Friday, April 24, 2009

ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္

ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္။ မန္က်ည္းယို၊ ဇီးယို၊ မက္မန္းေပါင္း၊ ေဂြးသီးခ်ဉ္စပ္၊ ေရွာက္ေပါင္း ဘာစားမလဲ စားခ်င္တာစား။ လက္တြန္းလွည္းထဲထည့္ အဖံုးမပါ ဘာမပါနဲ့ ေလဓာတ္ ေရဓာတ္ ေနဓာတ္ကို သဘာဝက်က် ရယူထားတဲ့ ျမန္မာျကိုက္ သြားရည္စာေလးေတြ။ ဘာ မဆလာေတြသံုး၊ ဘာ အေရာင္တင္မွုန့္ေတြသံုး၊ ဘာ ငံျပာရည္ေတြ သံုးထားလည္းေတာ့ မသိဘူး။ ခ်ဉ္ငန္စပ္ ေရာင္းေနတဲ့လူရဲ့ ေခ်ြးစက္ေတြေတာင္ ပါခ်င္ပါဦးမွာ။ ဘယ္ေလာက္ သဘာဝနဲ့ နီးစပ္သလဲ။ နိုင္ငံျခားမွာ ရလို့လား။ ေတြေဝမေနနဲ့ တရုတ္တန္းသြား တုတ္ထိုးေလး စားျကည့္လိုက္ဦး။ ဝက္တစ္ေကာင္လံုး အေမြွးေတာင္ စားမရလို့ ခ်န္ထားရတာ။ ဘာနဲ့ ေသလို့ ေသမွန္းမသိတဲ့ ဝက္ေတြလည္း ပါခ်င္ပါဦးမွာပဲ။ အရသာ ရွိေလစြ။ မေန့က တေန့က ေရာင္းမကုန္တဲ့ အသားေတြလည္း ေရာထည့္ မူးမူးနဲ့ တြယ္သာ တြယ္လိုက္။ ဘာမွေတာင္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ တုတ္ထိုးစားျပီး အဆီတစ္ေနရင္ လမ္းေဘးက ေဖ်ာှရည္ေလး ဝယ္ေသာက္လိုက္ဦး။ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ ကိုင္ထားတဲ့ လက္ေလးနဲ့ အားပါးတရ ညွစ္ေဖ်ာှထားတဲ့ သံပုရာသီး ေဖ်ာှရည္ေလးကို ဘာေရနဲ့ လုပ္ထားမွန္း မသိတဲ့ ေရခဲနဲ့ ခပ္ဆဆေမြွ၊ အခါတစ္ေသာင္းေလာက္ ေဆးထားျပီးသား ခြက္ေဆးရည္နဲ့ ေဆးထားတဲ့ ဖန္ခြက္မွာထည့္။ ေမာ့ေပေရာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္။ ေတာှျပီလား ျကံရည္ေလးလည္း ေသာက္သြားဦး။ ယင္ေကာင္က တေလာင္းေလာင္းနဲ့ အဖတ္စစ္တဲ့ အဝတ္က ဘယ္နွစ္ရက္ မေလ်ွာှဘဲထားတဲ့ လက္နွီးစုတ္မွန္း မသိဘူး။ ျကံေတြ ဘယ္က ယူလာသလဲ ဆိုတာလည္း ျကည့္လိုက္ဦး ေျခနင္းပတ္မွာ ပိုးလိုးပက္လက္။ ေျမဓာတ္ကို အျပည့္အဝ ယူထားတာ။ ရလား စကဿငာပူမွာ။ ျကာပါတယ္ အဆင္ေျပတုန္း လက္သုပ္စံုေလးပါ ဆြဲလိုက္။ ကားေတြက ေဘးနားမွာ တဝီဝီ၊ လက္တဝါးစာ ထိုင္ခံုေပါှက က်ြံထြက္ေနတဲ့ဖင္ ကားနဲ့ မခ်ိတ္မိရင္ ကံေကာင္း။ အမယ္ ငရုတ္ဆီေတြမ်ား ဘယ္သူက တားထားထား စားေနျကတာက တရြွဲရြွဲနဲ့ နီရဲေနတာပဲ။ နယ္ဖတ္ေနတဲ့ လက္ျကီး ျကည့္ျပန္ေတာ့ ဂ်ံုနယ္သမား လိုပဲ။ တခါနယ္ျပီးတိုင္း ပလံုဆို ေဘးနားက ေရပံုးခပ္စုတ္စုတ္ထဲ လက္ကို ဆင္းစိမ္လိုက္ေသးတယ္။ ျပီးရင္ ဂ်ီးဗလပြနဲ့ လက္နွီးစုတ္ကို သုတ္တယ္။ ကံေကာင္းရင္ အန္တီ နွံ့နွံ့ေလး နယ္ေပးေနာှ။ ဒါမွ စားေကာင္းတာဆိုတဲ့ ေသာက္ပ်င္းထူထူ မိန္းမေတြကို စားရင္းေသာက္ရင္း ေငးလို့ရေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အဲလိုေနရာေတြ သိပ္ျကာျကာမေနနဲ့။ လူဗြက္ေပါက္ေနတဲ့ လမ္းတေလ်ွာက္ ေျကာှေလွာှေနျကတဲ့ ဆီပူအိုးေတြ ဆီပူအိုးေတြဆိုတာ။ ဖိုင္နယ္ဒစ္စတီေနရွင္း ေနာက္ဆက္တြဲေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ရိုက္ေကာင္း ရိုက္ေနရဦးမယ္။ အိမ္ျပန္တဲ့အခါလည္း လမ္းေလ်ွာက္ျပန္ဖို့ေတာ့ မစဉ္းစားနဲ့။ ကားေပါှကေန ျပစ္ခနဲ ေထြးလိုက္တဲ့ ကြမ္းေသြးေတြ သလိပ္ဖတ္ေတြ ထိေနမယ္။ လိုင္းကားေလးနဲ့ျပန္။ ကားနဲ့ ျပန္တယ္ဆိုျပီးေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလ်ွာက္မကိုင္နဲ့ဦး၊ သူမ်ားရဲ့ ပီေကဖတ္ေတြ၊ ခ်ြဲေတြ လက္မွာ ေပကုန္မယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ညဘက္ အင္စတန့္ ေကာှဖီေလးလည္း ေသာက္လိုက္ဦး။ ဘာဓာတ္ေတြ ဘယ္လိုအခ်ိုးနဲ့ ပါေနမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေသာက္ေကာင္းတာပဲ။ ေသကာမွ ေသေရာ။ ေျကာှျငာထားတာေတြကလည္း အလြန္။ မ်ိုမခ်ပါနဲ့ ငံုထားပါ ဆိုလား ဘာလား။ ထားေတာ့ ေကာှဖီမျကိုက္ရင္ ဘီယာဆိုင္သြား။ အိမ္မွာေနလဲ မီးပ်က္ေနမွာပဲ။ မထူးဘူး လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ရွိတဲ့ ဘီယာဆိုင္ေလးသြားျပီး အခ်ိန္ျဖုန္းလိုက္။ တစ္ခြက္ ၇၀၀ ေသာက္လိုက္စမ္းပါ ၆ခြက္ေလာက္ေတာ့။ ဘာအေရးလဲ။ အသားကင္ေတြ စားရင္ ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ မိုးလံုးျပည့္ မုသာဝါဒေတြပဲ ျဖစ္မွာပဲ။ ဒီေတာ့ ဝက္နံကင္ေလး၊ ျကက္ဖင္ဆီဖူးကင္ေလး၊ ငါးကင္ေလး နဲ့ ဆြဲပစ္လိုက္။ အခ်ိန္မေတာှ ျပန္လာလို့ အိမ္က တံခါးမဖြင့္ေပးဘူးလား။ အနွိပ္ခန္း သြားအိပ္လို့ ရေသးတယ္။ မွိုလိုေပါက္ေနတာ ဘာအေရးလဲ။ ဝါသနာပါရင္ ဝါသနာပါရင္.. အင္း အခန္းထဲ ထမင္းဟင္း မွာစားလို့ ရေသးတယ္လို့ ေျပာမလို့။ ကဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီး စာအုပ္ေလးဖတ္ရင္း ခံတြင္းေလးဟာလာရင္ လက္ဖက္သုတ္ေလး ဝါးခ်င္ဝါးလို့ ရေသးတယ္။ ေအာင္မေလး ဆိုးေဆးေတြ စိမ္ေဆးေတြဆိုတာ အခုမွ ေျကာက္ေနျကတာ ကိုယ့္လူ။ တျမန္နွစ္က က်ုပ္ျကီးေတာှျကီး ေသတုန္းက ဘာမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ဘာမွ မသိေသးေတာ့ ေသရိုးေသစဉ္ေပါ့။ ေျမခ်ေတာ့ေတာင္ သူျကိုက္တတ္တဲ့ လက္ဖက္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။ လက္ဖက္သားေလးေတြဆိုတာ ဝင္းလို့။ အညြန့္ေလးေတြဆိုတာ ေတာင့္လို့ ေကာ့လို့။ အေလာင္းျပန္တူးျပီး တရားစြဲရ အခုဆို နိုင္ခ်င္နိုင္ဦးမွာပ။ ဘာအေရးလဲ။ ကိုယ္ျကိုက္တာေလးစားျပီး ေသသြားတာ ေက်နပ္စရာျကီး မဟုတ္ဘူးလား။ နိုင္ငံျခားမွာ အဆင့္ဆင့္ စစ္ေဆးမွုေတြနဲ့ စည္းကမ္းေတြက တင္းက်ပ္၊ စနစ္ေတြက ျမင့္မား ခင္ဗ်ားတို့ စားခ်င္တာ စားရလို့လား။ တစ္ေန့ထမင္း တစ္ေန့ဟင္း ကိုယ္တိုင္ ေဈးသြားျပီး ဝယ္ျကည့္လိုက္ဦး။ Wet Market ဆိုတာကို ဗြက္မားကတ္လို့ နာမည္ေတာ့ တလြဲေတြ လာမေပးျကနဲ့။ သားေဈးငါးေဈးသြားတာ ဟန္လုပ္ဖို့မွ မလိုတာ။ အသက္ေလး ေအာင့္တတ္ရင္ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ျပီး သြားတတ္ရင္၊ နားသည္းခံနိုင္ရင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အကုန္ရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေရြွနိုင္ငံလဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္။ ဆက္ေရးခ်င္ေပမယ့္ မီးပ်က္ေနလို့ ဒီေလာက္နဲ့ပဲ ရပ္လိုက္တယ္။ ဒါေလးဖတ္ျပီး ျမန္မာျပည္ ျပန္လာခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္သြားရင္ ခ်က္ခ်င္းသာ ျပန္လာခဲ့။ သတင္းစာထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတာ ရွိပါတယ္။ ဘာတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ အလုပ္အကိုင္အတြက္ မပူနဲ့တဲ့။ အင္း နာဂစ္မွာ ေသသြားတဲ့ လယ္သမားေတြ အမ်ားျကီးပဲ။ ဆီလီကြန္ဗဲလီက အလုပ္ျပုတ္လာလို့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စကဿငာပူ ကေန အျပီးျပန္လာလို့ပဲျဖစ္ျဖစ္ လယ္ထဲဆင္းျပီး ေကာက္စိုက္လို့ ရေနေသးတာပဲ။ အလုပ္ဟူသမ်ွ ဂုဏ္ရွိစြတဲ့။ ဒါေတြလည္း အလုပ္ပဲေလ။ အဲအဲ တစ္ခုပဲ ဝင္လာရင္ေတာ့ 10% ေလး ေဆာင္ဖို့သာ ရွာလာခဲ့။ ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ့ကိုယ္ အမွုပတ္ေနမယ္။ ဒါက ကြိုင္ရွိတယ္ေလ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ :D


2 Responses to “ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္”

Myat Thura said...

your FB post မွာ google search result အေနနဲ႔ျပန္တင္လို႔၀င္ဖတ္မိတယ္ .. ေကာင္းမွေကာင္း .. ဒီလိုေရးတတ္ခ်င္လိုက္တာ..

Anonymous said...

ဘယ္ႏွခါ ဖတ္ဖတ္ မရိုးႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ

 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz