Sunday, May 31, 2009

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၃)

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၃)


ပထမေတာ့ အားဒမ္သည္ မရိပ္မိေသးေခ်။ ဒညင္းမယ္ေလးကို ျကည့္လိုက္တိုင္း ေရကန္ထဲ ဆင္းဆင္းေနသည္ကိုသာ ေတြ့ရသည္။ သူစကားလွမ္းေျပာသည္ကိုပင္ ျပန္မေျပာ။ ေအးမကလည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း ခုတေလာမွ ဒညင္းမယ္ေလးနွင့္ ပတ္သက္သမ်ွ ဘာျပသဿသနာမွ မလုပ္ေခ်။ ထိုသို့သာ အျမဲတမ္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဆိုလ်ွင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ အခုေတာ့ ေအးမ ျပသဿသနာ မရွာေတာ့ေသာ အခါမွ ဒညင္းမယ္ေလးက သူ့ကို ေရွာင္ေနေလျပီ။ သူ့စိတ္သည္ မရိုးမရြ ျဖစ္လာ၏။ ခါတိုင္းျမင္ေနက် စကဿခုအာရံုေလး မျမင္ေတြ့ရေတာ့သျဖင့္လည္း ေျခဖဝါးကို ဓါးနွင့္ခြဲ ဆားပက္ျပီးမွ မီးကင္ခံရရွာေသာ ဗိမဿမသာရမင္းျကီးလို ခံစားရေလသည္။ သူ့အေပါှကို တစ္ခုခုမ်ား ျငိုျငင္ေနသလားလို့ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ စဉ္းစားျကည့္ရွာ၏။ ေအးမနွင့္ အျမဲတမ္း ဒီလိုျကီး ပူးတြဲပူးတြဲ လုပ္ေနလို့မ်ား အမ်က္သိုေလသလားလို့လည္း ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ ေတြးမိေလ၏။ ဤသို့ ဆိုလ်ွင္ေတာ့ သူ့အေနျဖင့္ ဘယ္လိုမွ မတတ္နိုင္။ ဘုရားသခင္ စီစဉ္ထားသည္ကိုး။ ဒါဆိုရင္ ဘာေျကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလး သူ့ကို သိသိသာသာျကီး ေရွာင္ေနရသနည္း။ ဤသို့ျဖင့္ အခါမလပ္ အားဒမ္၏ စိတ္တြင္ ယင္းအေတြးမ်ား ဝင္ေနေလရာ အိပ္ေပ်ာှေနလ်ွင္ေတာင္မွ ဒညင္း၊ ဒညင္းဟု ေရရြတ္သည္အထိ ျဖစ္လာသည္။ (ေနာင္ေသာအခါ အားဒမ္ အိပ္ေပ်ာှေနစဉ္ ေတြးေနေသာ ဒညင္းဒညင္းကို Dream Dream ဟု ေခါှျကေလသည္)။

တစ္ရက္ေတာ့ သူေအးမကို အဘယ္ေျကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလး သူတို့နွင့္ မေနဘဲ ေရကန္ထဲ ဆင္းဆင္းေနသည့္ အေျကာင္းကို တီးေခါက္ေလ၏။ ေအးမကေတာ့ အမူအရာမပ်က္ဘဲ အို.. ဒါကေတာ့ရွင္ ရွင္နဲ့ က်ြန္မျကားထဲ သူဝင္ျပီး ခေလာက္ဆန္မိတာ သိသြားလို့ ေနာင္တရျပီး ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနတာျဖစ္မွာေပါ့လို့ ဆိုေလ၏။ ဒီေကာင္မ မရွိတာ ဘာအေရးမ်ားလဲ.. က်ြန္မတစ္ေယာက္လံုး ရွိပါေသးတယ္ရွင့္.. အရင္ထဲက အားဒမ္ရဲ့ မူပိုင္က ေအးမဆိုတာ အားလံုး အားလံုး သိျကတာပဲ.. ရွင္ကလဲ က်ြန္မကိုပဲ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနျပီးမွ ဘာအခုမွ ဒညင္းမယ္အတြက္ ပူပန္ေနရတာလဲ ဟု မ်က္ေတာင္ေလးခ်ီကာ ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ျပီးေတာ့ သူ့ရင္အုပ္က်ယ္ျကီးကို ေခါင္းအပ္ျပီး အတင္းဖက္ထားျပန္သည္။ အရင္ကေတာ့ ဒီလို အခ်ိန္ေလးေတြဟာ သာယာသည္ေပါ့။ ယခုအခါတြင္ေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ ျဖစ္ေနေပျပီ။

အားဒမ္သည္ အတင္းဖက္တြယ္ေနေသာ ေအးမ၏ လက္မ်ားကို ခြါထုတ္လိုက္ျပီး ေလပူတစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း မွုတ္ထုတ္လိုက္၏။ ဒါေျကာင့္လည္း မိန္းမေတြ ဉာဏ္နည္းတယ္လို့ ေျပာတာေနမွာဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ စဉ္းစားျကည့္လ်ွင္ ေရျကည့္လိုက္လ်ွင္ေတာင္မွ လက္ငါးေခ်ာင္း မျပည့္ခ်င္တဲ့ လူ့ေလာကျကီးထဲတြင္ အားနြဲ့သူ မိန္းမသားေလး တစ္ေယာက္တည္း သူတို့ကို ခြဲျပီး သြားေနတာ ဘယ္ေလာက္ အထီးက်န္လိုက္မလဲ။ သူေတာင္မွ ေရကန္ထဲ ျကာျကာမေနနိုင္၊ နွုတ္ခမ္းမ်ား ျပာတက္ျပီး တကိုယ္လံုး တုန္ခါ လာတက္သည္။ ဒညင္းမယ္ေလး တေနကုန္ တေနခန္း ေရထဲမွာ ေနေနတာ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းရွာလိမ့္မလဲ။ သူ့ခမ်ာ ေအးမလို ဖက္ထားစရာ ေယာက္်ားသားလည္း မရွိျပန္တာ ဘယ္ေလာက္ သနားစရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ သူသာ ဒညင္းမယ္ေလးနား ရွိလ်ွင္ေတာ့ အနည္းဆံုး အကိုလို ေမာင္လို စိတ္မ်ိုးနဲ့ သူမ ဖက္ထားခ်င္ ဖက္ထားလို့ ရသည္ေပါ့။ ဒီထက္ ပိုဆိုးတာက အဲဒီေရကန္။ အဲဒီေရကန္မွာ ေမြးဖြားရွင္သန္ေနျကတဲ့ အေကာင္ေတြက အမ်ားျကီးရယ္။ သူေတာင္ ဟိုးတခါ ေရဆင္းခ်ိုးတုန္းက လက္ကို ငါးတြတ္လို့ အျမန္ျပန္တက္ခဲ့ရဖူးသည္။ ေနာက္တျကိမ္တြင္ေတာ့ မင္းသုဝဏ္၏ ေမ်ွာ့နက္မည္းျကီး တြယ္ေလ၏။ ဒီအနဿတရာယ္ေတြကို ဒညင္းမယ္ေလး သိမွ သိပါရဲ့လား။ အားဒမ္သည္ ေတြးမိေလ ေတြးမိေလ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္လံုးရြဲျကီးကိုလည္းေကာင္း၊ ပါးနီနီေလးကိုလည္းေကာင္း၊ ရွည္လ်ား သြယ္ေျပာင္းေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ တခစ္ခစ္ရယ္သံ လြင္လြင္ေလးကိုလည္းေကာင္း၊ စိတ္ေကာက္လ်ွင္ ေထာှျပီး စူထားတတ္ေသာ နွုတ္ခမ္းထူထူေလးကိုလည္းေကာင္း မ်က္လံုးထဲတြင္ တေရးေရး ျမင္ေယာင္ေနေလေတာ့သည္။

တေန့။ ထိုေန့သည္လည္း ေနသာျပီး မိုးမရြာပါ။ ေလေျပမ်ားက ဒဂုန္တာရာ ေျပာသလို တေနာ့ေနာ့ တိုက္ေနျပီး ေအးမသည္ သစ္ပင္တစ္ပင္မွ တစ္ပင္သို့ ခုန္ကူးေနေသာ ေမ်ာက္မ်ားကိုျကည့္ကာ ဂ်ူးကဲ့သို့ ဘုရားေရ.. ဘုရားေရဟု အဆက္မျပတ္ တေန၏။ အားဒမ္သည္ သူခူးလာေသာ သီဟိုဠ္ေစ့ မ်ားကို မီးဖုတ္ျပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေအးမကို ေက်ြးေန၏။ ထိုအေစ့မ်ား မ်ားမ်ားစားလ်ွင္ ေသြးတက္ျပီး အလြန္ အိပ္ေပ်ာှတတ္ေျကာင္း သူသိထားသည္။ မျကာမီပင္ ေအးမသည္ မထူးျခားေသာ ျမင္ကြင္းေျကာင့္လည္းေကာင္း သီဟိုဠ္ေစ့ တန္ခိုးေျကာင့္လည္းေကာင္း ေသြးတက္ျပီး ပ်င္းရိေလးလံလာကာ နွစ္နွစ္ျခိုက္ျခိုက္ျကီး အိပ္ေပ်ာှသြားေလေတာ့၏။ ထိုကဲ့သို့ ေအးမ နွစ္ျခိုက္စြာ အိပ္ေပ်ာှမည့္ အခ်ိန္ကို အားဒမ္ ေစာင့္ေနခဲ့သည္မွာ ေတာှေတာှျကာခဲ့ေလျပီ။ အခုလို အခြင့္ေကာင္း ျကံုသည္နွင့္ ေရကန္ရွိရာသို့ ေျပးေတာ့သည္။ သနားစရာ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ ေရကန္ထဲမွ တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ သူ့ကို ျကည့္ေနေလ၏။ အားဒမ္သည္ ေရထဲသို့ ေျဖးေျဖးဆင္းျပီး ဒညင္းမယ္ေလးအနားသို့ တိုးကပ္သြားေလ၏။ ယခင္က ျပည့္ျပည့္ျဖိုးျဖိုး ကိုယ္ကာယကေလးမွာ ယခုအခါ အေတာှေခ်ာင္က်သြားပါလားဟု သူေတြးမိလိုက္သည္။ ဒညင္းမယ္ေလးသည္လည္း သူဆင္းလာေသာ အခါမွ မ်က္ရည္မ်ား ေပါက္ေပါက္ေပါက္ေပါက္ က်လာကာ ရက္စက္လိုက္တာ ရက္စက္လိုက္တာဟု ျမည္တမ္းေလသည္။ အားဒမ္သည္ ဒညင္းမယ္ေလးကို သူ၏ သန္မာေသာ လက္ျကီးျဖင့္ ခနဿဓာကိုယ္အတြင္းသို့ နစ္ဝင္လုမတတ္ ေထြးဖက္လိုက္ျပီး ဘာျဖစ္လို့ ကိုယ့္ကို ေရွာင္ေနရတာလဲကြယ္ဟု ေက်ာှေဆြ၏ ေလသံျဖင့္ ေမးေလသည္။ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ မ်က္ရည္မျပတ္ဘဲ ညွိုးငယ္ေသာ မ်က္နွာေလးျဖင့္ ဦးသမီးကို ေသေစခ်င္ေနတာ သမီးသိတယ္.. သမီးသိတယ္.. ဦးသိပ္ရက္စက္တယ္ စသည္ျဖင့္ တတြတ္တြတ္ ေျပာရင္းငို ငိုရင္းေျပာေလ၏။

အားဒမ္သည္ လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္နွာကို ေမာ့လိုက္ျပီး အိုကြယ္ မဟုတ္လိုက္တာ.. ကိုယ္မင္းကို ဘာမ်ား အျပစ္လုပ္မိလို့လည္းကြယ္.. မင္းမရွိလို့ ကိုယ္အထီးက်န္ေနတာ မင္းသိရဲ့လား ဘာညာျဖင့္ ေယာက္်ားတို့ တပ္အပ္ေသာ အဋဿဌာရသဿသ မ်ားကို ဝမ္းတြင္းပါ တတ္ျပီးသည့္ပမာ စကားကို စီကာစဉ္ကာ ဖြဲ့ဖြဲ့နြဲ့နြဲ့ ေျပာေလ၏။ ထိုက်မွ ဒညင္းမယ္ေလးက ျဖစ္ေျကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပေလသည္။ အားဒမ္သည္ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္း ေအးမကို လည္ပင္းညွစ္သတ္ခ်င္စိတ္ တဖြားဖြား ေပါှလာ၏။ ဒညင္းမယ္ေလးကိုကား သနားျပီးရင္းသနား ရင္ခြင္မွာသာ အပ္ထားလိုက္ခ်င္ေတာ့၏။ ဒညင္းမယ္ေလးက သမီးသိပ္ေျကာက္တာပဲ ဦးရယ္ ဟုေျပာျပီး ေခါင္းေလး ေမာ့လိုက္ေသာအခါ အားဒမ္သည္ မည္သို့ စိတ္ကူးေပါက္သြားသည္မသိ သူမ၏ နွုတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးအား တရွိုက္မက္မက္ နမ္းမိေလေတာ့သည္။ ေအးမကိုပင္ သူတစ္ခါမွ ဤသို့ မနမ္းစဖူး။ မနမ္းစဖူး အနမ္းထူးေသာေျကာင့္ သူတို့နွစ္ဦးသားမွာ သဘာဝတရား၏ လ်ွို့ဝွက္ထားေသာ သေဘာတရားကို ရွာေဖြေတြ့ရွိျပီး ယင္းေရအလ်ဉ္တြင္ တသြင္သြင္ေမ်ာပါကာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အေမ့ျကီး ေမ့ေနျကသည္။ ကန္ေဘးသစ္ပင္ထက္မွ ေမ်ာက္မ်ားက အုန္းသီးမ်ားကို ထုရိုက္ အားေပးေနျကျပီး ေခြးမ်ားက အူသံေပးကာ ခ်ီးယားလုပ္၏။ ေတာက္တဲ့က ေတာက္တဲ့ေတာက္တဲ့ ျမည္သံကို အားဒမ္နားတြင္ ေတာှတယ္ ေတာှတယ္ဟု ျကား၏။ ေဒါင္းမ်ားက ကမဿဘာ့ဖလား ေဘာလံုးပြဲ သီခ်င္းျဖစ္ေသာ အိုေဝး..အို…ေဝး..အိုးေဝ ဟူေသာ အိုးေဝသီခ်င္းျဖင့္ တပ္လွန့္၏။ အားဒမ္တြင္ ေမ်ွာ့သံုးေကာင္ တြယ္ကပ္ေနျပီး၊ ဒညင္းမယ္ေလးတြင္ေတာ့ ရွစ္ေကာင္ခန့္ တြယ္ကပ္ေနေလျပီ။ ထိုအခိုက္ ေအးမသည္ ေအးစက္ေသာေရ၏ အထိအေတြ့ေျကာင့္ မိန္းေမာ အိပ္ေပ်ာှေနရာမွ လန့္နိုးလာျပီး အားဒမ္နွင့္ ဒညင္းမယ္ေလးတို့၏ ဖရန့္ကစ္ကို ေတြ့သြားကာ ေအာင္မေလး အရပ္ကတို့ေရဟု အာေခါင္သံျကီးျဖင့္ ျကံုးေအာှလိုက္ေလေတာ့သည္။


Monday, May 25, 2009

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၂)


ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၂)



အားဒမ္သည္ မသိမသာ အခ်ိုးေျပာင္း၍ ေနေလျပီ။ ယခင္တုန္းက ေအးမေအးမနွင့္ တေခါှေခါှ တေျပာေျပာ တယုယု တရရ ရွိခဲ့ေသာှလည္း ယခုေသာှကား သူ့မ်က္လံုးမ်ားက ေအးမထံတြင္ မရွိေတာ့။ တခါတရံ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဝဏဿဏပဘာ ကလ်ာဖူးစသစ္ ဘာညာျဖင့္ ဟိုဟိုဒီဒီ ေရရြတ္ေနတတ္ေသးသည္။ မုဒုလကဿခဏဇာတ္ကို မင္းသိသလားဟုလည္း ေမးတတ္ေသး၏။ ဘာေတြ ဆိုလိုမွန္းေတာ့ ေအးမ ေသေသခ်ာခ်ာမသိ။  ေအးမ သိသည္က သူ ဒီဥယ်ာဉ္ျကီးထဲမွ ထြက္သြားခ်င္ေနမိတာကိုပင္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရလ်ွင္ ဒညင္းမယ္ေလးနွင့္ ေဝးရာသို့ သြားခ်င္ျပီ။ အရင္တုန္းကဆို အားဒမ္နွင့္ သူသည္ တစိတ္ထဲ တစ္ဝမ္းထဲ။ ေအးမသြားခ်င္ေသာအရပ္သည္ အားဒမ္ သြားခ်င္ေသာ အရပ္ပင္ ျဖစ္၏။ ေအးမ စားေသာ အသီးသည္ အားဒမ္ စားေသာ အသီးပင္ ျဖစ္၏။ ဒီေကာင္မေလး ေရာက္လာကတည္းက ေအးမသည္ သီးျခားျဖစ္သြားသလို ခံစားေနရသည္။ အားဒမ္သက္သက္ သူသက္သက္ ဘာမွမဆိုင္သလိုမ်ိုး ခံစားရလာသည္။ 

ဘာမွန္းမသိေသာ လက္နွစ္ဖက္ ေျခနွစ္ဖက္ လူမေလးသည္ ေျပာရရင္ေတာ့ တစ္မ်ိုးတေလေတာ့ ထူးဆန္းသည္ဟု ဝန္ခံစရာေတာ့ ရွိေပသည္။ ဤေကာင္မေလး သူနွင့္တူသည္ကို ေအးမ သိပါ၏။ သို့ေသာှလည္း ေကာင္မေလးက လူပိုပီသသည္ဟု ေအးမ ခံစားရသည္။ အနွီေကာင္မေလးသည္ သြားခ်င္ရာ တစ္ကိုယ္တည္း ခုန္ေပါက္ သြားနိုင္သည္။ သစ္ပင္ အျမင့္ျကီးမ်ား အေပါှသို့လည္း တက္၏။ ပက္လက္လည္း အိပ္သည္။ ေမွာက္ရက္လည္း အိပ္သည္။ ထိုထက္ပိုျပီး ေျပာရလ်ွင္ သူမ၏ ကိုယ္ခနဿဓာ။ ဒညင္းမယ္ေလးမွာ သူ့လိုပင္ မိန္းမသားျဖစ္ေျကာင္း သူ့စိတ္ထဲမွာ အလိုလို သိေနသည္။ သို့ေသာှ သူကား ဒညင္းမယ္ေလးလို မဟုတ္။ ဒညင္းမယ္ေလးမွာ ရွိသည္မ်ား သူ့ထံတြင္ မရွိ။ သူ့ထံတြင္ ရွိေနေသာ အားဒမ္ျကီးကား ဒညင္းမယ္ေလးတြင္ မရွိ။ လူသည္ မရွိေသာ အရာမ်ားကို စိတ္ဝင္စားသည္။ လိုခ်င္တတ္သည္။ သူ့ထံတြင္ မရွိေသာ အရာမ်ားကို ေအးမ လိုခ်င္ေနမိသည္။ သူ့ပံုစံလိုမ်ိုး ေအးမလည္း ျဖစ္ခ်င္သည္။ မိန္းမဆိုသည္မွ လွခ်င္ပခ်င္သည္ပဲ။ သူ့လိုပဲ အားဒမ္လည္း စိတ္ဝင္စားေနေျကာင္း သူသိသည္။ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တပူးပူး တတြဲတြဲ အတူတူ ေနလာခဲ့သည္ပဲ။ အေပြးျမင္ အပင္သိသည္ေပါ့။ သို့ရာတြင္ သူတို့နွစ္ဦး စိတ္ဝင္စားပံုျခင္း မတူသည္ကိုလည္း ေအးမ ေကာင္းေကာင္းျကီး သိေနျပန္သည္။ အဆိုပါ သူ့ထံတြင္ မရွိေသာ အရာမ်ားေျကာင့္ အားဒမ္သည္ သူမကို ဂရုမစိုက္ဘဲ၊ ဒညင္းမယ္ေလး ဆီသို့သာ မ်က္စိေရာက္ေနေတာ့ေလသည္။ တခါတခါ ဘာရယ္မဟုတ္ အေျကာင္းမရွိ အေျကာင္းရွာ ျမည္တြန္ေတာက္တီး ေနတတ္ေသးသည္။ သူတို့နွစ္ဦး ျကားတြင္ အသားဆိုင္တစ္ခု ဆက္ထားသည္မွအပ ကြဲျပားေနေလျပီဟု ေအးမ ရင္နာနာနွင့္ ေတြးေနမိေလ၏။

ထိုေန့ကား ေလပူမ်ားခပ္ျပင္းျပင္းတိုက္ေသာ ေန့တစ္ေန့ ျဖစ္ေပသည္။ အားဒမ္နွင့္ ေအးမသည္ ဒညင္းမယ္ကို အေျကာင္းျပု၍ ထံုးစံအတိုင္း စကားမ်ားျပီးေသာကာလ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ထိုင္ေနျကသည္။ စကားမ်ားရျခင္းမွာလည္း အားဒမ္၏ မ်က္လံုးမ်ားက အျမဲလိုလို ျပူးထြက္မတတ္ ဒညင္းမယ္ေလးကိုသာ အသဲအသန္ လိုက္လံ ျကည့္ရွုေနေသာေျကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ျကာေတာ့ ေအးမ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံနိုင္ေတာ့။ ထို့ေျကာင့္ ဒညင္းမယ္ကို ဒီေနရာက ထြက္သြားဖို့ ေပါှတင္ ေျပာရေတာ့သည္။ ဒညင္းမယ္ေလးက တရွံု့ရွံု့ငို၏။ က်ြန္မမွာ ဘာအျပစ္ရွိလို့လဲရွင္ က်ြန္မမွာ ဘာအျပစ္ရွိလို့လဲရွင္ ဟူေသာ မ်က္နွာေပးေလးျဖင့္ ရင္ကို သြက္သြက္ခါေအာင္လွုပ္ရင္း အားဒမ္၏ လက္ေမာင္းကို ဟိုပြတ္ဒီပြတ္ပြတ္ကာ တသိမ့္သိမ့္ ငိုေလ၏။ ထိုသို့လွုပ္ေလ ေအးမ၏ ေဒါသမ်ားက ပိုပိုျပင္းထန္လာေလ ျဖစ္လာကာ စိတ္မထိန္းနိုင္ေတာ့ဘဲ ပါးတစ္ခ်က္ ရိုက္မိေလ၏။ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္နွာျပင္ ျဖူျဖူဥဥဝယ္ လက္ေလးေခ်ာင္းရာ နီရဲရဲသည္ စင္းစင္းျကီး ေပါှလာေလသည္။ သူမရိုက္ခ်က္ေျကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ အမေလးဟု တစ္ခ်က္သာ ေအာှနိုင္ကာ ေျမေပါှသို့ ပံုခနဲ လဲက်သြားေလေတာ့သည္။ ေဒါသမေျပေသးေသာ ေအးမသည္ လဲက်ေနေသာ ဒညင္းမယ္၏ ရင္အစံုကို ဖေနာင့္နွင့္ ေပါက္မည္လုပ္သည္တြင္ အားဒမ္နွင့္ ရင္ဆိုင္ရေလေတာ့သည္။ အားဒမ္သည္ လက္နွစ္ဖက္ျဖင့္ သူ့လည္ပင္းကို ညွစ္ထားျပီး အသည္းနွလံုး မရွိတဲ့ ရက္စက္ေသာမိန္းမလို့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စြပ္စြဲသည္။ ေအးမ သီေသးထားေသာ သစ္ေစ့ဆြဲျကိုးကို ဆြဲျဖုတ္ပစ္ကာ ေအးမကို ျပစ္ျပစ္နွစ္နွစ္ ေျပာဆိုေလ၏။ သူတို့နွစ္ဦးတို့ကား ဘယ္လိုမွ တစ္ကိုယ္တည္း မေပ်ာှပိုက္နိုင္ျကေတာ့ေလျပီ။ ကိုယ္ခ်င္း ဆက္ေနျကေသာှလည္း အားဒမ္က မ်က္နွာကို ဟိုဘက္လွည့္ထားသည္၊ ေအးမက ဒီဘက္လွည့္ထားေလသည္။ 

ခဏျကာေတာ့ အားဒမ္သည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ အိပ္ေပ်ာှသြား၏။ ဒညင္းမယ္ေလးကား ယခုထက္တိုင္ ေမ့ေနရာက သတိမရေသး။ ေျမျပင္တြင္ ပက္လက္ေလး စင္းစင္းျကီး လဲေနေသး၏။ ေအးမသည္ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္နွာကို ျကည့္ရင္း ေဒါသက တနံု့နံု့ ျဖစ္၍ လာျပန္ကာ ဒင္းကို တခုခု လုပ္ခ်င္လာျပန္၏။ သို့ေသာှလည္း အားဒမ္ နိုးလာျပီး ခုနကလို လည္ပင္းညွစ္မည္ စိုးေသာေျကာင့္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ အျကံအိုက္ေန၏။ ထိုေသာခဏ သူ့မ်က္လံုးမ်ားသည္ ဒညင္းပင္ျကီးဆီသို့ ေရာက္သြားေလေတာ့သည္။ ဒညင္းပင္ျကီးဝယ္ ဒညင္းသီးမ်ားသည္ ျပြတ္သိပ္စြာ သီးေန၏။ လူသည္ တစ္ခုခုကို အျပစ္တင္မရလ်ွင္ အျခားတစ္ခုခုကို အျပစ္တတ္တတ္သည့္အတိုင္း ေအးမ၏ ေဒါသမ်ားသည္လည္း ဤဒညင္းမယ္ေလး ေမြးဖြားလာရာ ဒညင္းပင္ျကီးဆီသို့ က်ေရာက္သြား ေလေတာ့သည္။ အဆိုပါ ဒညင္းပင္ျကီးမွ ဒညင္းသီးမ်ားသည္သာ ဤသို့ေသာ ဒညင္းမယ္ေလးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ေမြးလာဦးမည္ဆိုလ်ွင္ သူေသရံုသာ ရွိေတာ့မည္။ ဒင္းအသီးအားလံုးကို ဖ်က္ဆီးပစ္ရမည္ဟု စိတ္တြင္ ျဖစ္လာကာ အနီးအနားမွ တုတ္ရွည္တစ္ေခ်ာင္းကို ဆြဲယူျပီး ဒညင္းသီးမ်ားကို ရိုက္ခ်ေလ၏။ အားဒမ္မွာကား အိပ္ေပ်ာှေနေသာေျကာင့္ ဘာမွမသိဘဲ ေပ်ာ့ေခြေနေလ၏။ ဒညင္းပင္မွ ဒညင္းသီးမ်ား ေျကြက်လာေသာအခါ ေအးမသည္ ေက်ာက္တံုးျဖင့္ ဒညင္းသီးမ်ားကို ထုေခ်ပစ္ေလ၏။ 

ထိုအခိုက္ ထူးဆန္းေသာ အခ်င္းအရာ တစ္ရပ္ကို ျမင္ရသည္ကား သူေက်ာက္တံုးျဖင့္ ဒညင္းသီးမ်ားကို ထုလိုက္တိုင္း ဒညင္းမယ္ေလသည္ အမေလး၊ အား စသည္ျဖင့္ ေရရြတ္ျမည္တမ္းကာ မပဋာေျမလူးသလို လူးလွိမ့္ေနရျခင္းပင္။ ေအးမသိေလျပီ။ ဘဲအုပ္ကို ျပာနွင့္ပက္လ်ွင္ အသံတိတ္သကဲ့သို့၊ နွင္းဆီပင္ကို ဝါးညွပ္လ်ွင္ သန္စြမ္းသကဲ့သို့ ဓါတ္ရိုက္ဓါတ္ဆင္ျခင္းသေဘာကို ေကာင္းေကာင္းျကီး ရိပ္မိေလျပီ။ ထို့ေျကာင့္ တစ္လံုးျပီးတစ္လံုး ထု၏။ ဒညင္းမယ္မွာ လူးကာလွိမ့္ကာ ဒုကဿခခံရရွာေလသည္။ သို့ေသာှလည္း ျကာလာေတာ့ သူလက္အံ ေသလာျပီ။ ထိုအခိုက္ အားဒမ္ကလည္း နိုးလာမည့္ပံုစံ ေပါှလာေသာေျကာင့္ ခုနက ေျခြခ်ထားေသာ ဒညင္းသီးမ်ားကို ေနေရာင္ေကာင္းစြာရေသာ ေက်ာက္ဖ်ာျကီး တစ္ခ်ပ္ေပါှတြင္ စုျပံုထားလိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ပို၍ပို၍ ထူးဆန္းသည္မွာကား ဒညင္းမယ္သည္ လူးကာလွိမ့္ကာ ေနရာမွ ပူလွခ်ည္ရဲ့ ေလာင္လွခ်ည္ရဲ့ဟု ေအာှကာ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေရအိုင္ထဲသို့ ဒယီးဒယိုင္ အေျပးသြားကာ ခုန္ဆင္းျပီး ေရထဲစိမ္ေနရေလသည္။ ေအးမသည္ ရုတ္တရက္ ေျကာင္ျကည့္ေနျပီးမွ အရာရာကို သေဘာေပါက္သြားေသာေျကာင့္ အားရပါးရ ေဟးခနဲပင္ ေအာှဟစ္လိုက္ေလသည္။ ယခုအတိုင္းဆိုလ်ွင္ ဒညင္းမယ္သည္ ေရထဲမွ တက္လာရဖို့ အေျကာင္းမျမင္ေတာ့။ ေရထဲမွ တက္မလာသျဖင့္ အားဒမ္လည္း ဒညင္းမယ္အေပါှ ဟိုဟိုဒီဒီ သြားရည္တျမားျမားနွင့္ မ်က္စိမကစားနိုင္ေတာ့။ ခဲနဲ့ ထုေနလ်ွင္ကမွ သူ့လက္ခ်က္မွန္း အားဒမ္ သိေနဦးမည္။ ယခုလိုဆိုလ်ွင္ သူလုပ္ထားသည္ကိုလည္း အားဒမ္အေနျဖင့္ သိနိုင္ျခင္း မရွိေတာ့။ ေနမ်ားမ်ားပူပါေစလို့သာ သူ့အေနနွင့္ ဆုေတာင္းရန္ရွိသည္။ ေနပူလ်ွင္ ေက်ာက္ဖ်ာပူမည္။ ေက်ာက္ဖ်ာပူသည္နွင့္အမ်ွ ဒညင္းသီးမ်ား ပူသလို ဒညင္းမယ္လည္း ပူေလာင္ကာ ေရထဲဆင္းစိမ္ေနရမည္ကို သူသိေလျပီ။



ဒုတိယပိုင္း ျပီး၏။


Saturday, May 23, 2009

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက


စေရးတုန္းကေတာ့ အိုင္ဒီယာမဂဿဂဇင္း နွစ္ပတ္လည္အတြက္ ရည္စူးျပီး ေရးတာပါပဲ။ နွစ္ပိုဒ္လည္းျပီးေရာ လက္က လံုးဝမရေတာ့ဘူး။ အေျပာင္အပ်က္ဘက္ကို ေရာက္သြားေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ့ စင္မတင္နိုင္တဲ့ စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားပါေရာ။ ဘာသာေရး အျမင္ေတြနဲ့ မဖတ္ဖို့ကိုေတာ့ ျကိုေတာင္းပန္ထားပါရေစ ခင္ဗ်။



ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက


နီကိုရဲ ငါးေပါင္ေပးပါ
သမီးကို အျကည္ေတာှ ေပါင္ငါးဆယ္
မင္းသိခဿင ေပါင္နွစ္ဆယ္ ယူမယ္ဗ်ို့
ျမသန္းတင့္ ၃ေအာင္စ
ဂ်ူး ၅ေအာင္စ
..........
..........
..........



ယေန့မွစ၍ ေနာင္နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျကာလြန္ေသာ ကာလတစ္ခုတြင္ စျကဝဠာအတြင္းမွ ျဂိုဟ္ပဲ့တစ္ခုသည္ ကမဿဘာ့ ဆြဲငယ္အား နယ္ပယ္အတြင္း အရွိန္ျပင္းျပင္း ဝင္ေရာက္လာကာ ကမဿဘာျကီးကို ဝင္ေဆာင့္ေလသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္ေျကာင့္ ကမဿဘာ့ေရထု အေပါှသို့ သံုးေပခန့္ ျမင့္တက္လာခဲ့ျပီး ကမဿဘာ့ျမို့ျကီး ေတာှေတာှမ်ားမ်ား ပ်က္စီးသြားခဲ့ရ၏။ ကမဿဘာ့ေျမလြွာ အေတာှမ်ားမ်ားလည္း တြန့္ေခါက္သြားခဲ့ရျပီး ေနရာအနွံ့ ျပတ္ေရြ့ေျကာင္းျကီးမ်ား ဧရာမေခ်ာက္ျကီးမ်ား ေတာင္တန္းျကီးမ်ား ျဖစ္ေပါှလာခဲ့သည္။ ကမဿဘာေလာကျကီး တစ္ခုလံုး ေမွာင္အတိ က်သြားခဲ့ရျပီး ယင္းသို့ ျပင္းထန္သည့္ အရွိန္ေျကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ မေသဘဲ က်န္ခဲ့သူ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားမွာလည္း ကမဿဘာေျမတြင္ ဆြဲငင္အား မတည္ျငိမ္ဘဲ ဟိုမွသည္ သည္မွဟိုသို့ အတိအက်မရွိ ယိမ္းထိုး လည္ပတ္မွုေျကာင့္ ဦးေနွာက္ယိုယြင္းကာ အသိမွတ္ဉာဏ္အားလံုး ပ်က္စီးကုန္ေလသည္။ ကမဿဘာျကီး၏ သံလိုက္စက္ကြင္းမ်ားလည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ျပီး ေျမာက္နွင့္ေတာင္ ဝင္ရိုးစြန္း နွစ္ဘက္မွာ ေနရာေျပာင္းက ယခု က်ြန္ုပ္တို့ ေနထိုင္ရာ ရန္ကုန္ျမို့ျကီးသည္ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္း တည့္တည့္ ျဖစ္လာခဲ့ရေလသည္။ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္း ျဖစ္သြားေသာှလည္း ေရွးယခင္ ကကဲ့သို့ နွင္းမ်ား က်ျခင္း ေရခဲျခင္းမ်ား မရွိေတာ့ဘဲ ပကတိရာသီဥတုသာ ျဖစ္ေတာ့သည္။ အလင္းေရာင္ကို အရူးအမူး လိုခ်င္ျကကုန္ေသာ ေရွးေခတ္က ရန္ကုန္သားမ်ားမွာ ယခုကဲ့သို့ ၂၄နာရီ ေနေရာင္ျခည္ လံုေလာက္စြာ ရေနေသာ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက ရန္ကုန္ျမို့ျကီး၏ ယေန့ျဖစ္အင္ကို ျမင္မ်ားျမင္ေတြ့ခဲ့လ်ွင္ လြန္စြာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ျကမည္မွာ ေျမျကီးလက္ခတ္ မလြဲပါေခ်။ ယခင္ ေတာင္တန္း ေဒသမ်ားမွာ ေျမျပန့္လြင္ျပင္ ျဖစ္သြားခဲ့ျပီး၊ ယခင္ ေျမျပန့္ေဒသမ်ားမွာ ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းမ်ား ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။

ေလာကနိယာမ ပ်က္ျခင္း ျပုျခင္းမ်ား ျပီးျပီးေနာက္၊ ဘုရားသခင္၏ က်ြန္ေတာှတို့ သိသမ်ွ ဒုတိယ သတဿတပါတ္ ကုန္ဆံုးျပန္ေသာအခါ ဤကမဿဘာျကီးတြင္ လူမ်ား ထပ္မံေပါှေပါက္လာျပန္သည္။ လူမ်ားဟု ဆိုျခင္းမွာ ေနရာေဒသကိုလိုက္ျပီး ခ်ားလ္ဒါးဝင္ တီထြင္ခဲ့သည့္အတိုင္း မဆီမဆိုင္ ေမ်ာက္ျဖစ္ေနျကသည့္ လူမ်ား၊ မဟာျဗဟဿမာျကီး၏ မည္သည့္အစိတ္အပိုင္းမွ ျဖစ္လာျကမွန္း မသိ ျဖစ္လာျကေသာ လူမ်ား၊ ေကာင္းကင္သနင္း သိျကားမင္းျကီး ကာမရာဂ မေအာင့္အီးနိုင္ရာမွ သမုဒဿဒရာထဲ အဖိုမ်ိုးေစ့က်ျပီး မိခင္ ေျမျကီး၏ဓာတ္ျဖင့္ လူျဖစ္လာျကသူမ်ား၊ ပထမအျကိမ္တုန္းက လူ၏ လက္်ာနံရိုးကို အသက္ဓာတ္ မွုတ္သြင္းျပီး လူမိန္းမ ျဖစ္ေစရာမွ အျကင္လူနွင့္ လူမိန္းမ ပူးေပါင္းကာ သူ့အား ေတာှလွန္ျကသည့္အေျကာင္းကို သိျပီး ျဖစ္ေတာှမူေသာေျကာင့္ နွစ္ဘက္ ညွပ္တိုက္ခံရျခင္းကို ကာကြယ္ရန္ ဂရိနတ္သမိုင္းထဲကအတိုင္း လက္ေလးဘက္ ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္း ေခါင္းနွစ္လံုးနွင့္ ကိုယ္တစ္ခု ပံုစံ ဖန္ဆင္းခံရေသာ ဟိုက္ဘရစ္ အမ်ိုးအစား စကန္းဂ်န္နေရးရွင္း လူမ်ား၊ ရုပ္နာမ္နွစ္ပါးအစြဲထားျပီး ျကက္ဥအစရွာမရသလို ျဖစ္လာျကသည့္ လူမ်ား စသည္ျဖင့္ အမ်ိုးအစားမ်ားလည္း ကြဲေလ၏။

ယခုအျကိမ္ ဧဒင္ဥယ်ာဉ္ တည္ေနရာသည္ ဟိုးလြန္ခဲ့ေသာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ျမန္မာျပည္ျကီးရွိ ကန္ေတာှျကီးပန္းျခံ ရွိခဲ့ရာ ေနရာ ျဖစ္လာေလသည္။ ယခင္ဧဝ အမည္ကိုကား ျမန္မာမွုျပုကာ ေအးမဟု ေခါှတြင္ေစ၏။ အာဒမ္ကိုကား ဤျပည္ျကီးဝယ္ ေရွးယခင္က စိနတိုင္းသား အေျမာက္အမ်ား ေနခဲ့ဖူးသည္ကို အမွတ္ရစိမ့္ေသာငွာ အားနိမ့္၊ အားဆိမ့္၊ အတူး စသည့္နာမည္မ်ားအတိုင္း အားဒမ္ဟု ေခါှတြင္ေစ၏။ ယခင္က ဤေနရာတြင္ ကရဝိက္ရုပ္ျကီး ရွိခဲ့ဖူးေသာေျကာင့္ အမွတ္တရ အေနျဖင့္ ကရဝိက္ဥယ်ာဉ္ဟု အမည္ပညတ္ထားေလ၏။ တေန့ေသာအခါ ဒါဝင္၏ လူမ်ားသည္ ဟိုမွသည္ သည္မွဟို လွည့္လည္သြားလာရင္း ထိုဥယ်ာဉ္ထဲသို့ ေရာက္လာေလသည္။ ထိုသူတို့၏ ပံုစံမွာ ေမ်ာက္ပံုစံ ျဖစ္ေနေသာေျကာင့္ ေအးမသည္ လန့္၏ ေအာှသည္။ ထိုအခါ ထိုသူမ်ားမွာလည္း လက္ေလးဘက္ ေျခေလးဘက္ ျဖစ္ေနေသာ ထိုစံုတြဲအား ရုတ္တရက္ျမင္ျပီး ဘီလူးသရဲ ေတြ့သည့္အလား ကေရာေသာပါး ထြက္ေျပးျကသည့္ကာလ ျပုတ္စားရန္ သယ္လာေသာ ဒညင္းသီးတစ္ေစ့သည္ ထြက္က်က်န္ခဲ့ေလသည္။ ကာလအတန္ျကာေသာအခါ ထိုဒညင္းသီးေစ့မွ ဒညင္းပင္ေပါက္လာျပီး ဒညင္းသီးမ်ား သီးေလေတာ့သည္။

ထိုဒညင္းသီးမ်ားထဲမွ ဒညင္းသီးတစ္လံုးသည္ ထူးထူးျခားျခား ျကီးမားလွေခ်ရာ မသကဿငာေသာေျကာင့္ တက္ေရာက္ ျကည့္ရွုေသာအခါကာလ ဒညင္းသီးအတြင္းမွ မိန္းမပ်ိုေလးတစ္ေယာက္ ထြက္လာေလသည္။ သံေသဒဇ ဒညင္းပင္ကို မွီကာ ေမြးလာေသာေျကာင့္ အဆင္းမွာ ညိုညက္ညက္ ရွိေလ၏။ ေမြးေမြးခ်င္းပင္ ထိုမိန္းမပ်ိုေလးမွာ ၁၆နွစ္သမီးအရြယ္ ရွိေနျပီး ရွိုက္ဖိုျကီးငယ္ အသြယ္သြယ္နွင့္လည္း ျပည့္စံုေလသည္။ သို့ရာတြင္ ဓမဿမတာအရ နို့ဆာ၍ငိုေလရာ ေအးမက ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ေျကာင္ျကည့္ေနဆဲခဏတြင္ အာဒမ္သည္ ေစတသိက္ လွံု့ေဆာှမွုအရ မိမိလက္ညွိုးကို အဆိုပါ မိန္းကေလး ပါးစပ္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ေသာအခါ အငိုတိတ္သြားေသာ ဟူ၏။ ထိုအခိုက္ ေလျပင္းမိုးျပင္းမ်ား က်လာျပီး မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ ဗရျပစ္နွင့္ ဆာဒူးျကီးတစ္ပါး ေရာက္လာကာ အဆိုပါ ကေလးမမွာ ဟိုးယခင္ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ပုဂံေခတ္ျကီး ေကာင္းစားစဉ္ ကာလက ဝါးအတြင္းမွ ေမြးဖြားသူ ေဝဠုဝတီ ဝင္စားသူပင္ျဖစ္ေျကာင္း၊ လက္ညွိုး ပါးစပ္ထဲ ထည့္ရံုျဖင့္ ကေလး နို့ဆာ မေျပေျကာင္း ေျပာဆိုကာ ေမဓာဝီသီခ်င္းကို ဝင္းဦးကဲ့သို့ သီဆိုရင္း အဓိဋဿဌာန္ျပု၏။ ထိုေသာအခါ သူလက္ညွိုးမွ နို့မိုးမ်ား သြန္းျဖိုးရြာသည္ ဟူ၏။ ထို့ေနာက္ သူသည္ အားဒမ္၏ လက္ကို ေကာင္မေလး ပါးစပ္မွ ဆြဲနွုတ္ခါ သူ့လက္ကို ထည့္လိုက္ျပီး ေမြွ၍ပင္ ေနလိုက္ေသးသည္။ ဒညင္းမယ္ေလးမွာလည္း နြားသိုးျကိုးျပတ္ တျပြတ္ျပြတ္နွင့္ အငမ္းမရ စို့ရရွာေလ၏။

အားဒမ္နွင့္ ေအးမသည္ဤေလာကျကီးအတြင္း သူတို့ နွစ္ဦးတည္းသာ ရွိသည္ဟု ထင္ထားရာမွ ဒါဝင္၏ လူေမ်ာက္မ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ ျဗဟဿမာျကီး လြွတ္လိုက္သည့္ ဆာဒူးျကီးကိုလည္းေကာင္း၊ အရွင္လတ္လတ္ ဒညင္းသီးထဲမွ ထြက္လာေသာ ဒညင္းမယ္ေလးကိုလည္းေကာင္း တစ္ဆက္ထဲ ေတြ့ရေသာအခါ မ်က္စိမ်ားပင္ ခ်ာလပတ္ လည္ေနေလေတာ့သည္။ သူတို့အတြက္ ပို၍ ထူးဆန္းေနသည္မွာ သူတို့မွလြဲ၍ ထိုသူအားလံုး ေျခနွစ္ေခ်ာင္း လက္နွစ္ေခ်ာင္း သီးျခားစီ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာေနျကပံုကို ျမင္ေတြ့ရေသာေျကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ အားဒမ္သည္ ဒညင္းမယ္ေလးကို ျမင္ျပီးေနာက္ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေန၏။ ေအးမမွာကား ဘာကို ေဒါသျဖစ္လို့ ျဖစ္မွန္းမသိ၊ ဘာကို ခံျပင္းလို့ ခံျပင္းေနမိမွန္းမသိ။ သူသိသည္မွာ သူသည္ ဒညင္းမယ္ကို လံုးဝလံုးဝ ျကည့္မရျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုထက္ ပိုဆိုးသည္မွာ အားဒမ္က ဒညင္းမယ္အား ေျခအဆံုး ေခါင္းအဆံုး တျပံုးျပံုးနွင့္ အမုန္းျကည့္ေနေသာေျကာင့္ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ပထမပိုင္းျပီး၏။

Structure of MARC format

Structure of MARC format


Data Record တစ္ခုဟာ အျမဲတမ္း Leader နဲ့ စတယ္။ သူက စာလံုးေပါင္း ၂၄လံုး ေနရာယူတယ္။ Leader ရဲ့ေနာက္က Directory ဆိုတာ တဆက္တည္း ပါလာမယ္။ Directory က ေနာက္ကပါလာမယ့္ Variable Fields ေတြရဲ့ ေနရာကို ညြွန္ေပးတဲ့ လုပ္ငန္းကို လုပ္ေဆာင္တယ္။ Directory ဟာ သုညကေန ၁၁အထိ စာလံုး ၁၂လံုး ေနရာယူထားတယ္။ ပထမ သံုးလံုးက သက္ဆိုင္ရာ Tag ကို ကိုယ္စားျပုတယ္။ ဒုတိယ ၄လံုးက အဲဒီ Field မွာ ထည့္သြင္းမယ့္ ေဒတာရဲ့ ပမာဏကို ေဖာှျပတယ္။ တတိယ ၅လံုးက အဲဒီ ေဒတာရဲ့ ေနရာကို ေဖာှျပတယ္။ Directory ရဲ့ေနာက္မွာ Variable Fields ေတြ ရွိတယ္။ သူ့မွာ Variable Control Fields နဲ့ Variable Data Fields ဆိုျပီး နွစ္ပိုင္း ရွိတယ္။ VCF က 001-008 အထိ ဂဏန္းသံုးလံုးနဲ့ အမ်ိုးအစား ခြဲျခားထားတယ္။ VCF မွာ Indicator ေတြ Subfield Codes ေတြ မရွိဘူး။ VDF မွာေတာ့ 010-08X အထိ Number and Code Fields နဲ့ Classification and Call No. Fields ဆိုျပီးေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေတြကို သိုမွီးတယ္။ VDF မွာေတာ့ Indicators ေတြ Subfield Codes ေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီရဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္ေတြ ပါဝင္တဲ့ Heading Field ပါလာပါတယ္။ သူက 100 ကေန 887 အထိ ပံုစံအမ်ိုးမ်ိုး ခြဲျခားထားတယ္။ Field တစ္ခုနဲ့ အျခားတစ္ခုကို (|) ဆိုတဲ့ Field Terminator သေကဿငတကို အသံုးျပုျပီး ခြဲျခားထားတယ္။ အားလံုးျပီးသြားရင္ေတာ့ Record Terminator သေကဿငတ တစ္ခုခုကို ေနာက္ဆံုးမွာ ထည့္သြင္းေပးရမယ္။

  • Leader
  • Directory
  • Variable Fields

ဒီသံုးခုက MARC ဖြဲ့စည္းပံုရဲ့ အဓိက ေက်ာရိုးပါပဲ။ Variable Fields မွာ အပိုင္းနွစ္ခု ရွိတယ္။

  • Variable Control Fields
  • Variable Data Fields

အဲဒီနွစ္ခုထဲမွာမွ Variable Data Fields ကို မ်ိုးတူစုေတြ ခြဲလိုက္ရင္

  • Number and Code Fields (01X-04X)
  • Classification and Call No. Fields (05X-08X)
  • Heading Fields (1XX-8XX)
  • Main Entry Fields (1XX)
  • Title and Title related Fields (20X-24X)
  • Edition, Imprint, Etc. Fields (25X-28X)
  • Physical Description, Etc. Fields (3XX)
  • Series Statement Fields (4XX)
  • Note Fields (5XX)
  • Subject Access Fields (6XX)
  • Added Entry Fields (70X-75X)
  • Linking Entry Fields (76X-78X)
  • Series Added Entry Fields (80X-83X)
  • Holdings, Location, Alternate Graphics, Etc. Fields (841-88X)

အဲဒီလို အမ်ိုးအစားေတြ ခြဲထားတယ္။ သက္ဆိုင္ရာ ေနရာမွာ သက္ဆိုင္ရာ သတ္မွတ္ ကုဒ္ေတြကို ထည့္ေပးရတယ္။



Leader

Leader ဆိုတာက MARC ေဖာှမတ္မွာ ထိပ္ဆံုးက ေနရာယူထားတဲ့ ကဏဿဍတစ္ခုပါ။ သူ့မွာ Indicator ေတြ Subfield ေတြ မပါဝင္ပါဘူး။ Leader Field ဟာ အခ်က္အလက္ ထည့္သြင္းရာမွာ 00 ကေန 23 အထိ ၂၄ေနရာ ယူထားတယ္။ ဥပမာ-

(*****nam##22*****#a#4500) လို့ေတြ့ရင္

Image Hosted by ImageShack.us

၁။ သုညကေန နံပတ္၄အထိ ေနရာဟာ Record Length ကို ညြွန္းတာပါ။

၂။ နံပတ္ငါး ေနရာကေတာ့ Record Status ကို ညြွန္းပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ Record Status အေနနဲ့ အသံုးျပုတဲ့
a - Increase in encoding level
c - Corrected or revised
d - Deleted
n - New
p - Increase in encoding level from prepublication
စတာေတြကို သိထားရပါမယ္။ အထက္က ဥပမာမွာ အဲဒီေနရာမွာ (n) ကိုေတြ့ရတာေျကာင့္ ဒါဟာ New Status အေနနဲ့ ျပေျကာင္း သိနိုင္ပါတယ္။

၃။ နံပတ္ေျခာက္ ေနရာက Type of Record ကို ညြွန္းပါတယ္။ TOR အေနနဲ့
a - Language material
c - Notated music
d - Manuscript notated music
e - Cartographic material
f - Manuscript cartographic material
g - Projected medium
i - Nonmusical sound recording
j - Musical sound recording
k - Two-dimensional nonprojectable graphic
m - Computer file
o - Kit
p - Mixed materials
r - Three-dimensional artifact or naturally occurring object
t - Manuscript language material
စတဲ့ Variable ေတြကို အသံုးျပုပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ (a) ကိုေတြ့ရတဲ့အတြက္ ဒါဟာ Language Material ဆိုတာ သိနိုင္ပါတယ္။

၄။ နံပတ္ခုနစ္ ေနရာက Bibliographic Level ကိုေဖာှျပပါတယ္။
a - Monographic component part
b - Serial component part
c - Collection
d - Subunit
i - Integrating resource
m - Monograph/Item
s - Serial
ဒီေနရာမွာ (M) ကိုေတြ့ရတဲ့အတြက္ ဒါဟာ (Monograph/Item) အေနနဲ့ သိနိုင္ပါတယ္။

၅။ နံပတ္ရွစ္ ေနရာက Type of Control ဆိုတာကို ျပပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ (#) ဆိုတာက No Specific Type ကို ရည္ညြွန္းျပီး၊ (a) ဆိုတာက Archival ကို ရည္ညြွန္းပါတယ္။

၆။ နံပတ္ကိုး Character Encoding Scheme မွာေတာ့ (#) ဆိုတာ MARC-8 ေဖာှမတ္ကို ကိုယ္စားျပုျပီး၊ (a) ကေတာ့ UCS/Unicode ေဖာှမတ္ကို ညြွန္ျပပါတယ္။

၇။ နံပတ္တစ္ဆယ္ ေနရာက Indicator Count ကိုေျပာတာပါ။ Indicator ဟာ နွစ္လံုးပဲ ရွိတဲ့အတြက္ အျမဲတမ္း (2) လို့ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၈။ နံပတ္ဆယ့္တစ္ ေနရာက Subfield Codes Count ဆိုတာကို ေျပာတာပါ။ အျမဲတမ္း (2) လို့ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၉။ နံပတ္ဆယ့္နွစ္ကေန ဆယ့္ေျခာက္ အထိ ေနရာငါးခုက Base address of data ေတြကို ျပပါတယ္။

၁၀။ နံပတ္ဆယ့္ခုနစ္ Encoding Level မွာ
# - Full level
1 - Full level, material not examined
2 - Less-than-full level, material not examined
3 - Abbreviated level
4 - Core level
5 - Partial (preliminary) level
7 - Minimal level
8 - Prepublication level
u - Unknown
z - Not applicable
ဆိုျပီး သတ္မွတ္နိုင္ပါတယ္။ ဥပမာမွာေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ (#) လို့ ျပထားတဲ့အတြက္ Full Level Encoding လို့ သိနိုင္ပါတယ္။

၁၁။ နံပတ္ဆယ့္ရွစ္ ေနရာကေတာ့ Descriptive cataloging form ကို ျပပါတယ္။ သူက ေလးမ်ိုး ရွိပါတယ္။
# - Non-ISBD
a - AACR 2
i - ISBD
u – Unknown
ဥပမာမွာ (a) လို့ ထည့္သြင္းထားတာေျကာင့္ AACR2 ကတ္တေလာက္ စနစ္ကို အသံုးျပုထားတယ္လို့ သိရပါတယ္။

၁၂။ နံပတ္ဆယ့္ကိုး ေနရာဟာ Multipart resource record level ကို ညြွန္းပါတယ္။
# - Not specified or not applicable
a - Set
b - Part with independent title
c - Part with dependent title
၁၃။ နံပတ္နွစ္ဆယ္ ေနရာက Length of the length-of-field portion ဆိုတဲ့ Directory ကဏဿဍက Length of Field မွာရွိတဲ့ စာလံုး အေရအတြက္ကို ထည့္ေပးရတာပါ။ အဲဒီေနရာမွာ အျမဲတမ္း (4) ဂဏန္းကိုပဲ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၁၄။ နံပတ္နွစ္ဆယ့္တစ္ ေနရာက Length of the starting-character-position portion ကို ညြွန္းပါတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း အျမဲတမ္း (5) ဂဏန္းကိုပဲ ထည့္ေပးရပါတယ္။

၁၅။ နံပတ္နွစ္ဆယ့္နွစ္ ေနရာက Length of the implementation-defined portion ကို ညြွန္းပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အျမဲတမ္း (0) ဂဏန္းကိုပဲ ထည့္ေပးရပါမယ္။

၁၆။ နံပတ္နွစ္ဆယ့္သံုး ေနရာက ဘာသတ္မွတ္ခ်က္မွ မရွိေသးတဲ့ Undefined ေနရာပါ။ အဲဒီမွာလည္း အျမဲတမ္း (0) ကိုပဲ ထည့္ေပးရပါတယ္။

Leader ကဏဿဍျပီး၏။

Remark: ပံုေတြနဲ့ စာေတြနဲ့ ေရာတင္ရတာ ဒီအေပါှမွာ ေတာှေတာှခက္တယ္။ ဒါေျကာင့္ စိတ္ဝင္စားတဲ့သူ၊ ဒါမွမဟုတ္ သိခ်င္တဲ့သူ၊ ဒါမွမဟုတ္ သင္ေပးခ်င္တဲ့သူ ရွိရင္ ေမးလ္သာ ပို့ပါေတာ့ခင္ဗ်ာ။


ခ်စ္ျခင္း၏ အနုပညာ


ဒီဝတဿထုေလးကို ျကိုက္လြန္းလို့ ၂၀၀၆ ဇူလိုင္လ ၂၄ရက္ေန့မွာ က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္ မူရင္းစာအုပ္ကေန ျပန္ရိုက္ယူခဲ့တယ္။ ဂ်ူးလို့ ေျပာလိုက္တာနဲ့ က်ြန္ေတာှ ဒီဝတဿထုေလးရယ္၊ စာပို့သမား ဝတဿထုေလးရယ္ကို ေျပးျမင္တတ္တယ္။ ဒီဟာေလးကို ဝင္းေဖာင့္နဲ့ ရိုက္ထားတာေျကာင့္ ေဇာှဂ်ီ ကြန္ဗတ္ လုပ္ျပီး ျပန္တင္ထားလိုက္တယ္။ ဒီဝတဿထုေလးကို က်ြန္ေတာှ ဘာေျကာင့္ က်ြန္ေတာှ ဒီေလာက္ ျကိုက္သလဲဆိုတာ ဖတ္လိုက္မိရင္ သိသြားပါလိမ့္မယ္။



ခ်စ္ျခင္း၏ အနုပညာ
ဂ်ူး

သူမရွိေသာအခါ သူ့သစ္ပင္မ်ားသည္ က်ြန္မအတြက္ ေမ်ွာှလင့္မွု ေပးစြမ္းနိုင္ေသာ ျမတ္နိုးဖြယ္ရာ သက္ရွိမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ သူရွိစဉ္က ထိုသစ္ပင္မ်ားကိုပင္ က်ြန္မ ျငူစူ မုန္းတီးခဲ့ဖူးပါသည္။

+++

က်ြန္မတို့ ျခံစည္းရိုး သံတိုင္မ်ား ေနာက္ကြယ္တြင္ သစ္ပင္မ်ား တန္းစီ၍စိုက္ရန္ သူျကိုးစား ကတည္းက က်ြန္မနွင့္သူ အေခ်အတင္ စကားမ်ား ခဲ့ရသည္။ ဤသည္မွာ သူ၏ သစ္ပင္စိုက္ ဝါသနာ အစပင္ ျဖစ္သည္။ Justify Fullက်ြန္မက ျခံစည္းရိုးမွ အျပင္သို့ တိုးလ်ွိုးေပါက္ လွမ္းျမင္ခ်င္သည္။ ျခံထဲသို့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေက်ာှလြွား ဝင္လာလ်ွင္ေတာင္မွ တိုက္ထဲကေန လွမ္းျမင္ရခ်င္သည္။ သူ့သစ္ပင္ေတြက ကန့္လန့္ ပိတ္ဆီးထားမည္ကို က်ြန္မ မလိုလားပါ။ ေနာက္ျပီး သူစိုက္မည္ဟု ရည္ရြယ္ထားေသာ အပင္အမ်ိုးအစားကို သိရေတာ့ က်ြန္မ၏ မေက်နပ္မွုက ထိတ္လန့္မွုအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြား၏။ ဆိုက္ပရက္စ္ဟုေခါှေသာ ထင္းရူးပင္ေပါက္တစ္မ်ိုး သူမွာထားသည္တဲ့။ ထိုအပင္မ်ားသည္ ရာသီမေရြး စိမ္းေမွာင္လန္းဆန္းျပီး ရွည္သြယ္ေသာေျကာင့္ ျခံစည္းရိုး အျဖစ္ သံုးေသာ အပင္မ်ိုး ျဖစ္သည္တဲ့။

"ေနစမ္းပါဦး၊ အဲဒီ ဆိုက္ပရက္စ္ ပင္ဆိုတာက သူတို့ဆီမွာ လူေသရင္ ဝမ္းနည္းတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ စိုက္တာ မဟုတ္လား၊ ရွင္က က်ြန္မတို့အိမ္ကို အမဂဿငလာအိမ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မလို့လား"

ထိုအခါ သူက စုတ္တစ္ခ်က္ သပ္ကာ "အဲဒါက ျဖူနရယ္လ္ ဆိုက္ပရက္စ္ကြ၊ ကိုယ္စိုက္မွာက အရီဇိုးနား ဆိုက္ပရက္စ္" ဟု စိတ္မရွည္သလို ေျပာျပီးေနာက္ ထိုအပင္ အမ်ိုးအစားမ်ားကို အားရပါးရ ခြဲျခား ရွင္းျပေနေလသည္။ ရုကဿခေဗဒ အဓိက ဘာသာရပ္ျဖင့္ ဘြဲ့ရထားသူ တစ္ေယာက္ဟု ထင္ရသည္။ သို့ေသာှ သူသည္ ဘီေအဘြဲ့ရ ေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး သူသင္ျကားရသည္မွာ သမိုင္းဘာသာ ျဖစ္ပါသည္။ က်ြန္မက သူ့အစီအစဉ္ကို အေျကာင္းျပခ်က္ နွစ္မ်ိုးျဖင့္ ျငင္းပယ္ခဲ့ေသာှလည္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူက မ်ွတေအာင္ လုပ္ေပးေတာ့မည့္ ဒိုင္လူျကီး အျပံုးမ်ိုးျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ေပး၏။ က်ြန္မ မစိုက္ေစခ်င္ေသာ အပင္မ်ိုးကို သူအေလ်ာ့ေပးလိုက္ျပီး သူျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ျခံစည္းရိုးပင္ တစ္မ်ိုးကို စိုက္ပ်ိုးခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍ က်ြန္မတို့ ျခံဝိုင္းထဲသို့ အပင္ တစ္မ်ိုးျပီး တစ္မ်ိုး ေရာက္လာခဲ့သည္။ ပထမေတာ့ သူ့အပင္မ်ားနွင့္ က်ြန္မအား မိတ္ဆက္ေပးေသး၏။ ျမန္မာအမည္၊ နိုင္ငံျခားအမည္၊ ရုကဿခေဗဒအမည္ တို့ျဖင့္ ေျပာျပသည္။ တစ္မ်ိုးျပီး တစ္မ်ိုး မ်ားျပားလာေသာအခါ က်ြန္မ မမွတ္မိ နိုင္ေတာ့ပါ။ သူတန္ဖိုးထားေသာ အပင္မ်ားသည္ က်ြန္မ မ်က္စိ ထဲမွာေတာ့ နည္းနည္းမ်ွ တန္ဖိုးမရွိ။ ငွက္ေမြွး ပံုသဏဿဍာန္ ျဖာထြက္ေနေသာ ရြက္ျမြာမ်ား ပါဝင္သည့္ ဍရင္ေကာက္ ပင္ဟု သူေျပာေသာ အပင္တစ္ခ်ို့ကို တိုက္နံရံ ေထာင့္အထိကပ္၍ ပန္းအိုးျဖင့္ စိုက္လာေသာအခါ က်ြန္မ အနည္းငယ္ စိတ္တိုစ ျပုလာျပီ။ သူေျပာေတာ့ အစိမ္းနုေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တိုက္နံရံမွာ အစိမ္းရင့္ ငွက္ေမြး ရြက္ေပါင္းမ်ား ျဖာထြက္ စင္းက်ေနသည္မွာ အလြန္လွပ ျကည့္ေကာင္းသည္ ဆိုပဲ။ ပထမေတာ့ သူေျပာသလို လွပခ်င္ လွပပါလိမ့္မည္။ ေနာက္ပိုင္း သူ့မွာ အပင္ေတြ မ်ားျပားလာျပီး ျခံဝိုင္း တစ္ခုလံုး အမ်ိုးမ်ိုးေသာ အိုးစိုက္ အပင္မ်ား၊ ေျမစိုက္ အပင္မ်ား၊ တြဲလြဲဆြဲ အပင္မ်ားျဖင့္ ျပည့္က်ပ္ သြားေသာအခါ မလွပေတာ့ပါ။

သစ္ပင္ေတြ ေရာက္လာကတည္းက က်ြန္မနွင့္ သူ့အျကား ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာရခ်ိန္ မရွိ၊ ေက်ာင္းက ျပန္လာကတည္းက သစ္ပင္ေတြအနီး ေရာက္ေနလိုက္သည္မွာ ညစာ စားဖို့ နွစ္ခါေလာက္ ေခါှမွ အိမ္ထဲ ဝင္လာသည္။ ညစာ စားျပီးေတာ့လည္း အေမွာင္ထဲမွာ ျခံထဲတစ္ခါဆင္း၍ သစ္ပင္ေတြျကား လမ္းေလ်ွာက္ ရေသး၏။ အပင္ျကို အပင္ျကား ပိုးမြွားေတြကိုက္မွာ စိုးရိမ္ေသာ က်ြန္မက အိမ္ထဲဝင္ဖို့ သြားေျပာလ်ွင္ က်ြန္မကပဲ သူမရွိလ်ွင္ မေနတတ္သူ ျဖစ္ရျပန္၏။ သစ္ပင္မ်ား အေပါှပင္ က်ြန္မက မနာလိုသူ ျဖစ္ရျပန္၏။

"ရွင္ေသရင္ သူမ်ားလို ဥစဿစာေစာင့္ ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ သစ္ပင္ေစာင့္ ျပိတဿတာျဖစ္မွာ" ဟု က်ြန္မက ဆူပူလ်ွင္လည္း သူက အျပံုးပင္ မပ်က္ပါ။
"ရုကဿခစိုး နတ္ပါကြာ"ဟု က်ြန္မ၏ ေကာက္ခ်က္ကို ျပင္ေပးေသး၏။
သူ့သစ္ပင္မ်ားကို စိတ္လိုလက္ရ ေရေလာင္းေပးမိ ျပန္ေတာ့ က်ြန္မ၏ လုပ္ရပ္ကို သူမျကိုက္ျပန္ပါ။
"ဘယ္အပင္ဟာ ေရဘယ္ေလာက္ လိုတယ္ဆိုတာ မင္းသိလို့လား၊ တစ္ခ်ို့ အပင္ေတြက ေရအိုင္ရင္ အျမစ္ပုပ္တယ္၊ မင္းနားလည္လား"
သူ့သစ္ပင္ တစ္ခုတစ္ေလကို အစီအစဉ္တက် မလွပဘူး ထင္ျပီး အဆင္ေျပေအာင္ ေနရာ ေရြွ့ေပးမိျပန္ေတာ့ သူက်ြန္မကို တတြတ္တြတ္ အျပစ္ဆို၍ မျပီးေတာ့ပါ။
"တခ်ို့အပင္က တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ အရိပ္ကို ျကိုက္တယ္၊ တခ်ို့ အပင္က ေတာက္ပတဲ့ ေနေရာင္ကို ျကိုက္တယ္၊ အပင္ေတြရဲ့ လိုအပ္မွုအလိုက္ ကိုယ္က ေနရာ ခ်ထားေပးတယ္၊ မင္းက နဲနဲေလးမွ နားမလည္ဘဲ ေနရာေရြွ့တယ္၊ ဥယ်ာဉ္ပညာဟာ မ်က္စိပသာဒ တစ္ခုတည္း အေပါှမွာ ဆံုးျဖတ္လို့ မရဘူး"

ေစတနာျဖင့္ လုပ္ခဲ့ေသာ အမွုကိစဿစေလးနွင့္ မထိုက္တန္စြာပင္ သူ့ရွင္းျပခ်က္ေတြကို နားျငီး ရေလသည္။ သည္ေလာက္ ကဲကဲဆတ္ ျဖစ္လာေတာ့ က်ြန္မ ေဒါပြလာသည္။ သူ့အပင္ေတြက ဘာမို့လဲ။ ေနာက္ေတာ့ က်ြန္မ သူ့အပင္ေတြကို လံုးဝ မထိေတာ့။ လံုးဝကို လွည့္မျကည့္ေတာ့ေပ။

"ရွင္ေသရင္ အဲဒီသစ္ပင္ေတြ ဓားနဲ့ နုပ္နုပ္ စင္းပစ္မယ္"ဟု က်ြန္မ မျကာခဏ ျကံုးဝါးမိသည္။ သည္လို ဆိုျပန္ေတာ့ သူခပ္ျပံုးျပံုးပဲ။
"ကိုယ္လက္ လွုပ္ရွားမွု မလုပ္ဘဲ တစ္ေနကုန္ စက္မွာထိုင္ျပီး ဆြယ္တာထိုးေနတဲ့ မင္းကသာ အရင္ေသခ်င္ ေသမယ္၊ ကိုယ္က က်န္းမာေရး ေကာင္းတယ္၊ ကိုယ့္သစ္ပင္ေတြနဲ့ ကိုယ္ အဆင္ေျပ ေနတာပဲ"

သစ္ပင္ေတြနွင့္ ပတ္သတ္ျပီး သူ့ကို က်ြန္မ စိတ္ကုန္စ ျပုလာေသာအခါ သူ့သစ္ခြပင္မွ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား အပြင့္မ်ားကို က်ြန္မကို လာေပးရင္ေတာင္မွ သူကုသိုလ္ရဖို့ ဘုရားကပ္လွူ ေပးရံုသာ ျဖစ္ျပီး သူက်ြန္မကို ခ်စ္ဟန္ တူပါရဲ့ဟု မျကည္နူး မခံစား နိုင္ေတာ့ေပ။ ျခံဝိုင္း ထဲတြင္သာမက တစ္ဆင့္တက္ျပီး ဝရန္တာေထာင့္မွာ ေျမအိုးျဖင့္ တစ္ပင္ စိုက္လာေသာအခါ က်ြန္မ၏ သည္းခံ လ်စ္လ်ူရွုစိတ္ တစ္ထစ္ ေလ်ာ့သြား၏။

"ရွင့္ဟာရွင္ ေျမျကီး ေပါှမွာပဲ အပင္စိုက္ က်ြန္မ ဝရန္တာမွာ လာမစိုက္နဲ့"ဟု က်ြန္မ ရန္ေတြ့ေသာအခါ သူက က်ြန္မကို အျပံုးျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ေလသည္။
"ဒီလို အပင္မ်ိုးက ဝရန္တာမွာ စိုက္လို့ သိပ္အဆင္ေျပတာကြ၊ သူက သိပ္စိုထိုင္းတာကို မျကိုက္ဘူး၊ သူ့အပြင့္ေတြက ေသြးလိုပဲ ရဲရဲေတာက္ေနမွာ၊ ေစာင့္ျကည့္၊ ပင္စည္တံကေနျပီး အညွာေတြ ျဖာထြက္ျပီး အဆုပ္လိုက္ လံုးဝိုင္းေနေအာင္ ပန္းပြင့္တာ၊ ဘယ္ေလာက္ တိက်သလဲ ဆိုရင္ အရြက္ ခုနွစ္ရြက္ပဲ ထြက္တယ္ မပိုဘူး၊ သူ့နာမည္ကလည္း သိပ္လွတယ္၊ ကက္သရင္းတဲ့"

က်ြန္မကေတာ့ အရြက္ထြက္လာတာကို ျကည့္ျပီး ဂမုန္းပင္ လိုပဲလို့ ေအာက္ေမ့သည္။ ထိုအပင္က ပန္းပြင့္လာေအာင္ နွစ္နွစ္ ေစာင့္ရ၏။ ပြင့္လာေတာ့လည္း သူေျပာသေလာက္ မလွပပါ။ ေဘာလံုးပန္းဟု က်ြန္မတို့သိေသာ ပန္းပံုစံ မ်ိုးပါပဲ။ ဘာမ်ား ထူးျခားလို့လဲ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ဆင့္တက္ျပီး ဧည့္ခန္းမွာ ေတာင္ထန္းပင္လိုလို ပန္းပင္ပုပုတစ္မ်ိုး ပန္းအိုးျဖင့္ စိုက္လာေတာ့ က်ြန္မ၏ သည္းခံစိတ္ေတြ ကုန္ျပီဟု ေအာက္ေမ့လိုက္မိသည္။ ထိုပန္းအိုးကို သူ့ေရွ့မွာ ရိုက္ခြဲ မပစ္မိေအာင္ မနည္း ထိန္းထားရသည္။

"ေနစမ္းပါဦး၊ မင္းရြက္ထားရတာလည္း မဟုတ္ဘဲနဲ့ အျပစ္မရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြကို ဘာလို့ မုန္းေနတာလဲ"

တကယ္ေတာ့ က်ြန္မ သစ္ပင္ေတြကို အရင္က မမုန္းပါ။ သူဂရုစိုက္လြန္း၊ အကဲပါလြန္းေသာေျကာင့္သာ ျငူစူမိျခင္း ျဖစ္သည္။ သူေျပာသည့္ သစ္ပင္စိုက္ျခင္း အက်ိုးမ်ားကို က်ြန္မက တနံု့နံု့ ေဒါသထြက္ရသည္။ စဉ္းစားျကည့္ပါ။ က်ြန္မတို့ ေတာင္ေပါှျမို့ေလးမွာ သည္ေလာက္ ေလေကာင္းေလသန့္ ေပါမ်ားတာ၊ ေအာက္စီဂ်င္ထုတ္ေပးျပီး ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓာတ္ေငြ့ စုပ္ယူသည္ဆိုေသာ သူ့သစ္ပင္ေတြ၏ အကူအညီ ဘယ္မွာ လိုလို့လဲ။ မေတာက္တေခါက္ စာေတြဖတ္ျပီး ေပါက္တတ္ကရေတြ ေလ်ွာက္လုပ္ေနသည္ဟုသာ က်ြန္မျမင္သည္။ ထိုအျပုအမူမ်ိုးကို လြန္လြန္းလွျပီ ထင္ေနေသာ က်ြန္မသည္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံနိုင္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို ျကံုေတြ့ရေတာ့သည္။ က်ြန္မတို့ အိပ္ခန္းထဲတြင္ ျပတင္းေပါက္နွင့္ နီးေသာ အခန္းေခါင္းရင္းေထာင့္၌ ပန္းအိုးျကီးျဖင့္ သစ္ပင္ တစ္ပင္ စိုက္လာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။


+++

က်ြန္မ၏ သည္းခံနိုင္စြမ္းကို ခ်ိုးဖ်က္လိုက္ေသာ ထိုအပင္သည္ အပင္ေပါက္ကေလး ဘဝထဲက ရုပ္ဆိုးလွသည္။ က်ြန္မ ျမင္ဖူးသမ်ွ အပင္မ်ားထဲတြင္ ရုပ္အဆိုးဆံုး ျဖစ္သည္။ က်ြန္မ ခါးခါးသီးသီး ကန့္ကြက္ေတာ့ သူက "အခ်ိန္ေစာင့္ျကည့္ပါဦး"ဟု ေတာင္းပန္ခဲ့ေလသည္။ ဤအပင္၏ တန္ဖိုးကို တစ္ေန့ေတာ့ က်ြန္မ သိလာမွာပါတဲ့။ ဘာသိရမွာလဲ၊ ဘာတန္ဖိုးေတြ ရွိလို့ သိရမွာလဲ။ အေမြွးအမ်ွင္ေတြနဲ့ ဆူးခ်ြန္ေတြနဲ့ လိမ္ေျခာက္ေျခာက္ တေစာင္းျပသာဒ္ပင္ တစ္ပင္မွာ ဘာတန္ဖိုး ရွိမွာမို့လဲ။ သူက နားမလည္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္အား စိတ္ရွည္စြာ ရွင္းျပေတာ့မည့္ ေက်ာင္းဆရာ မ်က္နွာထား ပီသစြာျဖင့္ ျပံုးေလသည္။ "သစ္ပင္တိုင္းမွာ တန္ဖိုး တစ္မ်ိုးစီ ရွိျကတာပဲ"တဲ့။

နွစ္နွစ္ေလာက္ ျကာေသာအခါ ထိုအပင္သည္ အလြန္ျကီးမားျပီး ပို၍ရုပ္ဆိုးလာေတာ့သည္။ အခန္းနံရံဆီသို့ တြယ္တက္လိုဟန္ရွိေသာ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ပင္စည္ေခ်ာင္းမ်ားသည္ ကိုးရိုးကားယား နိုင္လွ၏။ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္ လက္တံေတြနွင့္ တူေသာ အစိမ္းပုပ္ေရာင္ ေဇာင္းနွုတ္ခမ္းေတြမွာ ဆူးခ်ြန္ေတြ အေမြွးရွည္ေတြနွင့္ ျဖစ္၏။ လိမ္ေကာက္ ရွည္လ်ားပံုက သူ့အနီးသို့ ေရာက္လာေသာ တစ္စံုတစ္ခုကို နြယ္ရစ္ စုပ္ယူေတာ့မလို ထင္ရသည္။ က်ြန္မျဖင့္ ထိုအပင္ကို လံုးဝ ျကည့္မရပါ။ ဘယ္ေတာ့မ်ား သူအျပင္ ျပန္ထုတ္ေလမလဲဟု ေစာင့္ေနရင္းက ရက္ေတြလေတြ ျကာလာခဲ့သည္။ ဘာစိတ္ကူးျဖင့္ ဒီေလာက္ ကိုးရိုးကားယား နိုင္လွေသာ အပင္ျကီးကို က်ြန္မတို့ အခန္းထဲ သယ္လာခဲ့ရပါလိမ့္။

ညခပ္ေမွာင္ေမွာင္မွာ အခန္းထဲသို့ ဝင္မိလ်ွင္ ထိုအပင္ကို မျကည့္မိေအာင္ သတိထားရသည္။ အရုပ္ဆိုးလွေသာ ထိုတေစာင္းပင္သည္ ထိတ္လန့္ ေခ်ာက္ျခားေစေသာ အစြမ္းသတဿတိလည္း ရွိဟန္တူ၏။ သူ ထိုအပင္နား သြားျပီး စစ္ေဆး ျကည့္ရွု ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ က်ြန္မ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ရင္ထဲေလးလံျပီး စိုးရိမ္ ပူပန္သလို ခံစားရသည္။ တခါတရံ ညသန္းေခါင္တြင္ သူအိပ္ယာမွ ထသြားတတ္သည္။ က်ြန္မ တေရးနိုးခ်ိန္ သူ့ေနရာကို စမ္းသပ္ျကည့္၍ သူမရွိလ်ွင္ က်ြန္မစိုးရိမ္ ပူပန္ရျမဲ။ ေခါင္းရင္းဘက္ နံရံကို ျကည့္လိုက္တိုင္းလည္း ထိုအပင္ေဘးတြင္ သူခပ္ကိုင္းကိုင္း ငံု့ရပ္ေနသည္ကို ျမင္ရျမဲ၊ ထိုသို့ ျမင္ရတိုင္းလည္း ထိတ္လန့္ ေခ်ာက္ျခားမွုနွင့္အတူ စိုးရိမ္ ပူပန္မွုက တိုးတိုး လာခဲ့သည္။ "ဘာလုပ္ေနတာလဲ"ဟု ေမးျကည့္ေတာ့ သူက ခပ္ရိုးရိုးပင္၊ "ပန္းပင္က အဖူးမ်ား ထြက္ျပီလားလို့ ျကည့္တာ" တဲ့။

"ပန္းပင္ ... ဟုတ္လား၊ ဘယ္မွာလဲ... ပန္းပင္" ဟု က်ြန္မ မသိသား ဆိုးရြားစြာ ခပ္ရိရိ ေမးလ်ွင္ေတာ့ သူက လိမ္ေျခာက္ေျခာက္ အပင္ရွည္ျကီးကို ေမးေငါ့ျပတတ္သည္။ အေမြွးအမ်ွင္မ်ား ဆူးခ်ြန္မ်ား ျပည့္ေနေသာ အခြံထူထူ၊ ေဇာင္းရွရွ အေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ ထိုအပင္ကို ပန္းပင္ဟု က်ြန္မ ဘယ္လိုမွ ေတြးယူ၍ မရပါ။

"က်ြန္မတို့ မိဘေတြ ေနဖူးတဲ့ အညာမွာေတာ့ တေစာင္းဖူးကို ဟင္းခ်က္ စားရတာပဲ၊ မွိုဟင္းလိုပဲ သိပ္စားေကာင္းတယ္" ဟု က်ြန္မက အျပစ္ကင္းစင္သည့္ မ်က္နွာေပးမ်ိုးျဖင့္ မသိမသာ တြယ္ထည့္လိုက္ေတာ့ သူမခ်ိသလို ျပံုးေလသည္။ ထို့ေနာက္ "ပန္းပြင့္ဖို့ ေကာင္းျပီ" ဟု သူ့ဟာသူ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာသလို တိုးတိုး ေရရြတ္တတ္၏။ ထိုအပင္ကေတာ့ ဘာမွ မထူးျခားပါ။ ဘာပန္းမွလည္း မပြင့္။ ဘာတန္ဖိုးမွလည္း မျပ။ အခန္းေထာင့္မွာ ထီးထီးျကီး တြန့္လိမ္ေနေတာ့သည္။ ဘယ္လိုမွ က်က္သေရ မရွိေသာ သစ္ပင္ျကီးဟု က်ြန္မ ေတြးမိသည္။

"သစ္ပင္ေတြကို မင္းမနာလို ျဖစ္ေနတာလား" ဟု သူအတည္ေပါက္ ေမးဖူး၏။ က်ြန္မက နွုတ္ခမ္းမဲ့ျပီး အထက္စီးက ျငင္းခဲ့ဖူးပါသည္။ "သစ္ပင္ေတြကို မင္းမခ်စ္ဘူးလား" ထိုစကားလံုးကိုေတာ့ ခါးသီးေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္သာ က်ြန္မ ေျဖခဲ့သည္။ က်ြန္မ အတြက္ေတာ့ သိုးေမြးခ်ည္ေတြကို ခ်စ္မွ ပိုက္ဆံရတာ ဟု ေျပာလိုက္ရ အေကာင္းသားေနာှ။ သူကေတာ့ က်ြန္မမ်က္လံုးထဲ စူးစိုက္ျကည့္ျပီး ျပံုး၏။ ထို့ေနာက္ ရွည္လ်ားေသာ စကားမ်ားကို စိတ္လိုလက္ရ ေျပာခဲ့ေလသည္။

"သစ္ပင္တစ္ပင္ကို ခ်စ္တတ္ရင္ လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တတ္ဖို့ မခဲယဉ္းပါဘူး၊ အခုအရြယ္ျကီး က်မွ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို့ မင္းကို ရွင္းျပရင္ မင္းက ငါစိတ္ေဖာက္ျပန္သြားျပီ ထင္ဦးမယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားမွု စိတ္သက္သက္ မဟုတ္ဘူး၊ အကဲခတ္တတ္မွု ပါတယ္၊ နားလည္မွု ပါတယ္၊ ျပုစုပ်ိုးေထာင္မွု ပါတယ္။ ကိုယ္ဒီသစ္ပင္ေတြကို အမ်ိုးအစား အမ်ားျကီး စိုက္လာခဲ့တာနဲ့အမ်ွ တစ္ခုခ်င္းစီရဲ့ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ လိုအပ္မွု၊ ျဖစ္ေပါှမွု အေျခအေန အားလံုးကို ကိုယ္သိတယ္။ သူတို့အတြက္ ကိုယ္ဘာလုပ္ ေပးရမယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိလာတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ရဲ့ လိုအင္ဆနဿဒဆိုတာ ကိုယ္ေမ့ထားနိုင္ျပီး သစ္ပင္ေတြရဲ့ လိုအပ္ခ်က္ကို အျမဲေစာင့္ျကည့္ ျဖည့္ဆည္း ေပးတတ္တဲ့လူ ျဖစ္လာတယ္။ ဘယ္သစ္ပင္က ဘယ္ရာသီမွာ ဘယ္လို အေနအထား ေျပာင္းတတ္တယ္၊ ဘယ္သစ္ပင္က ေလဒဏ္ကို ေျကာက္တယ္၊ ဘယ္သစ္ပင္ အျမစ္က မိုးေပါက္ဒဏ္ကို ေျကာက္တယ့္ ဒါေတြကို ကိုယ္နားလည္လာတယ္။ သူတို့လိုအပ္မယ့္ နွစ္သက္မယ့္ အေနအထားကို ကိုယ္အကဲခတ္ျပီး ျပုျပင္ လိုက္ေလ်ာေပးတယ္။ ဒီျမို့ေပါှက ပန္းျခံေတြထဲမွာ ကိုယ့္ဆီက အပင္ေတြ ဘာေျကာင့္ ထူးထူးျခားျခား သန္စြမ္း လွပေနရသလဲ ဆိုတဲ့ အေျဖက အဲဒါပဲ။"

"သစ္ပင္ေတြရဲ့ အရိပ္အကဲကို သိတဲ့ ကိုယ္ဟာ မင္းအရိပ္အကဲကို ဘာေျကာင့္ မသိရမွာလဲ၊ မင္းဘာလိုခ်င္တယ္၊ ဘာျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္အားလံုး သိတယ္၊ အခ်စ္ဆိုတာ မင္းထင္သလို ခံစားမွု သက္သက္ မဟုတ္ဘူး၊ အတတ္ပညာ တစ္ခုပဲ၊ သစ္ပင္စိုက္သလို ျပုစုပ်ိုးေထာင္သလို ေဘးကေန အရိပ္အကဲ ျကည့္ျပီး ျပုျပင္ လိုက္ေလ်ာေပးရတဲ့ အတတ္ပညာ တစ္ခုပဲ၊ မင္းကေတာ့ ထင္မွာေပါ့၊ မင္းဘဝမွာ ကိုယ္မရွိရင္ မျဖစ္ဘူးဆိုျပီး ခံစားေနရတယ္၊ အဲဒီ ခံစားခ်က္ဟာ မင္းရဲ့ အခ်စ္အတိုင္းအဆလို့ မင္းထင္တယ္၊ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလို မင္းဘဝမွာ ကိုယ္မရွိရင္ မျဖစ္ပါဘူးဆိုတဲ့ မင္းအသက္ရွင္ ေနထိုင္ဖို့ ကိုယ္မင္းအတြက္ ဘာေတြ လိုက္ေလ်ာခဲ့တယ္ ဆိုတာ မင္းမေတြးမိဘူး မဟုတ္လား"

က်ြန္မ မ်က္နွာမွ မဲ့ျပံုးကို သူျမင္သြားေသာအခါ သူပင့္သက္တစ္ခ်က္ ရွိုက္၍ စကား ရပ္ပစ္လိုက္၏။ ထို့ေနာက္ ေနရာမွ ထြက္သြားဟန္ ျပင္သည္။ က်ြန္မ ျဗုန္းကနဲ သူ့လက္ကို ဖမ္းဆြဲထားလိုက္ မိေလသည္။

"အို့ ေျပာစမ္းပါဦး၊ ရွင္က်ြန္မကို ဘာေတြမ်ား လိုက္ေလ်ာခဲ့ပါလိမ့္"

သူရုတ္တရက္ မ်က္နွာနီျမန္းသြားေအာင္ ေဒါသထြက္သြား၏။

"ေကာင္းျပီ ... မင္းသိခ်င္ရင္ ကိုယ္ေျပာျပမယ္၊ ပထမဦးဆံုး အခ်က္အေနနဲ့ မင္းက ေဟာဒီ ဇာတိျမို့ကေလးကို ခ်စ္တယ္၊ ကိုယ္က ျမို့ျကီးကို သေဘာက်တယ္။ ကိုယ္နဲ့အတူ လိုက္ေနသမ်ွ မင္းရဲ့ နွစ္နွစ္ကာလဟာ ကိုယ္ဘယ္လို
ျကိုးစားဆြဲေခါှေခါှ မင္းအတြက္ ေနသားတက် မျဖစ္ဘူး၊ မင္းရဲ့ အသံုးဝင္မွုဟာ ဘာလဲဆိုတာ မင္းကိုယ္မင္း မသိဘူး၊ မင္းကိုယ္မင္း အားမရဘူး၊ မင္းဘဝကို မေက်နပ္ဘူး၊ ကိုယ့္အသိုင္းအဝိုင္းမွာ မင္းမေပ်ာှဘူး၊ မင္းရဲ့ ညွိုးနြမ္းမွုကို ကိုယ္ျကာရွည္ ျမင္ရက္ပါ့မလား၊ မင္းနဲ့ အသင့္ေတာှဆံုး ေနရာကို ကိုယ္သိေအာင္ ျကိုးစားျပီး ကိုယ္ဒီမွာေနဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရ ေတာ့တာေပါ့။ ဒီျမို့ ေရာက္တဲ့အခါ မင္းဟာ မင္းကိုယ္တိုင္ရဲ့ အေရးပါမွုကို ခံစားဖူးလာတယ္၊ ေက်နပ္ တက္ျကြလာတယ္၊ မင္းရဲ့လက္ေတြက သိုးေမြးခ်ည္ေတြကို ကိုင္တြယ္တဲ့ ေနရာမွာ အက်ြမ္းက်င္ဆံုး၊ မင္းမ်က္လံုးက ဒီဇိုင္းပံုဆန္းေတြ အကြက္ေဖာှတဲ့ ေနရာမွာ အေတာက္ပဆံုး၊ ဒါေတြကို ကိုယ္မသိဘဲနဲ့ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ့္ဆနဿဒကို ပစ္ပယ္ျပီး ဒီလို ေခ်ာင္က်က် ေနရာမွာ လာေနပါ့မလား"

သူ့စကားမ်ားကို က်ြန္မ ယံုရမွာလား၊ မယံုရဘူးလား ေဝခြဲမရပါ။

"ကိုယ္ ဒီျမို့ကေလးမွာ ေက်ာင္းဆရာ ဝင္လုပ္တာ ကိုယ့္္အတြက္လို့ မင္းထင္ေနသလား၊ မင္းက ကိုယ့္ကို မင္းနဲ့ အနီးဆံုး ေနရာမွာ ေနေစခ်င္တယ္၊ ေလာကအေပါှ၊ ပတ္ဝန္းက်င္အေပါှ ကိုယ္ဘယ္လို အသံုးက်လည္း မင္းမေတြးဘူး၊ မင္းအတြက္ အသံုးက်ဖို့ပဲ မင္းစဉ္းစားတယ္၊ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ ေနရတဲ့ အလုပ္မ်ိုး ကိုယ္လုပ္မွ မင္းစိတ္ခ်မ္းသာတယ္၊ မင္းက ကိုယ္ခရီး ထြက္မွာကို ေသမေလာက္ ေျကာက္တယ္၊ ခရီးက ျပန္လာရင္ ဘယ္အေရးျကီးတဲ့ ကိစဿစကိုမွ မလုပ္ဘဲ မင္းဆီကို ခ်က္ခ်င္း အေရာက္လာေစခ်င္တယ္၊ ခရီးက ျပန္လာတဲ့အခါ အေသးအဖြဲ ပစဿစည္းေလးေတြကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ မင္းမက္ေမာတယ္၊ မင္းဘာကို သေဘာက်တယ္ဆိုတာ ကိုယ္အျမဲ ေလ့လာျပီး မင္းသေဘာက်ေအာင္ ျကိုးစား ေနထိုင္ခဲ့တယ္၊ ဥပမာကြာ- လူေရွ့သူေရွ့ ထမင္းစားတဲ့အခါ မင္းပန္းကန္ထဲကို ကိုယ္ဟင္းထည့္ေပးတဲ့ ကိုယ့္အျပုအမူကို မင္းမက္ေမာတယ္၊ ကိုယ့္ပန္းကန္ထဲကို ဟင္းထည့္မေပးဘဲ မာနျကီးေနတဲ့ မင္းအျပုအမူကို မင္းမက္ေမာတယ္၊ ဘတ္စ္ကားနဲ့ ျဖစ္ျဖစ္ ရထားနဲ့ ျဖစ္ျဖစ္ ခရီးရွည္ သြားရတဲ့အခါ မင္းအနားမွာ ကိုယ္ထိုင္ေနတာနဲ့တင္ မင္းေက်နပ္တယ္၊ တတြတ္တြတ္ စကားမ်ားတာကို မင္းမျကိုက္ဘူး၊ ပူးပူးကပ္ကပ္ ယုယတာမ်ိုးကို မင္းမျကိုက္ဘူး၊ ဒီလင္မယား နွစ္ေယာက္က ေအးတိေအးစက္ နိုင္လိုက္တာ ဆိုတဲ့ ေဘးက ထင္ျမင္ခ်က္မ်ိုးကို မင္းမက္ေမာတယ္၊ လမ္းခရီးမွာ ေတြ့ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြအေျကာင္း တစ္ေယာက္တည္း ေတြးေနရတာကို စကားေျပာရတာထက္ ပိုျကိုက္တယ္၊ ေဘးခရီးသြားေဖာှေတြနဲ့ ကိုယ္စကား လက္ဆံု က်တာကို မင္းမျကိုက္ဘူး။ မင္းမျကိုက္လိုက္တာ ဆိုတဲ့ အျပုအမူမ်ိုး ကိုယ့္ဆီမွာ ဘယ္နွစ္ခါ ေတြ့ဖူးလို့လဲ"

က်ြန္မ မျပံုးဘဲ မေနနိုင္ေတာ့ပါ။

"မိဘ ေဆြမ်ိုး အသိုင္းအဝိုင္းျကားမွာ ျပသဿသနာ ျဖစ္တဲ့အခါ၊ မင္းစိတ္ညစ္ ရတဲ့အခါ မင္းက မာနျကီး တစ္ခြဲသားနဲ့ ေျပာျပ တိုင္ပင္ဖို့ ဝန္ေလးတတ္ေပမယ့္ ကိုယ္က မင္းအရိပ္အကဲကို သိတယ္။ မင္းရဲ့ ေဒါသေတြ ကိုယ့္ဆီ လမ္းလြွဲလာေအာင္ ကိုယ္က မ်ွယူေပးရတယ္။ မင္းကို ဆရာလုပ္တာ မင္းမျကိုက္ဘူး၊ အထက္စီး ေလသံနဲ့ ကိုယ္အျကံေပးမိရင္ အဲဒီအျကံေပးခ်က္ကို မင္းကေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပစ္တတ္တယ္။ မွားသြားေတာ့မွ ကိုယ္မသိေအာင္ က်ိတ္ခံတယ္၊ ဒါေတြကို ကိုယ္မသိဘဲ ေနပါ့မလား၊ မင္းျပသဿသနာကို ကိုယ္ေျဖရွင္းေပးတဲ့ အခါတိုင္း ကိုယ္ေျဖရွင္းေပးတယ္လို့ မထင္ရေအာင္၊ မင္းရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ကူးေတြလို့ ထင္ေအာင္ ကိုယ္ဆြဲေခါှ သြားခဲ့တယ္၊ မင္းရဲ့ ဝမ္းနည္းမွု၊ နာက်ည္းမွုေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိန္မျကာ ခဲ့ရပါဘူး၊ မင္းဘဝမွာ အားလံုး ေက်နပ္ နွစ္သိမ့္ေအာင္ ကိုယ္ျကိုးစား ခဲ့ရတာ ခ်ည္းပါပဲ "

ထူးဆန္းေသာ စကားမ်ားကို သူေတာက္ေလ်ွာက္ ေျပာသြားျပီး သူ့သစ္ပင္ကို ေရေလာင္းဖို့ ျပင္ဆင္ေသာအခါ စကားဆက္ ျပတ္သြားေတာ့သည္။ ထိုအေျကာင္းမ်ားကို ေနာက္ထပ္လည္း စကားမစပ္မိ ျကေတာ့ပါ။ က်ြန္မ မနွစ္သက္ေသာ ဤသစ္ပင္ကို ဤအခန္းထဲ ကာလ ျကာရွည္စြာ ထားေနေသးေတာ့ သူ့အျပုအမူနွင့္ သူေျပာသြားေသာ စကားမ်ားကို ျဖစ္နိုင္ မျဖစ္နိုင္ ခ်ိန္ဆရင္း ကာလမ်ားစြာ ကုန္ခဲ့ရျပန္သည္။

က်ြန္မတို့ အခန္းထဲသို့ ထိုအပင္ေရာက္လာျပီး သံုးနွစ္ေက်ာှေသာ အခါမွာေတာ့ က်ြန္မ၏ သည္းခံနိုင္စြမ္း ကုန္ဆံုးသြားသည္။ သည္ေလာက္ဆို ေတာှေလာက္ျပီဟု က်ြန္မ ဆံုးျဖတ္ကာ က်ြန္မ အခန္းေျပာင္း လိုက္ပါေတာ့သည္။ သည္ေတာ့လည္း သူက မတုန္မလွုပ္ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း က်န္ေနခဲ့ေလသည္။

သည္တစ္ခါ က်ြန္မ အခန္းထဲသို့ ေနာက္ထပ္ အပင္တစ္ပင္ ယူလာလ်ွင္ေတာ့ သူနွင့္က်ြန္မ အျပတ္ပဲဟု စိတ္ကူးျဖင့္ ျကိုတင္ ျကိမ္းဝါးရင္း ေဒါသ ထြက္ေနခဲ့ေသာှလည္း သူ ဘာပင္မွ သယ္မလာေတာ့ပါ။ သူ့အပင္ကို မျမင္ရတာ ျကာေတာ့လည္း က်ြန္မ ေဒါသေတြေျပကာ ေမ့စ ျပုလာသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ထမင္းဝိုင္းမွာ သစ္ပင္ေတြအေျကာင္း သူေျပာျပ ေနလ်ွင္ေတာ့ က်ြန္မ ရုတ္တရက္ သတိရသြားကာ သူ့အခန္းထဲက တေစာင္းပင္ျကီး အေျခအေနကို လူမမာေမးသလို ေမးမိသည္။ သူ့ထံမွ မထူးျခားေသာ အေျဖကိုသာ တသမတ္တည္း ရ၏။

သည္လိုနွင့္ ဤအပင္ေရာက္ျပီး ငါးနွစ္ေလာက္ျကာေသာ ေန့တစ္ေန့တြင္ သူရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါသည္။


+++++

သူကြယ္လြန္မည့္ ေန့က ညဉ့္အေတာှ နက္သည္အထိ ျခံထဲမွာ သူရွိေနသည္။ ထိုညက လသာ၏။ ပင္လယ္ကဗြီး ပင္ျကီးေအာက္တြင္ ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေပါှ၌ ထိုင္ရင္း သူအိပ္ေပ်ာှ သြားခဲ့သည္။ က်ြန္မ အိပ္ယာ ဝင္သည္အထိ သူျခံထဲက တက္မလာေသးပါ။ ပထမေတာ့ သူ့ကို ေခါှဖို့ သြားလ်ွင္ သူတစ္မ်ိုး တစ္မည္ ထင္မည္စိုး၍ ေပကတ္အိပ္ဖို့ ျကိုးစားေသး၏။ ေနာက္ေတာ့ နွင္းေတာထဲတြင္ သူ့ကို စိတ္ခ်လက္ခ် ထားျပီး မအိပ္နိုင္ေတာ့သျဖင့္ သြားေခါှရသည္။ က်ြန္မနွိုးေတာ့ သူ့လက္ဖ်ားမ်ား ေအးစက္လ်က္ ရွိသည္။ သူက လြယ္လြယ္ကူကူပင္ ထလိုက္လာ၏။ ေက်းဇူးပဲ ဟုပင္ ေျပာခဲ့ပါေသးသည္။ ေနာက္တစ္ေန့ သူအခန္းထဲမွ ထြက္မလာ၍ ဝင္ျကည့္ေတာ့ သူအိပ္ယာေပါှမွာ မလွုပ္ရွား နိုင္ေတာ့ဘဲ ဝူးဝူးဝါးဝါး ျဖစ္ေနသည္။ က်ြန္မ ထိတ္လန့္ ငိုေျကြးကာ ဆရာဝန္ ပင့္ေတာ့ ဆရာဝန္က မရနိုင္ေတာ့ဟု အသိေပးသည္။ ဦးေနွာက္ေသြးေျကာ ျပတ္ျပီတဲ့။ ထိုည သန္းေခါင္ အခ်ိန္တြင္ သူကြယ္လြန္ ခဲ့ပါသည္။ တကယ္တမ္း သူကြယ္လြန္သည့္ အခါမွာေတာ့ က်ြန္မ သူ့အပင္မ်ားကို ဓားနွင့္ မခုတ္ ျဖစ္ေတာ့ပါ။ အပင္ တစ္ပင္တိုင္းသည္ သူ့လက္နွင့္ ထိေတြ့ ျပုစုထားလို့လား မသိ၊ က်ြန္မနွင့္ အလြန္ရင္းနွီး ေနသလို ခံစားရပါသည္။ အပင္တိုင္းကို က်ြန္မ ကိုင္တြယ္ ခ်ဉ္းကပ္ ေလသမ်ွ သူ့အရိပ္အေငြ့မ်ား ထင္ဟပ္ကာ ေနြးေထြးေနေတာ့သည္။

က်ြန္မ သစ္ပင္ မုန္းတီးေျကာင္း သူေျပာျပ ထားခဲ့ေလသလား မသိ။ သူ့မိတ္ေဆြ တခ်ို့က က်ြန္မထံ ဟိုအပင္လာေတာင္း ဒီအပင္လာေတာင္း လုပ္ေသး၏။ က်ြန္မ ဘယ္သူကိုမ်ွ ဘာအပင္မ်ွ မေပးခဲ့ပါ။ သူ့ဘဝ၏ တစ္ဝက္ တစ္ပိုင္းသည္ က်ြန္မျဖစ္၍ က်န္တစ္ပိုင္းသည္ သစ္ပင္မ်ား ျဖစ္သည္။ သားသမီးသဖြယ္ သူသေဘာ ထားခဲ့ေသာ သစ္ပင္မ်ားကို က်ြန္မ မစြန့္ပစ္ရက္ပါ။ က်ြန္မသည္ သူ့အေပါှ ခ်စ္ျမတ္နိုး တမ္းတစိတ္ျဖင့္ ဥယ်ာဉ္ထဲမွ အပင္မ်ားကို လိုက္လံေငးေမာ ေရတြက္ရင္း မ်က္ရည္ က်ခဲ့ရေသာ ရက္မ်ားလည္း မနည္းလွပါ။ သူမရွိေသာအခါ အပင္မ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္း ညွိုးငယ္လာသည္။ အပင္မ်ားကို ေန့စဉ္ ျကည့္ရွုေနရင္းက သူတို့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လိုအပ္ေနျပီဟု က်ြန္မ နားလည္လာသည္။ ခက္တာက မည္သည့္အပင္ကို မည္သည့္ ပိုးသတ္ေဆး ဖ်န္းေပးရမည္နည္း၊ မည္သည့္ အကိုင္းအခက္ကို မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ျဖတ္ေတာက္ေပး ရမည္နည္း၊ က်ြန္မ ဘာမွ မသိပါ။ မာလီတစ္ေယာက္ေလာက္ ငွားေပးရမည္လား။ သို့ေသာှ သူ့လက္ျဖင့္ ကိုင္တြယ္ ပ်ိုးယူခဲ့ေသာ အပင္မ်ားကို က်ြန္မလက္ျဖင့္သာ ထိေတြ့ျပုစုလိုပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူ့ေနရာကို က်ြန္မဝင္ဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

ကံေကာင္း ေထာက္မစြာပင္ အေျမာှအျမင္ျကီးလွေသာ သူက အပင္တိုင္းတြင္ နာမည္ ကတ္ျပားမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲ ထားခဲ့ေလသည္။ က်ြန္မက ထိုကတ္ျပားမွ နာမည္ကို ဖတ္ကာ သူ့စာအုပ္စင္မွ ရုကဿခေဗဒ စာအုပ္မ်ား၊ ဥယ်ာဉ္ စိုက္ပ်ိုးနည္း စာအုပ္မ်ားျဖင့္ တိုက္၍ ေလ့လာ ဖတ္ရွုရသည္။ ရုကဿခေဗဒ နာမည္မ်ားသည္ က်ြန္မ ေခါင္းကိုက္ ရေလာက္ေအာင္ ရွည္လ်ား ရွုပ္ေထြးလွ၏။ အပင္တစ္ပင္၏ နာမည္ကို စာအုပ္ထဲတြင္ ေတြ့ရျပီး ျပုစုနည္းကို ဖတ္ရွု သိရွိ ရေသာအခါ က်ြန္မ စိတ္ျကည္နူး ခ်မ္းေျမ့ရသည္။ တခ်ို့ပန္းပင္ကို သူက သံစည္ပိုင္းျဖင့္ စိုက္ပ်ိုးျပီး တခ်ို့ပန္းပင္ကို ေျမျကီးတြင္ခ်၍ စိုက္ပ်ိုးခဲ့သည္။ တခ်ို့ပန္းပင္ကို ေျမပန္းအိုးျဖင့္ စိုက္ပ်ိုးျပီး တခ်ို့ကို သစ္ပင္ျကီးမ်ားတြင္ ကပ္၍လည္းေကာင္း၊ သစ္ေခ်ာင္းခြက္ေလးမ်ား ျပုလုပ္၍ ျကိုးျဖင့္ ခ်ိတ္ဆြဲ၍လည္းေကာင္း စိုက္ခဲ့သည္။ လိုအပ္ေသာ အပူခ်ိန္၊ အစိုဓါတ္၊ အျမစ္၏ ေရထိန္းသိမ္းနိုင္စြမ္းအား စသည္တို့ကို ယခုေတာ့ က်ြန္မနားလည္ ခဲ့ပါျပီ။ အပင္တြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ ပိုးဥမ်ား၊ ပ်ားဥမ်ားကို က်ြန္မရွာေဖြ ဖယ္ရွားတတ္ျပီ။ ဒီတီတီ ပိုးသတ္ေဆး လိုေသာ အပင္နွင့္ ဆာလဖာမွုန့္ လိုေသာ အပင္ကို ခြဲျခားတတ္ျပီ။ ေရဝပ္ရမည့္အပင္၊ ေရစီးေျကာင္း ဖြင့္ေပးဖို့ လိုအပ္သည့္အပင္ ခြဲျခားတတ္ျပီ။ အရိပ္ေျကာက္ေသာ အပင္နွင့္ အရိပ္ခံနိုင္ရည္ ရွိေသာ အပင္ကိုလည္း ခြဲျခားတတ္ျပီ။

တကယ္ေတာ့ သစ္ပင္မ်ားသည္ စိတ္ဝင္စားဖို့ ေကာင္းပါသည္။ သူသည္ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို ျပုျပင္ ထိန္းသိမ္းျပီး အိမ္မွာ အပင္မ်ားကို ထိန္းသိမ္းသူ ျဖစ္သည္။ သူ့သစ္ပင္မ်ားကို သူျမတ္နိုး သလိုပင္ က်ြန္မ တြယ္တာ ေနမိျပီ ျဖစ္ေျကာင္း သူသိေစခ်င္ လွသည္။ က်ြန္မက သူ့ထက္သာသည့္ အခ်က္မွာ မိန္းမပီပီ အေနအထား အလွအပ ခန့္မွန္းတတ္ျပီး လွပစြာနွင့္ မွန္ကန္စြာ ေနရာခ်ထား ေပးတတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သစ္ပင္မ်ားကို ျပုျပင္ ထိန္းသိမ္းရင္း သူ့ကို ေမ့ေအာင္ ျကိုးစားေနခိုက္ တစ္ညမွာေတာ့ က်ြန္မသူ့ကို အိပ္မက္ မက္ပါသည္။

နိုးလာေသာ အခ်ိန္က်မွသာ အိပ္မက္ဟု သိလိုက္ရေသာှလည္း တကယ္ျဖစ္ေနသလို က်ြန္မ ခံစားေနခဲ့ရတာ က်ြန္မ မွတ္မိသည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ သူ့အဝတ္အစားေတြက ကပိုကရို။ ဟိုတုန္းကလိုပဲ သူ့အခန္းထဲက ကုတင္ေပါှတြင္ သူငုပ္တုတ္ထိုင္၍ ေဆးလိပ္ ေသာက္ေနသည္။ က်ြန္မက သူ့ေဆးလိပ္ကို ဆြဲယူ လြွင့္ပစ္ရန္ ျကိုးစားေတာ့ သူက ေခါင္းမာစြာ ျပံုးသည္။ က်ြန္မက အျပင္မွာလိုပင္ ေဒါသျကီးလ်က္နွင့္ သူ့ကို အခန္းထဲက နွင္ထုတ္သည္တဲ့။ သည္ေတာ့ သူက အထက္စီး အျပံုးျဖင့္ ေခါင္းခါယမ္းသည္။

"ဘာဆိုင္လို့လဲ၊ ဒါကိုယ့္အခန္းေလ၊ ေဆးလိပ္နံ့ မခံနိုင္ရင္ မင္းအခန္းထဲ မင္းသြားေနေပါ့" တဲ့။

ထိုည သန္းေခါင္ေက်ာှတြင္ က်ြန္မ ျဗုန္းကနဲ လန့္နိုးလာေတာ့ သူ့ေဆးလိပ္နံ့ကိုပင္ ရသလို ခံစားရသည္။ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ ရက္မ်ားစြာ ကုန္လြန္ေအာင္ က်ြန္မ၏ အခန္းထဲမွာ တိတ္ဆိတ္ခက္ခဲစြာ ရင္ဆိုင္ ျဖတ္ေက်ာှ ခဲ့ရသည္ကို ေတြးမိေတာ့ ရင္ထဲ တင္းက်ပ္ ဆို့နင့္ကာ ခ်က္ခ်င္း ငိုခ် ပစ္လိုက္ခ်င္၏။ တိတ္ဆိတ္ ေျကကြဲဖြယ္ညတြင္ ျငိမ္သက္စြာ ေငးေမာ ဝမ္းနည္းရင္းက ေခါင္းရင္းအခန္းထဲသို့ က်ြန္မ မဝင္ျဖစ္တာ ျကာျပီပဲဟု သတိရမိသည္။ ထိုအခန္းထဲသို့ ယခုေန က်ြန္မ ဝင္သြားလ်ွင္ အိပ္မက္ထဲကလိုပင္ ကုတင္ေပါှမွာ ထိုင္ေနေသာ သူ့ကို ျမင္ရမလားဟု မေရမရာ စိတ္ကူး ဆန္းျပားလ်က္ သြားလည္း သြားခ်င္၊ မသြားလည္း မသြားရဲဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ က်ြန္မသည္ ျငိမ္သက္စြာ လွဲေလ်ာင္းရင္းက တဒိတ္ဒိတ္ ရင္ခုန္ လွုပ္ရွားလာကာ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ တုန္ခိုက္လာ၏။

က်ြန္မ ေျကာက္ေနတာလား။ မျဖစ္နိုင္ပါ။ က်ြန္မသည္ သူ့ကို ခ်စ္ျမတ္နိုးစြာ လြမ္းဆြတ္ေနဆဲ ျဖစ္ေသာေျကာင့္ သူနွင့္ ျဗုန္းကနဲ ရင္ဆိုင္ေတြ့ဖို့ အျကိမ္မ်ားစြာ ေမ်ွာှလင့္ ရူးသြပ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ထိုညက ျပန္လည္ အိပ္ေပ်ာှေအာင္ ျကိုးစားရင္း တျဖည္းျဖည္း မ်က္စိေျကာင္လာကာ နာရီသံကို နားစြင့္လ်က္ ျမန္ျမန္ မိုးလင္းပါေစဟု ဆုေတာင္းေနရသည္။ က်ြန္မ ဆုေတာင္း မျပည့္ပါ။ အခ်ိန္သည္ ကုန္ခဲလွသည္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ သည္းမခံ နိုင္ေသာအခါ က်ြန္မ ဝုန္းကနဲ ထထိုင္လိုက္မိသည္။ သူ့အခန္းမွာ ဖုန္ေတြ ထုတက္လို့ ရွိမွာပဲ။ အလြန္အသန့္အရွင္း ျကိုက္တဲ့သူဟာ သူ့အခန္းကို ဒီလို တံခါးပိတ္ျပီး ပစ္စလက္ခတ္ ထားတာ ေတြ့ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေဒါသျကီးလိုက္မလဲ။ က်ြန္မ သူ့အခန္းသို့ အားတင္း၍ ဝင္ေရာက္သြားပါသည္။

တံခါး ဖြင့္လ်ွင္ ဖြင့္ခ်င္း က်ြန္မ သတိထားမိသည္မွာ ထူးဆန္းေသာ အနံ့တစ္မ်ိုး ျဖစ္သည္။ အိပ္မက္ထဲကလို ေဆးလိပ္နံ့ မရပါ။ ေရေမြွးနံ့လိုလို၊ ပန္းနံ့လိုလို သင္းေမြွးေသာ ရနံ့ျဖစ္သည္။ က်ြန္မ စိတ္ထင္တာမ်ားလားဟု ေျကာက္လန့္တျကား ရွူရွိုက္ျကည့္ေတာ့ တကယ့္ကို ေျပျပစ္ေသာ ေမြွးရနံ့ ျဖစ္သည္။ က်ြန္မ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ရင္းက မီးခလုတ္ကို စမ္းကာ ဆြဲခ် ဖြင့္လိုက္သည္။ လင္းထိန္သြားေသာ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ သူ့ကုတင္သည္ ဘာပစဿစည္းမွ မရွိဘဲ အထီးက်န္စြာ ရွင္းလင္း ေနေလသည္။ သူနွင့္တူေသာ အရိပ္အေယာင္ေလးမ်ွ မရွိ၊ ထူးျခား ဆန္းျကယ္ေသာ အရာဟူ၍လည္း မရွိ။ ျမင္ေနက် အရာမ်ားျဖင့္ ေျခာက္ေသြ့ တိတ္ဆိတ္ေသာ အခန္းသည္ ေျကကြဲဖြယ္ရာ ညွိုးငယ္ေနသည္။ ထူးျခားတာ တစ္ခုကေတာ့ ေမြွးရနံ့ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ က်ြန္မသည္ အသက္ကင္းမဲ့ေနေသာ အခန္းကို ေငးေမာ ေနရာမွ ပင့္သက္ တစ္ခ်က္ ရွိုက္ကာ ျပန္လွည့္ထြက္ဖို့ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ က်ြန္မ၏ မ်က္စိေထာင့္တြင္ တစ္စံုတစ္ခု လွုပ္ရွားသြားသလို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရ၏။ နွလံုးခုန္ ခဏ ရပ္သြားသည္။ အသက္ရွူဖို့ပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားကာ အားတင္း၍ လွမ္းျကည့္လိုက္ပါသည္။ ထိုအရာကို ေခါင္းရင္း ေထာင့္ဆီမွာ ျမင္လိုက္ရသည္။ ရွည္ေမ်ာေသာ ထိုအရာသည္ က်ြန္မကို ေခ်ာက္ျခား ရေလာက္ေအာင္ပင္ ေလျဖင့္ လွုပ္ရွားခဲ့ဟန္ တူပါသည္။

သူ့ကို က်ြန္မ ေမ့ေနခဲ့သည္မွာ မည္မ်ွ ျကာျပီနည္း။

အရုပ္ဆိုးလွေသာ အပင္ျကီးသည္ လက္တံမ်ား ျဖာထြက္လ်က္ အုတ္နံရံတြင္ မ်က္နွာက်က္ ထိလုနီးပါး တြယ္တက္ တြန့္လိမ္ေနသည္။ တဒိုင္းဒိုင္း ခုန္သြားေသာ နွလံုးရွိရာသို့ ျငိမ္သက္ေအာင္ လက္ျဖင့္ဖိလ်က္ ထိုအပင္ျကီးကို ထိတ္လန့္စြာ ျကည့္မိေသာအခါ က်ြန္မသည္ ထူးျခားမွုကို ျမင္ရသည္။ အေမြွးအမ်ွင္မ်ား၊ ဆူးခ်ြန္မ်ားျဖင့္ စိမ္းေမွာင္ေနေသာ လက္တံကိုင္းမ်ားအျကားတြင္ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အျဖူေရာင္ အရာတစ္ခု တြဲေလာင္းက်ေန၏။ က်ြန္မ ေျခလွမ္း တစ္လွမ္းခ်င္း တြန့္ဆုတ္စြာ လွမ္း၍ တိုးကပ္သြားမိသည္။ အပင္နွင့္ နီးလာေလေလ ေမြွးရနံ့က ပို၍ သင္းပ်ံ့လာေလေလ ျဖစ္သည္။ လက္တစ္ကမ္း အကြာမွာ က်ြန္မသည္ သတိျဖင့္ ရပ္တန့္လိုက္၏။ ျမင္ရေသာ အရာကို မယံုျကည္နိုင္စြာ ေငးစိုက္ျကည့္ေန ခဲ့မိေလသည္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရွားေစာင္းပင္ျကီးမွာ ပန္းပြင့္ ပြင့္လာခဲ့ျပီ။

ပန္းပြင့္သည္ ျဖူေဖြးကာ ရွည္လ်ားလွ၏။ လက္တစ္ထြာ ေက်ာှေက်ာှေလာက္ ရွိသည္။ က်ြန္မသည္ ပန္းပြင့္ကို မဝံ့မရဲ လက္ဖ်ားျဖင့္ တို့ထိ ျကည့္မိ၏။ နူးညံ့ေသာ ပြင့္ဖတ္၏ အေတြ့သည္ ေအးစက္ေနသည္။ ထို့ေနာက္ ပင္စည္လား အရြက္လား က်ြန္မ မခြဲျခားတတ္ေသာ အေမြွးဖံုးလြွမ္းသည့္ အစိမ္းေရာင္ လက္တံမ်ားကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း တို့ထိ ျကည့္မိသည္။ အပင္ျကီးသည္ ေရေလာင္းမည့္သူနွင့္ ကင္းေဝးေနျပီး ပင့္ကူမ်ွင္မ်ား တိုးလို့တြဲေလာင္း ျငိတြယ္ အိမ္ဖြဲ့လ်က္ ရွိသည္။ ျကည့္ေနရင္းမွာပင္ က်ြန္မ၏ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ျပီး ျဖစ္သြား၏။ မနက္ျဖန္မွစျပီး က်ြန္မ ဤအခန္းထဲသို့ ေျပာင္းေရြွ့ေတာ့မည္။

ေနာက္တစ္ေန့ နံနက္ က်ြန္မ အခန္းထဲသို့ ဝင္ေရာက္သြားေသာအခါ ထူးဆန္းမွုတစ္ခု ေတြ့ရျပန္၏။ ညတုန္းက လန္းဆန္းစြာ ပြင့္ခဲ့ေသာ ပန္းပြင့္ျဖူျကီးသည္ ငံုပိတ္လ်က္ ရွိေလသည္။ ပထမေတာ့ က်ြန္မ ထိတ္လန့္ တုန္လွုပ္သြား၏။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စာအုပ္မ်ားမွတဆင့္ အျဖစ္အပ်က္မွန္ကို နားလည္လာပါသည္။

ပန္းအိုးေပါှမွ နာမည္အရ ဤအပင္သည္ ရွားေစာင္းဘုရင္မဟု ေခါှေသာ သစ္ပင္ျဖစ္သည္။ ရုကဿခေဗဒ နာမည္မွာ စီရီရပ္စ္ ဂရမ္ဒီဖလိုးရပ္စ္ ( Cereus Grandiflorus ) ျဖစ္သည္။ နြယ္တတ္ေသာ သေဘာ ရွိသည္။ ရနံ့သင္းေသာ အျဖူေရာင္ ပန္းပြင့္ ပြင့္သည္။ သို့ေသာှ ပန္းပြင့္မွာ ညအခ်ိန္ေရာက္မွ ပြင့္သည္။ ေရမ်ားလြန္းျခင္းသည္ အျမစ္ကို ပုပ္ေစတတ္သည္။ ေရစီးေျကာင္း ေကာင္းေသာ အိုးတြင္ စိုက္ပ်ိုးရမည္။

ထိုေန့မွစ၍ က်ြန္မ ဤအခန္းကို ရွင္းလင္းကာ သူ့အပင္ကို စနစ္တက် ျပုစု ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ပါသည္။ ညတြင္ ထိုးပန္းအနံ့က နွစ္သက္ မိန္းမူးဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ က်ြန္မသည္ တစ္ခါတစ္ရံ အခန္းမီး ပိတ္လ်က္ ျပူတင္းေပါက္ ဖြင့္ကာ လေရာင္ေအာက္က ထိုအပင္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေငးေမာ ေနတတ္ပါသည္။ တြန့္လိမ္ ျကမ္းတမ္းေသာ ထိုအပင္ျကီးမွ လွပ ေမြွးပ်ံ့ေသာ ပန္းပြင့္ျဖူ တစ္ပြင့္ ပြင့္လာသည္မွာ မယံုနိုင္စရာပင္ ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေလျပင္း တိုက္ခတ္မွုေျကာင့္ ထိုအပင္၏ အကိုင္းအခက္ အလက္မ်ား အနည္းငယ္ လွုပ္ရွားသြားလ်ွင္ ခပ္တိုးတိုး ရယ္ေမာသံကို ျကားလိုက္ရသလို ရွိသည္။ အသားမ်ားျပီး အရည္ရြွမ္းေသာ ထိုအေခ်ာင္းမ်ား ထဲတြင္ ေရေတြ ရွိေနဟန္ ထင္ရသည္။ ပင္စည္ထဲက နူးညံ့ညင္သာေသာ ေရသံသည္ သူရယ္ေမာ လိုက္ေသာ အသံလိုပင္ ခ်ိုျမ၏။ ထိုအသံမွာ နားေထာင္ ေကာင္းေသာေျကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံ ေလမတိုက္သည့္ ညမ်ားတြင္ က်ြန္မလက္ျဖင့္ အသာအယာ လွုပ္ရွားေပးျပီး နားေထာင္ေလ့ ရွိပါသည္။

တျဖည္းျဖည္း က်ြန္မနွင့္ ထိုအပင္ ရင္းနွီးလာသည္။ သူသည္ တစ္ခါ ပန္းပြင့္လ်ွင္ ရက္အျကာျကီး ခံသည္။ နံနက္မိုးလင္း၍ အိပ္ယာမွ နိုးခ်ိန္တြင္ ပန္းပြင့္သည္ ငံုသြားတတ္ျပီး ညအိပ္ယာ ဝင္ခ်ိန္တြင္ ျပန္ပြင့္လာျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာေတာ့ အခန္းထဲတြင္ ေလထုသည္ ေမြွးပ်ံ့လန္းဆန္း ေနေလသည္။ ပန္းရနံ့၏ ထံုယစ္မွု ေအာက္တြင္ က်ြန္မသည္ ပူပင္ ေသာကမ်ား ကင္းစင္ကာ တျဖည္းျဖည္း အိပ္ေပ်ာှ သြားေတာ့သည္။ သူ့ေမြွးရနံ့ျဖင့္ အိပ္ေပ်ာှရင္း မက္ရေသာ အိပ္မက္မ်ားသည္ အျမဲလွပ ေနတတ္သည္။

ဤအပင္သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ အပူကို စုပ္ယူေပး၏။ အခန္းအပူခ်ိန္ ျမင့္တက္လာျပီး ထိုင္းမွိုင္း လာခ်ိန္တြင္ သူက တြန့္လိမ္ရင္း ေထာင္မတ္လ်က္ ရွိသည္။ အျခားအခန္း၏ အပူခ်ိန္ထက္ ဤအခန္း၏ အပူခ်ိန္က ပို၍ေလ်ာ့နည္း သြားသည္ဟု က်ြန္မ ထင္ပါသည္။ ျပင္ပ အပူခ်ိန္ကို သူအားလံုး စုပ္ယူ လိုက္သလိုပင္ ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ အပူခ်ိန္ကို သာမက အျခားအရာမ်ားကိုလည္း စုပ္ယူနိုင္ေျကာင္း တျဖည္းျဖည္း က်ြန္မ သိလာပါသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ေျကာင့္ ထိခိုက္ရွနာမွုမ်ားကို ခံစားရင္း အဆင္မေျပမွုမ်ားျဖင့္ အထီးက်န္စြာ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ က်ြန္မသည္ တစ္ခါတစ္ခါ ခင္ပြန္းျဖစ္သူအား အားကိုးတိုင္တည္ လိုစိတ္ျဖင့္ တမ္းတမိသည္။ ထိုသို့ တမ္းတမိတိုင္း ရွားေစာင္းပင္ျကီး ေရွ့မွာ မတ္တပ္ရပ္ကာ တြန့္လိန္ျကမ္းရွေသာ လက္တံစိမ္းမ်ားကို ထိတို့ လွုပ္ရွားေပးရင္း ေျကကြဲစြာ ေငးေမာမိသည္။ ပင္စည္ အတြင္းမွ သူ့ရယ္သံနွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ ခပ္တိုးတိုးဖြဖြ အသံမ်ားကို အာရံုစူးစိုက္ နားေထာင္ေနမိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုခဏမွာ က်ြန္မ၏ စိတ္အားငယ္မွုမ်ား ေျပေပ်ာက္ သြားရ တတ္ေလသည္။ နာက်ည္း ေဒါသမ်ား၊ ဝမ္းနည္း တုန္လွုပ္မွုမ်ားလည္း တိုးတိတ္သည့္ အသံေအာက္မွာ လြင့္စင္ ကြယ္ေပ်ာက္ ခဲ့ရတတ္ပါသည္။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ သူ့သစ္ပင္မ်ားကို ျပုစုေစာင့္ေရွာက္ရင္း သူ့အေျကာင္းကို မျကာခဏ စဉ္းစားမိပါသည္။ သူ့ဘဝတြင္ သူအလိုခ်င္ဆံုးက ဘာလဲ၊ သူအျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဘဝက ဘာလဲ၊ သူအေတာင့္တဆံုး ဆနဿဒက ဘာလဲ၊ က်ြန္မကို သူဘယ္လို ျဖစ္ေစခ်င္ ခဲ့သလဲ၊ က်ြန္မ ေျပာေစခ်င္ေသာ စကားမ်ားက ဘာလဲ၊ ေလာကအလယ္တြင္ က်ြန္မကို ရပ္တည္ေစခ်င္ေသာ ပံုစံက ဘာလဲ။ သူ့အေျကာင္းကို စဉ္းစား ျကည့္ရသည္မွာ အေျဖမထြက္ေသာ ပုစဿဆာတစ္ပုဒ္ကို ထပ္တလဲလဲ တြက္ေနရလို တဝဲလည္လည္ ရွိလွသည္။ ယခုေတာ့ သူ့ဆနဿဒေတြကို က်ြန္မ အကဲခတ္ သိနိုင္ဖို့ လံုးဝ ေနာက္က်သြားခဲ့ျပီ။


ဂ်ူး
၁၉၉၃၊ ဇြန္လ၊ ျမားနတ္ေမာင္
ခ်စ္ျခင္း၏အနုပညာနွင့္ ဝတဿထုတိုမ်ား
Retyped & Digitized by NLS

Thursday, May 21, 2009

က်ြန္ေတာှနဲ့ ျပည္သူ့လြွတ္ေတာှ


ျပည္သူ့လြွတ္ေတာှဆိုတာ ေရြွတိဂံုဘုရားရဲ့ အေနာက္ဘက္က ျပည္လမ္းေဘး အေဆာက္အအံုျကီးေပါ့။ ကားနဲ့ ျဖတ္ျဖတ္သြားတိုင္း ျမင္ေနရတာ။ ဧရိယာလည္း က်ယ္သလို ခန့္ညားမွုကလည္း အျပည့္။ ရန္ကုန္မွာ ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ျပည္သူ့လြွတ္ေတာှဆိုတာ က်ြန္ေတာှနဲ့ ဘာမွ မပတ္သက္တဲ့ ေနရာတစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီအထဲ ေရာက္ဖူးဖို့ဆိုတာ စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ရွိခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ေရာက္ခ်င္ေတာ့လည္း ျကံဖန္ ေရာက္သြားခဲ့ရတာ။ ျပီးေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ။

၁ဝတန္း စာေမးပြဲေတြ ေျဖျပီးတာနဲ့ သိပ္မျကာခင္ပဲ ျမစ္ျကီးနားကေန ရန္ကုန္ကို ၁လေလာက္ သြားေနျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္ကေန ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ဆရာမ ေဒါှျမေငြ က်ြန္ေတာှ့ကို လိုက္ရွာေနတယ္လို့ သိရတယ္။ ဒါနဲ့ ဆရာမအိမ္ကို သြားေတာ့ အာဆီယံ နွစ္သံုးဆယ္ျပည့္ဆိုလား သံုးဆယ့္တစ္နွစ္ျပည့္ဆိုလား အထိမ္းအမွတ္ ဉာဏ္စမ္းပေဟဠိျပိုင္ပြဲ အတြက္တဲ့။ ျမန္မာျပည္က အဲဒီနွစ္ကမွ အာဆီယံအဖြဲ့ဝင္ ျဖစ္လာတာ။ က်ြန္ေတာှ သိေတာ့ ရက္က ၂ရက္လားပဲ လိုေတာ့တယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ေက်ာင္းက လူတခ်ို့ကို ေရြးထားျပီးသြားျပီ။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ ခ်ြင္းခ်က္ေပါ့။ ျဖတ္လမ္းကေန ျမို့နယ္အဆင့္ ျပိုင္ရမွာ။ ဒါနဲ့ အာဆီယံနဲ့ ပတ္သက္တာေတြ သတင္းစာထဲမွာ လိုက္ရွာဖတ္ရတယ္။ ျမန္မာျပည္နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတေတြေရာေပါ့။ ျမန္မာျပည္နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ဗဟုသုတေတြေတာ့ က်ြန္ေတာှက သိပ္မေျကာက္ဘူး။ အာဆီယံ ဆိုတာကလည္း ျမန္မာျပည္က အဲဒီတုန္းကမွ ဝင္တဲ့ အဖြဲ့မို့ သတင္းစာေတြထဲမွာ ျမိုင္ျမိုင္ဆိုင္ဆိုင္ ပါေနတာဆိုေတာ့ သတင္းစာ ဖတ္ရံုနဲ့တင္ လံုေလာက္တယ္လို့ ေျပာရမယ္။ အဂဿငလိပ္လိုေတြ မွတ္ရတယ္။ အာဆီယံအဖြဲ့ဝင္ နိုင္ငံေတြရဲ့ ပထဝီနဲ့ ေဒသနဿတရ ဗဟုသုတေတြကို လိုက္ဖတ္ရတယ္။ ဝန္ျကီးခ်ုပ္ေတြ ထင္ရွားတဲ့သူေတြကို မွတ္ထားရတယ္။ ဘယ္တိုင္းမွာ ဘာရွိတယ္၊ ဘယ္ျမို့နယ္မွာ ဘာရွိတယ္ ဆိုတာေတြ ေလ့လာရတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း သိပ္မရွိေတာ့ က်ြန္ေတာှလည္း ကပ်ာကယာ လုပ္ရတယ္။ သြားေျဖေတာ့ အထက (၁)ေက်ာင္းမွာ သြားေျဖရတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ တစ္ခုလံုး လာေျဖျကတာဆိုေတာ့ လူေတြမွ အျပည့္ပဲ။ က်ြန္ေတာှက အိမ္နားမွာေနတဲ့ အထက(၁)က အမျကီးတစ္ေယာက္နဲ့ အတူတူသြားတယ္။ သူ့နာမည္ စဉ္းစားလို့ မရဘူး။ ရင္ ဆိုတဲ့ တစ္လံုးေတာ့ ပါသလိုပဲ။

ေျဖျပီး တစ္ရက္နွစ္ရက္ျကာေတာ့ ဆရာမက အိမ္ကို ဝမ္းသာအားရ ဖုန္းဆက္လာတယ္။ က်ြန္ေတာှက ကခ်င္ျပည္နယ္ ပထမရတယ္တဲ့။ အဲဒါ ရန္ကုန္ကို ဗဟိုအဆင့္ သြားျပိုင္ရမယ္တဲ့။ က်ြန္ေတာှရတဲ့ အမွတ္ကလည္း မဆိုးလွဘူး။ ဒါေပမယ့္ နိုင္ငံအဆင့္ ျပိုင္ရမွာဆိုေတာ့ ထပ္ေလ့လာထားဦးေပါ့။ က်ြန္ေတာှလည္း ေတာှေတာှ ေပ်ာှသြားတယ္။ ျမို့နယ္ပညာေရးမွူးရံုးသြား လိုအပ္တဲ့ ေဖာင္ေတြဘာေတြျဖည့္ လုပ္ရတာေပါ့။ ေက်ာင္းအုပ္ျကီးကလည္း ေခါှျပီး အားေပးတယ္။ ရန္ကုန္ကို က်ြန္ေတာှနဲ့ ဆရာမ ေဒါှျမေငြ သြားရမယ္တဲ့။ ေက်ာင္းက တစ္ရက္ကို ဘယ္ေလာက္လဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး အသံုးစရိတ္ေပးတယ္။ ဆရာမက အဲဒီတုန္းက ဆရာခ်ိုနဲ့ လက္မထပ္ရေသးဘူး။ က်ြန္ေတာှတို့ ဆယ္တန္းကို သမိုင္းသင္တယ္။ သူက ရန္ကုန္နဲ့ သိပ္အက်ြမ္းမဝင္ေတာ့ ရန္ကုန္သား က်ြန္ေတာှ့ကို ဟိုေရာက္ရင္ ဟိုေလ်ွာက္သြား ဒီေလ်ွာက္သြား မလုပ္ရဘူးလို့ မွာတယ္။ ဆရာမရယ္ က်ြန္ေတာှရယ္ ရန္ကုန္ကို ေလယာဉ္နဲ့ သြားျကတယ္လို့ ထင္မိတယ္။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ကန္ေတာှျကီးပတ္လမ္းက ေအာက္ျမန္မာနိုင္ငံပညာေရးရံုးကို သြားရတယ္။ အဲဒီမွာ ေရာက္ေျကာင္း သတင္းပို့ရတယ္။ ေဖာင္ေတြ ျဖည့္ရတယ္။ သူတို့က က်ြန္ေတာှတို့ တည္းခိုဖို့ကို ေနရာစီစဉ္ေပးတယ္။ တည္းရတဲ့ ေနရာကလည္း အမွတ္တရ ေနရာေလးပါ။ ေျမနီကုန္း ဘေလဇြန္နားက အထက(၁) ကမာရြတ္ (မရမ္းျခံ) ဆိုတဲ့ မိန္းကေလးေက်ာင္း။ အဲဒီေက်ာင္းက ေျပာရရင္ ကဗ်ာဆန္တယ္။ ညဘက္ဆို စကားဝါပန္းနံ့ေလးေတြ၊ ညေမြွးပန္းနံ့ေလးေတြ သင္းလို့။ က်ြန္ေတာှတို့ အဲဒီကို ေရာက္ေတာ့ တျခား ျပည္နယ္တိုင္းေတြက ေက်ာင္းသားေတြ ဆရာ၊ ဆရာမေတြလည္း ေရာက္ေနျကျပီ။ အခ်င္းခ်င္း နွုတ္ဆက္ျက၊ မိတ္ဆက္ျကေပါ့။ က်ြန္ေတာှနဲ့ ရြယ္တူ သံုးေလးေယာက္ ပါတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္က ရန္နိုင္ေအး ပါတယ္။ မနဿတေလးက ဇာနည္ထြန္း ပါတယ္။ ေဇာှလင္းဆိုတာ ပါတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကို နာမည္သိပ္မမွတ္မိဘူး။ က်ြန္ေတာှတို့ အားလံုး ျကားထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္မေလးက တစ္ေယာက္တည္း။ သူက မြန္ျပည္နယ္အတြက္ လာတာ။ သူ့အေမ ပါလာတယ္ ထင္တယ္။ သူ့နာမည္က ခ်ိုနြယ္လွိုင္ ဆိုလားပဲ။ သူ့ကို က်ြန္ေတာှ တကဿကသိုလ္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေျမာက္ဥကဿကလာ ေဆးတကဿကသိုလ္ (၂)မွာ ျပန္ေတြ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျကာင္းေျကာင္းေျကာင့္ သြားမနွုတ္ဆက္ျဖစ္ပါဘူး။ ရန္နိုင္ေအးကို ကေလာမွာ ျပန္ေတြ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ စစ္ေဆးတကဿကသိုလ္ တက္သြားတယ္လို့ သတင္းျကားရတယ္။ ေဇာှလင္းကိုေတာ့ ေရေျကာင္းသိပဿပံမွာ ျပန္ေတြ့တယ္။ သူက က်ြန္ေတာှ့ထက္ တစ္နွစ္ငယ္ေတာ့ က်ြန္ေတာှ့ ဂ်ူနီယာ။ က်န္တဲ့ လူေတြနဲ့ ပထမေတာ့ စာအဆက္အသြယ္ ရွိျကေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေဝးသြားတာပဲ။

က်ြန္ေတာှက ရန္ကုန္မွာလည္း ေနခဲ့ဖူး၊ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္လည္းသိ၊ စကားလည္း မ်ားတာမို့ အဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္လို ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းက စာသင္ခန္း တစ္ခုထဲမွာ က်ြန္ေတာှတို့ေတြ စုျပီး ေနျကတယ္။ ဆရာမေတြရယ္ ေကာင္မေလးရယ္က အေပါှထပ္မွာ။ ဘယ္သူယူလာတဲ့ သတင္းမွန္း မသိဘူး။ အဲဒီေက်ာင္းက သရဲအရမ္းေျခာက္တယ္လို့ ျကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှတို့ကေတာ့ ေပ်ာှတာပဲ။ ညဘက္ မအိပ္နိုင္ျကဘူး။ တစ္ေယာက္အေျကာင္း တစ္ေယာက္ ေျပာျက၊ ရယ္စရာ ေမာစရာေတြ ေျပာလိုက္ျက၊ စလိုက္ေနာက္လိုက္ျကနဲ့ သိေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပိုင္ပြဲက်ရင္ေတာ့ ပထမရေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုျပီး အားလံုးက အပီအျပင္ ျပင္ဆင္ထားျကတယ္။ ပထမေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့အားလံုး ဗဟိုအဆင့္မွာ ထပ္ျပိုင္ဖို့ လုပ္ထားတာကို ေနာက္ပိုင္း ဘာေျကာင့္မွန္း မသိဘူး အဲဒါ ပ်က္သြားတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ျပိုင္စရာ မလိုေတာ့ဘူးတဲ့။ ျပည္နယ္နဲ့ တိုင္းအလိုက္ ဆုေတြေပးေတာ့မယ္လို့ သတင္းထြက္လာတယ္။ ဒီလိုနဲ့ က်ြန္ေတာှတို့အားလံုး ျပည္သူ့လြွတ္ေတာှထဲ ေရာက္ဖို့ အေျကာင္း ဖန္လာပါေတာ့တယ္။

ပထမတစ္ရက္က ရီဟာဇယ္ ေလ့က်င့္ရတယ္။ ဒုတိယ တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆုေပးပြဲနဲ့ ညစာစားပြဲ တက္ရတယ္။ က်ြန္ေတာှက ကခ်င္ျပည္နယ္ဆိုေတာ့ ပထမဆံုး ဆုတက္ယူရတာပါပဲ။ ဆုေပးသူက အဲဒီတုန္းက အတြင္းေရးမွူး(၁) ဗိုလ္ခ်ုပ္ခင္ညြန့္။ ညစာစားပြဲကလည္း အလ်ွံအပယ္ပါပဲ။ ခန္းမေဆာင္ျကီးထဲမွာ။ ျပီးေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ ဓာတ္ပံုေတြ ရိုက္ျကတယ္။ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက အာဆီယံေခါင္းေဆာင္ေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့ လက္ေတြကို တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ Crossing ခ်ိတ္ျပီး ရိုက္ျကသလိုမ်ိုး။ ဟိုတစ္ေယာက္တည္းေသာ ေကာင္မေလးကေတာ့ အလယ္ကေပါ့။

အဲဒီေနာက္ပိုင္း အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ စာအဆက္အသြယ္ လုပ္ျကေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေတြေရာက္ကုန္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားျကတာရယ္၊ က်ြန္ေတာှ့ မွတ္ဉာဏ္ေတြ ယိုယြင္းလာတာေျကာင့္လည္း ပါတယ္။ ဒါေလးကိုေတာင္ မနည္းျပန္စဉ္းစားျပီး ေရးရတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘဝမွာ ရခဲ့ဖူးတဲ့ အမွတ္တရ ေအာင္ျမင္မွုေလး တစ္ခုကို လံုးလံုး မေမ့သြားခင္ မွတ္ထားလိုက္တဲ့ သေဘာပါ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ အဲဒီဘက္ကို ျဖတ္သြားရင္ အဲဒီတုန္းက ဆုရခဲ့တာေလး ျပန္ျပန္သတိရသလို ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝေလးကိုလည္း ျပန္လြမ္းမိတယ္။

က်ြန္ေတာှတို့နွစ္က ျမစ္ျကီးနား အထက(၃)က ေတာှေတာှေလး ေအာင္ျမင္တယ္လို့ ေျပာရမယ္။ ဆယ္တန္းမွာ တစ္နိုင္ငံလံုး ဒုတိယ ရတဲ့သူလည္း ထြက္လာတယ္။ ျပည္နယ္အဆင့္ေတြလည္း အမ်ားျကီးပဲ။ သူငယ္ခ်င္း ေတာှေတာှမ်ားမ်ားလည္း ဆရာဝန္ ျဖစ္လာျကတယ္။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ အဲဒီတစ္နွစ္လံုး ကဗ်ာျပိုင္ပြဲ၊ စာစီစာကံုး ျပိုင္ပြဲေတြမွာ ပထမအျမဲရလို့ ဆုေပးပြဲ လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ၁၂ဆုေလာက္ တက္ယူခဲ့ရတယ္။ ဘဝတေလ်ွာက္လံုး ဆုအမ်ားဆံုး ရခဲ့တဲ့ နွစ္တစ္နွစ္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေတြေျကာင့္ပဲ က်ြန္ေတာှ့ စာေမးပြဲမွာ အားနည္းခဲ့တာ။ စာေမးပြဲခန္းထဲ စာစီစာကံုးကို စိမ္ေျပနေျပနဲ့ ထိုင္ေရးေနခဲ့မိတာ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္မေလာက္ေတာ့လို့ ကမန္းကတမ္း နိဂံုးခ်ုပ္လိုက္ရေတာ့ ျမန္မာစာ အမွတ္က ၇၃နဲ့ ဂုဏ္ထူးမွတ္ လြဲခဲ့ရတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ဆရာမျကီး ေဒါှသိန္းျမင့္ဆိုတာ ဆူလို့ မဆံုးေတာ့ဘူး။ အားလံုးက က်ြန္ေတာှ ျမန္မာစာ ဂုဏ္ထူးရမယ္ တြက္ထားျကတာကိုး။ က်ြန္ေတာှတို့နွစ္က သံုးဘာသာ ဂုဏ္ထူးေတြ မ်ားတာမို့ ေလးဘာသာေတြပဲ ျမို့နယ္မွာ ဆုေပးေတာ့ က်ြန္ေတာှ့မွာ ျမို့ေတာှခန္းမေဘးက ေစာစိုးေနဝါးတို့ အိမ္ေရွ့လမ္းမျကီးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ငိုခဲ့ရေသးတယ္။ ျပန္ေတြးျကည့္ေတာ့ ေပါလိုက္တာဗ်ာ။


Library Management System


ခုတေလာ ဘာသာရပ္တစ္ခုကို ေလ့လာျဖစ္တယ္။ စာျကည့္တိုက္ပညာနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ Library Management System တစ္ခုပါ။ စာျကည့္တိုက္ တစ္ခုနဲ့ တစ္ခုျကားမွာ စနစ္က်တဲ့ ပံုစံတစ္ခု ရွိေနမွ ေဒတာေတြကို ဖလွယ္ရာမွာ အဆင္ေျပမယ္။ တကိုယ္ေရသံုး ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္စာျကည့္တိုက္ေလး တစ္ခုအတြက္ပဲ သက္သက္ သံုးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ Opensource CMS တစ္ခုခု အေပါှမွာLibrary Management System တစ္ခုေရးဖို့က မခက္ခဲဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုနကလို Large Scale အတြက္ စဉ္းစားမယ္ ဒါမွမဟုတ္ နိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္စညြွံန္း မီခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေတာှေတာှ မလြယ္ဘူးဆိုတာ ေတြ့လာတယ္။ Field တစ္ခုကို နာမည္အတြက္ သတ္မွတ္ထားတယ္ ဆိုရင္ လူတိုင္းက အဲဒီ Field မွာ နာမည္ေရးဖို့ လိုတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီ Field ဟာ နာမည္အတြက္ဆိုတာကို စက္ကသိနိုင္ဖို့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ Metadata ေတြကို တိတိက်က် ေပးရျပန္တယ္။ ဒါက စက္နားလည္ဖို့။ စာရင္းထည့္တဲ့ သူေတြကလည္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာေတြမွာ ထည့္သြင္းဖို့ လိုအပ္ေသးတယ္။ ဒါကို Classification မ်ိုးတူစုျပုလုပ္ျခင္း လို့ ေခါှတယ္။ ဒီအတြက္က ဒူဝီစနစ္ DDC (Dewey Decimal Classes)၊ LCC (Library of Congress Classification)၊ MARC (Machine Readable Catalog) စတာေတြကို သိဖို့ လိုျပန္တယ္။ ဒါေတြကလည္း တစ္ခုနဲ့တစ္ခု သတ္မွတ္ပံု မတူဘူး။ ဥပမာ- စာအုပ္ေတြ မ်ိုးတူစု ခြဲတာကို Library Of Congress က အေျခခံအေနနဲ့ ဒီလိုခြဲတယ္။

  • Class A - General Works
  • Class B - Philosophy, Psychology, Religion
  • Class C - Auxiliary Sciences of History (General)
  • Class D - World History (except American History)
  • Class E and F - American History
  • Class F - Local History of the United States and British, Dutch, French, and Latin America
  • Class G - Geography, Anthropology, Recreation
  • Class H - Social Sciences
  • Class J - Political Science
  • Class K - Law
  • Class L - Education
  • Class M - Music
  • Class N - Fine arts
  • Class P - Language and Literature
  • Class Q - Science
  • Class R - Medicine
  • Class S - Agriculture
  • Class T - Technology
  • Class U - Military Science
  • Class V - Naval Science
  • Class Z - Bibliography, Library Science, and General Information Resources

ဒီဟာကိုပဲ ဒူဝီစနစ္မွာ ဒီလို ခြဲျခားတယ္။

  • 000 – Computer science, information & general works
  • 100 – Philosophy and psychology
  • 200 – Religion
  • 300 – Social sciences
  • 400 – Language
  • 500 – Science
  • 600 – Technology
  • 700 – Arts and recreation
  • 800 – Literature
  • 900 – History, geography, and biography

ဒါက လူသံုးမ်ားတဲ့ စနစ္နွစ္ခုပဲ ရွိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ကို ပထမအဆင့္ အမ်ိုးအစား ခြဲတာပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒီလို အေျခခံ အမ်ိုးအစားေအာက္မွာတင္ Subclass ေတြကလည္း အမ်ားျကီး ရွိေနေသးတယ္။ စာျကည့္တိုက္ တစ္ခုက DDC စနစ္ကို သံုးတယ္၊ ေနာက္တစ္ခုက LCC စနစ္ကို သံုးတယ္ ဆိုရင္ပဲ ပထမအဆင့္မွာ စျပီး ကြဲေနျပီ။ ဥပမာ Technology ဆိုတာကို LCC စနစ္အရဆိုရင္ Class T မွာ ထားတယ္။ ကြန္ပ်ူတာကိုလည္း Class T Field ဆိုတာ Technology နဲ့ သက္ဆိုင္တယ္လို့ သတ္မွတ္ခ်က္ ေပးထားတဲ့အတြက္ စက္က ပရိုဂရမ္အရ ဒါကို သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ Technology ကိုပဲ DDC စနစ္မွာ 600 ဆိုတဲ့ Class အေနနဲ့ ထားတယ္။ တကယ္လို့ LCC စနစ္နဲ့ အသံုးျပုေနတဲ့ စာျကည့္တိုက္ တစ္ခုမွာ DDC စနစ္သံုးထားတဲ့ ေဒတာေဘ့စ္ တစ္ခုကို ဖတ္ခိုင္းရင္ တလြဲေတြ ထြက္လာပါလိမ့္မယ္။

စာျကည့္တိုက္ေတြမွာ စာအုပ္ေတြ စုေဆာင္းတဲ့အခါ တာဝန္ေတြ အဆင့္ဆင့္ ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္စာျကည့္တိုက္ရဲ့ အမ်ိုးအစားကိုလိုက္ျပီး စာအုပ္ေတြ စုေဆာင္းျကတယ္။ စုေဆာင္းျပီးရင္ တံဆိပ္ရိုက္တာ၊ တိုက္ပိုင္စာရင္း သြင္းတာ၊ မ်ိုးတူစုျပုတာ၊ ကတ္တေလာက္ သြင္းတာ၊ ေလဘယ္ကပ္တာေတြ ေဆာင္ရြက္ျကရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ မ်ိုးတူစုျပုတာနဲ့ ကတ္တေလာက္ သြင္းျခင္းဟာ အထူးအေရးပါတဲ့ လုပ္ငန္းနွစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ိုးတူစု ျပုတဲ့ေနရာမွာ ျပုစုသူဟာ လက္တန္းျပုလုပ္လို့ ရတာမ်ိုး မဟုတ္ပါဘူး။ စာအုပ္နာမည္ ဖတ္ျကည့္ရံုေလာက္နဲ့ စာအုပ္အမ်ိုးအစားကို ခြဲျခားလို့ မရနိုင္ပါဘူး။ ဥပမာ- ဆရာျကီး မင္းသုဝဏ္ရဲ့ ပန္းနွင့္ပင္စည္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဟာ ပန္းပင္ေတြအေျကာင္း ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကိုသာ နာမည္ေလးပဲ ဖတ္ျပီး ဒူဝီစနစ္ရဲ့ မ်ိုးတူစုအမွတ္ 580 (ရုကဿခေဗဒ) ေအာက္မွာ ထားမယ္ဆိုရင္ လံုးဝ လြဲမွားသြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါေျကာင့္ မ်ိုးတူစု ျပုစုတဲ့သူေတြအေနနဲ့ သက္ဆိုင္ရာ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ျကရပါတယ္။ ကတ္တေလာက္ ျပုလုပ္ရာမွာေတာ့ ပိုျပီး လက္ဝင္လာပါတယ္။ စာေရးသူအမည္၊ စာအုပ္အမည္၊ ပူးတြဲတာဝန္ရွိသူမ်ား၊ ပံုနွိပ္ျခင္းအျကိမ္၊ ပံုနွိပ္ရာအရပ္၊ ထုတ္ေဝသူ (စာအုပ္တိုက္)၊ ထုတ္ေဝခုနွစ္၊ စာမ်က္နွာ (သို့) အုပ္တြဲ အေရအတြက္၊ ပံုမ်ား၊ စာစဉ္အမည္နဲ့ အမွတ္၊ မွတ္ခ်က္၊ မ်ိုးတူစု၊ စာေရးသူအမည္အတိုေကာက္၊ တိုက္ပိုင္အမွတ္ စတာေတြကို ထည့္သြင္းေပးရပါတယ္။

ကိုယ္က စိတ္ဝင္စားမွုသာ ရွိတယ္ ေလ့လာစရာ စာအုပ္စာတမ္းေတြကလည္း မရွိ၊ ဒီပညာရပ္ကိုလည္း အေသးစိတ္ မသင္ျကားခဲ့ရေတာ့ အင္တာနက္ကို အားကိုးရပါတယ္။ တကဿကသိုလ္ ဗဟိုစာျကည့္တိုက္ကို ေျပးျပီး မသိတာေတြ ေမးရပါတယ္။ သူသံုးတဲ့ အသံုးအနွုန္းေတြက ဘာကို ေျပာခ်င္တာလည္း ဆိုတာသိေအာင္ စာျကည့္တိုက္ပညာ အဘိဓာန္ လွန္ရပါတယ္။ Authority File ဆိုတာက ကတ္တေလာက္စနစ္မွာ အသံုးျပုတဲ့ သီးသန့္ အမည္ေတြ၊ ပညာရပ္ေခါင္းစဉ္ေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သိရေတာ့တယ္။ ဒီအထဲက စာလံုးေတြကို ေတြ့ရင္ အျပင္လူေတြ အေနနဲ့ ရုတ္တရက္ မသိနိုင္ဘူး။ စာျကည့္တိုက္ ပညာရွင္ အခ်င္းခ်င္းသာ သိနိုင္တဲ့ သီးသန့္စကားလံုး စနစ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ Catalogue နဲ့ Bibliography နွစ္ခုကို ခြဲျခားျပီး ျမင္နိုင္ေအာင္ကို ေတာှေတာှ ျကိုးစားခဲ့ရတယ္။ အရင္ကတည္းက ဒီနွစ္ခု မတူဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမတူတာလဲ ေျပာပါဆိုရင္ ေျပာဖို့က ခက္ေနမ်ိုး ျဖစ္ပါတယ္။ Transliteration ေျကာင့္ မ်က္စိနဲနဲ လည္သြားတာလည္း ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ Bibliography (စာစုစာရင္း)ဟာ ပိုအေသးစိတ္တယ္။ ပိုျပီး တိက်တဲ့ အခ်က္အလက္ကို ေျပာနိုင္တယ္။ ကတ္တေလာက္ ဆိုတာကလည္း စာစုစာရင္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကတ္တေလာက္က အဲဒီ Bibliography ေတြအားလံုးကို ေရြးခ်ယ္ ထုတ္နုတ္ျပတာမ်ိုး ျဖစ္ပါတယ္။ (ဒီ မ်ိုးတူစုျပုျခင္း (Classification)၊ Bibliography (စာစုစာရင္း) စတဲ့ အမည္ေတြကို ဆရာေဇာှဂ်ီ ျမန္မာမွု ျပုခဲ့တယ္လို့ မွတ္သားရပါတယ္)

ကဒ္ေတြေပါှမွာ၊ စာအုပ္ထဲမွာ အခ်က္အလက္ေတြ ေရးသြင္းျကတာကေတာ့ ဟိုးအရင္ကတည္းက စာျကည့္တိုက္ပညာရွင္ေတြ လုပ္ခဲ့ျကတာ အခုထိပါပဲ။ အခုေနာက္ပိုင္း ကြန္ပ်ူတာစနစ္ ဖြံ့ျဖိုးလာေတာ့ ဒီဟာကို ကြန္ပ်ူတာေပါှ တင္လာျကတယ္။ ပထမေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ့နဲ့တစ္ဖြဲ့ မတူျကဘူး။ ပံုစံအမ်ိုးမ်ိုး လုပ္ျကတာပဲ။ ဒီလိုကေန တေျဖးေျဖးခ်င္း ဘံုစနစ္တစ္ခု ျဖစ္လာေအာင္ ျကိုးပမ္းလာျကတယ္။ သူက နံပတ္တစ္ ေနရာမွာ ဒါကိုထည့္ရင္ ကိုယ္လည္း ဒါကိုပဲ ထည့္မယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ အက်ိုးမ်ားတာက ဘာလဲဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ တစ္ဖြဲ့နဲ့တစ္ဖြဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို တိုက္ရိုက္ ဖလွယ္သံုးလို့ ရလာတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ကြန္ပ်ူတာရဲ့ အားသာခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ နိုင္ငံတစ္ခုနဲ့တစ္ခု ဘာသာစကား မတူရင္ေတာင္ စာျကည့္တိုက္က အခ်က္အလက္ေတြကို ယူျကည့္လို့ ရတာမ်ိုး ျဖစ္လာတယ္။ စာကို မသိရင္ေတာင္ ကုဒ္ေတြကို ဖတ္ျပီး ဘယ္ဘာသာရပ္နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ေဒတာမ်ိုးလဲ ဘယ္နိုင္ငံကလဲ ဆိုတာကို သိနိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ Union Catalogue ေတြ ျဖစ္ထြန္းလာပါတယ္။ ေျပာရရင္ ပံုစံခြက္ တစ္ခု လုပ္ထားတယ္။ ဟင္းထည့္တဲ့ေနရာမွာ ဟင္းထည့္၊ ထမင္းထည့္တဲ့ေနရာ ထမင္းထည့္၊ တို့စရာထည့္တဲ့ေနရာ တို့စရာထည့္ျကေတာ့ ဘာသာစကားနဲ့စာ အေနနဲ့သာ ကြဲျပားေကာင္း ကြဲျပားမယ္။ ေဒတာက စနစ္တက် သူ့ေနရာနဲ့သူ ျဖစ္လာတာပါပဲ။

စာအုပ္ေတြ ေရးျကတဲ့အခါ စာေရးသူ တစ္ေယာက္ရဲ့ နာမည္ဟာ အမ်ိုးမ်ိုး ရွိနိုင္တယ္။ ျမန္မာျပည္ အေနနဲ့ အေနာက္နိုင္ငံေတြကလို Surname, First Name စတာေတြ မရွိေပမယ့္ ကေလာင္နာမည္ အမ်ိုးမ်ိုး ရွိေနတယ္။ ဥပမာ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလးဆိုရင္ ခင္ခင္ေလး၊ ခင္ေလး၊ ရတနာပံုထိပ္တင္လွိုင္၊ ယုဝတီေလနီ၊ နားျကီးမ်က္စိျကီး၊ ကေလာင္ရွင္တစ္ဦး၊ K.L.K (ကုမဿမာရီ)၊ K.L.K (Mandalay)၊ ျမကေလာင္၊ ေရနန္းသူဇာ၊ ေရြွကေလာင္၊ အာေကာင္နီ၊ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၊ ယုဝတီ၊ အယ္ဒီတာတစ္ဦး စသည္ျဖင့္ ကေလာင္အမည္ အမ်ိုးမ်ိုးနဲ့ ေရးတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ၁၅ခုစလံုးက ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး တစ္ဦးထဲပဲ။ ဒါကို မသိဘဲနဲ့ တစ္ေယာက္ခ်င္း အေနနဲ့ စာရင္းမွတ္မယ္ဆိုရင္ လူ၁၅ေယာက္ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ နိုင္ငံျခားမွာ ဆိုရင္ ကေလာင္နာမည္ေတြ သိပ္မသံုးျကပါဘူး။ သူတို့ အမည္ရင္းနဲ့ပဲ ေရးျကတာ မ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့ ဆီမွာလည္း နာမည္တူေနတဲ့ စာေရးသူေတြ ရွိတတ္တယ္။ MARC စနစ္မွာ Authority Control ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီေကာင္က စာျကည့္တိုက္ေတြ အပိုင္းကေန အဲဒီလို ကြဲျပားမွုေတြကို ထိန္းခ်ုပ္ေပးနိုင္တယ္။ ဒါက စာအုပ္သက္သက္ အတြက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ နိုင္ငံျခားမွာေတာ့ အသံသြင္းတိပ္ေခြေတြ၊ ဗြီဒီယို အေခြေတြကိုပါ သိမ္းျကတဲ့အခါ ဘယ္သူက ဘယ္ေနရာမွာ ဘာအတြက္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ အရာေတြကိုပါ ခြဲျခား သိမ္းေပးရတဲ့ Name/Title Combination ဆိုတာမ်ိုးေတြပါ ပါလာပါတယ္။ ဥပမာ- စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ့ သီခ်င္းအသံသြင္းတစ္ခု သိမ္းတယ္ဆိုရင္ စိုင္းထီးဆိုင္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္ေအာက္မွာ သိမ္းရံုနဲ့ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (စိုင္းထီးဆိုင္- အသက္၅ဝျပည့္ေမြးေန့အခမ္းအနား) စသည္ျဖင့္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ သိမ္းေပးရပါတယ္။

ကိုယ္က နိုင္ငံတကာသံုး စံစနစ္တစ္ခုကို ကိုယ့္ျပည္တြင္းအတြက္ သံုးခ်င္တာဆိုေတာ့ ဒီပညာရပ္နဲ့ ပတ္သက္တာေတြ လိုက္ဖတ္ရတယ္။ သူမ်ားေတြ ေရးထားတဲ့ ျပည္တြင္းက ေဆာ့(ဖ္)ဝဲေတြ၊ ျပည္ပက ေဆာ့(ဖ္)ဝဲေတြကို ေလ့လာရတယ္။ ကြန္ပ်ူတာမွာ လုပ္ခ်င္တဲ့အတြက္ ကြန္ပ်ူတာ ေဖာှမတ္ေတြကိုလည္း ေလ့လာရတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ စာျကည့္တိုက္ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္သာ ကြန္ပ်ူတာပညာကို ေလ့လာျပီး လုပ္မယ္ဆိုရင္ ပိုေကာင္းမွာပဲ။ သူ့အေနနဲ့ဆိုရင္ ဘာသာရပ္ တစ္ခုကိုပဲ ေလ့လာစရာ လိုေတာ့မယ္။ စာျကည့္တိုက္ပညာသံုး စကားလံုးေတြကလည္း သူနဲ့ အက်ြမ္းဝင္ျပီးသား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ပိုျမန္မယ္လို့ ထင္မိတယ္။ ဘာသာရပ္ မတူတဲ့အခါ အသံုးျပုတဲ့ စကားလံုးေတြရဲ့ အနက္ကလည္း မတူဘူး။ ဥပမာ Tag ဆိုတာကို ကြန္ပ်ူတာမွာ သံုးတဲ့ပံုစံနဲ့ စာျကည့္တိုက္ပညာမွာ သံုးတဲ့ ပံုစံျခင္း မတူပါဘူး။ အထက္မွာ ေျပာခဲ့သလို ပါဆင္နယ္အတြက္ သံုးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျကိုက္တဲ့ Variable နာမည္ေတြေပး၊ ျကိုက္တဲ့ Metadata Scheme တည္ေဆာက္ျပီး လုပ္လို့ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို လုပ္တာဟာ ေနာင္တခ်ိန္ ကိုယ့္ေဒတာကို အျခားသူေတြနဲ့ Syncronize လုပ္ခ်င္တဲ့အခါ အရမ္းဒုကဿခ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ဆီမွာ အဲဒီလို ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္မ်ိုးေတြ မေတြ့ရေသးဘူး။ လိုက္ဘရီေတြမွာ သံုးေနက်တဲ့ဟာေတြကလည္း ေျပာရရင္ ကိုယ္တစ္ကိုယ္တည္း သံုးလို့ရတဲ့ စစဿစတမ္မ်ိုးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီစနစ္ကို ေလ့လာခ်င္တဲ့အခါ နိုင္ငံျခား ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေတြ သူတို့ေရးထားတာေတြကိုပဲ အားကိုးေနရတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ျမန္မာစာကို ရိုက္သြင္းလို့ မရနိုင္တာမို့ အခက္အခဲေတြ ျကံုရျပန္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူသံုးတဲ့ ပါရာမီတာေတြကို လိုက္မွတ္ရတာနဲ့ ေခါင္းကို လည္ထြက္ေနတယ္။

ဒါေတြကို လုပ္ရင္းလုပ္ရင္း ေလ့လာရင္း က်ြန္ေတာှ သူတို့ကို သိပ္ခ်ီးက်ူးမိတယ္။ လုပ္ထားလိုက္တာ အရမ္းေထာင့္ေစ့တယ္။ ဟာကြက္ မရွိေလာက္ေအာင္ပဲ။ ဟာကြက္ ရွိေနခဲ့ရင္လည္း ဘယ္လို ေျဖရွင္းမယ္ဆိုတာကို အျမဲလုပ္ေနျကတယ္။ က်ြန္ေတာှ မျကာခဏ ေျပာဖူးသလို အရာတိုင္းဟာ တစ္ခုနဲ့တစ္ခု ဆက္စပ္ေနတယ္။ တစ္ခု မရွိရင္ အျခားတစ္ခု လုပ္လို့ မရတဲ့ဟာေတြ ရွိတယ္။ ဒီလိုက္ဘရီစနစ္မွာ Indicator ဆိုတာေတြ ရွိတယ္။ ပြိုင့္တာ နွစ္ခုေပါ့။ တခ်ို့အပိုင္းမွာ အင္ဒီေကတာေတြက စာလံုးဘယ္နွစ္လံုး ေက်ာှမယ္၊ ျဖတ္မယ္ ဆိုတာေတြကို ညြွန္ျပတယ္။ The Cities of Myanmar ဆိုတဲ့ နာမည္တစ္ခုဆိုရင္ သူတို့က ေရွ့ဆံုးက The+Space (၄) ေနရာကို ေက်ာှျပီး Cities ကေန စအလုပ္လုပ္တယ္။ အဂဿငလိပ္စာမွာေတာ့ ဒီလို ၄ေနရာ ခြဲမယ္လို့ ေျပာရတာ လြယ္တာေပါ့။ ျမန္မာစာက်ေတာ့ ပံုစံက ေျပာင္းသြားျပီ။ အဂဿငလိပ္စာလံုး ဖြဲ့စည္းပံုနဲ့ ျမန္မာစာလံုး ဖြဲ့စည္းပံုက မတူညီေတာ့ သူတို့သံုးတဲ့စနစ္ကို Localize (ျမန္မာမွု) လုပ္ရတာ ေတာှေတာှခက္ပါတယ္။ ျမန္မာစာလံုး Wordbreak မေျပာနဲ့ Syllable (ဝဏဿဏ) တစ္ခုတည္းကိုေတာင္ တိတိပပ ျဖတ္တဲ့စနစ္ က်ြန္ေတာှတို့ဆီမွာ မရွိေသးဘူး။ အဲဒီအခါမွာ အရင္တုန္းက က်ြန္ေတာှတို့ ေလ့လာခဲ့တဲ့ အရာေတြက အသံုးဝင္လာတယ္။ Rule ေတြ ေရးလို့ ရလာတယ္။ ဒါေတြကိုသာ တကယ္လို့ အရင္တုန္းက မေလ့လာခဲ့ဖူးဘူးဆိုရင္ အခု ဒီစနစ္ကို ေလ့လာခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမယ္ သိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အင္တာနက္ဟာ က်ြန္ေတာှ့အတြက္ေတာ့ မရွိမျဖစ္ အေရးျကီးပါတယ္။ ဒီကေန ေက်ာင္းတက္စရာ မလိုဘဲ ပညာရပ္ေပါင္းမ်ားစြာ သင္ယူနိုင္ခဲ့တယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီဘာသာရပ္မွာ နဲနဲ ရွုပ္ေထြးေနတုန္းပဲ။ သူတို့ရွင္းထားတဲ့ ဝဘ္ဆိုဒ္ တစ္ခုလံုးကို စက္ထဲသြင္းျပီး ဖတ္ေနျဖစ္တယ္။ ဒီပညာနဲ့ ပတ္သက္ျပီး က်ြမ္းက်င္တဲ့သူ ရွိတယ္ဆိုရင္ က်ြန္ေတာှ တပည့္ခံခ်င္ေသးတယ္။ Everything is connected to everything else!


Friday, May 15, 2009

Diary 15.05.2009


အဆင္မေျပမွုေတြ ျကံုခဲ့ရတာ တစ္နွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ရဘဲ ကိုယ့္စိတ္ကို ညစ္ညူးေအာင္ လုပ္ခဲ့ျကတဲ့ အရာေတြ မကုန္နိုင္ေသးပါလားလို့ အံ့အားသင့္မိတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ အိမ္ကလူေတြရဲ့ ျပသဿသနာေပါင္းစံုကို ေျဖရွင္းေနရတာနဲ့ တကယ္ကို ထြက္ေျပးခ်င္တယ္။ သူတို့ ျပသဿသနာေတြကို နားေထာင္ရွင္းလင္းေပး ေနရာတာနဲ့ပဲ ကိုယ့္ျပသဿသနာကိုေတာင္ ေျပာျပခြင့္ မရေတာ့ဘူး။ ေျပာခ်င္စိတ္လည္း မရွိပါဘူး။ က်ြန္ေတာှက ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ၊ ကိုယ့္ျပသဿသနာကိုယ္ရွင္း၊ ကိုယ့္ေလွကိုယ္ထိုး ဒါမ်ိုးပဲ။ ဒီလို က်ြန္ေတာှက မေျပာေတာ့ သူတို့က က်ြန္ေတာှ့မွာ ဘာအခက္အခဲမွ မရွိဘူး ထင္ျကတယ္။ ၁၅နွစ္သားထဲက တစ္ေယာက္တည္း ေနလာခဲ့တာ။ အခုက်မွ လူေပါင္းစံုနဲ့ ဆက္ဆံ ေနရေတာ့ အရင္က တစ္ရက္ေနလို့မွ စကားတစ္ခြန္းေတာင္ ေျပာခ်င္မွ ေျပာျဖစ္တဲ့ က်ြန္ေတာှ အခုေတာ့ စကားေပါင္းစံု ေျပာရတယ္။ စကားေပါင္းစံု ျကားရတယ္။

အိမ္မွာ အေမြွဘုရင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေကာင္ ရွိတယ္။ ေစာက္သံုးမက်တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ေျကာင့္ ဒုကဿခမ်ိုးစံု ျကံုရတဲ့ အကိုနဲ့ သူ့သား ရွိတယ္။ ထမင္းဟင္းခ်က္ဖို့ မိန္းမနွစ္ေယာက္ ေခါှထားရတယ္။ နွစ္ေယာက္သာဆိုတယ္ နွစ္သိန္းေလာက္ ရွိတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ သူတို့ကို ေျပာေနရတာနဲ့တင္ ေတာှေတာှ ညစ္လာတယ္။ ကိုယ္အျပင္သြားရင္ အိမ္ကဖုန္းနဲ့ နယ္ေတြ ေခါှျကတယ္။ ျကိုသြင္းေငြ တစ္သိန္းခြဲ သြင္းထားတာကို ရလနဲ့ အကုန္ေျပာပစ္တယ္။ ထားေတာ့ ပိုက္ဆံကုန္တာကို မေျပာလိုဘူး။ အဲဒီမွာ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပသဿသနာေတြက လာပါေလေရာ။

ဖုန္းခက တစ္သိန္းခြဲမွာ ၁၄၉က်ပ္ ေက်ာှသြားလို့တဲ့ ဖုန္းက အပိတ္ခံလိုက္ရတယ္။ ဖုန္းအပိတ္ခံရေတာ့ ဖုန္းရံုးကိုသြားတယ္။ ဗိုလ္ဆြန္ပက္လမ္းက ဖုန္းရံုး။ အဲဒီရံုးက က်ြန္ေတာှ မသြားခ်င္ဆံုး ရံုးေတြထဲက တစ္ခု။ တစ္ခါသြားမိရင္ တစ္ေနကုန္ျပီး လူတစ္ကိုယ္လံုး နြမ္းနယ္သြားေလာက္ေအာင္ ဒုကဿခေပးတဲ့ရံုး။ မတတ္နိုင္ဘူး အပိတ္ခံထားရေတာ့လည္း ဒဏ္ေျကးေဆာင္ဖို့ သြားရျပန္တယ္။ က်ြန္ေတာှ စဉ္းစားလို့ မရဘူး။ ဆက္သြယ္ေရးဆိုတာ အစိုးရကို နိုင္ငံျခားေငြ အမ်ားဆံုး ရွာေပးတဲ့ ဌာနတစ္ခု။ ဘယ္နိုင္ငံမွာမွ မျကားဖူးတဲ့ ဖုန္းတစ္လံုး ေဒါှလာ ၂၀၀၀ ေလာက္ ေပးဝယ္ရတဲ့ဌာန။ တစ္ရက္တစ္ရက္ကို ဝင္ေငြ သိန္းရာေပါင္းမ်ားစြာ ရွာေပးတဲ့ဌာန။ က်ြန္ေတာှတို့က ဖုန္းကို အလကား ဆက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ က်ြန္ေတာှတို့က ကာစတမ္မာ။ ဒီကာစတမ္မာေတြေျကာင့္ ဒီဝင္ေငြ ရေနတယ္ ဆိုတဲ့ ကမဿဘာတစ္ဝွန္းလံုး လက္ခံထားတဲ့ စီးပြားေရး သေဘာတရားကို သူတို့ သေဘာမေပါက္ဘူး။ က်ြန္ေတာှ ေငြလက္က်န္စစ္တဲ့ အခန္းက ဝင္ေပါက္ တစ္ေပါက္ပဲ ရွိတယ္။ ျပူတင္းေပါက္ေတာင္ မရွိဘူး။ အဲဒီအခန္းမွာ လူေတြနဲ့ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္။ ဝင္လိုက္တာနဲ့ အညွီနဲ့ေတြ၊ ေခ်ြးနံ့ေတြ၊ ေလပူေတြ ဝုန္းခနဲ နွာေခါင္းထဲကို တန္းဝင္လာလိုက္တာ ေခါင္းေတာင္ မူးေနာက္သြားတယ္။ လူတိုင္းကို ျကည့္လိုက္ရင္ ေခ်ြးသံတရြွဲရြွဲနဲ့ ပင္ပန္းတျကီး တိုးေဝွ့ေနရတယ္။ သူတို့ အလုပ္ခန္းထဲမွေတာ့ အဲယားကြန္းနဲ့ ဘာနဲ့။ အျပင္ကလူေတြကေတာ့ က်ြဲေတြ နြားေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ေျကြးစာရင္းစစ္တာကလည္း စနစ္တက် မရွိဘူး။ စစ္ျပီးလို့ စာအုပ္ျပန္ေပးေတာ့လည္း ေအာှေနတဲ့ မိန္းမက အခန္းထဲက။ ဘယ္လိုလုပ္ အျပင္ကလူက ျကားရမလဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘာလုပ္ရသလဲဆိုေတာ့ ျမန္ျမန္ျပီးေအာင္ သူေအာှတာကို ကိုယ္က ထပ္ဆင့္ ေအာှေပးရျပန္တယ္။ ေလာှစပီကာျကီးကို ျဖစ္လို့။ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီး ဂ်ီးေတာှနြား သြားေက်ာင္းေပးေနရတာ။ ေခ်ြးတလံုးလံုးနဲ့ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ တစ္နာရီေလာက္ ျဖစ္ျပီးေတာ့မွ စာအုပ္ေလးက ထြက္လာတယ္။ ဒီစာအုပ္ ထြက္လာရင္ အေျကြးစာရင္းရွင္းဖို့ ထပ္ျပီး တစ္နာရီေလာက္ တန္းစီရဦးမယ္။ လူတန္းျကီး ဆိုတာကလည္း ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျပန္ထြက္လာေတာ့တယ္။ ပိုက္ဆံ ၁၅၀၀ ေပးျပီး အန္ဒါဂေရာင္း ခ်န္နယ္ကေန သြားေတာ့မယ္။ ေျပာခ်င္တာကဗ်ာ.. ဒီေလာက္ ပိုက္ဆံဝင္တဲ့ ဌာနက ဒီလို ေနရာမွာ ျပည္သူလူထုကို၊ သူတို့ကို ေငြလာေပးတဲ့သူကို သက္သက္သာသာေလး အဆင္ေျပေျပ အလုပ္ျပီးေစဖို့ အဲယားကြန္းေလးေတြ ၁ဝလံုးေလာက္ တပ္ေပးမယ္၊ ခံုေလးေတြ လုပ္ထားေပးျပီးေတာ့ လာေဆာင္တဲ့သူေတြကို သက္သက္သာသာေလး ထိုင္ခိုင္းထားမယ္၊ Token ယူတဲ့ စနစ္နဲ့ ျပီးတဲ့သူကို နံပတ္ေလး ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲ။ ဒီစနစ္က ဘာမွ မခက္ခဲသလို ဘယ္ေလာက္မွလည္း ကုန္တဲ့ဟာ မဟုတ္ဘူး။ လူေတြလည္း ပိုက္ဆံေပးရတာျခင္း အတူတူ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ သက္သာတယ္။ က်ြန္ေတာှ အဲဒီအခန္းထဲမွာ ဘာေတြးေနမိတယ္ ထင္လဲ။ ဒီအခန္းထဲက လူတစ္ေယာက္ေယာက္ အသက္ရွူရပ္ျပီး ေသသြားရင္ ေကာင္းမယ္လို့။ ဒီေလာက္ အလံုပိတ္အခန္းထဲမွာ ေလမရ၊ ေအာက္စီဂ်င္မရနဲ့ က်ြန္ေတာှအပါအဝင္ လူေတြအားလံုး စိတ္ေဇာတစ္ခုထဲနဲ့ ဒုကဿခကိုေတာင္ ဂရုမျပုနိုင္ျကဘူး။ အဲ လ်ွို့ဝွက္လမ္းေတြက်ေတာ့ တစ္မ်ိုး။ အဲဒီလို ဖုန္းေဘလ္ေတြ ဘာေတြကို ကိုယ္စား သြင္းေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မွုကုမဿပဏီေတြ ရွိတယ္။ သူတို့ကို တစ္လ ၁၅၀၀ ေလာက္ ေပးရတယ္။ သူတို့က်ေတာ့ ဘယ္လို ပိုင္တယ္ မသိဘူး။ စာအုပ္ေတြ အထုပ္လိုက္ ယူလာတယ္။ သူမ်ားေတြ တန္းစီတဲ့ေနရာ စီစရာ မလိုဘူး။ အခန္းထဲ တိုက္ရိုက္သြားရံုပဲ။ ခဏေနေတာ့ ျပန္ထြက္လာတယ္။ တန္းစီေနတဲ့ ေကာင္ေတြက ေသာက္ရူးေတြလား။ ဆက္ေျပာရင္ ကုန္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ တျခားဘယ္အလုပ္မွ ဆက္မလုပ္နိုင္ဘဲ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအလုပ္ တစ္ခါတည္း ျပီးျပတ္သြားလား ဆိုေတာ့လည္း မျပီးျပတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေဒါသထြက္ရတယ္။ စိတ္ညစ္ညူးရတယ္။ အခုနကလို ဖုန္းေတြေျပာလို့ ခ်ုပ္ျခယ္ခ်င္တာ တားျမစ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလို ဒုကဿခေတြ ျကံုရမွာစိုးလို့ ပိုက္ဆံအမ်ားျကီး ျကိုသြင္းထားတာ။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ့ပဲ ေျပာတာ။ ဒါကို မတရား ေျပာျကေတာ့ ဒီေနာက္ဆက္တြဲ ျပသဿသနာေတြကို ကိုယ္က လိုက္ရွင္းရေရာ။ ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံ မရွိတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ ဘာနဲ့ သြားသြင္းမလဲ။

တခါတေလ တခ်ို့ေတြ လုပ္လိုက္တဲ့ ကိစဿစေလး တစ္ခုဟာ သူတို့ အထင္ေတာ့ ေသးေသးေလးပဲ၊ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ေနာက္ဆက္တြဲ ျပသဿသနာေတြက အမ်ားျကီးရယ္။ ဘဝျကီးကို ေတာှေတာှ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ြန္ေတာှ မေပ်ာှရြွင္ဘူး။ လြတ္ေျမာက္ရာ တစ္ခုခုကို ရွာေတြ့ခ်င္ေနတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ မြန္းျကပ္မွုေတြျကားမွာ ဘာအနုပညာမွလည္း လုပ္လို့ မရဘူး။ စိတ္ကူးေလးေတြ ထြက္လာရင္ေတာင္ လက္က မေရးနိုင္ဘူး၊ ေရးခ်င္စိတ္ ျဖစ္မလာဘူး။ အနုပညာမေျပာနဲ့ တျခား ထမင္းစားဖို့ေတာင္ ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ စေနျဂိုဟ္မ်ား သက္ေရာက္ေနသလားကြယ္။


Friday, May 8, 2009

စာအုပ္တိုက္ေတြနဲ့ စာမူ


ဒီနွစ္ထဲမွာ မဂဿဂဇင္းကို ပို့ျကတဲ့ စာမူ ေတာှေတာှမ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္တယ္။ က်ြန္ေတာှ ကိုယ္တိုင္လည္း တခ်ိန္တုန္းက မဂဿဂဇင္းကို စာေတြ ကဗ်ာေတြ ပို့ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဘာသြားေတြ့လည္းဆိုေတာ့ တခ်ို့က စာေတာှေတာှ ေရးနိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့ ပို့တဲ့ ေနရာက မွားေနတယ္။ မဂဿဂဇင္းေတြမွာ သူ့ပံုစံေလးေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ဆိုရင္ အထဲကစာေတြက ဟာသေတြ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ကဗ်ာမွာေတာ့ အရမ္းေကာင္းတာ သိရမယ္။ ကဗ်ာမွာေတာင္ ဘယ္လိုကဗ်ာလဲ ဒါကို သိေနရမယ္။ ကဗ်ာပံုစံျခင္း တူတာ မဟုတ္ဘူး။ မဂဿဂဇင္းတိုင္းမွာ ေရြးတဲ့ အယ္ဒီတာကလည္း မတူဘူး။

ပထမဆံုးက စကားလံုး သံုးတာ။ တခ်ို့ စကားလံုးေတြက တခ်ို့ ဆရာေတြရဲ့ မူပိုင္လိုကို ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ စကားလံုးေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ သူငယ္ခ်င္း ဆိုရင္ ဆရာမင္းေမာှ၊ ေမာင္သစ္ဆင္း ဆိုရင္ ဆရာေဇာှဂ်ီ၊ ထိပ္ထားတို့ ေကာင္မေလးတို့ ေဆာင္းဦးေပါက္တို့ ဆိုရင္ ကိုတာရာမင္းေဝ၊ ငါ့ရဲ့ ေသခ်င္းဆိုးမေလးတို့ ဘာတို့ဆိုရင္ မင္းခိုက္စိုးစန္၊ မစဿစတာခ်ာလီ ဆိုရင္ ဆရာေခ်ာ၊ ယုဇနမခင္ပ်ို ဆိုရင္ ဆရာေဇာှ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ျဖစ္နိုင္ရင္ မဂဿဂဇင္းကို ပို့တဲ့သူေတြ အေနနဲ့ အဲဒီစာလံုးေတြကို ေရွာင္သင့္တယ္။ ဘာျဖစ္လို့လည္းဆိုေတာ့ ဖတ္တဲ့ အယ္ဒီတာကို ဒီစာလံုးကို ျမင္လိုက္တာနဲ့ ဟိုဆရာေတြကို ပထမဆံုး ေျပးျမင္ေတာ့တာပဲ။ သူတို့က အဲဒီစကားလံုးေတြကို အလွဆံုး သံုးသြားခဲ့ဖူးတာကိုး။ ဒီေတာ့ သူတို့ကို ေက်ာှေအာင္ ေရးနိုင္ရင္ေရး မဟုတ္ရင္ေတာ့ အဲဒီကဗ်ာ ပါဖို့ မလြယ္ေတာ့ဘူး။

ဒုတိယက ေလယူေလသိမ္း။ စာစေရးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျကိုက္တဲ့ စာေရးဆရာေတြ၊ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ့ အေငြ့အသက္ေတြ ကိုယ့္စာထဲ အမ်ားအျပား လြွမ္းမိုးတာပဲ။ ဒါဟာ လူတိုင္းလိုလို ျဖစ္ေနျကပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို ေက်ာှလြွားနိုင္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။ အထက္ကလိုပဲ စာေရးဆရာတိုင္းမွာ သူ့ရဲ့ ေလ၊ ပံုစံ ရွိတယ္။ ဂ်ူးနဲ့ ခင္ခင္ထူး မတူဘူး။ စကားေျပာေရးတာခ်င္း အတူတူ အေမမာနဲ့ ေဒါက္တာသန္းထြန္း မတူဘူး။ တာရာမင္းေဝနဲ့ မင္းခိုက္စိုးစန္ မတူဘူး။ ဒါမ်ိုးကို စာဖတ္တာမ်ားလာရင္ ခြဲတတ္လာတယ္။ ကိုယ္က တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အရမ္းျကိုက္တဲ့အခါ အဲဒီလို သူတို့ စတိုင္ေတြ ကိုယ့္စာထဲမွာ ပါလာတယ္။ အဲဒါကို မ်ားမ်ားေရးရင္း ကိုယ္ပိုင္စတိုင္တစ္ခု ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္သင့္တယ္။ မဟုတ္ရင္ အယ္ဒီတာေတြ အေနနဲ့ ပထမ စာေရးဆရာေတြကိုပဲ ျမင္ေနလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စာဟာ အပယ္ခံရဖို့ မ်ားနိုင္တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ဇာတ္လမ္းအသြားအလာ။ ဒါလည္း ပံုစံ ရွိတာပဲ။ ကိုေနမ်ိုး၊ ကိုျငိမ္းေအးအိမ္၊ ဆရာေနဝင္းျမင့္၊ ကိုတာ တစ္ေယာက္နဲ့တစ္ေယာက္ ဘယ္မွာတူလို့လဲ။ ကိုယ္ေရးတဲ့ အခါလည္း ကိုယ့္ပံုစံကိုယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ စာမ်ိုးမွ အေရြးခံရဖို့ မ်ားတယ္။ ကိုယ္က ဝတဿထုတစ္ပုဒ္၊ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ ေရးတယ္ဆိုရင္ မပို့ခင္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ျပန္ဖတ္သင့္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စကားလံုးရဲ့ အားကို ဂရုစိုက္တဲ့ စာမ်ိုးေတြမွာ အေကာင္းဆံုး အားအပါဆံုး စကားလံုးကို ရနိုင္ဖို့ ျကိုးစားရပါတယ္။ အခုေရး အခုပို့တဲ့ စာေတြမွာ အားနည္းခ်က္ေတြ အမ်ားျကီး ရွိတတ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ကို အေလးထားတဲ့ စာမ်ိုး ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္စာကို အစအဆံုး မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ျပီး ဇာတ္ကြက္ေစ့မေစ့ ျမင္ျကည့္သင့္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ အေရွ့အေနာက္ အဆီအေငါှ မတည့္တာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ကဗ်ာေတြ။ ကိုယ္က ဘယ္လို ကဗ်ာမ်ိုးကို ေရးမွာလဲ။ ဒါကို အရင္ဆံုး သိရပါမယ္။ နိမိတ္ပံုေတြ လြန္ကဲေနတဲ့ ကဗ်ာမ်ိုးလား။ အယ္လ္ပီလား။ အသံခ်ိုတာလား၊ စကားလံုး လွတာလား။ အားမာန္ပါတာလား။ ဒီေလာက္ေတာ့ ခြဲျခားရမယ္။ (ဒီေနရာမွာ နည္းစနစ္ေတြအေျကာင္း မေျပာေသးပါဘူး)။ နိမိတ္ပံုအေျကာင္း ေရးခ်င္တယ္ဆိုရင္ နိမိတ္ပံုေတြအေျကာင္း Symbolism အေျကာင္း ေလ့လာရမယ္။ ဘယ္ Sign ဟာ ဘယ္အနက္ကို ေျပာခ်င္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္က နားလည္ထားရမယ္။ ဒါကိုမွ မေလ့လာဘဲနဲ့ ကိုယ့္စိတ္ထင္ရာ နိမိတ္ပံုေတြေပးျပီး ေမာှဒန္ကဗ်ာ နားလည္ရင္ခံစား နားမလည္ရင္ မခံစားနဲ့ဆိုတာ မွားတယ္။ ဒါေတြကို နားလည္ခ်င္ရင္ ေလ့လာလို့ ရတယ္။ အသံခ်ိုတဲ့ ကဗ်ာ ေရးခ်င္ရင္ အသံရဲ့ သေဘာသဘာဝ၊ အနုအရင့္၊ အဖိအေဖာ့၊ အတက္အက်ကို သိရမယ္။ အသံခ်ိုတဲ့ ကဗ်ာမွာ စာလံုးေတြက ျကမ္းတမ္းေနတာ ျပသဿသနာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိကက ဖတ္ျကည့္လိုက္ရင္ ေျပေနတာမ်ိုး။ စကားလံုးလွတဲ့ကဗ်ာ ေရးမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာစာကို အမ်ားျကီး ဖတ္ဖူးရမယ္။ နူးညံ့တဲ့ စကားလံုးေတြ အသစ္ေလးေတြ ေရြးတတ္ရမယ္။ အားမာန္ပါတဲ့ ကဗ်ာမ်ိုးဆိုရင္ ဖတ္လိုက္တာနဲ့ ကဗ်ာရဲ့ အသံကိုက ခက္ထန္ရမယ္။ စကားလံုး အနုအရြေလးေတြ မျဖစ္သင့္ဘူး။ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ကဗ်ာမ်ိုး ဆိုရင္လည္း စကားလံုးေတြက ေျပာင္ေခ်ာှေခ်ာှ ပ်က္တက္တက္ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ကိုယ္ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာ ပထမပိုင္းမွာ ပါရီေတြ၊ လန္ဒန္ေတြ၊ သိမ္းျမစ္ေတြ ေရးေနျပီးေတာ့မွ ရုတ္တရက္ျကီး ပုပဿပါးသူ မယ္ဝဏဿဏ ေကာက္ေရးလိုက္ေတာ့ ကဗ်ာထဲနစ္ေနတဲ့ စိတ္ေလးက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း သိေတာ့မွာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။

စာအုပ္တိုက္ေတြမွာ အယ္ဒီတာေပါှ မူတည္ျပီး သူတို့ ပံုစံေလးေတြ ရွိျကတယ္။ ကိုယ့္ပံုစံဟာ ဘယ္စာအုပ္တိုက္နဲ့ ကိုက္လည္းဆိုတာ အရင္ဆံုး ေလ့လာျပီးမွ ကိုယ့္စာမူကို ပို့သင့္တယ္။ မဟုတ္ရင္ အခ်ိန္ကုန္ ေငြကုန္ပါတယ္။ တခ်ို့ေတြဆို စိတ္ရွည္ရွည္ ဇြဲသန္သန္နဲ့ လစဉ္မျပတ္ ေရးပို့ျကတယ္။ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ့ လက္လည္း တက္လာတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိုးသူဆိုရင္ ဖတ္တဲ့ အယ္ဒီတာက မွတ္မိေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ့ပံုစံက အဲဒီစာအုပ္တိုက္ထြက္ မဂဿဂဇင္းနဲ့ ပံုစံနဲ့ မကိုက္ဘူး။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ အပယ္ခံရျပန္တယ္။ မေကာင္းလို့ မဟုတ္ဘဲ သူ့ပံုစံနဲ့ မညီလို့ မေရြးတာ။ တခ်ို့က်ေတာ့လည္း အမ်ားျကီးသာ ေရးတယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ထြက္မလာဘူး။ တခ်ို့က်ေတာ့လည္း ေပါက္ကရေလးဆယ္ ေလ်ွာက္ေရးျကတယ္။ စာေရးတာဟာ ေပ်ာှရြွင္ စိတ္ျကည္နူးစရာ အလုပ္တစ္ခုပါ။ ကိုယ့္စာေလးကို ပရင့္တက္မီဒီယာမွာ ျမင္ရတာဟာလည္း ပီတိျဖစ္စရာ တစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အထက္က ေျပာခဲ့သလို အေျခအေနေလးေတြ ရွိေနတာကိုေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ ျကိုသိထားသင့္တယ္ ထင္မိပါတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ အခုလို ေရးခ်င္ရာေရးျပီး တင္ခ်င္သလိုတင္ ကိုယ့္ကို ေရြးမယ့္လူလည္း မရွိတဲ့ အင္တာနက္ေပါှ တင္ရတာ ပိုျပီးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းမေနဘူးလား။ ဒါေျကာင့္ က်ြန္ေတာှဆို ဒီအေပါှမွာ ေရးခ်င္ရာေတြ စိတ္ထင္ရာေတြ ေလ်ွာက္ေရးေနတာေပါ့။ စာမူခေတာ့ မရဘူးေပါ့ေလ:D

Thursday, May 7, 2009

တမတ္တန္ေျကးစည္

ဒီေန့မနက္က အျပင္မထြက္ခင္ သတင္းစာ ေရာက္လာလို့ ဖတ္ျကည့္မိေတာ့ ထူးထူးျခားျခား သတင္းတစ္ပုဒ္ကို သြားေတြ့တယ္။ တစ္ညလံုး အင္းလ်ားကန္ျကီးထဲ ေရကူးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ အေျကာင္းပါ။ ေမလ ၅ရက္ေန့ ညကတည္းက ကူးလိုက္တာ ၆ရက္ေန့ မနက္ ငါးနာရီမွာ အကူးရပ္သြားေတာ့တယ္။ ေတာှေတာှလည္း ေရကူးနိုင္တဲ့ သူပါလားလို့ ေတြးမိပါရဲ့။

ဒါနဲ့ ဟိုသတင္း ဒီသတင္းေလးေတြ ေလ်ွာက္ဖတ္ျကည့္ေတာ့ တမတ္တန္ ေျကးစည္ ဆိုလား ဘာလား ဘေလာ့တစ္ခု သြားေတြ့ပါေလေရာ။ ေအာှ ေတာှေတာှေလးကို အေရးအသားေတြ ရုန့္ရင္းျကမ္းတမ္း ေနပါေပါ့လားလို့ ပင့္သက္ခ်မိတယ္။ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အရက္သမားေတြ ေနတဲ့ရြာ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလး သြားျပန္သတိရမိတယ္။ မီဒီယာကမ္ပိန္း လုပ္ခ်င္ရင္လည္း မီဒီယာရဲ့သေဘာ လူေတြရဲ့ သေဘာသဘာဝကို နားလည္သင့္တယ္။ သူမ်ားက ဆဲတိုင္း ကိုယ္က ျပန္ဆဲေနေတာ့ ဒီရပ္ကြက္ထဲမယ္ က်က္သေရတုန္းတယ္။ အယူအဆ ဝါဒေရးရာ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ျငင္းျကေျပာျကတာ ေတာှေသးတယ္။ အခုကေတာ့ တေျဖးေျဖး မိုက္ရိုင္းလာလိုက္ျကတာ မဆီမဆိုင္တဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ေတြကိုပါ ပုတ္ခတ္လာျကတယ္။ ဖတ္ျကည့္ေတာ့လည္း အားလံုးက မဲျပာပုဆိုး။ အေရးအသားေတြကလည္း ေထ့သလိုလို ေငါ့သလိုလို ေစာင္းသလိုလိုေတာင္ မကေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ Insult ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိုး ျဖစ္ေနျပီ။ ဒါမ်ိုးစာေတြ ဖတ္ရတာ စိတ္ပ်က္ဖို့ ေကာင္းတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ ထိုင္ဆဲေနတဲ့ အမူးသမား ျကည့္ေနရသလိုပဲ။ ပညာလည္းမရဘူး။ တခါတေလေတာ့ ရယ္ရတာမ်ိုး။ ဘာေပးခ်င္တာလည္း ဘာေျပာခ်င္တာလည္း ဆိုတာကို နားကို မလည္ေတာ့ဘူး။

ငယ္ငယ္တုန္းက အေမ ေဆးတိုက္တာကို သတိရတယ္။ ေရာဂါေပ်ာက္ခ်င္ေဇာနဲ့ ေဆးဆိုတာ နင္းကန္တိုက္လို့ စုျပံုတိုက္လို့ အတင္းတိုက္လို့ မရဘူးေလ။ ေရာဂါျကီးေလ ေဆးကို ေျဖးေျဖးခ်င္း ျကာျကာ တိုက္ရေလ။ နင္းကန္တိုက္လိုက္ရင္ ေဆးျပီးသြားတာေတြ အဆိပ္ျဖစ္တာေတြ ျဖစ္တတ္ေသးတယ္။ တခါတေလ အရမ္းခါးတဲ့ ေဆးမ်ိုး ဆိုရင္ေတာင္ အဲဒါေလး မသိသာေအာင္ အခ်ိုလြွာေလးေတြ ဖံုးေပးထားေသးတယ္။ အထဲမွာ ခါးမွန္းေတာ့ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဝင္မဆိုးဘူးေပါ့။ ဆရာျမသန္းတင့္သာ ရွိေသးရင္ ေဆးတိုက္ျခင္း အနုပညာဆိုျပီး ေရးဦးမလား မသိ။


Monday, May 4, 2009

ငွက္ကေလးအိမ္မျပန္တဲ့ေန့

ငွက္ကေလးအိမ္မျပန္တဲ့ေန့


ေကာင္းကင္ျပင္က ျကယ္ေတြထိုးဆင္း
အလင္းေတြ ေဆာက္တည္ရာမရ ငိုက္သြားခဲ့ခ်ိန္ကေပါ့
ငါဒီေန့ေတာ့ ေဝးေဝးမသြားေတာ့ဘူးလို့
ငွက္ကေလးကေတြးရင္း အေတာင္ေတြ ခ်ိုးခ်လိုက္တယ္
အဲဒီအခ်ိန္မွာ
သူ့ကို ျဖတ္ခနဲ ျမင္လိုက္ခဲ့တာပါ
ပ်ံသန္းသြားလိုက္တာမ်ား ပင္လယ္ျပင္ဘက္ကို ထြက္ေတာ့မလို
ေမေမကေျပာေနတယ္
ခုတေလာ အရာရာဟာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ရွိလိုက္တာတဲ့
ေဝးေဝးမသြားနဲ့သားလို့ သူမွာတယ္
စူးစမ္းစြန့္စားခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ ကမဿဘေက်ာှေစသတဲ့ေမေမ
လူေတြေျပာေျပာေနတာ သားျကားဖူးတယ္
ေယာနသံစင္ေရာှ
အစဉ္အလာကို ေဖာက္ထြက္ျပီး လြတ္ေျမာက္ခဲ့သူ
ငွက္ကေလးဟာ အတိုင္းအဆမဲ့ အေတြးေတြနဲ့
ခ်ိုးထားတဲ့အေတာင္ကို လွည့္ရင္း ျပန္ဆန့္ထြက္လိုက္တယ္
မိုးသားေတြ တလိပ္လိပ္ တက္ေနတဲ့ဘက္က
သူ့ကို ျဖတ္ပ်ံသြားတဲ့ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္က ဟိုးအေဝးမွာ
ေမေမ့စကားကို ခဏေမ့ထားျပီး ေတာင္ပံကို ခပ္သြက္သြက္ခတ္တယ္
ေလတိုးသံဟာ တေျဖးေျဖး ျပင္းျပင္းလာတယ္
ရွင္ က်ြန္မေနာက္ ဘာလို့ လိုက္လာတာလဲလို့ ေရွ့က ငွက္ကေလးက လွည့္ေမးတယ္
ဒီေလာက္ ေလေတြတိုက္ေနတဲ့ဘက္ကို မင္းဘာသြားလုပ္တာလဲ သိခ်င္လို့ေပါ့လို့ သူျပန္ေျဖတယ္
ေလတိုက္လို့ သစ္ရြက္ေတြလွုပ္ရင္ က်ြန္မ ေပ်ာှရြွင္တာေပါ့ရွင္လို့ သူမက မခို့တရို့ေလး ေျပာတယ္
သူတို့ခ်င္း ရင္ေဘာင္တန္းမိတဲ့အခါ
ပင္လယ္ေရျပင္ဟာ အျပာေရာင္ သန္းေနျပီ
ျမင္ေနက် မိုးကုတ္စက္ဝန္းမွာ အနက္ေရာင္ လိုက္ကာေတြ က်ေနျပီ
မိုးေတြလည္း သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာလို့
လ်ွပ္စီး မိုးျကိုးေတြလည္း ျမင္ေနရျပီ
ငါတို့ ျပန္ျကမလားလို့ သူေမးလိုက္ေတာ့
ရွင္က ေျကာက္တတ္လိုက္တာေနာှလို့ သူမျပန္ေျပာတဲ့အခါ
သူ့မာနဟာ ေထာင္းခနဲ ထလာတယ္
တဟူးဟူးတိုက္ေနတဲ့ ေလကို အျပင္ဆန္ရင္း သူပ်ံတယ္
ဒီေန့ေလ ရွင္နဲ့ေတြ့ရတာ က်ြန္မသိပ္ေပ်ာှတာပဲလို့
သူ့အနားကပ္ျပီး တိုးတိုးေလး ဆိုသြားေတာ့
သူ့စိတ္ေတြဆိုတာ ျကည္နူးလို့
စြန့္စားသူ ကိုလံဘတ္စ္ဟာ အခ်စ္ကို ေတြ့ခဲ့ျပီေပါ့လို့
သူေအာှဟစ္လိုက္တယ္
ဟိုကေတာ့ တခစ္ခစ္ရယ္လို့
ေပ်ာှရြွင္မွုမွာ သူတို့ သတိေမ့သြားလိုက္တာ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
သတိရခ်ိန္မွာ သူတို့တစ္ကိုယ္လံုး မိုးေရေတြထဲ နစ္လို့
ေလတိုက္နွုန္းမွာ သူတို့ အေတာင္ပံေတြဟာ မတိုးေတာ့ဘူး
ရာသီဥတုဟာ အရမ္းဆိုးေနျပီ
အရာရာဟာ ေလးလံလာျပီ
သူတို့ ျပန္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္
နားထဲမွာ သားေရ သားေရ ဆိုတဲ့ ေမေမ့ေခါှသံကို ျကားလိုက္ရသလိုပဲ
သူ့တကိုယ္လံုး တုန္ခါ
အသိတရားဟာ မုန္တိုင္းျကားထဲေရာက္မွ ေပါှလာေတာ့တယ္
သူတို့ အေတာင္ေတြကို အစြမ္းကုန္ဖြင့္
လာရာလမ္းအတိုင္း ရြက္စံုလြွင့္ဖို့ ျကိုးစားရတယ္
ေလသံေတြဟာ ေျကာက္မက္ဖြယ္ရာ တရြွီးရြွီး
မိုးစက္ေတြက ဓားသြားထက္ထက္ေတြလို သူတို့ကို လာလာရိုက္ခတ္တယ္
ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး မည္းေမွာင္ေနလိုက္တာက
အခ်င္းခ်င္းေတာင္ မျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ကို
သူတို့ေတြ ခဏခဏ ကြဲသြားလိုက္တာမ်ား
အရိပ္ကိုဖမ္းျပီး ပ်ံသန္းေနရသလို
ေလသံမိုးသံကလြဲလို့ ဘာသံမွ သူတို့ မျကားရေတာ့ဘူး
တခါေတာ့
က်ြန္မကို ကယ္ပါဦး ဆိုတဲ့ အသံတိုးတိုးေလးတစ္ခ်က္ ျကားလိုက္ျပီး
ေကာင္မေလးဟာ ေလစီးေျကာင္းမွာ လြင့္က်သြားလိုက္တာ
ငွက္ကေလးဟာ အတင္းပဲ အရိပ္က်သြားရာဘက္ကို ထိုးစိုက္ဆင္း
ေကာင္မေလးကို သူ့အေတာင္နွစ္ဘက္ျကား သိုဝွက္ဖို့ ျကိုးစားရင္း
အံကိုတင္းလို့ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ရွူတယ္
က်ြန္မကို ပစ္မသြားပါနဲ့ေနာှလို့ သူမ ငိုရွိုက္ရင္း ေျပာတဲ့အခါ
သူ့စိတ္မွာ အစိုးရိမ္ဆံုး အေျခအေနကို ခံစားလိုက္ရတယ္
ငါတို့ ဘယ္ကို ေရာက္ေနျပီလဲ
ငါတို့ ဘယ္ကို ဦးတည္ေနတာလဲ
အေဖ အေမ ညီေလး ညီမေလး
ငါ့မိသားစု အသိုက္အျမံုေလး ဘယ္မွာလဲ
မုန္တိုင္းက ေနရာအနွံ့ကို အျပင္းဆံုး ရိုက္ခတ္ေနျပီ
သူ့မ်က္လံုးေတြ ျပာေနခဲ့
သူ့ေျခလက္ေတြ အားေပ်ာ့ေနခဲ့
သူ့နွလံုးခုန္သံဟာ တိုးတိတ္စြာ
သူ့မ်က္ဝန္း ပိတ္ကားျပင္မွာ ပံုရိပ္ေတြ ထင္လာတယ္
အေဖ အေမ ညီေလး ညီမေလး ငါ့ခ်စ္သူ
စကဿကန့္ေပါင္းမ်ားစြာ
မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
နာရီေပါင္းမ်ားစြာ
ေလသံေတြဟာ တဝူးဝူး
လွိုင္းရိုက္သံေတြက တေဝါေဝါ
ေလွကေလးဟာ သူ့ကို ဆိပ္ကမ္းတစ္ခုဆီ ေခါှေဆာင္သြားပါလိမ့္မယ္
ေနာက္တစ္ခါ ေမေမနဲ့ ျပန္ေတြ့ခြင့္ ရတဲ့အခါ
သူဒီအမွားကို ျပင္ခြင့္ရခ်င္တဲ့အေျကာင္း
ခ်စ္သူနဲ့အတူ ဒူးေထာက္ ဆုေတာင္းခ်င္တယ္။


လင္းဆက္
03 May 2009

ဒီကဗ်ာရဲ့ အစပိုင္းေလးကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာ ျကာပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဆက္မေရးနိုင္ခဲ့ဘူး။ ၃ရက္ေန့ကေတာ့ ဒါေလးကို အျပီးေရးမယ္ဆိုျပီး ထိုင္ေရးျဖစ္တယ္။ နာဂစ္အေျကာင္းနဲ့ ပတ္သက္ျပီး လူေတြအတြက္ ေရးဖြဲ့တဲ့ကဗ်ာေတြ အမ်ားျကီး ရွိျပီး ျဖစ္ေနတာမို့ က်ြန္ေတာှက ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ကို ဇာတ္အိမ္ တည္လိုက္ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ဒီကဗ်ာကို ကိုမိုးလွိုင္ညတို့နဲ့ အတူ ကဗ်ာရြတ္ မလို့ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေျကာင္းေျကာင္းနဲ့ မရြတ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ကြန္ပ်ူတာလည္း မိုဒမ္းပ်က္သြားတာမို့ အင္တာနက္ မတက္နိုင္တာနဲ့ ၃ရက္ေန့မွာ မတင္နိုင္ခဲ့ဘူး။ အခုမွ တင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz