဘာနဲ့ ေျဖရွင္းျကမလဲဆိုတဲ့ Solution ကို ဘယ္သူကမွ ဘယ္အဖြဲ့အစည္းကမွ မေပးဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီ Solution ဆိုတာ အစိုးရက ျမင္တဲ့၊ လုပ္တဲ့ Solution ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပာဘူး။ ကိုယ္သာ အစိုးရဆိုရင္ ဒီလိုျပသဿသနာကို ဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲဆိုတဲ့ Solution ပဲ ျဖစ္ပာတယ္။ (တကယ္ေတာ့ ျပည္သူေတြအေနနဲ့ စလူးရွင္းကို စဉ္းစားစရာ မလိုပာဘူး။ ဒာက အစိုးရကိစဿစပဲလို့ ေတြးစရာ ရွိပာတယ္။ ဒာေပမယ့္ ဒီျပည္သူေတြကေန ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အစိုးရျဖစ္လာမယ့္သူေတြ ရွိနိုင္တာမို့ ဒီစလူးရွင္းကို စဉ္းစားျကည့္တာပာ) က်ြန္ေတာှ့အေတြးထဲမွာေတာ့ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္းရပ္ဆိုင္းမွုဟာ အစိုးရရဲ့ လွပတဲ့ နိုင္ငံေရး လုပ္ေဆာင္ခ်က္ တစ္ခုလို့ ျမင္မိတယ္။ တကယ္တမ္း ဒာေတြက ဟိုတုန္းကတည္းက လုပ္ကို မလုပ္ခဲ့သင့္တာ။ ကိုယ့္ျပည္သူေတြ အေျကာင္းကိုလည္း သိခဲ့သင့္တာ နားေထာင္ခဲ့သင့္တာ။ အခုမွ အရင္ကတည္းက မလုပ္ခဲ့သင့္တဲ့ အလုပ္ေတြကို လိုက္ပိတ္သိမ္းတာမ်ိုးကေတာ့ က်ြန္ေတာှ့အေနနဲ့ဆို ခ်ီးက်ူးတာမ်ိုးထက္ ပိုျပီး မခ်ီးက်ူးခ်င္ပာဘူး။ ေက်းဇူးလည္း မတင္နိုင္ပာဘူး။ အစိုးရသစ္အတြက္ကေတာ့ နာမည္ေကာင္းေတြ တက္ေစတာေပာ့ေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်န္ေနေသးတဲ့ဟာေတြကို အခုအစိုးရ၊ ေနာင္အစိုးရ၊ အခုျပည္သူ၊ ေနာင္ျပည္သူ ဘယ္လို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းျကမလဲဆိုတာကို စိတ္ဝင္စားေနမိတယ္။

Scenario 36
လိုင္စင္မဲ့ဆိုင္ကယ္ ၁သိန္းကို အခြန္တစ္သိန္းခြဲ ေဆာင္ခိုင္းရင္ ျမန္မာေငြ သန္းတစ္ေသာင္းခြဲ၊ ေဒာှလာ ဆယ္သန္း။ MSW လို ကားစုတ္မ်ိုးကို ဝန္ထမ္းအခ်င္းခ်င္းေတာင္ သိန္း ၅၀၀ ေလာက္နဲ့ ေရာင္းခဲ့ေတာ့ အစီး ၁၀၀၀ ပဲေရာင္းရဦးေတာ့ ျမန္မာေငြ သန္းငားေသာင္း၊ ေဒာှလာသန္းငားဆယ္။ ဖုန္းတစ္လံုးကို ၁၅သိန္းနဲ့ အလံုးတစ္သိန္းပဲေရာင္း၊ ျမန္မာေငြ သန္းတစ္သိန္းခြဲ၊ ေဒာှလာသန္း ၁၅၀။ ခ်ယ္ရီလိုကားမ်ိုးကို ေဒာှလာ ၅၀၀၀ ေလာက္နဲ့ ေရာင္းေနတာမ်ိုး ထည့္တြက္မေနေတာ့ပာဘူး။ အစိုးရတဲ့သူေတြအေနနဲ့ ပိုက္ဆံရွာရတာ လြယ္လိုက္တာ။

Scenario 37
ကိုရီးယားေတြမ်ားေတြ ရုပ္ရွင္ထဲျကည့္၊ သီခ်င္းေတြနားေထာင္ေတာ့ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ သို့ေပသိ တကယ္တမ္း အျပင္မွာ ဆက္ဆံရေတာ့ ေသာက္တလြဲ။ သြပ္ခ်ာပာဒ အဂဿငလိပ္လိုေျပာေနရင္း ျမန္မာလိုညွပ္ေျပာ၊ နွစ္ခုစလံုး မေျပာတတ္ေတာ့ရင္ ကိုရီးယားလိုေတြေျပာ။ လည္လိုက္တာလည္း မေျပာနဲ့ေတာ့။ စီးပြားေရးအကြက္ျမင္တယ္ ေျပာရမလား။ ပန္းလွိုင္လိုေနရာမ်ိုးမွာ အိမ္ေလးအိမ္ေလာက္ ဝယ္လိုက္တယ္။ အိမ္တစ္အိမ္ဝယ္ရင္ အခမဲ့ ေဂာက္ရိုက္ခြင့္ကဒ္က ေလးကဒ္ဆိုလား ရတယ္။ ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီကဒ္ေတြကို ေလးပံုသံုးပံုေဈးေလာက္နဲ့ ျပန္ငွားစားတယ္။ ကိုရီးယားကေန ျမန္မာျပည္ အသြားအျပန္လုပ္ ေဂာက္ရိုက္တဲ့ ကုန္က်စရိတ္က ကိုရီးယားမွာ ရိုက္တာထက္ ပိုသက္သာသတဲ့။ ပန္းလွိုင္ကလည္း ကမဿဘာ့အဆင့္မီကြင္းဆိုေတာ့ ရိုက္ရတာ တန္တာေပာ့။ ျမန္မာျပည္ကိုလည္း အလည္လာရ၊ ေဂာက္လည္းရိုက္ရ၊ စီးပြားေရးလည္း လုပ္လိုက္ေသး၊ ေနာက္ဆံုး အတြင္းေရးမွူးမေလးေတြေတာင္ ထားလိုက္ေသးတယ္။ ျပုစုဖို့တဲ့။

Scenario 38
မနဿတေလးက တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ြန္ေတာှ့ကို ေျပာျကတာ ရွိတယ္။ သူတို့လို ျမန္မာျပည္ေပာက္ တရုတ္ေတြကို FRC သာ ကိုင္ခြင့္ေပးထားျပီး နိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ မျပုဘူးေပာ့။ တကယ္တမ္းဆို သူတို့ဒီေရာက္ေနတာ ေလးဆက္ေလာက္ ရွိျပီေပာ့။ ထိုင္းမွာဆို သူတို့ကို နိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပုတယ္ေပာ့။ သူတို့ကို နိုင္ငံက ျမန္မာနိုင္ငံသား ျဖစ္ခြင့္မေပးတဲ့အတြက္ သူတို့ကလည္း တရုတ္ျပည္နဲ့သာ အမ်ားဆံုး အလုပ္လုပ္ျကတဲ့အတြက္ ေငြမည္းေတြ အမ်ားျကီး ယိုစီးရတယ္ေပာ့။ အမ်ားျကီးပဲ။ ဒာနဲ့ က်ြန္ေတာှကလည္း တစ္ခုေတာ့ ေထာက္ျပလိုက္ပာတယ္။ ေခတ္ကာလ တစ္ေလ်ာက္လံုး သူ့က်ြန္ဘဝေရာက္တဲ့အခ်ိန္၊ ကိုလိုနီေခတ္အခ်ိန္၊ လြတ္လပ္ေရးျကိုးပမ္းခ်ိန္၊ ဂ်ပန္ေခတ္၊ ပထစ၊ မဆလ၊ နဝတ၊ နအဖ ကေန အခုကာလအထိ ထင္ရွားတဲ့ တရုတ္လူမ်ိုးေတြ အမ်ားျကီးရွိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္အတြက္ ကိုယ္က်ိုးစြန့္ျပီး အမ်ားအက်ိုးေဆာင္ရြက္တဲ့လူ၊ လူမွုေရးလုပ္ငန္း၊ ေတာှလွန္ေရးလုပ္ငန္း လုပ္ခဲ့တဲ့သူ ဘယ္နွစ္ေယာက္မ်ား ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ့ခဲ့ဖူးသလဲလို့။ ဒီလိုေျပာတဲ့အခာ သူတို့ အင္မတန္ နားခားပာတယ္။ ဒာေပမယ့္ ကုလားအနြယ္ထဲကဆို ဦးရာဇတ္တို့၊ ဦးရာရွစ္တို့၊ ဂိုရွယ္တို့၊ ဗိုလ္မွူးဘရွင္တို့၊ က်ားဘညိမ္းတို့ စသည္စသည္ျဖင့္ နာမည္တပ္ ေျပာလို့ရတဲ့သူ အေတာှမ်ားတယ္။ တရုတ္ထဲမွာ ဘယ္သူေတြကို လက္ညွိုးထိုးျပမလဲ။ ရွိရင္ေတာင္ အေတာှ လက္ခ်ိုးေရရမယ္။ Who’s Who in Burma စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ တရုတ္လူမ်ိုးေတြ အမ်ားျကီးပာပာတယ္။ ဒာေပမယ့္ အားလံုးက စီးပြားေရးသမားေတြပာပဲ။ မလုပ္၊ မရွုပ္၊ မျပုတ္ သူတို့ေတြမ်ားတယ္။ နီးစပ္ရာဓားနဲ့ေပာင္းတယ္။ စီးပြားပ်က္မခံဘူး။ ထားေတာ့။ ဒာေျကာင့္ ျမန္မာျပည္အတြက္ (ျမန္မာလူမ်ိုးေတြအတြက္လို့ မဆိုလိုပာ) အက်ိုးျပုမယ္ဆိုတဲ့ တရုတ္ေတြရွိလာမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ အင္မတန္ဝမ္းသာမိမွာပာပဲ။

Scenario 39
ျမန္မာျပည္ထဲမွာ က်ြန္ေတာှ မျကိုက္ဆံုးကိစဿစက ဧည့္စာရင္းဆိုတဲ့ ကိစဿစပာပဲ။ ကိုယ့္နိုင္ငံမွာ ကိုယ္ေနျပီး အဲဒီလူေတြကို သတင္းပို့ေနရတယ္။ ျပီးရင္ အခ်ိန္မေတာှ လာလာစစ္ေသးတယ္။ ဧည့္စာရင္းစစ္တယ္ဆိုတာ လံုျခံုေရးအတြက္ဆိုျပီး နာမည္တပ္ထားေပမယ့္ လာစစ္တိုင္း ဖဲဝိုင္းကို ရဲဝင္ဖမ္းသလိုပာပဲ။ က်ြန္ေတာှေရာက္ဖူးသမ်ွ တျခားနိုင္ငံေတြမွာ ဘာမွမစစ္ေဆးဘူး။ ဒာဆိုရင္ အဲဒီနိုင္ငံေတြက လံုျခံုေရးကို အေလးမထားလို့လား လို့ေတာင္ ထင္စရာရွိတယ္။ ျပည္သူလူထုကို အေနွာက္အယွက္ မေပးဘဲ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းရမယ့္ ကိစဿစက သူတို့ကိစဿစပဲေလ။ ဒာမွမဟုတ္ရင္ အာဏာမယူထားနဲ့ေပာ့။ အခုေတာ့ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာသြား ညအိပ္မယ္ဆိုရင္ သူတို့ကို သံေတာှဦးတင္ရေသးတယ္။ သံေတာှဦးတင္ခက ေပးရေသးတယ္။ ဧည့္စာရင္းမတိုင္လို့ အဖမ္းခံရတယ္ ဆိုတဲ့ အမွုမ်ိုးဆိုတာ ရဲေတြအတြက္ေတာ့ စားခြက္ျကီးတစ္ခု ဖြင့္ေပးထားသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ့္နိုင္ငံ ဘယ္ေနရာမွာမဆို သြားခ်င္ရာသြား ေနခ်င္ရာေနျပီး မပူမပင္ မေျကာင့္မက် အိပ္ရတဲ့ ေန့ရက္မ်ိုးေတြကို ကိုယ္လည္း ခံစားခ်င္သလို လူတိုင္းကိုလည္း ခံစားေစခ်င္တယ္။

Scenario 40
ခုတေလာ ၅၀၀၀ က်ပ္တန္ ဖုန္းကိစဿစ အေတာှ ဂယက္ရိုက္ေနတာ ေတြ့ရတယ္။ သူမ်ားနိုင္ငံေတြမွာေတာင္ ျဖစ္နိုင္ေသးရင္ ကိုယ့္နိုင္ငံမွာ ဘာေျကာင့္ မျဖစ္နိုင္ရမွာလဲ လို့ပဲ ဆိုခ်င္ပာတယ္။ ဒီေနရာမွာ သိပ္နားမလည္နိုင္တဲ့ ကိစဿစတစ္ခုကို ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မယ္ ဖုန္းစနစ္ေတြ မ်ိုးစံု ျဖစ္ေနျကတဲ့ကိစဿစ။ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ ဘာတစ္ခုမွလည္း မေကာင္းဘူး။ အေကာင္းဆံုး ဆိုတာမ်ိုးလည္း မရွိျပန္ဘူး။ တခ်ို့ဖုန္းက ေတာေတြေတာင္ေတြထဲ မိတယ္။ တခ်ို့ဖုန္းက ျမို့ထဲတဝိုက္ မိတယ္။ CDMA, GSM ေတာင္ ရိုးရိုးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လွိုင္းတိုလွိုင္းရွည္ေတြ ကြာေသးတယ္။ အရင္ခ်ေပးထားတဲ့ ဖုန္းေတြကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းလိုက္ အသစ္လဲေပးလိုက္။ ဟိုဟာက ပိုေကာင္းတယ္ ေျပာလိုက္၊ ဒီဟာက ပိုေကာင္းတယ္ေျပာလိုက္နဲ့။ ဘာေတြမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး။ တခ်ို့လူေတြဆို အမ်ိုးအစားမတူတဲ့ ဖုန္းသံုးေလးလံုးေလာက္ ကိုင္ျပီး ခရီးထြက္ျကရတယ္။ တစ္လံုးမမိ တစ္လံုးမိဆိုျပီးေတာ့။ ျပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္ ဟိုဖုန္းလိုင္းကေတာ့ အင္တာနက္ရတယ္၊ ဒီဖုန္းလိုင္းဆိုရင္ေတာ့ အင္တာနက္ မရဘူး အဲလိုကလည္း ကြာေသးသတဲ့။ တစ္ခာသံုးကဒ္ ဆိုတာလည္း မိုးက်ေရြွကိုယ္လို ေပာှလာေသးတယ္ ခဏပဲ ျပီးေတာ့လည္း ဖ်က္ပစ္လိုက္ျပန္ေရာ။ အဲဒီအထဲ ေသာက္သံုးမက်တဲ့ ဟြေဝတို့ ဇက္တီအီးတို့လို ဖုန္းေတြက အခြင့္ေကာင္းယူျပီး မတန္တဆေဈးနဲ့ လာေရာင္းေသးတယ္။ ေရာင္းတဲ့ေဈးကလည္း အိုင္ဖုန္းနဲ့ နင္လားငာလား။ စဉ္းစားျကည့္ေတာ့ တကယ့္ကို ျပည္သူေတြကို အပိုင္ရိုက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းျကီးေတြပာပဲ။ ဒီေတာ့ ျမန္မာျပည္အတြက္ ဝင္ေငြအရွာေပးနိုင္ဆံုး ဝန္ျကီးဌာန တစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာ စာရင္းစစ္စရာေတာင္ မလိုပာဘူး။ ေတြးျကည့္တာနဲ့တင္ သိေလာက္ပာတယ္။ အဲ အသိေတြမ်ားတဲ့အတြက္ မုဒိတာ ပြားျကည့္ေနပာတယ္ ဆိုတာေလးေတာ့ ထည့္ဖတ္ေပးျကပာဦး။


မွတ္ခ်က္။ ကိုယ္ေတြးမိတာ၊ ကိုယ္ခံစားရတာ၊ ကိုယ္ထင္တာေတြ ကိုယ္ေရးပာတယ္။ ဘယ္သူနဲ့မွ သေဘာထားညွိဖို့ မဟုတ္သလို စည္းရံုးဖို့လည္း မဟုတ္ပာ။

25 Responses to “Scenario 27-40”

khin oo may said...

ဘာေရးေရး
glad to see you again.

ThuHninSee said...

ျပန္ေရးေနတာ အခုမွေတြ႔တယ္...

MND said...

ေပ်ာက္ေနတာၾကာလို႔ သတိရေနတာ။ ျပန္ေပၚလာလို႔ ၀မ္းသာပါ၏။

san htun said...

ကိုဇာနည္ ေရးေတာ့မွ ၿမန္မာၿပည္ရဲ ့ ဗဟုတ္ရုတ္ခေတြကို ကြက္ကြက္ကင္းကင္း ၿမင္ရေတာ့တယ္..စာေတြ ၿပန္ေရးတာ ဝမ္းသာတယ္..ဖတ္ဖို ့ ရယ္ဒီ..

ေစာင့္ျပီး ဖတ္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္...
ဘေလာ့ကို ဆက္ျပီး ေရးေစခ်င္ပါတယ္...
welcome back and really happy to see you again...
:)

Good post, Ko Nyi Lynn Seck.

စာေတြျပန္ဖတ္ရလို႔ တကယ္၀မ္းသာတယ္

Totally agree with your view at every scenario!

ေမဇင္ said...

ေရးထားတာေတြ ၾကိဳက္တယ္။

အမွန္ေတြ . . .အမွန္ေတြ. . .

MgHla Mandalay said...

ညီလင္းဆက္ မ်ဳိသိပ္ထားတာၾကာလုိ႔ ထင္ပါရဲ႕ အန္ဖက္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္...

lilmaster said...

ကုိညီလင္းဆက္ခင္ဗ်ား...စာျပန္ေရးတာေတြ႔လုိ႔ အထူးဝမ္းသာပါတယ္ခင္ဗ်။

Mady June said...

ဖတ္ရမွာေတြမ်ားတာရယ္၊ Myanmar 3 မရွိတာရယ္ေၾကာင့္ အိမ္ေရာက္မွပဲ အေသအခ်ာ ထိုင္ဖတ္ေတာ့မယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ပထမေရးထားတဲ့ ၂ပိုစ့္ကို သေဘာက်တယ္။ ကၽြန္မလဲ အဲဒီ့ဆုေပးတာကို ေကာင္းလား၊ မေကာင္းလား မေရမရာ ျဖစ္ေနတာ။

kokoseinygn said...

အမွန္တရားမ်ားအတြက္ေထာက္ခံပါ၏

Phyu Ei Thein said...

It's been a long time. I am so glad to read your posts. Reality!

Angel Shaper said...

အကို႔ရင္ဘတ္ထဲက အမွန္တရားေတြ ေပါက္ထြက္လာတယ္...။ ။။

sawthanlwin said...

မနဿတေလးကေန အုန္းေခ်ာတို့ဘာတို့ ေက်ာှျပီး ျပင္ဦးလြင္အတက္ ၁၂မိုင္ စခန္းမွာ ေအးရွားေဝာ(လ္)ရဲ့ ယာဉ္ျဖတ္သန္းခ ေကာက္ခံတဲ့ တိုး(လ္)ဂိတ္ တစ္ခုရွိတယ္။ ျမန္မာျပည္ က်ြန္ေတာှ သြားခဲ့ဖူးသမ်ွ ေနရာေတြထဲမွာ အေကာက္က်စ္ဆံုး ဂိတ္တစ္ခု ျဖစ္ပာတယ္။ တစ္တန္အထက္ ကားျဖတ္သြားရင္ က်ပ္ ၆၀၀ ေပးေဆာင္ရပာတယ္။ ေပးေဆာင္ရတာက ျပသဿသနာ မဟုတ္ပာဘူး။ ျပသဿသနာက (၁) ပိုက္ဆံယူတယ္ မေတာင္းရင္ ေျပစာ မေပးဘူး။ (၂) ေျပစာေတာင္းလို့ ေပးရင္ ကိုယ့္ကားျဖတ္တဲ့အခ်ိန္က ေျပစာ မဟုတ္ဘူး၊ အသင့္လုပ္ထားတဲ့ ေျပစာတစ္ေစာင္ ေကာက္ေပးလိုက္တယ္။ (၃) အဲဒာကို ကြန္ပလိန္းလုပ္ရင္ ေျပစာအသစ္တစ္ေစာင္ ထပ္ထုတ္ေပးတယ္၊ ဒာေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ ရက္စြဲေတြက တလြဲျဖစ္ေနတယ္၊ ျဖစ္ေနတာမွ ေနာင္လာမယ့္ ၂၀၂၃ လို သကဿကရာဇ္နဲ့။ (၄) ဒီသံုးခုေလာက္ လုပ္လိုက္လို့ရွိရင္ အဲဒီက တာဝန္က်ေနတဲ့ လူဟာ တင္းတင္းမာမာ ေဟာက္ပာေတာ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ အခာ ၁၀၀ ျဖတ္တယ္။ အခာ ၁၀၀ အဲလို ျကံုရတယ္။ ေသခ်ာတာက အဲဒီက ဝန္ထမ္းေတြ မသမာမွု လုပ္ေနတာပာပဲ။ သူတို့ ဒီလို မသမာ လုပ္တဲ့အတြက္ ေအးရွားေဝာ(လ္) အေနနဲ့ ဝင္ေငြ အမ်ားျကီး ထိခိုက္တယ္။ အဲလို ထိခိုက္တဲ့အခာ ကုမဿပဏီအေနနဲ့ ရည္မွန္းထားတဲ့ ျပန္ဝင္ေငြ မရဘူးဆိုျပီး လမ္းအသံုးျပုခ ထပ္တိုး ေကာက္ခံမယ္။ အဲဒီအခာ ျပည္သူလူထုပဲ ခံရတာပာပဲ။ ကုမဿပဏီလည္း မမွားဘူး၊ ျပည္သူလူထုလည္း မမွားဘူး။ အဲဒီ အက်င့္ပ်က္ဝန္ထမ္းေတြ မွားေနျကတာ။ ဘယ္ကို တိုင္ရမွန္း မသိလို့ အခာခာ ျဖတ္တိုင္း အခာခာ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရတာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အမွန္အတိုင္း ျဖစ္လာပာ့မလဲလို့ ေတြးေနမိတယ္။ အစိုးရဝန္ထမ္းတင္ မဟုတ္ပာဘူး။ ကုမဿပဏီဝန္ထမ္းေတြမွာလည္း ယုတ္မာတဲ့လူေတြ ရွိေနတတ္တာ သတိျပုဖို့ လိုပာလိမ့္မယ္။
က်ေနာ့္အျမင္ေတာ့ဒီလိူလမ္းမ်ိဳးလမ္းေႀကးမေကာက္သင့္ဘူးလို့ျမင္ပါတယ္။
နိူင္ငံတကာမွာအျမန္လမ္းမႀကီးကလြဲရင္မေပးရပါ။ ျမိဳ့ ၀င္ေႀကးမေပးရပါ။
ႏွစ္စဥ္ေႀကး(ဘီးခြန္) လုံေလာက္စြာေကာက္ထားျခင္း ေႀကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္လည္းနိုင္ငံတကာနည္းတူက်င့္သုံးသင့္ပါတယ္။

ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလွခ်ည္လားဗ်....

အဆင္ေျပပါေစ :)

Shweyamin said...

အမယ္ ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာတုန္းဟ... ရွိေသးတယ္ေပါ့ဟုတ္လား နည္းနည္းပါးပါးလည္း ရွိမရွိကိုေျပာပါဦး။

kta said...

ZNA,
absolutely love ur writing.

My Heaven said...

ကိုေမာင္လွေျပာသလို အန္ဖတ္ေတြမ်ားလွခ်ည္လား..
scenario35..အဲလို မေတြးမိခဲ့ဘူး
scenario38..အဲလို ျပန္ေျပာလိုက္သလား..ေကာင္းေလွာင့္ေတး..Scenario39..အမတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက က်ိဳက္ထိုျမိဳ႕နယ္ထဲက သိမ္ဇရပ္မွာေနခဲ့တာ..ရန္ကုန္ကလာလည္တဲ့ ဦးေလး ၂ေယာက္ ဧည့္စာရင္းမတိုင္မိလို႔ ေပၚတာဆြဲခံရလို႔ အမတို႔အေမ မ်က္ရည္တရႊဲႊႊရႊဲ ျဖစ္ခဲ့တာသတိျပန္ရမိတယ္.
အခုေနျပည္ေတာ္ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာေတြမွာေတာင္ ဧည့္စာရင္းမတိုင္မိလို႔ ၀န္ထမ္းရဲ႕တူေတြ ေထာင္ထဲ ၂ ပတ္ေလာက္သြားေနလိုက္ရတာ ၾကားရတယ္...ျမန္မာရဲ႔နာတာရွည္ေရာဂါ ထင္ပါရဲ႕..
စာျပန္ေရးတာေတြ႕ရလို႔ ၀မ္းသာပါတယ္...

KO TOE said...

ကၽြန္ေတာ္ ကိုညီလင္းဆက္ရဲ့ စာေတြ၊ မွတ္တမ္းမွတ္ရာေတြ၊ google earth မွတ္ခ်က္.. စတာေတြကို လြန္ခဲ့တဲ့ ၃-၄ႏွစ္ေလာက္ကတဲက ဖတ္ျဖစ္လာရင္း စိတ္ထဲမွာ ရွားရွားပါးပါး ေလးစားမိေနတာ..ဒီၾကားထဲေပ်ာက္ေနၿပီး ခုလိုျပန္ဖတ္ရေတာ့ ၀မ္းသာတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေတာ္တယ္ဗ်ာ။ စာေတြအားလံုးလိုလို ဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခါမွ ကြန္မန္႔မေပးျဖစ္ဘူး။ ဒါ.. ၾကည္ညိဳေလးစားတာ ေအာင့္မထားႏိုင္လို႔ ပထမဆံုးေရးျဖစ္တဲ့ ကြန္မင့္ပါ.. ကၽြန္ေတာ္.. သူမ်ားကို စိတ္ထဲမွာ တကယ္လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲမရွိပဲ ခ်ီးက်ဴးရမွာ အင္မတန္ပ်င္းတယ္ဗ်..

 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz