Sunday, August 15, 2010

ဇင္ပံုျပင္မ်ား (၃)

ဇင္ပံုျပင္မ်ား (၃)

ဝမ္းသာမွုရဲ့အသံ (The Voice of Happiness)

ဘုန္းေတာှျကီး ဘန္ခဲအိ ပ်ံလြန္ေတာှမူျပီးတဲ့ေနာက္ မ်က္မျမင္ တစ္ေယာက္က သူ့မိတ္ေဆြေတြကို ဒီလို ေျပာတယ္။ ငာ မ်က္စိကြယ္တဲ့ အခ်ိန္ကစလို့ ဘယ္သူ့ မ်က္နွာကိုမွ မျမင္နိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒာေျကာင့္ လူတစ္ေယာက္အေျကာင္းကို သူ့ရဲ့ စကားသံေတြကို နားဆင္ျပီးေတာ့ပဲ ဆံုးျဖတ္ရေတာ့တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ့ ေအာင္ျမင္မွု ေပ်ာှရြွင္မွုေတြအေပာှမွာ ခ်ီးက်ူးစကား ေျပာေနျပီဆိုရင္ ငာက တျခားတစ္ဖက္ကေန အဲဒီလူရဲ့ မနာလိုမွုေတြကိုလည္း ငာခံစားရင္း ျကားေနမိတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္အတြက္ ကံမေကာင္းမွု ဆံုးရွံုးမွုေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းစကား ဆိုေနရင္လည္း တစ္ဖက္မွာ အဲဒီဆံုးရွံုးသြားသူဆီကေန တစ္ခုခု ရလိုက္သလိုမ်ိုး ေပ်ာှရြွင္မွု၊ ေက်နပ္အားရမွုေတြကို ျကားလာရတယ္။ ဒာေပမယ့္ ငာျကံုခဲ့ရသမ်ွထဲမွာေတာ့ ဘုန္းေတာှျကီး ဘန္ခဲအိ တစ္ပားထဲသာ တသမတ္ထဲပဲ။ သူဝမ္းသာေျကာင္း ေျပာတဲ့အခာ ဝမ္းသာမွုမွတပား အျခားအသံကို ငာမခံစားမိဘူး။ ဒီလိုပဲ သူဝမ္းနည္းေျကာင္း ဆိုလာရင္လည္း သူ့အသံမွာ ဝမ္းနည္းမွု တစ္မ်ိုးထဲကိုပဲ ငာခံစားရတယ္။


မရွိျခင္းတရား (Flower Shower)

ဘုန္းေတာှျကီး သုေဗာဓိဟာ ျမတ္ဗုဒဿဓရဲ့ သားေတာှ ရဟန္းတစ္ပား ျဖစ္ပာတယ္။ အရာရာဟာ မတည္ျမဲဘဲ ျဖစ္ျခင္းနဲ့ ပ်က္ျခင္း နွစ္ပားကသာ အရာရာကို ျကိုးကိုင္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အနတဿထတရားရဲ့ ရွု့ေထာင့္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ မရွိျခင္းတရားကို ေကာင္းစြာ နားလည္က်ြမ္းက်င္သူ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္တယ္။ တစ္ေန့မွာေတာ့ သူဟာ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ အဲဒီတရားသေဘာကို ဆင္ျခင္ေနတဲ့ အခိုက္မွာ သူ့အေပာှကို ပန္းေတြ ေျကြက်လာပာတယ္။ မရွိျခင္းတရားသေဘာကို ဆင္ျခင္က်င့္ျကံတဲ့အတြက္ က်ြန္ုပ္တို့က ဂုဏ္ျပုတာပာ ဆိုျပီးေတာ့ နတ္ေဒဝတာေတြက ေျပာသံကိုလည္း ျကားလိုက္တယ္။ အဲဒီအခာ ဘုန္းေတာှျကီးက အလို ငာလည္း သင္တို့ကို အဲဒီအေျကာင္း မေျပာျပရပာလားလို့ ဆိုသတဲ့။ အဲဒီအခာ နတ္ေတြက အရွင္ဘုရားက မရွိျခင္းတရားကို မေျပာသလို တပည့္ေတာှတို့လည္း မျကားရပာဘူး ဘုရား။ ဒီအရာကပဲ တကယ့္ မရွိျခင္း တရားသာ ျဖစ္ပာတယ္လို့ ေလ်ွာက္ထားျပီး ပန္းမိုးေတြ ထပ္မံ ရြာခ်လိုက္ပာသတဲ့။


ဂုဏ္ (Calling Card)

မီဂ်ီေခတ္၊ က်ိုတိုျမို့ေတာှက တိုဖုကုေက်ာင္းတိုက္က ဘုန္းေတာှျကီး ခိအိခ်ုဟာ နာမည္ေက်ာှ ဇင္ပညာရွိျကီး တစ္ဦး ျဖစ္ပာတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ က်ိုတိုျမို့ေတာှဝန္က ဘုန္းေတာှျကီးကို ေတြ့ခြင့္ရဖို့ စာလြွာေပးပို့ခိုင္းပာတယ္။ စာေအာက္မွာ ကိတာဂကီ၊ က်ိုတိုျမို့ေတာှဝန္ ဆိုျပီးေတာ့ ေရးထားတယ္။ ဘုန္းေတာှျကီးဟာ စာဖတ္ျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ငာ့မွာ ဒီလိုလူနဲ့ ေတြ့ဆံုဖို့ အေျကာင္းကိစဿစ မရွိတာမို့ အဲဒီလူကို ေက်ာင္းဝန္းထဲကေန ထြက္သြားဖို့ ေျပာလိုက္ေတာ့လို့ ဆိုျပီး စာကို ျပန္ေပးလိုက္တယ္။ ဘုန္းျကီးရဲ့ တပည့္သာဝကေတြက စာကို ျမို့ေတာှဝန္ကို ျပန္ေပးျပီး အက်ိုးအေျကာင္း ေျပာျပတဲ့အခာ ျမို့ေတာှဝန္ဟာ ဒာတပည့္ေတာှ အမွားပာ ဆိုျပီးေတာ့ စာထဲမွာပာတဲ့ က်ိုတိုျမို့ေတာှဝန္ ဆိုတဲ့ စာသားကို ဖ်က္ထုတ္လိုက္ပာတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ဘုန္းေတာှျကီးကို ထပ္မံ ေလ်ွာက္ထားေစပာသတဲ့။ ဒုတိယအျကိမ္မွာ ဘုန္းေတာှျကီးက စာကို ဖတ္ျပီး ေအာှ ကိတာဂကီလား သူ့ကိုျဖင့္ ငာေတြ့ခ်င္ေနတာ ဆိုျပီးေတာ့ ေျပာလိုက္ပာတယ္။


အမွီအတြယ္ (No Water, No Moon)

သီလရွင္ ခ်ိယြန္နိုဟာ ဇင္တရားကို ေလ့လာသင္ျကားေနေပမယ့္ ကာလအတန္ျကာတဲ့အထိ တရားမေပာက္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ လသာတဲ့ ညတစ္ညမွာေတာ့ သူဟာ နွီးေတြနဲ့ ကြပ္ထားတဲ့ ေရပံုး အေဟာင္းမွာ ေရကို ထည့္လို့ သယ္လာခဲ့တယ္။ လမ္းမွာပဲ ပတ္ထားတဲ့ နွီးေတြဟာ က်ိုးျပတ္ျပီး ေရပံုးဖင္ဟာ ပြင့္ထြက္သြားေတာ့တယ္။ အဲဒီကာလေလးမွာပဲ ခ်ိယြန္နိုဟာ ဉာဏ္အလင္းပြင့္သြားခဲ့ပာသတဲ့။ သူမဟာ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့တယ္။

ျပတ္ထြက္ခာနီး နွီးေတြနဲ့ခ်ည္ထားတာမို့
ေရပံုးေဟာင္းကို ထိန္းဖို့ ျကိုးစားရင္း ငာလွမ္းခဲ့တယ္
ေနာက္ဆံုး ေရပံုး ပြင့္ထြက္မသြားခင္ အခ်ိန္အထိေပာ့
ေရပံုးထဲမွာ ေရတစ္စက္မွ မရွိေတာ့တဲ့အခာ
လဆိုတာလည္း ေရထဲမွာ မရွိေတာ့


တိတ္ဆိတ္ျခင္းတရား (The Silent Temple)

ရွိုအိခ်ိဟာ မ်က္စိတစ္ဖက္သာ ရွိျပီး ဉာဏ္အလင္းေပာက္ေနသူအျဖစ္ ထင္ရွားတဲ့ ဇင္ပညာရွင္ျကီး ျဖစ္ပာတယ္။ သူဟာ က်ိုတိုမွာရွိတဲ့ တိုဖူကု ေက်ာင္းမွာ တပည့္ေတြကို သင္ျကားျပသတယ္။ ဒာေပမယ့္ ေန့ေန့ညည သူတို့ ဘုရားေက်ာင္းဟာ တိတ္ဆိတ္လို့ ေနပာတယ္။ ဘာသံမွကို မျကားရပာဘူး။ ဆရာကိုယ္တိုင္က သုတဿတန္ေတြကိုေတာင္မွ မရြတ္ဖတ္ေလေတာ့ တပည့္ေတြလည္း တရားထိုင္ရံုမွတပား အျခား ဘာမွ မလုပ္ျကရပာဘူး။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူတို့ ေက်ာင္းကေန ေခာင္းေလာင္းထိုးသံနဲ့ တပည့္ေတြရဲ့ သုတဿတန္ရြတ္ဖတ္သံေတြကို အိမ္နီးခ်င္း အမ်ိုးသမီးက ျကားရပာသတဲ့။ ျကားျကားခ်င္းမွာပဲ ဆရာေတာှ ရွိုအိခ်ိ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီလို့ သူမ နားလည္လိုက္ပာတယ္တဲ့။


လွိုင္ေခာင္း (The Tunnel)

ဆာမူရိုင္း တစ္ဦးရဲ့ သားျဖစ္တဲ့ ဇန္ကိုင္းအိဟာ အဲဒိုးအရပ္ကို ခရီးထြက္ခြာလာခဲ့ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ အရာရွိျကီး တစ္ဦးရဲ့ အမွုထမ္း ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူဟာ အဲဒီအရာရွိျကီးရဲ့ ဇနီးျဖစ္သူနဲ့ ခ်စ္ျကိုက္မိပာသတဲ့။ အဲဒီျဖစ္ရပ္ ေပာှေပာက္သြားတဲ့အခာ ျပသဿသနာျဖစ္ျကရင္းက သူဟာ ခုခံရင္းနဲ့ အရာရွိျကီးကို သတ္လိုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူဟာ မိန္းမကို ေခာှေဆာင္ျပီးေတာ့ ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူတို့ နွစ္ေယာက္စလံုး သူခိုးေတြ ျဖစ္လာျကပာတယ္။ ဒာေပမယ့္ မိန္းမျဖစ္သူဟာ သိပ္ျပီး ေဒာသေလာဘ ျကီးလြန္းသူ ျဖစ္တာမို့ ျကာလာေတာ့ သူစိတ္ပ်က္လာတယ္။ ဒာနဲ့ သူဟာ သူမကို ထားခဲ့ျပီး အေဝးျကီးမွာရွိတဲ့ ဘူဇန္ဆိုတဲ့ ေဒသကို ထြက္ခြာခဲ့ျပန္ပာတယ္။ အဲဒီမွာ သူဟာ သူေတာင္းစား ျဖစ္လာတယ္။ သူဟာ သူ့အတိတ္က အျပစ္ေျကြးေတြကို ဆပ္နိုင္ဖို့ ဘဝမွာ ေကာင္းမွုတစ္ခုခုကို ျပုခ်င္လာသတဲ့။ အဲဒီအနားမွာ ေတာင္ကမ္းပား တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒီကို ျဖတ္သန္းသြားတဲ့ လူအေတာှမ်ားမ်ား ထိခိုက္ဒဏ္ရာရ၊ ေသဆံုးတတ္ျကတာကို သူေတြ့လာေတာ့ ေဘးကင္းကင္းနဲ့ လိုရာေရာက္နိုင္ဖို့ ေတာင္ျကီးကို ေဖာက္ျပီး လွိုဏ္ေခာင္း တစ္ခု တူးဖို့ သူအျကံရလာပာတယ္။ ဒာနဲ့ သူဟာ ေန့ခင္းဘက္မွာ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ျပီး ညဘက္မွာ လွိုဏ္ေခာင္းကို စတူးပာေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ့ နွစ္ေပာင္း သံုးဆယ္ ျကာလာတဲ့အခာ သူ့လွိုင္ေခာင္းဟာ ေပ ၂၀ အျမင့္၊ ေပ ၃၀ အက်ယ္နဲ့၊ ေပ ၂၂၈၀ အရွည္ ရွိလာခဲ့တယ္။ လွိုဏ္ေခာင္းေပာက္ဖို့ နွစ္နွစ္ေလာက္ အလိုမွာေတာ့ ဟိုးနွစ္ေပာင္းမ်ားစြာက သူသတ္ခဲ့တဲ့ အရာရွိျကီးရဲ့သားဟာ ဓားသမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနျပီး သူ့ကို လက္စားေခ်ဖို့ လိုက္ရွာေနရာက ရွာေဖြ ေတြ့ရွိသြားတယ္။ ငာ့အသက္ကို လိုလိုလားလား မင္းကို ေပးမွာပာ၊ ဒာေပမယ့္ ဒီအလုပ္ေလးကိုေတာ့ ငာ့ကို ျပီးဆံုးေအာင္ လုပ္ခြင့္ေပးပာ၊ ျပီးတဲ့ေန့မွာပဲ မင္းငာ့ကို သတ္လို့ရျပီလို့ သူက ေတာင္းပန္ပာတယ္။ ဒာနဲ့ လက္စားေခ်မယ့္သူကလည္း ေစာင့္ဖို့ သေဘာတူတယ္။ ဒီလိုနဲ့ လေပာင္းမ်ားစြာ ဇန္ကိုင္းအိဟာ လွိုဏ္ေခာင္းကို ဆက္တူးေနခဲ့တယ္။ ျကာလာေတာ့ ဘာမွမလုပ္ရလို့ ပ်င္းလာတဲ့ ဓားသမားဟာ လွိုဏ္ေခာင္းတူးေဖာှေရးမွာ ကူျပီး တူးေပးပာသတဲ့။ ၁နွစ္ေက်ာှျကာ ကူညီတူးေဖာှလာျပီးတဲ့ေနာက္ ဓားသမားဟာ ဇန္ကိုင္းအိရဲ့ ျပင္းထန္တဲ့ ဆနဿဒနဲ့ လုပ္ရပ္အေပာှမွာ ေလးစားလာပာသတဲ့။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန့မွာေတာ့ လွိုဏ္ေခာင္းဟာ ဟိုဖက္ဒီဖက္ ေပာက္သြားျပီး ခရီးသြားလူအမ်ားလည္း လြယ္ကူလံုျခံုစြာ သြားနိုင္လာပာတယ္။ ဇန္ကိုင္းအိက ကဲ ငာ့အလုပ္ျပီးသြားျပီ၊ မင္းငာ့ကို သတ္ပာေတာ့လို့ လိုလိုလားလား ေျပာပာတယ္။ အဲဒီအခာ ဓားသမားဟာ မ်က္ရည္ေတြအျပည့္နဲ့ ငာ့ဆရာရဲ့ ေခာင္းကို ငာဘယ္လို ျဖတ္ရက္ပာေတာ့မလဲလို့ ေျပာလိုက္ပာတယ္တဲ့။


က်ြန္ေတာှရေသာ သင္ခန္းစာ

  1. တသမတ္ထဲ ခံစားခ်က္ ထားနိုင္မလား ??
  2. မရွိျခင္းတရားကို ရွာလို့မရနိုင္ဘူး။ မရွိျခင္းတရားဟာ ေနရာအနွံ့မွာ ရွိေနတာကိုး။
  3. လူကိုပဲ တန္ဖိုးထားရမယ္။ တျခားအရာေတြဟာ အကာအရံေတြ။
  4. ေလာကျကီးမွာ ခ်ည္ေနွာင္ထားတဲ့အရာေတြဟာ ေျကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးပဲ။
  5. တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ နွစ္သက္ျမတ္နိုးစရာ တရားတစ္ခု ျဖစ္တယ္။
  6. အျပစ္တစ္ခု က်ူးလြန္မိတဲ့အခာ အဲဒာကို ေခ်ဖ်က္ခ်င္ရင္ နွစ္ေပာင္းမ်ားစြာ ျပန္ေပးဆပ္ရမယ္။


ဇင္ပံုျပင္မ်ား (၁)
ဇင္ပံုျပင္မ်ား (၂)

Source: http://www.ashidakim.com/zenkoans/zenindex.html
Post via Email
Every secret of a writer's soul, every experience of his life, every quality of his mind is written large in his works. (Virginia Woolf)

2 Responses to “ဇင္ပံုျပင္မ်ား (၃)”

Younggun said...

အခ်ိန္ရရင္ ဆက္ေရးသား မွ်ေဝေပးဖို႔ ေတာင္းဆုိပါတယ္ အစ္ကို။ စာအုပ္အျဖစ္ ထြက္မလာႏုိင္ေတာ့တဲ့ ဇင္အေၾကာင္းေတြ ဒီမွာ ဖတ္ခြင့္ရတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

၀မ္းနည္းတယ္ ေျပာေပမယ့္ ၀မ္းနည္းတာလည္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာလုိ႔ ထင္တယ္။ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀မ္းနည္းတယ္လုိ႔ ကုိယ့္ဖာသာထင္ခ်င္ေတာင္ ထင္ေနေပမယ့္ တကယ္ကေတာ့ လူ႔စိတ္သေဘာအရ ၀မ္းသာမႈကေလး စြက္ေနႏုိင္တယ္။ ေသာက ျဖစ္တယ္လုိ႔ ထင္ေပမယ့္ မစၧရိယက ေသာကအေယာင္ေဆာင္ ၀င္လာတာေရာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ တခါတခါေတာ့ အငုိမ်က္ႏွာမွာ အျပဳံးကေလးစြက္ေနမွ လွတယ္ဆုိပါေရာလား။ တခ်ိဳ႔က ဆုံးရႈံးမႈသတင္းကုိ ၾကားရရင္ အားရတက္ၾကြသြားတယ္။ သူ႔ကုိယ္သူေတာ့ ၀မ္းနည္းေနတယ္လုိ႔ ထင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူအမွန္တကယ္ ၀မ္းနည္းတာမဟုတ္ဘဲ ပ်က္စီးမႈအတြက္ ၀မ္းသာေနတယ္ဆုိတာကုိ စိတ္ပညာရွင္ျဖစ္ျဖစ္ တရားက်င့္ၾကံထားတဲ့ ဘုန္းၾကီးကျဖစ္ျဖစ္ အထင္းသား ျမင္ရတယ္။

အဲဒါ နံပါတ္ တစ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ ရတဲ့ သင္ခန္းစာဗ်ာ..။

 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz