Sunday, November 30, 2008

30.11.2008


ခုတေလာ က်ြန္ေတာှ အျမဲစိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ဖတ္ေနမိတာ ထိုင္းသတင္းနဲ့ အိနဿဒိယ သတင္းပါပဲ။ ဒီသတင္းနွစ္ခုက က်ြန္ေတာှ့ကို ေတာှေတာှေလး ဖမ္းစားထားနိုင္ခဲ့တယ္။ အိနဿဒိယ အျကမ္းဖက္မွုကေတာ့ လူေပါင္းမ်ားစြာေသေျကျပီး ျပီးဆံုးသြားခဲ့ျပီ။ ထိုင္းမွာကေတာ့ အရွိန္တိုးလာတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ ပုဂဿဂလိက ခံယူခ်က္ အရကေတာ့ PAD ရဲ့ လုပ္ရပ္ဟာ ကုလားမနိုင္ ရခိုင္မဲတဲ့ အျကမ္းဖက္ လုပ္ရပ္လို့ ျမင္မိတယ္။ သူတို့ ဒီလိုလုပ္တဲ့အတြက္ သူတို့ နိုင္ငံဟာ အမ်ားျကီး နစ္နာသြားေစတယ္။ မေန့ကတင္ ဒီေလာက္ အဝါဝတ္ေတြ လွုပ္ရွားေနရင္ မျကာခင္ အနီဝတ္ေတြ ပါလာေတာ့မယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ထင္ေနမိတာ ဒီေန့ေတာ့ စျပီလို့ ေျပာလို့ရတယ္။ 

ဒီေလာက္ ျကီးက်ယ္တဲ့ အေရးအခင္းကို ဘုရင္ဟာ မသိသလို ေနေနတာဟာလည္း ထူးျခားမွုတစ္ခုလို့ ေျပာလို့ရတယ္။ တကယ္လို့သာ ဘုရင္က တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ရင္ ဒီကိစဿစဟာ အေနွးအျမန္ ေအးေအးေဆးေဆး ျပီးသြားနိုင္စရာ ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘုရင္က မသိသလို ေနေနတယ္။ တကယ္တမ္း အခု ဝန္ျကီးခ်ုပ္ကို မျကိုက္ဘူး မစဿစတာသက္ဆင္နဲ့ ပတ္သက္ေနလို့ စတဲ့ဟာေတြနဲ့ ကန့္ကြက္ေနျကေပမယ့္ တကယ္တမ္း ထိုင္းနိုင္ငံ ေထာင္တက္သြားတာမွာ သက္ဆင္ရဲ့ ေက်းဇူးေတြ အမ်ားျကီး ပါေနတာ ျငင္းလို့ မရပါဘူး။ 

နိုင္ငံအတြက္ တစ္ရက္ကို ဝင္ေငြ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွာေပးေနတဲ့ နိုင္ငံပိုင္ ေလဆိပ္ကို အပိုင္စီးထားတဲ့ လုပ္ရပ္ကို က်ြန္ေတာှကေတာ့ လြန္စြာမွ စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။   ဒါဟာ ဒီကာလေလး တစ္ခုထဲနဲ့ ျပီးသြားမယ့္ ကိစဿစမ်ိုး မဟုတ္ဘဲနဲ့ ေနာင္တေလ်ွာက္လံုး ထိုင္းနိုင္ငံအေပါှ နိုင္ငံတကာရဲ့ ယံုျကည္မွုလည္း ပ်က္ျပားသြားနိုင္တယ္။ ဒါ့အျပင္ ခရီးသြား လုပ္ငန္းမွာ အမ်ားဆံုး ထိခိုက္မယ္။ အခုဆို လူေပါင္းမ်ားစြာဟာ စိတ္ဒုကဿချကီးစြာနဲ့ ေလဆိပ္ထဲ ပိတ္မိေနျကတယ္။ ျပန္ရမယ့္ လူေတြလည္း မျပန္နိုင္ျကဘူး။ လာမယ့္ လူေတြလည္း မလာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ အစိုးရကို အထိနာေစရံုထက္ နိုင္ငံကို ထိခိုက္ေစတဲ့ လုပ္ရပ္လို့ က်ြန္ေတာှ ထင္ေနမိတယ္။ 

PAD ေတြက သူတို့ကို တိုက္ခိုက္လာခဲ့ရင္ ဘန္ေကာက္ရဲ့ အေရးပါတဲ့ အျခားေနရာေတြကိုပါ ပိတ္ဆို့မွု ျပုလုပ္မယ္လို့ သိရတယ္။ အခုလည္း အစိုးရေထာက္ခံသူေတြနဲ့ ဒီအေရးကို မေက်နပ္သူေတြက ပါဝင္လာျပန္ျပီဆိုေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ့ ျငိမ္းမယ့္ မီးမ်ိုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရင္ကလည္း သူ့ေမြးေန့အထိ ေစာင့္ေနတာလား၊ ဘာမွ မလုပ္ေတာ့ဘူးလား ဆိုတာကိုေတာ့ မ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ျကည့္ရဦးမွာပါ။ တခ်ို့လူေတြရဲ့ အဆိုအရကေတာ့ ဒါဟာ ထိုင္းဘုရင္ကို PADက ေမြးေန့လက္ေဆာင္ ေပးတာပါလို့ ဆိုေနျကပါတယ္။ 

 



Saturday, November 29, 2008

မိုးေရစက္မ်ားအေျကာင္း

မိုးေရစက္မ်ားအေျကာင္း




အရမ္းခ်စ္တယ္။ တိုးတိတ္စြာလည္း ညည္းတြားခဲ့ဖူးတယ္။ အပြင့္လင္းဆံုးလည္း ဟစ္ေအာှခဲ့ဖူးတယ္။ သူမဟာ အလင္းနတ္သမီး တစ္ဦးလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ျကယ္ေတြ ညြွတ္ေျပာင္းတဲ့ညက စျကဝဠာမွာ ငါ့ကိုယ္ငါ ယာဇ္ပူေဇာှရင္း သူမကို လြမ္းဆြတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ငါဟာ အတဿတမ်ားစြာပိုင္ဆိုင္တဲ့ ျပတိုက္တစ္ခုပါ။ ငါျဖစ္ေနရတာက ေကာှေဇာတစ္ခ်ပ္။ ညနက္နက္ထဲက ဇရပ္ပ်က္တစ္ေဆာင္။ မီးတို့ လင္းလက္ခဲ့ဖူးေလသည္။ အိပ္မရတဲ့ညေတြမွာ ငါဟာ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ေဆးရည္ စိမ္ထားခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာကေတာ့ မီးလ်ွံတစ္ခုပါ။ လမ္းေတြမွာ တံလ်ွပ္ေတြ ထင္လာျက။ လကြယ္ညက ငါ့ကို ျပုစားသြားခဲ့ျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ့ ေန့ရက္ေတြျကာလာေတာ့ ေရြွေရာင္အမွုန္အမွိုင္းေတြကို ဆြဲခ်ြတ္ရင္း ခ်စ္သူေပးခဲ့တဲ့ လက္စြပ္ေလးတစ္ကြင္း ေပ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ ခ်စ္သူ သတိတရ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ေန့စြဲတစ္ရက္ဟာ ငါသူ့ေရွ့မွာ ေျခစံုခ် တမ္းတရင္း ခ်စ္ခြင့္ရခ်င္ခဲ့တဲ့ ေန့တစ္ေန့သာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို့ေရာ က်ြန္ေတာှ့ကိုယ္စား ဘယ္လို ျကည္နူးေပးျကမလဲ။ ေကာင္းကင္ကို ေလေျပတိုးလို့ မိုးေတြရြာခ်တိုင္း တိမ္ညိုေတြ ရိုင္းစိုင္းေနလိုက္ျကတာ ငါမနာလိုခဲ့ပါဘူးေလ။ ငါဟာအရူးတစ္ေယာက္ပါ။ ငါဟာေရေသမွာ ကူးခတ္မိေနခဲ့သူ တစ္ေယာက္ပါ။ ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္ေတြ့လိုက္တဲ့ ေန့ကေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ ပန္းပ်ိုးရမယ္လို့ ထင္ခဲ့မိတာကိုး။ အမွားမွား အယြင္းယြင္းနဲ့ အေသာက္ခံခဲ့ရတဲ့ စီးကရက္တစ္လိပ္လိုဘဝမ်ိုး ငါ့မွာ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ 
 
အဲဒီ ေမ်ွာှစင္ထိပ္ကို တက္လိုက္ပါ။ အဲဒီမွာ ပန္းတစ္ခင္းပြင့္ေနတာ မင္းေတြ့မွာပါ။ ေခ်ြယူ နမ္းရွိုက္ မင္းျကိုက္သလို (ဖ်က္ဆီးခ်င္ဖ်က္ဆီး) ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုစိတ္ကူးမ်ိုး အစထဲက ရွိေနခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းကင္ကို ေရပံုးျကိုးဆြဲျပီး တက္မလာခဲ့ပါနဲ့။ ဒီပန္းေတြက မင္းေရျဖန္းမွု သက္သက္နဲ့သာ ပြင့္လာမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ငါေျပာပါရေစ။ ဒါဟာ ပြဲေတာှတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ မ်က္လွည့္ျပကြက္တစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ မ်ဉ္းျပိုင္နွစ္ေျကာင္းရဲ့ အနာဂတ္ကို ငါေမ်ွာှမွန္းဖူးပါတယ္။ သူတို့မွာလည္း မေရရာတဲ့ မနက္ျဖန္ေတြ ရွိေနတယ္။ 

ငါ… 
ေဆးလိပ္တိုတစ္ေခ်ာင္းလည္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္
လိုအင္ဆနဿဒ
ေရာဂါ
ေဘာလ္ပင္တစ္ေခ်ာင္း
နားလည္တတ္မွုနဲ့
ရနံ့မ်ား့ 

ငါမ်က္ရည္ေတြနဲ့လည္းေျကကြဲရဲခဲ့ျပီ။ နင့္ကိုခ်စ္တဲ့ ငါလိုေကာင္ရဲ့ ေသြးကိုေဖာက္ ကနဿတာရမွာ ခမ္းေျခာက္သြားေအာင္ကို ဖ်န္းပက္လိုက္စမ္းပါ။ ငါဆိုတဲ့ေကာင္ကေတာ့ ရင္ခုန္သံေငြ့ေငြ့နဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထူမတ္ျပီး ျပန္လည္ပတ္ ပစ္လိုက္မယ္။ မိုးရြာထဲမွာ ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္လမ္းေလ်ွာက္ဖူးသလဲ။ သူမကျငင္းတယ္။ ေခါင္းေတာ့မခါ။ ပန္းကေလး လွေနတာကို (အခုမွ)သတိတရ ျကည့္လိုက္မိခါမွ ရနံ့မရလိုက္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို မသနားျကပါနဲ့။ လူဆိုတာ ကိုယ္နဲ့ထိုက္တန္တဲ့ လမ္းကို သြားရျမဲပါပဲ။ 

သံသယေတြ မင္းရင္ခြင္မွာ အသြင္ေျပာင္းသြားတဲ့ေန့ က်ရင္သာ နင္ငါ့ကို သတိရပါေတာ့။ နွလံုးသားထဲ နစ္ေနတဲ့အထိ ငါမင္းကို ခ်စ္ခဲ့တယ္။ တိုးတိတ္စြာ ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေျကကြဲခဲ့ရတဲ့ေန့ေတြကို နင္စာနာပါေတာ့။ လြမ္းတယ့္။ ဝင္သက္ထြက္သက္ေတြနဲ့သာ ဆိတ္ျငိမ္ေအးစက္ခဲ့ရေသာ ငါ့ရဲ့ဘဝေတြ။ အရိပ္ေတြနဲ့ လွုပ္ရွားသက္ဝင္ခဲ့ရတာေတြ။ ခံစားခ်က္… အျဖူေရာင္ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးေပါှမွာ ေရးထားတဲ့ ဘာနဲ့မွမေဖာှျပနိုင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေတြ နင္ေပးခဲ့ဖူးတယ္။ 

က်ြန္ေတာှ့
မိုးရြာထဲမွာ လမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ဖူးတယ္
မိုးရြာထဲမွာ လင္းလက္လာမယ့္ မီးအိမ္ေလးကိုလည္း ေငးေမာခဲ့ဖူးတယ္
တိမ္ေတြနဲ့လည္း ယဉ္ပါးခဲ့ဖူးတယ္
မိုးရြာထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲလြမ္းခဲ့ဖူးတယ္
မိုးရြာထဲမွာ သူမကိုသတိရေနမိတယ္။ 



လင္းဆက္
၁၉၉၇



ဒါက က်ြန္ေတာှ ၁ဝတန္းေအာင္တဲ့ အခ်ိန္ေလာက္က မင္းခိုက္စိုးစန္ ဝတဿထုေတြဖတ္ျပီး သူ့လြွမ္းမိုးမွုေတြနဲ့ ေရးထားျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာေလး တစ္ပုဒ္ပါ။ ဒီစာေလးကို က်ြန္ေတာှတို့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုထုတ္တဲ့ ပထမဆံုး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးမွာ ထည့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဒါေလးကို ေတာှေတာှ ဟုတ္ေနျပီလို့ ထင္ခဲ့တယ္။ အခု ျပန္ဖတ္ျကည့္ေတာ့ ရီခ်င္ေနတယ္။ ဘာေတြမွန္းလဲ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အမွတ္တရေပါ့။ 

က်ြန္ေတာှနဲ့ ကတိကဝတ္မ်ား

က်ြန္ေတာှနဲ့ ကတိကဝတ္မ်ား




ေရာှဝါရြက္တို့တြင္
ငါ့နာမည္ကားအခါခါထပ္ေန၏
ငါသည္ ေလနွင့္အတူ ေျကြေလျပီ။

စကဿကန့္လက္တံမ်ားနွင့္အတူ 
တြဲခိုေနခဲ့ေသာ စိတ္မ်ားကား 
တဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္လ်က္
အို မိတ္ေဆြမ်ား
သင္တို့လာခဲ့သလိုကား
ငါလည္းလာခဲ့သည္ 
မွန္၏
သို့ေသာှ
သင္တို့ျပန္သလိုေတာ့
ငါမျပန္လို
ငါ့ကို ယံုျကည္ကိုးစားမွုနည္းသူဟု 
သင္တို့ဆိုလိုကဆို။

ေလာကရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ ေခါင္းတိုးဝင္ျပီး
ငိုခ်င္ရာငိုခြင့္ရေသာအရြယ္ မဟုတ္ေတာ့
ကိုယ္တတ္နိုင္တာေလးနဲ့တင္
မီးေလာင္ေနလည္း တေယာထိုးေနနိုင္ပါရဲ့

နြမ္းေျကခဲ့ေသာ ငယ္ဘဝ ငါ့ေနြရက္မ်ားတြင္
ငါ့ဓါးသြားမ်ား မထက္ျမျက
ငါ့ေသြးမ်ား မရဲျက
ငါ့စကားမ်ားလည္း မစူးရွျကပါ
ငါ့အသက္ဓါတ္မ်ား အင္အားျကီးမားျကေသာေျကာင့္
လြယ္လြယ္နွင့္ ငါ့ကို စြန္ခြာမသြားခဲ့
သို့နွင့္ ငါလည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ

ငါ့လက္ဖဝါးမွာ ဓါးလည္းရွိသည္
ငါ့လက္ဖဝါးမွာ ပန္းမ်ားလည္းပြင့္သည္
ငါ့လက္ဖဝါးက ေဆာင္းတြင္းျဖစ္သလို
ငါ့လက္ဖဝါးက ရင့္သီးေသာ ေနြေလပူလည္းျဖစ္သည္

တစ္ခုေသာ ညကာလတြင္
လမင္းသည္ ငါ့အဖို့ရာ ေအးျမဖူးသည္
ငါတမ္းတပါ၏ခ်စ္သူ
လမ္းမ်ားေပ်ာက္ဆံုးေသာအခါ 
လူဟာ နားခိုရာ ဒါမွမဟုတ္ အလင္းေရာင္ကို
တမ္းတျမဲ ျဖစ္ပါ၏

ေျမပံုသည္ လမ္းကညြွိုန္းေသာှလည္း
ခရီးသည္က မ်က္ကန္းျဖစ္သည္
ေခါင္းေလာင္းသံမ်ား ဆူေဝစြာ အခ်က္ေပးျကေသာှလည္း
ငါ့နားမ်ားက ေလဟာနယ္ထဲ ေရာက္ေန၏
ငါ့အိပ္မက္မ်ားကား သံုးဆယ့္တစ္

လမ္းမ်ားမဆံုးနိုင္ေသာအခါ
ေမ်ွာှလြန္းေသာ မ်က္လံုးမ်ား ျပာေဝလာတတ္သည္
မိတ္ေဆြမ်ား
က်ြန္ေတာှေခါင္းငံု့ေနသည္ကို
ရင္မဆိုင္ဝံ့ေသာေျကာင့္ဟု 
သင္တို့ ထင္ျမင္ေနခဲ့ပါသလား

ေနသည္
အေရွ့မွထြက္ျပီး အေနာက္သို့ဝင္ခဲ့သည္
က်ြန္ေတာှတို့က
ထိုေနကိုျကည့္ျပီး အခ်ိန္ကိုသတ္မွတ္သည္
ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္မလုပ္ဘဲ
သူမ်ားကို ဂရုတစိုက္လုပ္သူမ်ားတြင္
လူသည္ အဆိုးဝါးဆံုး သတဿတဝ ါတစ္မ်ိုးပင္ျဖစ္သည္ဟု 
က်ြန္ုပ္ဆိုခဲ့လ်ွင္
သင္တို့အားလံုးလည္း ျငင္းမည္မဟုတ္။


လင္းဆက္
အိုင္ဒီယာမဂဿဂဇင္း (နိုဝင္ဘာ)



ဒီကဗ်ာဟာ က်ြန္ေတာှေရးခဲ့မိသမ်ွ ကဗ်ာေတြထဲက အျကိုက္ဆံုး ကဗ်ာေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ ေရးသမ်ွထဲမွာ ဒီကဗ်ာပံုစံ ဒီတစ္ပုဒ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီကဗ်ာ အိုင္ဒီယာမွာ ပါလာပံုကလည္း အမွတ္တရ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာက ရွည္တာမို့ က်ြန္ေတာှ ပရင့္ထုတ္လိုက္ခ်ိန္မွာ စာမ်က္နွာ နွစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။ "သို့နွင့္ ငါလည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ" ဆိုတဲ့စာသားေလးက ဒုတိယစာမ်က္နွာကို ကူးသြားတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ြန္ေတာှကလည္း နေမာှနမဲ့နဲ့ ေပးလိုက္တဲ့အထဲ ပထမစာမ်က္နွာ ပါမသြားဘူး ထင္ပါရဲ့။ မဂဿဂဇင္းထဲ ကဗ်ာပါလာေတာ့ ေခါင္းစဉ္က သို့နွင့္ငါလည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ြန္ေတာှေတာင္ ေတာှေတာှေလး ေျကာင္သြားတယ္။ ဒါနဲ့ မေနာှကိုေျပာေတာ့ မေနာှက ေပးထားတဲ့ စာရြက္ကို ယူျပတယ္။ တစ္ရြက္ထဲ။ က်ြန္ေတာှလည္း အဲဒီေတာ့မွ ျဖစ္ေျကာင္းကုန္စင္ ေျပာျပရေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခါက်ရင္ ပထမပိုင္းကို သက္သက္တစ္ပုဒ္ အေနနဲ့ ထည့္ေပးရင္ျဖင့္ အလြန္ဝမ္းသာမိမွာပဲလို့ ေျပာျပီး စာမူခ ထုတ္ယူဖို့ ျကိုးစားလိုက္တာကေတာ့ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေျကာင္းပါ ခင္ဗ်ား။ :) 


Friday, November 28, 2008

Help the boy with two genital organs




ဒီကေလးငယ္ေလး အမည္က (?) လို့ေခါှတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ အစြန္အဖ်ား ရြာေလးတစ္ရြာက ကေလးငယ္ေလးပါ။ ပံုမွာ ရုတ္တရက္ ျကည့္လိုက္ရင္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ေထာက္ျပီး ပိုစ့္ေပးေနသလို ထင္ရေပမယ့္ တကယ္တမ္းက ေျခေထာက္တစ္ဖက္ နိမ့္ေနရွာသူကေလးပါ။ သူ့မွာ အကိုနွစ္ေယာက္ ညီတစ္ေယာက္နဲ့ အမနွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ ညီအကို ေမာင္နွမ ၆ဦးထဲမွာမွ သူ့အေျကာင္းကိုပဲ က်ြန္ေတာှ ထူးထူးျခားျခား ေျပာေနရတာက ထူးဆန္းတဲ့ အေျကာင္းအရာတစ္ခု ရွိလို့ပါ။

သူ့အသက္ဟာ ၅နွစ္ ရွိပါျပီ။ က်န္းမာေရးကလည္း ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ့မိဘေတြဟာ သူ့အတြက္ စိတ္ပူေနျကရတယ္။ ကိုယ္တိုင္က ပိုက္ဆံ မတတ္နိုင္ေလေတာ့ သူတို့ဟာ ဒီအတိုင္းပဲ ျကည့္ေနျကရတယ္။ ဘာျဖစ္လို့လည္းဆိုေတာ့ ဒီကေလးငယ္ေလးမွာ လိင္အဂဿငါ နွစ္ခု ပါေနလို့ပါပဲ။ ေမြးကာစကေတာ့ ဘာမွ သိပ္မသိသာခဲ့ေပမယ့္ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ထင္ရွားလာလိုက္တာ အခုအေနအထားမွာ 60% 40% ေလာက္မွာ ရွိေနပါျပီ။ မ်က္ျမင္သက္သက္နဲ့ ဆံုးျဖတ္မယ္ဆိုရင္ သူ့ကို မိန္းခေလးလို့ ထင္စရာ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ့ရဲ့ ဆီးလမ္းေျကာင္း လုပ္ေဆာင္မွုဟာ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ကဲ့သို့ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ သူ့ရဲ့ Penis ဟာ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ Clit လိုျဖစ္ေနျပီး သာမန္ထက္လည္း ျကီးမားလို့ ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ့ရဲ့ Scrotum ဟာ ေယာက်ာှးေလး တစ္ေယာက္လို ျဖစ္မလာဘဲ Labia Majora သေဘာမ်ိုး ျဖစ္သြားပါတယ္။ က်ြန္ေတာှ့အေနနဲ့ မသင့္ေတာှလို့ ပံုကိုေတာ့ မတင္ေတာ့ပါဘူး။

အိနဿဒိယ သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရဲ့ ေျပာစကားအရဆိုရင္ ဒီလို လိင္နွစ္ခုနဲ့ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ဟာ ကမဿဘာမွာ အေယာက္တစ္ရာခန့္သာ ရွိေသးတယ္လို့ သိရပါတယ္။ [link] ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ က်ြန္ေတာှ ျကားသိခဲ့ရဖူးတာ ၄ေယာက္ထက္ မနည္းဘူး ထင္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ပတ္ဝန္းက်င္ကေတာ့ ဒီကေလးငယ္ေလးကို ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္လို သတ္မွတ္ေပးထားပါတယ္။ မိဘေတြရဲ့ သေဘာထားကို ေမးျကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ေအာင္ ခြဲစိတ္ကုသမွု ခံယူခ်င္တယ္လို့ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္ယာလုပ္ေနတဲ့ သူတို့အေနနဲ့ ဘယ္လိုမွ ပိုက္ဆံ မတတ္နိုင္ပါဘူးတဲ့။ ဒါေျကာင့္ အကူအညီေပးမယ့္ ေစတနာရွင္ကို ေစာင့္စားေနတယ္လို့ ေျပာပါတယ္။

ဒါမ်ိုး Intersex ကိစဿစဟာ ေဆးပညာေလာကမွာ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲ ကိစဿစတစ္ခု ျဖစ္သလို ငယ္ရြယ္စဉ္မွာ ျပုျပင္လိုက္ရင္ ဘာမွ ဆိုးဆိုးရြားရြား ျဖစ္မလာနိုင္တဲ့ ကိစဿစတစ္ခုလို့ ထင္မိပါတယ္။ အသက္ျကီးလာမွဆိုရင္ စိတ္ဓာတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ထိခိုက္မွုေတြ ျဖစ္လာနိုင္တယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ဒီလို ခြဲစိတ္ကုသမွု Transplant လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ကုန္က်နိုင္သလဲဆိုတာ ဆရာဝန္မ်ားကို ေမးျမန္းေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလိုမ်ိုး လုပ္မလုပ္ ဆိုတာကိုေတာ့ က်ြန္ေတာှ ေသခ်ာ မသိေသးပါဘူး။ ဒါေျကာင့္ ဒီကိစဿစေတြမွာ က်ြမ္းက်င္တဲ့ ပညာရွင္ေတြ ရွိရင္ အျကံေပးပါလို့ ေတာင္းပန္ခ်င္သလို၊ ဒီခြဲစိတ္မွုအတြက္ အလွူအတန္း ျပုခ်င္တဲ့ အလွူရွင္ေတြ ရွိရင္လည္း ဆက္သြယ္ျကပါလို့ ဒီေနရာကေနပဲ အကူအညီ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ကေလးရဲ့ နာမည္ ေနရပ္ မိဘ စတာေတြကိုေတာ့ အေျခအေန အရပ္ရပ္ေျကာင့္ ေလာေလာဆယ္ မေဖာှျပနိုင္ေသးပါဘူး။ မျကာခင္ ေဖာှျပေပးသြားပါမယ္။


မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာဝန္ေလး တစ္ဦးကေန အကူအညီ ေတာင္းခံလာလို့ က်ြန္ေတာှက ဒီေနရာကေနျပီး ကူညီနိုင္တဲ့ အလွူရွင္ ရွာေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလွူရွင္ ေပါှလာခဲ့ရင္ ဒီဆရာဝန္ေလးနဲ့ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္ျပီး ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္နိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

Hoax at Snap Shot Journal


ဒီတစ္ပါတ္ထုတ္တဲ့ လ်ွပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၂) အမွတ္(၉)ထဲမွာ မ်က္လံုးျပူးစရာ သတင္းတစ္ပုဒ္ ပါလာျပန္တာ ေတြ့လိုက္ရပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းကလည္း ျဖစ္ျပီးျပီ ဒါမ်ိုးကို ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထည့္တယ္ ဆိုကတည္းက လ်ွပ္တစ္ျပက္ရဲ့ ဦးတည္ခ်က္က ဘာလဲဆိုတာ စဉ္းစားစရာ ေကာင္းလာပါတယ္။ ပထမ တစ္ခါတုန္းက နို့ကင္ဆာဆိုျပီး ျကာဖူးျကာဆံေတြနဲ့ လုပ္ထားတဲ့ အင္တာနက္က Hoax တစ္ခုကို အျကီးအက်ယ္ သတင္းတင္လိုက္လို့ မသိတဲ့လူေတြ ဘရာစီယာေတာင္ မဝတ္ရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားတဲ့သတင္းကို မွတ္မိျကဦးမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီတုန္းကလည္း က်ြန္ေတာှတို့က ေတြ့လိုက္ကတည္းက ဒီသတင္းဟာ အတုျကီးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ အဲဒီသတင္း အင္တာနက္မွာ ပြေနတာ သံုးေလးနွစ္ ရွိေနျပီကိုး။ 

ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ ကံကိုအေျကာင္းျပု၍ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္နဲ့ လူနွစ္ေယာက္ တစ္ကိုယ္ထဲ သတင္း။ ေရးတဲ့သူက က်မ္းဆရာျကီး ဦးေဋဿဌးေအာင္တဲ့။ မဟာသဒဿဓမဿမေဇာတိကဓဇ ဆရာျကီးပါ။ ဇာတ္လမ္းအက်ဉ္းက ဆရာျကီးကို ျပည္ပေရာက္ တူေလး လင္းလင္းက အင္တာနက္ အီးေမးလ္ကေန ဓာတ္ပံုေတြ ပို့လိုက္ပါသတဲ့။ ပို့လိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြက တစ္ကိုယ္ထဲမွာ ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ ဆက္ေနတဲ့ ပံုေတြ။ တစ္ေယာက္က အိမ္သာတက္ရင္ တစ္ေယာက္ ပါးစပ္က ထြက္ပါသတဲ့။ သူတို့မွာ တင္ပဆံုရိုး ေပါင္တံ၊ ေျခေထာက္မပါသလို က်င္ျကီးက်င္ငယ္စြန့္ဖို့ ဘာအဂဿငါမွ မပါပါဘူးတဲ့။ ဓာတ္ပံုေတြနဲ့ ေဝေဝဆာဆာ ေဖာှျပထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္နိုင္ငံက ဘယ္သူဘယ္ဝါ ဆိုတာကိုေတာ့ အတိအက် မေဖာှျပျပန္ပါဘူး။  (အက်ယ္ဖတ္လိုလ်ွင္ဝယ္ပါ) 

ဆရာျကီးကို အျပစ္မတင္ခ်င္ပါဘူး။ ဆရာျကီးဟာ အသက္ျကီးျပီဆိုေတာ့ အင္တာနက္က လာတဲ့ ပံုကို တကယ့္အမွန္လို့ ထင္မွာပါပဲ။ သူ့အေနနဲ့ ဖိုတိုထရစ္ေတြကိုလည္း သိပ္သိမွာ မဟုတ္သလို အင္တာနက္ Hoax ဆိုတာေတြကိုလည္း အက်ြမ္းဝင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဆရာျကီးက ဒီပံုကိုျကည့္ျပီး တရားသေဘာေတြနဲ့ ေလ်ွာက္ေဟာေနတယ္။ ကံေတြ၊ ကံအက်ိုးေတြ၊ ကိေလသာေတြ၊ ဝဋ္ေတြ၊ အေကာင္းအဆိုးေတြ စသည္ျဖင့္ သူျမင္ရတဲ့ အေပါှမွာ ပိုင္းျခားစိတ္ျဖာျပီး တရားေဟာရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှကေတာ့ ဒီပံုကို ျမင္လိုက္ကတည္းက သူ့စာကို မဖတ္ရေသးဘူး လံျကုပ္ ဇာတ္လမ္းျကီး တစ္ခုဆိုတာ သိပါတယ္။ ဖတ္လည္း ဖတ္လိုက္ေရာ ခုန တရားေဟာတာေတြ သြားေတြ့ျပီး ေတာှေတာှ ဓာတ္က်သြားေတာ့တယ္။ 

က်ြန္ေတာှတို့လို အင္တာနက္နဲ့ အျမဲထိေတြ့ေနတဲ့သူေတြ အတြက္ကေတာ့ ဒီသတင္းျကီး ဂ်ာနယ္ထဲ ပါလာတာ ဟားစရာျကီးပါ။ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိုင္တဲ့ ကိစဿစျကီး ဆိုတာလည္း သိနိုင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီသတင္းဟာ ေက်းလက္ေဒသ ေရာက္သြားတဲ့အခါ အဲဒီကလူေတြ ဒါကို အဟုတ္မွတ္ျကပါေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ေအာက္ကလည္း တရားေတြ ေဟာထားေသးတာကိုး။ စုတ္တသပ္သပ္နဲ့ ထိတ္လန့္တျကား ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီလို အေျခအျမစ္ မရွိတဲ့ မတိက်တဲ့ သတင္းျကီးကို တရားနဲ့ တြဲေဟာလိုက္ေတာ့ တရားလည္း သိကဿခာက်ပါတယ္။ အဲဒီတရား ေဟာမိတဲ့ ဆရာျကီးလည္း သိကဿခာက်ပါတယ္။ ဆရာျကီး အေနနဲ့ ဒီပံုေတြကို အမွန္ထင္ျပီး တကယ္ကို ခံစားရလို့ တရားေဟာလိုက္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သတင္းဂ်ာနယ္တိုက္ အေနနဲ့ ဒီလိုသတင္းမ်ိုးကို ထည့္ေပးသင့္သလားဆိုတာ က်ြန္ေတာှတို့ စဉ္းစားသင့္ပါတယ္။ ဒီလို ေပါက္တက္ကရ ဘယ္သူလုပ္မွန္းမသိ ေလ်ွာက္လုပ္ထားတဲ့ သတင္းတိုင္းကို တရားဝင္ထုတ္ေဝျပီး နိုင္ငံအနွံ့ ျဖန့္ခ်ိေနတဲ့ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြက တိတိက်က် မသိဘဲ အစစ္လိုလို ထည့္မယ္ဆိုရင္ မသိနားမလည္တဲ့သူေတြကို လိမ္လည္ရာ မေရာက္ဘူးလား။ ဒါဟာလည္း စာနယ္ဇင္း အက္သစ္ပဲလားဆိုတာ က်ြန္ေတာှ စိတ္ထဲက ေတြးေနမိတယ္။ 

ဒါျကီးဟာ အင္တာနက္ လုပ္ျကံသတင္းလို့ က်ြန္ေတာှ ယံုျကည္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသတင္းရဲ့ ရင္းျမစ္ကို က်ြန္ေတာှ ရွာမေတြ့ေသးဘူး။ ရွာဦးမယ္။ ေတြ့တဲ့အခါ ထပ္ျပီး တင္ျပပါဦးမယ္။ တကယ္လို့ ဒီသတင္းအတိုင္းသာ အမွန္ဆိုရင္ အဲဒီ ေခါင္းနွစ္လံုးနဲ့ ဖင္မပါတဲ့ေကာင္ ကမဿဘာေက်ာှေနေလာက္ျပီ။ Hoax ေတြအေျကာင္း သိခ်င္ရင္ ဂူဂယ္လ္မွာ Internet Hoax ဆိုျပီးသာ ရိုက္ရွာျကည့္လိုက္ပါေတာ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒါဖတ္ျပီး စိတ္ကုန္ေနတယ္။ 

Thursday, November 27, 2008

ေတာင္ကုန္းေလး တစ္ခုေပါှက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေတြ့ေတာ့တဲ့ ေနျကာပန္းမ်ားအေျကာင္း

ေတာင္ကုန္းေလး တစ္ခုေပါှက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေတြ့ေတာ့တဲ့ ေနျကာပန္းမ်ားအေျကာင္း



(၁)

ရြာသြန္းတဲ့မိုးေရစက္တိုင္းဟာ
ညီမေလးျဖစ္သြားတဲ့အခါ
က်ြန္ေတာှဟာ ထီးမပါဘဲ လမ္းထြက္ေလ်ွာက္ခဲ့မိတယ္
မိုးရြာထဲမွာေပါ့
ေကာင္းကင္ျကီးတစ္ခုလံုး 
ညီမေလးရဲ့နွုတ္ခမ္းတြန့္ အျပံုးေလးေတြနဲ့ ျပည့္သြားလိုက္တာ
က်ြန္ေတာှ့မွာ နားခိုရာ ရွာဖို့ေတာင္
သတိရမရေတာ့ပါဘူး။


တဖြဲဖြဲနဲ့ ခပ္သည္းသည္း က်လာတဲ့ မိုးေရစက္ေတြေျကာင့္ က်ြန္ေတာှ့ ေျခလွမ္းေတြကို အရွိန္ျမွင့္လိုက္တယ္။ ဒီေန့မွပဲ မိုးက မျပတ္တမ္း ခပ္စိပ္စိပ္ ရြာေနလိုက္တာ။ တကယ္ဆို က်ြန္ေတာှ ထီးေလးတစ္လက္ေလာက္ ေဆာင္ထားဖို့ ေကာင္းတာေပါ့။ ဒီလိုျဖစ္တတ္တာ သိေနလ်က္နဲ့ က်ြန္ေတာှ့မွာ ထီးတစ္လက္ မရွိခဲ့တာ၊ မေဆာင္ထား ျဖစ္ခဲ့တာ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျကာခဲ့ပါျပီ။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ထီးတစ္လက္ဟာ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အရာတစ္ခုလို့ က်ြန္ေတာှ ဘယ္တုန္းကမွ မစဉ္းစားခဲ့မိဖူးဘူး။ ဒါေျကာင့္လည္း ထီးတစ္လက္နဲ့ က်ြန္ေတာှဟာ ဘယ္တုန္းကမွ တရင္းတနွီး မရွိခဲ့ဘူး။ ပိုင္ဆိုင္ဖူးတဲ့ ထီးတစ္လက္ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္နဲ့သာ စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္ ဒါမွမဟုတ္ ဝတဿထုတစ္ပုဒ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ ေရးရမယ္ဆိုရင္ က်ြန္ေတာှေတာ့ ဒုကဿခေရာက္မွာ အမွန္ပဲ။ ကိုယ္မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အရာတစ္ခု၊ ကိုယ္နဲ့ တရင္းတနွီး မက်ြမ္းဝင္ဖူးတဲ့ အရာတစ္ခု အေျကာင္းကို ဘယ္ေလာက္မ်ား တိက်ေသခ်ာေအာင္ က်ြန္ေတာှတို့ ေရးနိုင္မွာ မို့လို့လဲ။ က်ြန္ေတာှ့အတြက္ ထီးတစ္ေခ်ာင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ဆိုတာ မျကံုခဲ့ရတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္က ထီးတစ္ေခ်ာင္းကို မပိုင္ဆိုင္ခ်င္ခဲ့တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ က်ြန္ေတာှဟာ ထီးတစ္ေခ်ာင္းရဲ့ အသံုးဝင္ပံုကို မသိခဲ့လို့လား။ 

က်ြန္ေတာှ့လက္ထဲမွာ မဂဿဂဇင္းတိုက္ကို ပို့ဖို့ ဝတဿထုတို စာရြက္ေလးေတြ ရွိေနတယ္။ ဒီစာရြက္ေလးေတြ ဘယ္လိုအေျကာင္းေျကာင့္မွ မိုးေရအထိခံလို့ မျဖစ္ဘူး။ က်ြန္ေတာှေရးထားတာက ေဖာင္တိန္နဲ့ ျဖစ္ေနေတာ့ မိုးေရစိုရင္ ေရးထားသမ်ွအားလံုး ကုန္မွာပဲ။ က်ြန္ေတာှက ေဖာင္တိန္ကို သိပ္ျကိုက္တယ္။ က်ြန္ေတာှ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဘာလ္ပင္ထက္ ေဖာင္တိန္ကို ပိုနွစ္သက္ခဲ့တာ။ စာေရးရင္ ေဖာင္တိန္နဲ့ ေရးရတာ ပိုျပီး ေသသပ္ စူးနစ္သလို ခံစားရတယ္။ ဒါေျကာင့္ ပိုက္ဆံေလးေတြ စုမိတဲ့ အခါတိုင္း ေဖာင္တိန္ေလးေတြ ဝယ္ျဖစ္တယ္။ စာရြက္ေပါှမွာ ေဖာင္တိန္ကို တင္လိုက္မိျပီ ဆိုတာနဲ့ က်ြန္ေတာှ့မွာ စာေရးဖို့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ကြန့္ျမူးလာသလို ေဖာင္တိန္နစ္ သြားရာအတိုင္း လက္က အလိုက္သင့္ အလ်ားသင့္ လိုက္ပါသြားတတ္တယ္။ က်ြန္ေတာှ စာေရးတဲ့အခါ ဇာတ္လမ္းကို ဘယ္တုန္းကမွ ျကိုမစဉ္းစားျဖစ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာှ စဉ္းစားတိုင္းလည္း က်ြန္ေတာှ့လက္က လိုက္မလာတတ္ဘူး။ ေရးရင္း ေရးရင္းနဲ့ ေဖာင္တိန္သြားရဲ့ေနာက္ကိုပဲ လိုက္သြားတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလိုက္သြားတိုင္း အျမဲတမ္း စာေတြအမ်ားျကီး ေရးျဖစ္တာေတာ့လဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ က်ြန္ေတာှ့ ေဖာင္တိန္ေလးက သိပ္ဇီဇာေျကာင္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ အရွိန္ေလးနဲ့ ေရးေနရင္း ရုတ္တရက္ ရပ္သြားလိုက္တာ ဘယ္လိုမွ ဆက္လို့ မရေတာ့ဘူး။ က်ြန္ေတာှက ျကိုးစားျပီး ျပီးေအာင္ေရးေပမယ့္ ျပန္ဖတ္ျကည့္လိုက္ရင္ ဆားမပါတဲ့ဟင္းလို တစ္ခုခုလိုေနသလို ခံစားရတာမို့ ဆုတ္ျဖဲပစ္လိုက္ရတဲ့ အျကိမ္ေပါင္းက မနဲဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း သူရပ္သြားလိုက္တာ တစ္နာရီ နွစ္နာရီ။ ေကာှဖီေလးေသာက္ ဟိုသြားဒီလာနဲ့ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ေလာက္ ဖတ္ျပီးသြားရင္ သူ့အလိုလို ျပန္ေကာင္းသြားျပီး တစ္ရက္ထဲနဲ့ စာေတြ အမ်ားျကီး ေရးျဖစ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း တစ္လ နွစ္လ ေလးငါးေျခာက္လ။ ဓားဆိုတာ ေသြးေနမွ ထက္တယ္ဆိုလို့ က်ြန္ေတာှဟာ အျမဲတမ္း တစ္ခုခု ေရးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ျကိုးစားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ခုခုက က်ြန္ေတာှ့အေပါှမွာ ဒီလို လြွမ္းမိုးလာတာကိုလည္း က်ြန္ေတာှ မျကိုက္တာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္ ေရးထားတဲ့ စာေတြနဲ့ က်ြန္ေတာှ့ ေဖာင္တိန္ေလး သြားရာေနာက္ကို ေရးထားတဲ့ စာေတြကို ေနာင္တခ်ိန္ခ်ိန္ ျပန္နွိုင္းယွဉ္ ဖတ္ျကည့္တဲ့အခါ ဘယ္လိုမွ မတူတာ ကိုယ္တိုင္ သိလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မရွိနိုင္ဘူးဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆင္ေျခေတြေပးရင္း ဒီေဖာင္တိန္ေလးရဲ့ လြွမ္းမိုးမွုကို က်ြန္ေတာှ ေက်ေက်နပ္နပ္ျကီး လက္ခံလိုက္တယ္။ ခက္ေနတာ တစ္ခုက သူ့ကို က်ြန္ေတာှ ခိုင္းလို့ မရတာပါပဲ။ သူသြားရာေနာက္ကိုသာ က်ြန္ေတာှလိုက္ပါရင္း ေရးျဖစ္ေနေတာ့ တစ္ပုဒ္တစ္ပုဒ္ ျပီးဖို့ရာ အခ်ိန္ကာလ သတ္မွတ္လို့ မရဘူးေပါ့။

အခု က်ြန္ေတာှ့လက္ထဲက ဝတဿထုေလးကို ေရးခဲ့တာ ေျခာက္လေက်ာှ ျကာခဲ့ျပီ။ ဒီဝတဿထုေလးကို မေရးျဖစ္ခင္မွာ ကတည္းက သူ့အတြက္ ေခါင္းစဉ္က အရင္ေရာက္လာခဲ့တာ။ မွတ္မိေသးတယ္ အဲဒီေန့က...  စိတ္ညစ္ညစ္ ရွိတာနဲ့ က်ြန္ေတာှ တစ္ေယာက္တည္း ထင္းရူးေတာေတြဘက္ လမ္းေလ်ွာက္ထြက္ခဲ့မိတယ္။ က်ြန္ေတာှ အခန္းထဲက မထြက္ျဖစ္ခဲ့တာလည္း ေတာှေတာှ ျကာေနခ်ိန္ေပါ့။ က်ြန္ေတာှ့ဆီကို လာလည္တဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ သိပ္နည္းပါးပါတယ္။ က်ြန္ေတာှ ကိုယ္တိုင္ကလည္း တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ေလး ေနရတာကို သေဘာက်တယ္။ အျပင္သြားလို့ အခ်ိန္ကုန္တာကို က်ြန္ေတာှ အမုန္းဆံုးပဲ။ က်ြန္ေတာှ့ဆီမွာ တတိတတိနဲ့ စုထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ အမ်ားျကီး ရွိတယ္။ ဖတ္လို့ေတာင္ မကုန္နိုင္ဘူး။ က်ြန္ေတာှက စာဖတ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ျပီးျပတ္ေအာင္ ဖတ္တယ္လို့ မရွိပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ပထမဆံုး အစကေနအဆံုး အေပါှယံ ဖတ္လိုက္တယ္။ ျပီးရင္ က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ အက်င့္အတိုင္း အဲဒီအထဲမွာပါတဲ့ ေခါင္းစဉ္ေတြ အေရးျကီးတာတဲ့ အေျကာင္းအရာေတြကို မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွာ အတိုခ်ုပ္ ခ်ေရးထားလိုက္တယ္။ ျပီးမွ ကိုယ္စိတ္အဝင္စားဆံုး အေျကာင္းအရာကို ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒါျပီးသြားရင္ ေနာက္တစ္အုပ္ ေကာက္ကိုင္ေတာ့တာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ကာလအတန္ျကာမွ ပထမဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ကိုင္ျဖစ္တယ္။ ဒါေျကာင့္လည္း က်ြန္ေတာှ့မွာ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီစာအုပ္ေတြကို ဖတ္လို့ မကုန္နိုင္ဘူး ေျပာတာေပါ့။ ရွားရွားပါးပါး မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာတဲ့အခါ က်ြန္ေတာှ့မွာ ဧည့္ခံစရာကလည္း ဒါေတြပဲရွိတယ္။ 

က်ြန္ေတာှ့အိမ္ေလးမွာ လူေတြေတာှေတာှမ်ားမ်ား ပိုင္ဆိုင္ နွစ္သက္ျကတဲ့ ေဖ်ာှေျဖေရးပစဿစည္းေတြ မရွိပါဘူး။ က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္က ဒါေတြကို မနွစ္သက္တာလည္း ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ဒီပစဿစည္းေတြ ကိုယ္တိုင္က ေဈးျကီးတာေျကာင့္လည္း ပါတယ္။ ဒါေျကာင့္ က်ြန္ေတာှ့ဆီကို သူငယ္ခ်င္းတခ်ို့ လာျကတဲ့အခါ မင္းအိမ္က သိပ္ပ်င္းဖို့ ေကာင္းတယ္လို့ ေျပာျကတယ္။ ျပီးရင္ သူတို့ ျကာျကာမေနနိုင္ျကဘူး။ စကားေတြ ေလ်ွာက္ေျပာေနမယ္။ ဟိုျကည့္ဒီျကည့္ ျကည့္မယ္။ ျပီးရင္ ျပန္သြားမယ္။ ဒီလိုပဲ။  လူေတာှေတာှမ်ားမ်ားဟာ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ျခင္းထဲမွာ အျကာျကီး မေနခ်င္ျကဘူးဆိုတာ က်ြန္ေတာှ နားလည္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာေျကာင့္မ်ား က်ြန္ေတာှ့အိမ္ဟာ သူတို့ေျပာသလို သိပ္ပ်င္းဖို့ေကာင္းေနတယ္ဆိုတာ က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္ မသိခဲ့ရတာလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္က ဒီလို ပ်င္းရိဖြယ္ အထီးက်န္မွုေတြမွာ ေပ်ာှေမြ့ေနမိတာလား။ ဒါကိုလည္း က်ြန္ေတာှ ေသခ်ာမသိဘူး။  အဲဒီေန့ကေတာ့ စာေတြ မဖတ္ခ်င္ေတာ့ ေလာက္ေအာင္ကို က်ြန္ေတာှ့မွာ မြန္းျကပ္မွုေတြ မ်ားလာတာမို့ က်ြန္ေတာှ အိမ္အျပင္ကို ထြက္ခဲ့တာ။ 


(၂)
ျမို့ကေလးမွာ အဲဒီေန့ကေတာ့ ရာသီဥတု သာသာယာယာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ဆိုရင္ ျမို့ကေလးမွာ ေနြရာသီကလြဲျပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားမွာ မိုးရြာတတ္တယ္။ ဒီမွာက မိုးရြာျပီဆိုရင္လည္း မစဲေတာ့ဘဲ တရိပ္ရိပ္နဲ့ ရြာေနတတ္တာမ်ိုး။ ျမို့ေတာှျကီးက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ မင္းတို့ျမို့ေလးဟာ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးနဲ့ အံု့မွိုင္းေနတာလို့ ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာဖူးတယ္။ ဒါေျကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိဘူး၊ တခ်ို့ ကဗ်ာဆရာေတြ စာေရးဆရာေတြ တခါတရံ ဒီျမို့ေလးမွာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ လာေနတတ္ျကတယ္။ က်ြန္ေတာှ့အတြက္ကေတာ့ ဒီျမို့ေလးဟာ စိတ္ရဲ့ ျငိမ္သက္မွု တစ္စံုတစ္ခုကို ေပးနိုင္တယ္လို့ ထင္မိတယ္။ လတ္ဆတ္တဲ့ေလထု၊ စိမ္းလန္းတဲ့သစ္ေတာအုပ္၊ အနီေရာင္ရင့္ရင့္ထေနတဲ့ေျမျပင္၊ ဟန္ေဆာင္မွု ကင္းမဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြ၊ နံနက္ခင္းဆို မီးခိုးေငြ့ေတြ ထေနတတ္တဲ့ အိမ္ေခါင္မိုးေတြ၊ ညေနခင္းဆို နနြင္းတက္ အနံ့ေလးေတြ လြွမ္းျခံုေနတဲ့ မီးလင္းဖိုေတြနဲ့ ျငိမ္သက္ဆိတ္ညိမ္လို့ ဆူသံညံသံ ဘာတစ္ခုမွ မရွိဘူး။ မူးယစ္ျပီး ဆဲဆိုေနတတ္သူေတြ မရွိဘူး။ မျပံုးခ်င္ဘဲ အတင္းျပံုးျပေနတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြ မရွိဘူး။ ေလာှစပီကာနဲ့ တရားရြတ္ဖတ္သံေတြ မရွိဘူး။ 

က်ြန္ေတာှထြက္လာတဲ့ နံနက္ခင္းကလည္း ဟိုးအရင္ နံနက္ခင္းေတြလိုပါပဲ။ ထံုးစံအတိုင္း က်ြန္ေတာှဟာ ေဈးေထာင့္မွာရွိတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ေကာှဖီဝင္ေသာက္ျဖစ္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း စီးကရက္ တစ္ပြဲမွာတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း စီးကရက္မီးခိုးေငြ့ေတြကို အရွည္ျကီး မွုတ္ထုတ္ေနခဲ့တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း မွုတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ မီးခိုးေငြ့တန္းျကီးကို လိုက္ျကည့္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေန့က ေဈးေန့မို့ တိုင္းရင္းသားေတြ အမ်ားျကီးပဲ ေတြ့ေနရတယ္။ ဒီလိုေန့မ်ိုးဆို ဒီျမို့ေလးဟာ ရွက္တတ္တဲ့ အပ်ိုေလးတစ္ေယာက္လို သိုသိုသိပ္သိပ္နဲ့ ဖ်တ္လတ္ေနတတ္တယ္။ 

က်ြန္ေတာှ ၁၅နွစ္သားေလာက္မွာ အေမက ဖိနပ္ဝယ္ေပးမယ္ဆိုျပီး ေဈးထဲက ဖိနပ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို ေခါှသြားတယ္။ အဲဒီဆိုင္မွာ ညီအမ သံုးေယာက္ရွိတယ္။ က်ြန္ေတာှနဲ့ ေတြ့ခဲ့တာက သူတို့အထဲက အငယ္ဆံုး ညီမေလး။ အရင္က ဒီေဈးထဲမွာ က်ြန္ေတာှ အခါခါ ျဖတ္သန္းသြားေနက်။ တစ္ခါမွ သူ့ကို မေတြ့ဖူးပါဘူး။ အဲဒီတစ္ေခါက္ ေတြ့ေတြ့ခ်င္းမွာပဲ က်ြန္ေတာှ့စိတ္ထဲမယ္ ဘယ္လိုျဖစ္သြားခဲ့တယ္ မသိဘူး။ တုန္တုန္ရီရီေတာင္ ျဖစ္လို့။ အဲဒီေန့ကစလို့ ေဈးထဲသြားလိုက္တိုင္း သူတို့ဆိုင္ေရွ့ေရာက္ရင္ က်ြန္ေတာှ့မွာ ရင္ေတြကို ခုန္လို့။ သူရွိမရွိ ဆိုတာကိုလည္း မသိမသာ ျကည့္ရေသးတယ္။ ရွိေနရင္လည္း အဲဒီဘက္ကို လံုးဝလွည့္မျကည့္တဲ့ပံု ဖမ္းရေသးတယ္။ ဆိုင္ျကိုဆိုင္ျကားကေန ေခ်ာင္းျကည့္ရတာကေတာ့ အေမာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ့ဆိုင္ေရွ့ကို  ရဲရဲမျဖတ္ဝံ့ေတာ့တာ ကေတာ့ ခုထက္ထိပဲ။ တစ္ရက္က်ေတာ့ သူ့အိမ္ကို သိခ်င္လို့ သူတို့ ဆိုင္သိမ္းတဲ့အခ်ိန္ ေစာင့္ျပီး ျမင္းလွည္းေလး တစ္စင္းနဲ့ ေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္ခဲ့ဖူးေသးတယ္။ သူတို့ အိမ္ေလးက ေဈးေန့က်ရင္ စည္ကားတတ္တဲ့ ဘူတာဘက္ သြားတဲ့လမ္းမွာ။ အမည္းေရာင္ နွစ္ထပ္ သစ္သားအိမ္ေလး။ ျမင္းလွည္းသမားက ညီေလး ဘယ္သြားမွာလဲဆိုေတာ့ ဒီနားေလးမွာပဲ လွည့္ပတ္ေမာင္းေပးပါ အကိုရာ ဆိုျပီး မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ ေျပာခဲ့တာ သတိရမိေသးတယ္။ ေတာှေတာှျကာေတာ့ သူက ျပူတင္းေပါက္ေလးမွာ လာရပ္တယ္။ သူ့အိမ္ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္မွာ ျမင္းလွည္းျကီးတစ္စီးနဲ့ က်ြန္ေတာှ့ကို ျမင္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ့။ တအံ့တဩျကည့္ျပီး ျပံုးသြားတယ္။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ က်ြန္ေတာှ့ကို ျပံုးျပတာလို့ ထင္လိုက္တယ္။ အူေတြကိုျမူးလို့။ အဲဒီေတာ့မွ ျမင္းလွည္းသမားလည္း ဪသူ့ကို လာျကည့္တာလားဆိုျပီး သေဘာေပါက္ သြားေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ သူ့ေျပာျပလို့ အဲဒီေကာင္မေလး နာမည္ကို သိခဲ့ရတာပါ။ ေက်းဇူးေတြတင္လို့ ျမင္းလွည္းခကိုေတာင္ ပိုပိုသာသာေတာင္ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီေန့က သူနဲ့က်ြန္ေတာှေတြ့တာ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ က်ြန္ေတာှ့မိဘေတြက ျဗုန္းစားျကီး ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းဖို့ အေျကာင္း ဖန္လာတယ္။ သူ့ကို နွုတ္ဆက္ခ်င္လို့ သူတို့ဆိုင္ကို သြားေပမယ့္ သူမနဿတေလးကို ေက်ာင္းတက္ဖို့ ထြက္သြားျပီလို့ သိခဲ့ရတယ္။ 

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့လည္း က်ြန္ေတာှသူ့ကို မေတြ့ရေတာ့ပါဘူး။ ျမို့ေလးကို အေျကာင္းတိုက္ဆိုင္လို့ ေရာက္ျဖစ္တဲ့ အခါတိုင္း သူတို့ဆိုင္ေလးနဲ့ အိမ္ေလးကို တခုတ္တရ သြားသြားျကည့္ျဖစ္တယ္။ သူ့ကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ မေတြ့ခဲ့ရပါဘူး။ သူအိမ္ေထာင္က်သြားျပီလား သူဒီမွာ မေနေတာ့တာလား ဆိုတာေတြလည္း က်ြန္ေတာှ မစံုစမ္း ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒီအေျကာင္းကို ျမို့ေလးက လူတစ္ေယာက္မွကိုလည္း ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ဘူး။ က်ြန္ေတာှက အမွန္တရားကို လက္မခံရဲတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လိမ္ညာေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ့ကို က်ြန္ေတာှ ခ်စ္တယ္ မခ်စ္ဘူးဆိုတာ က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္လည္း ေသခ်ာ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူ့ကို ျမင္ရတဲ့အခါ က်ြန္ေတာှ ေပ်ာှမိတယ္။ သူ့ကို မျမင္ရတဲ့အခါ တစ္ခုခု လိုအပ္သလို ခံစားရမိတယ္။ ဒီလိုခံစားခ်က္ေတြက အခ်စ္လို့ဆိုရင္ေတာ့ က်ြန္ေတာှ သူ့ကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ့ကိုသာ က်ြန္ေတာှ ခ်စ္ခဲ့တာဆိုရင္ သူမရွိလည္း က်ြန္ေတာှ ေနေနနိုင္တာပဲ။ သူ့ကို မေတြ့ရလည္း က်ြန္ေတာှ့စိတ္ထဲမွာ သူရွိေနတယ္လို့ သိေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ အမ်ားေျပာျကတဲ့ ခ်စ္သူဆိုတဲ့ အေနအထားမ်ိုး မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ က်ြန္ေတာှ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ တကယ္လို့မ်ား သူ့ကို က်ြန္ေတာှက မခ်စ္ခဲ့ဘဲ ဒီအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြ့ရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ြန္ေတာှ ဒီလိုလာလာျကည့္ေနမိတဲ့ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ အရသာေလးဟာ ေပ်ာက္သြားမွာ အမွန္ပဲ။ ျပီးေတာ့ သူက အိမ္ေထာင္ေတြဘာေတြ က်ေနခဲ့ရင္လည္း က်ြန္ေတာှ့အတြက္ ဒီျမို့ေလးက သိပ္ပ်င္းဖို့ ေကာင္းသြားမွာပဲ။ ဒီေတာ့ က်ြန္ေတာှဟာ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ကူးနဲ့ ယူတိုးပီးယားေလး တည္ေဆာက္ျပီး ခံစားမွုေလးတစ္ခု ထားထားတာပဲ ေကာင္းတယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ထင္မိတယ္။ ဘယ္လိုေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ဒါေတြက လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ေျပာျပလို့ ရတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ြန္ေတာှ ဒီျမို့ေလးကို ျပန္လာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး အျပင္ထြက္ျဖစ္တိုင္း ေဈးထဲက ဖိနပ္ဆိုင္ေလးကို တစ္ခါတစ္ခါ သြားသြားျကည့္မိေနဆဲပါပဲ။ သူ့ကို ေတြ့ရမလားဆိုတဲ့ ငယ္ငယ္က ေမ်ွာှလင့္ခ်က္မ်ိုးေတာ့ တိတိက်က် မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်ိန္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္လို့ က်ြန္ေတာှ တစ္ခါတစ္ေလ ေတြးေနမိတာကိုေတာ့ ဝန္ခံပါတယ္။ ဘဝဆိုတာ ဘာမ်ားထူးျခားလို့လဲဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန့ကေတာ့ က်ြန္ေတာှ သြားမျကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။


(၃)
က်ြန္ေတာှ ေကာှဖီဆိုင္က ထြက္လာေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ ေတာှေတာှေလး ပြင့္ေနပါျပီ။ ဒါနဲ့ ျမို့ကေလး အေရွ့ဘက္မွာရွိတဲ့ ေတာင္ေပါှကို တက္လာခဲ့တယ္။ ဟိုးအရင္က ဒီေတာင္ရဲ့ အလယ္မွာ ရေသ့ျကီးတစ္ပါး ရွိတယ္။ ရေသ့ျကီးရဲ့ နွဖူးမွာ ထူးထူးျခားျခား အသားျပား အပိုတစ္ခ်ပ္ ကပ္ေနသလို ရွိတာ က်ြန္ေတာှ မွတ္မိေနတယ္။ လူေတာှေတာှမ်ားမ်ားကေတာ့ ရေသ့ျကီးဟာ ေဗဒင္တြက္တာ မွန္တယ္ဆိုျပီး ခဏခဏ သြားေမးျကတယ္လို့ ျကားဖူးတယ္။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ တစ္ခါမွ မေမးျဖစ္ပါဘူး။ ဘာရယ္ေျကာင့္မွေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားေတြ က်ြန္ေတာှ့ကို တြက္တာခ်က္တာ မျကိုက္လို့။ အဲဒီတစ္ေခါက္ က်ြန္ေတာှ ေတာင္ေပါှတက္သြားတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ ရေသ့ျကီးကို မေတြ့ဘူး။ ေတးဆိုေနတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ၊ ေျပးလြွားေနတဲ့ကေလးေတြ၊ ေအာက္ကို နိမ့္နိမ့္ဆင္းျပီး ေရြ့လ်ားေနတဲ့ ေရေငြ့အျပည့္ပါတဲ့တိမ္ေတြကိုပဲ ေတြ့တယ္။ 

က်ြန္ေတာှဟာ ထင္းရူးပင္ေတြ ျကားထဲက ေျမကြက္လပ္ ေနရာေလးတစ္ခုမွာ ေက်ာခ်ျပီး အိပ္လိုက္တယ္။ ဒီေနရာေလးဟာ က်ြန္ေတာှနဲ့ မစိမ္းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုပါ။ က်ြန္ေတာှသိတယ္။ က်ြန္ေတာှတစ္ခုခုကို စဉ္းစားလို့ မျဖစ္ဘူး။ တစ္ခုခုကို စဉ္းစားလိုက္ရင္ က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ ဒီေန့ဟာ အသြင္တစ္မ်ိုး ေျပာင္းသြားနိုင္တယ္။ ဒါေျကာင့္ အသိဉာဏ္ေတြကို ခဏအနားေပး ထားလိုက္တယ္။ အာရံုေျခာက္ပါးထဲမွာ မ်က္စိအျမင္နဲ့ နားအျကား နွစ္မ်ိုးထဲကိုပဲ က်ြန္ေတာှ ဖြင့္ထားလိုက္တယ္။ 

ေနေရာင္က ထင္းရူးပင္ေတြျကားထဲကေန ျဖတ္ခနဲ ျဖတ္ခနဲ ဝင္ဝင္လာတယ္။ အဲဒါေလးကို က်ြန္ေတာှ သိပ္ျကိုက္တယ္။ ထင္းရူးရြက္ဆိုတာက တျခားသစ္ပင္ေတြက သစ္ရြက္လို မဟုတ္ဘူး၊ အေခ်ာင္းအေခ်ာင္းေလးေတြ။ ဒါေျကာင့္ ထင္းရူးပင္ကို ေနေရာင္က ေတာှရံုတန္ရံု မေဖာက္နိုင္ဘူး။ ေဖာက္နိုင္ရင္လည္း ခုနေျပာသလိုေပါ့ ေကာင္းကင္ကေန စိန္ပြင့္ေလးေတြ လက္ေနသလို ျဖတ္ခနဲ ျဖတ္ခနဲ။ အလင္းေရာင္ေလး တစ္ခ်က္ လက္သြားတိုင္း က်ြန္ေတာှ့စိတ္ဟာ ငယ္ငယ္က ကေလးဘဝ ေပ်ာှျမူးခဲ့တာေလးေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ သစ္ပင္ေပါှက ငွက္ကေလး ေအာှသံကို ျကားလိုက္ရေတာ့ ဝုဒီဝုပက္ကာ သစ္ေတာက္ငွက္ကေလးရဲ့ ဟာ..ဟာ..ဟာ..ဟ..ဟာ ဆိုတဲ့ အသံေလးကို ျပန္ျကားေယာင္ျပီး ရယ္လိုက္မိတယ္။ က်ြန္ေတာှ့မ်က္နွာက ျပံုးသြားျပီး ပါးစပ္ကေနေတာင္ အသံထြက္သြားတဲ့ အထိပါပဲ။ က်ြန္ေတာှ ဒီလို နွစ္နွစ္ျခိုက္ျခိုက္ မရယ္ရတာ ျကာျပီပဲ။ တကယ္လို့သာ ဒီေနရာမွာ အျခားလူ တစ္ေယာက္ေယာက္သာ ရွိေနခဲ့ရင္ က်ြန္ေတာှ့ကို အရူးတစ္ေယာက္လို့ ထင္မလား မသိဘူး။ 

စိတ္ညစ္တယ္။ စကားလံုးေတြ မ်ားမ်ား မရွိပါဘူး။ စိတ္ညစ္တယ္။ ဘဝအဆက္ဆက္မွာ ဘာမွ မခံစားတတ္တဲ့သူ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ညက အိပ္မက္ထဲမွာ မိုးျဖူေရာက္လာတယ္။ သူမိုးျဖူပဲဆိုတာ အိပ္မက္ထဲမွာ သိေပမယ့္ တကယ့္အျပင္မွာ မိုးျဖူဆိုတာ မရွိဘူးဆိုတာလည္း က်ြန္ေတာှ သိေနတယ္။ ဒီလို စိတ္ညစ္တဲ့ ညေတြတိုင္းမွာ မိုးျဖူဟာ ေရာက္ေရာက္ လာတတ္တယ္။ သူဟာ က်ြန္ေတာှ့ ေဘးမွာထိုင္ျပီး စကားနဲနဲ ေျပာတတ္တယ္။ ဒါေလာက္ပဲ။ အခ်ိန္တန္လို့ သူျပန္ရေတာ့ မယ္ဆိုရင္ သူျပန္သြားတယ္။ က်ြန္ေတာှလည္း မတားဘူး။ သူက က်ြန္ေတာှ့ကို စိတ္ညစ္ေနလားလို့ တစ္ခါမွ မေမးဘူး။ က်ြန္ေတာှကလည္း စိတ္ညစ္စရာ အေျကာင္းေတြ တစ္ခါမွ မေျပာဘူး။ ဒီလိုပဲ က်ြန္ေတာှတို့ နွစ္ေယာက္သား ထိုင္ေနျကတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း အိပ္မက္ထဲက ေလေလးေတြ တိုက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ က်ြန္ေတာှတို့ ေရာက္ေနတယ္။ သိပ္ျငိမ္းခ်မ္းတယ္။ သူ့ဆံပင္ ပါးပါး ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြက ေလမွာ လြင့္ေနတယ္။ သူတစ္ခါ က်ြန္ေတာှ့ကို ေျပာဖူးတယ္။ သူ့မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ အမ်ားျကီးပဲတဲ့။ က်ြန္ေတာှနဲ့ ေတြ့ရင္ စိတ္ညစ္တာေတြ ေပါ့ပါးသြားလို့ က်ြန္ေတာှ့ဆီ လာခ်င္တယ္တဲ့။ ဒီလိုပဲ သူေျပာျပီး အျကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ြန္ေတာှ့ဆီ သူေရာက္လာတယ္။ သူစိတ္ညစ္ေနတာ က်ြန္ေတာှ သိတယ္။ က်ြန္ေတာှ စိတ္ညစ္ေနတာလည္း သူသိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှတို့ နွစ္ေယာက္စလံုး ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ့ကို ဘာအေျကာင္းမွ မေမးျဖစ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ က်ြန္ေတာှတို့ ေတြ့ျကတယ္။ ထိုင္ေနျကတယ္။ သူ့ကို ခ်စ္လားလို့ ေမးတယ္။ ခ်စ္တယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ေျဖလိုက္တယ္။ အင္း ေကာင္းတယ္လို့ ျပန္ေျပာတယ္။ က်ြန္ေတာှ ေမးရင္လည္း သူဒီလိုပဲ ေျပာမယ္ဆိုတာ က်ြန္ေတာှ သိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ ဒီလိုပဲ က်ြန္ေတာှတို့ ထိုင္ေနျကတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ကိုလည္း သူခ်စ္တယ္လို့ ေျပာတယ္။ အင္း ေကာင္းတယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

ဘာမွ မေတြးခ်င္လို့ အသိစိတ္ အာရံုေတြကို အနားေပးထားကာမွ ဒီအေတြးေတြက အလိုလို ေရာက္လာေသးတယ္။ ဒါေတြကို က်ြန္ေတာှ စိတ္ညစ္တယ္။ ေလာကျကီးဟာ တကယ္ေတာ့ သိပ္စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းတယ္။ အသက္ေတြ တစ္ရက္တစ္ရက္ ျကီးလာတာနဲ့အမ်ွ ကိုယ့္အတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ ပံုစံေတြနဲ့ မလိုအပ္တဲ့ အပိုဆာဒါးေတြ ေရာက္ရာက္လာတတ္တယ္။ ကိုယ္ကဒါကို လိုအပ္တယ္ဆိုျပီး ရယူလိုက္တာနဲ့ မလိုအပ္တာေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ပိုလ်ွံလာေတာ့တယ္။ မရတာကို လိုခ်င္တဲ့စိတ္ထက္ ရွိေနတာကို စြန့္ပစ္ရတဲ့စိတ္က ပိုပင္ပန္းတယ္၊ ပိုရွုပ္ေထြးတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ အရာဆိုေတာ့လည္း သံေယာဇဉ္ေတြ ဘာေတြ တြယ္ညိေနတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္မပိုင္ဆိုင္တဲ့ အရာေတြမွာလည္း ျကည္နူးဖို့ ေကာင္းတာေတြ ရွိေနတတ္ပါတယ္။

က်ြန္ေတာှ အိပ္ေနတဲ့ ေတာင္ေစာင္းေလးရဲ့ တစ္ဖက္မွာ ေနျကာခင္းေလး ရွိေနတယ္။ မည္သူ စိုက္ထားမွန္း မသိတဲ့ ေနျကာခင္းေပါ့။ အဝါေရာင္ရဲရဲေတြဟာ စိုစြတ္တဲ့ ေလထုနဲ့ သိပ္လိုက္ဖက္တယ္။ ေနျကာအဝါဟာ တျခားအဝါေတြနဲ့ မတူဘူး ရမဿမက္တစ္ခုခုနဲ့ တည္ျငိမ္မွုကို ယွဉ္တြဲျပေနသလိုပဲဆိုျပီး ဗန္ဂိုးရဲ့ ေနျကာပန္းမ်ား ပန္းခ်ီကား ကိုျကည့္ျပီး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က က်ြန္ေတာှ့ကို ေျပာဖူးတယ္။ ဗန့္ဂိုးေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ေနျကာပန္းဟာ သူ့အခန္းထဲမွာ ထိုးစိုက္ထားတဲ့ ေနျကာပန္းလား သူမ်ားအခန္းထဲက ေနျကာပန္းလားဆိုတာေတာ့ က်ြန္ေတာှ မသိခဲ့ပါဘူး။ သုတဿတံက်မ္းထဲက ကိုယ္ဆိုင္ေသာ ေရအိုးကိုသံုး၍ ကိုယ့္ေရတြင္းထဲက ထြက္ေသာ စမ္းေရကိုေသာက္ေလာ့ ဆိုတဲ့ စကားေလးက အမွတ္မထင္ ဝင္လာျပန္တယ္။ ဒီေနျကာခင္းေလးက က်ြန္ေတာှနဲ့ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ ခံစားေနခဲ့မိတယ္။ က်ြန္ေတာှဟာ ဒီေနရာကို ေရာက္ေပမယ့္ တစ္ခါမွ ဒီေနျကာခင္းထဲ မဝင္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒီေနျကာပန္းေတြကို တစ္ခါမွ မခ်ိုးယူခဲ့ဖူးပါဘူး။ ရယူလိုမွုနဲ့ က်ြန္ေတာှခ်စ္တဲ့ ေနျကာပန္းေလးေတြ က်ြန္ေတာှ့လက္ထဲ နြမ္းေျကသြားတာကို က်ြန္ေတာှ မျကည့္ရက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှဟာ ဒီေနရာေလးေရာက္ရင္ ကိုယ္မပိုင္ဆိုင္တဲ့ ေနျကာခင္းေလးကိုျကည့္ျပီး ျကည္နူးေနမိတာဟာ ဘုရားသခင္စကားကို ေတာှလွန္ပယ္ရွားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို့ ယံုျကည္ေနမိျပန္တယ္။


ဒီလိုပဲ က်ြန္ေတာှတို့ ထိုင္ေနျကတယ္။ ေလေတြ တိုက္ေနတယ္။ သူဝတ္ထားတဲ့ အကဿင်ီအျဖူနဲ့ ထမီအနက္ေလးက သူနဲ့ သိပ္လိုက္တယ္။ ေလတိုက္ရင္ ဆံပင္ အနားသတ္ေလးေတြ လွုပ္ေနတတ္တယ္။ သူ့ကို နားလည္ပါလို့ က်ြန္ေတာှ့ကို မျကည့္ဘဲ သူေျပာတယ္။ နားလည္တာေပါ့လို့ သူ့လက္သည္း ျဖူျဖူျကည္ျကည္ေလးေတြကို ျကည့္ျပီး က်ြန္ေတာှ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဘာကို နားလည္တာလည္းလို့ သူက မေမးသလို က်ြန္ေတာှ့မွာလည္း အေျဖမရွိဘူး။ က်ြန္ေတာှ နားလည္တယ္။ အဲဒီ နားလည္မွုကို က်ြန္ေတာှတို့ နွစ္ေယာက္ သိတယ္။ ဒါဆိုရင္ အရာရာဟာ ျပည့္စံုေနျပီ မဟုတ္ဘူးလား။ သူ က်ြန္ေတာှ့ အိပ္ယာမွာ အိပ္ျကည့္ခ်င္တယ္လို့ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ့ ပိတ္ထားတဲ့ အခန္းေလးထဲက အိပ္ယာကို သူ့ကို က်ြန္ေတာှ ျပလိုက္တယ္။ က်ြန္ေတာှ့ ေခါင္းအံုး အိအိေလးမွာ သူမ်က္လံုးမွိတ္ျပီး ခဏအိပ္တယ္။ ေခါင္းအံုး ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးေတြကို ခ်စ္တယ္လို့ သူေျပာတယ္။ သူမ်က္လံုးဖြင့္ျကည့္တယ္။ အခန္း မ်က္နွာက်က္မွာ ကပ္ထားတဲ့ ျကယ္ေလးေတြကို သူလိုက္ေရေနတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ လက္သူျကြယ္မွာ ဝတ္ထားတဲ့ လက္စြပ္ေလးကို အမွတ္တရ သူ့ကို လက္ေဆာင္ ေပးလိုက္တယ္။ က်ြန္ေတာှ့ နွုတ္ခမ္းေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္လို့ သိပ္မရဲေတာ့ဘူးလို့ ကိုင္ျကည့္ရင္း သူေျပာတယ္။ အင္း ေနာက္ဆို မေသာက္ေတာ့ဘူးလို့ က်ြန္ေတာှေျပာ လိုက္တယ္။ သူရွိတဲ့အခါ ဘယ္လို ခံစားရသလဲလို့ က်ြန္ေတာှ့ကို ေမးတယ္။ ဘာမွမရွိသလိုေပါ့လို့ က်ြန္ေတာှ ေျဖလိုက္တယ္။ အင္း ေကာင္းတယ္လို့ သူျပံုးျပီး ေျပာတယ္။ သူ့အိပ္ထဲက လက္ကိုင္ပုဝါ အျဖူေလးကို ထုတ္ျပီး က်ြန္ေတာ့ကို ေပးတယ္။ က်ြန္ေတာှ ျပံုးျပီး ေခါင္းျငိမ့္လိုက္တယ္။ သူျပန္ေတာ့မယ္လို့ က်ြန္ေတာှ့ကို ေျပာတယ္။ အင္း ေကာင္းတာေပါ့လို့ က်ြန္ေတာှ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ့ သူထြက္သြားတယ္။ က်ြန္ေတာှဟာ အိပ္ယာေလး ေဘးမွာ ထိုင္ေနရင္း ျပူတင္းေပါက္ကို ေငးျကည့္ေနမိတယ္။ သူထြက္သြားတဲ့ အရပ္ကို မဟုတ္ပါဘူး။ ခဏေလးပဲ သူျပန္ေရာက္လာတယ္။ က်ြန္ေတာှ့နွုတ္ခမ္းကို ခပ္ဖြဖြ တစ္ခ်က္နမ္းျပီး ရထားတစ္စင္းရဲ့ အသံဟာ လိုက္ပါသြားသူနဲ့ က်န္ေနရစ္သူ နွစ္ေယာက္ထဲမွာ ဘယ္သူ့ကို ပိုဝမ္းနည္း ေစသလဲလို့ ေမးတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ကိုလို့ က်ြန္ေတာှ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူျပံုးျပီး ျပန္ထြက္ သြားေတာ့တယ္။ အခုထက္ထိ က်ြန္ေတာှ သူနမ္းသြားတဲ့ ေခါင္းအံုးေပါှက နွုတ္ခမ္းရာေလးကို သိမ္းထားတုန္းပဲ။ အိပ္မက္ ထဲမွာလား အျပင္မွာလား ဆိုတာကိုေတာ့ က်ြန္ေတာှ တစ္ခါမွ မစဉ္းစားဖူးဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ့ကို အိပ္မက္ထဲမွာ မဟုတ္ဘဲ အျပင္မွာ မေတြ့ပါရ ေစနဲ့လို့ က်ြန္ေတာှ ဆုေတာင္း ေနမိခဲ့တယ္။

ထင္းရူးပင္ရဲ့ လက္တံေတြကေန က်ြန္ေတာှ့မ်က္နွာတည့္တည့္ကိုမွ ေရစက္ေလးတစ္စက္က က်လာတယ္။ ဟီရိုရွီးမားျမို့ေပါှ ျကဲခ်လိုက္တဲ့ အနုျမူဗံုးဟာ ဂ်ပန္ကို စစ္ရပ္တန့္ဖို့ အမိန့္ေပးလိုက္သလိုမ်ိုး ဒီေရစက္ေလးက က်ြန္ေတာှ့ သတိတရားကို ျပန္လည္ စုစည္းေပးလိုက္တယ္။ သစ္ရြက္ေတြျကားက ခဏတာ လွုပ္ခတ္သြားတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ဟာ မနက္ခင္းမွာ ျမည္လာတဲ့နွိုးစက္လို က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ အာရံုတစ္ခုကို လက္ခနဲ လွုပ္နွိုးလိုက္တယ္။ ခလုတ္ဓားတစ္ေခ်ာင္းကို ခ်ပ္ခနဲ ဖြင့္လိုက္သလိုမ်ိုး က်ြန္ေတာှ့အေတြးထဲကေန စာသား တစ္ခုက ဖ်တ္ခနဲ ထြက္လာတယ္။ အဲဒီအမည္ေလးနဲ့ ဝတဿထုတစ္ပုဒ္ ငါေရးမယ္လို့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေတြးလိုက္မိခဲ့တယ္။ ေကာင္းကင္မွာ ေနသာခဲ့တဲ့ ေန့ကေပါ့။ က်ြန္ေတာှ ေနျကာခင္းေလးကို အေဝးက ျကည့္ခဲ့တဲ့ ေန့ကေပါ့။ က်ြန္ေတာှ တစ္ေယာက္တည္း ထင္းရူးပင္ေတြ အုပ္မိုးေနတဲ့ေအာက္မွာ လွဲေလ်ာင္းအိပ္စက္ခဲ့တဲ့ေန့ကေပါ့။ က်ြန္ေတာှ အိမ္ထဲမွာ မေနခ်င္ေလာက္ေအာင္ မြန္းျကပ္ခဲ့တဲ့ ေန့ကေပါ့။ က်ြန္ေတာှ့လက္ထဲက ဝတဿထုေလးကို စေရးဖို့ နာမည္ေလးတစ္ခု ရခဲ့တယ္။ အဲဒီကအျပန္မွာပဲ က်ြန္ေတာှဟာ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကိုလည္း ခပ္တိုးတိုး ရြတ္ဆိုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 









လေရာင္နဲ့ေမွာင္ေနတဲ့ေကာင္ 



ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ 
ေနျကာပန္းေတြလက္ေဆာင္ေပးတဲ့ညက 
အျဖူနဲ့အနက္သာပါတဲ့ 
ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဆြဲျဖစ္တယ္ 
မာယာမ်ားတဲ့ စကားေတြရဲ့အေျကာင္း 
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နားလည္ေနခဲ့ျပီလဲလို့ 
လေရာင္ကေမးတယ္ 
မိုးသံေတြျကားမွာ တေယာအိုေလး အသက္ဝင္လာသလို 
သူ့စကားသံေတြကိုေတာ့ လြမ္းျကည့္ခ်င္တယ္ 
မေန့ကျပကဿခဒိန္အိုေတြကိုသာ ဆုတ္ျဖဲခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေလ.......... 
ဘယ္ေတာ့မွမလာေတာ့တဲ့ တယ္လီဖုန္းေလးအနားမွာထိုင္လို့ 
ကိုယ္ဖတ္ျပခ်င္တဲ့ကဗ်ာစာရြက္ေလးေတြကိုကိုင္လို့ 
ငါ့အိပ္ခန္းျပူတင္းတံခါးမ်ားကို ျဖတ္သန္းသြားနိုင္ဖို့ 
အနံ့မဲ့ေနတဲ့ကမဿဘာတစ္ခုေတာ့လိုအပ္တယ္။ 



(၁)(၄)
ထိုေန့က က်ြန္ေတာှ တတ္နိုင္သမ်ွ ကာကြယ္ခဲ့ေသာှလည္း စာရြက္ေလးအခ်ို့မွာ မိုးေရစိုျပီး မင္မ်ားျပန့္သြားခဲ့ရသည္။ ထို့ေျကာင့္ မဂဿဂဇင္းတိုက္ကို မပို့ျဖစ္ဘဲ ျပန္ယူလာခဲ့ကာ ပ်က္သြားေသာ ေနာက္ဆံုး ဇာတ္သိမ္းပိုင္း အခန္းေလးကို က်ြန္ေတာှ ျပန္ေရးဖို့ ျကိုးစားခဲ့သည္။ တကယ္တမ္းဆိုလ်ွင္ ကိုယ္ေရးျပီးသား အေျကာင္းအရာ တစ္ခုကို ျပန္ေရးဖို့ရာ သိပ္ခက္ခဲလွသည္ မဟုတ္ပါ။ သို့ေသာှလည္း အထက္က ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း က်ြန္ေတာှ့ေဖာင္တိန္ေလးသည္ က်ြန္ေတာှ့ကို ပထမေရးထားျပီး ပ်က္သြားေသာ ပထမစာမူနွင့္ မည္သို့မ်ွ မတူေသာ ဇာတ္သိမ္းပိုင္း တစ္ခုကို ဆြဲေခါှယူသြားခဲ့ျပန္သည္။ စာဖတ္သူ တစံုတေယာက္ကမွ ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို သိမည္ မထင္ေသာှလည္း က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္ သိေနေသာ အျဖစ္က စဉ္းစားမိတိုင္း က်ြန္ေတာှ့ကို နာက်င္ေစပါသည္။ ထို့ေျကာင့္ က်ြန္ေတာှ ထီးတစ္လက္ကို ဝယ္ခဲ့ရသည္။ က်ြန္ေတာှ့အတြက္ မျဖစ္မေန မလိုအပ္ေသာှလည္း က်ြန္ေတာှ့ စာရြက္ေလးမ်ားအတြက္ ထီးတစ္လက္ လိုအပ္ေနခဲ့ေျကာင္း ကာလအတန္ျကာ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ျခင္းမ်ားကား ထိုေန့မွာ အဆံုးသတ္သြားခဲ့သည္။ ထိုဝတဿထုေလးနွင့္ ပတ္သတ္ျပီး ေနာက္ထပ္ မွတ္မွတ္ယယ အေျကာင္းအရာ တစ္ခုမွာကား ေတာင္ကုန္းေလးေပါှတြင္ ေနျကာပန္းခင္းေလးကို ျကည့္ေနတုန္း ေရစက္ေလးတစ္ေပါက္က က်ြန္ေတာှ့ကို လွုပ္နွိုးလိုက္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေနျကာပန္းခင္းေလးထံသို့ က်ြန္ေတာှ တစ္ခါမွ ျပန္သြားမျကည့္ျဖစ္ေတာ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သို့ေသာှ က်ြန္ေတာှ့မ်က္လံုးမ်ား မွိတ္လိုက္တိုင္း ထိုေနျကာခင္းေလးကို ျပန္ျကည့္စရာ မလိုေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို အေသးစိတ္ မွတ္မိေနသည္အထိ အမွတ္တရ ရွိခဲ့ျခင္း အေျကာင္းမ်ားကိုေတာ့ က်ြန္ေတာှ ဘယ္သူ့ကိုမွ ေျပာျပျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါ။




မွတ္ခ်က္။ ဒီလထုတ္ အိုင္ဒီယာ မဂဿဂဇင္းမွာ ပါတဲ့ က်ြန္ေတာှ့ ဝတဿထုေလးပါ။ ဒီဝတဿထုေလးကို တကယ္ကို အျကာျကီး ေရးခဲ့ရတယ္။ ဒီအထဲမွာပါတဲ့ စကာလံုးတိုင္းကို အေျကာင္းမဲ့ သံုးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ ဒီဝတဿထုကို ဒီအတိုင္း ဖတ္တဲ့အခါ ဘာမွ ထူးျခားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာလံုး တစ္လံုးခ်င္းစီရဲ့ အားနဲ့ တစ္ခုနဲ့ တစ္ခု ဆက္နြယ္မွုကို အားျပုျပီး ေရးခဲ့ရတာပါ။ ေနျကာပန္းေလးေတြလည္း ေတာင္ေပါှမွာ ဖူးပြင့္ေနဆဲပါ။ က်ြန္ေတာှ ဆက္မေျပာခ်င္တဲ့ အေျကာင္းအရာေတြကိုေတာ့ ဒီဝတဿထုေလးရဲ့ အဆံုးသတ္မွာ ဖတ္ရပါလိမ့္မယ္။  

Tuesday, November 25, 2008

ျမစ္ျကီးနား (၅)

ျမစ္ျကီးနား (၅)



မနက္ မိုးလင္းေတာ့ အိမ္သာနဲ့ ေရခ်ိုးခန္းမွာ လူေတြ ျပည့္ေနတာမို့ တန္းစီေစာင့္ရေသးတယ္။ အိမ္သာက နွစ္ခု၊ ေရခ်ိုးခန္းက သံုးခန္းပဲ ရွိတယ္။ အားလံုး ျပင္ဆင္ျပီးေတာ့ စာရြက္စာတမ္းေတြစစ္၊ ယူရမွာေတြ စစ္ျပီး မနက္စာ သြားစားျကတယ္။ တည္းခိုခန္းနဲ့ သိပ္မေဝးတဲ့ ဆိုင္ေလးမွာပဲ။ ျပီးမွ ငွားထားတဲ့ တုတ္တုတ္ေလးနဲ့ ရြာကို လစ္ျကတယ္။ ဒီတုတ္တုတ္ကို စစီးကတည္းက စိတ္ထဲမယ္ တစ္မ်ိုးပဲ။ သူ့စက္သံက အရမ္းညံတယ္။ မနိုင္ဝန္ ထမ္းေနရသလိုမ်ိုးကို ေအာှေနတာ။ ညက္ေညာမွုကေတာ့ အထူးဆိုဖြယ္ရာမရွိ။ က်ြန္ေတာှတို့နဲ့အတူ အကူအညီေပးမယ့္ ေဒသခံ အမ်ိုးသမီး ဆရာမတစ္ေယာက္လည္း ပါလာေတာ့ လူက က်ပ္သိပ္ေနတာပါပဲ။ 

က်ြန္ေတာှတို့ ပထမဆံုး သြားမယ့္ရြာက က်ာရာပတီးရြာတဲ့။ သူက ျမို့နဲ့ သိပ္မေဝးဘူး ေျပာလို့ရတယ္။ ရြာေရာက္မွ စာရြက္ထုပ္ တစ္ထုပ္ က်န္ေနခဲ့တာ သိရတာမို့ ဆိုင္ကယ္စီးတတ္တဲ့ က်ြန္ေတာှရယ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ရယ္ ရြာလူျကီးဆိုင္ကယ္နဲ့ ျမို့ထဲကို တစ္ေခါက္ ျပန္ေျပးျကရျပန္တယ္။ မိုးကလည္း ဖြဲဖြဲရြာလို့။ ေတာှေတာှခ်မ္းတယ္။ အသြားအျပန္က တစ္နာရီေလာက္ပဲ ျကာပါတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ သြားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သူတို့က ျကိုျပီး စစ္တမ္း ေကာက္ေနျကျပီ။ ရြာကလူေတြကလည္း ေသခ်ာ ျကိုတင္ျပီး ခ်ိန္းထားတာေတာင္ မလာတဲ့သူနဲ့၊ လယ္ထဲသြားတဲ့လူနဲ့ ေတာှေတာှေလး လိုက္စုရတယ္။ တခ်ို့ကို အိမ္အထိ သြားေမးျကရတယ္။ ေမးခြန္းေတြက ေတာှေတာှမ်ားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ေမးရင္ အနည္းဆံုး မိနစ္ ၂ဝကေန နာရီဝက္ေလာက္အထိ ျကာတယ္။ အခက္အခဲက ဘာသာစကားပါ။ တခ်ို့ေတြက ဗမာလို မေျပာတတ္ဘူး။ သူတို့ နားလည္ေအာင္ ျကားက ပါလာတဲ့ ဆရာမက ဘာသာျပန္ေပးရေသးတယ္။ ကိုယ္က ဗမာလိုေမး၊ ကခ်င္ဆရာမက ဘာသာျပန္ျပ၊ ျပီးရင္ သူကကခ်င္လိုေျဖ၊ ဆရာမက ဗမာလို က်ြန္ေတာှတို့ကို ျပန္ျပနဲ့ ဒီလိုလူေတြနဲ့ဆို ၁နာရီေလာက္ကို ျကာပါတယ္။ ေန့လည္စာကို အဲဒီမွာပဲ စားျကတယ္။ စားလို့ မေကာင္းဘူး။ အဲဒီမွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေရအတြက္ ျပီးေတာ့ ညေန ေစာင္းေနျပီ။ ေနာက္တစ္ရြာကို က်ြန္ေတာှတို့ ကူးျကရတယ္။ 

ေနာက္တစ္ရြာက ျမစ္ကမ္းေဘးက ရြာေလး။ အဲဒီကိုေရာက္ေအာင္ ေတာှေတာှေလး သြားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ကားလမ္းမျကီးေဘးမွာဆိုေတာ့ သိပ္မေခါင္ေသးဘူး။ က်ြန္ေတာှတို့ ေရာက္ေတာ့ ရြာလူျကီး အိမ္က ပ်ူပ်ူငွာငွာ ဧည့္ဝတ္ျပုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အင္တာဗ်ူးခံမယ့္ ရြာကလူေတြ တစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။ သူတို့ အျကာျကီး လာေစာင့္ေနတာ က်ြန္ေတာှတို့ ေရာက္မလာလို့တဲ့။ က်ြန္ေတာှတို့ကလည္း အခက္အခဲကို ေျပာျပရတယ္။ ဒါနဲ့ ျပန္သြားတဲ့ သူေတြကို စက္ဘီးနဲ့ လိုက္ေခါှျကရျပန္ပါတယ္။ ဒါနဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ ၁၁ေယာက္စလံုး အင္တိုက္အားတိုက္ ေမးျကျမန္းျကတာ ညေမွာင္တဲ့အထိ မျပီးေသးဘူး။ ဖေယာင္းတိုင္ေတြထြန္းျပီး အင္တာဗ်ူးလုပ္ျကရတယ္။ ရိုမန့္တစ္ ဆန္တယ္ေနာှ။ ဒီလိုနဲ့ ညဂနာရီေက်ာှမွ ျပီးသြားေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ဒီည မလာနိုင္လို့ မနက္က်မွ လာမယ့္သူေတြက ရွိေသးတယ္။ 

ဒါျပီးေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ေတြ ေရခ်ိုးျကတယ္။ တံုကင္ေလးနဲ့။ တစ္ေယာက္ကနွိပ္ တစ္ေယာက္ကခ်ိုး။ လေလးကလည္း တျခမ္းပဲ့။ အားလံုးျပီးျပီဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ကို အလြန္ စားေကာင္းေသာ ထမင္းဝိုင္းနဲ့ တည့္ခင္း ဧည့္ခံပါတယ္။ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ့ စားလိုက္ျကတာ ထမင္းလည္းေျပာင္ ဟင္းလည္းေျပာင္။ ဗိုက္ဝမွ အေအးဓာတ္က ပိုလာသလို ခံစားရတယ္။ အေအးဒဏ္ကို အန္တုဖို့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္က စကားေခါှတယ္။ တစ္ေယာက္က ေဆးေဖာှခ်င္လို့ ကခ်င္အရက္ စစ္စစ္ လိုခ်င္ပါသတဲ့။ က်ြန္ေတာှတို့ေတြက ရြာလူျကီးသမီး ခပ္မိုက္မိုက္ေလးနဲ့ စကားေကာင္းေနျကတယ္။ သူျကီးေျမး ကေလးေတြကေတာ့ ဧည့္သည္ေတြ အမ်ားျကီးလာေတာ့ ေပ်ာှျပီး က်ြန္ေတာှတို့နားကကို မခြာေတာ့ဘူး။ ကခ်င္လိုေတြေျပာျပီး က်ြန္ေတာှတို့ကို လွည့္ပတ္စေနျကတယ္။ ခဏျကာေတာ့ ခင္မင္စရာေကာင္းသူေလးကပဲ ရြာထဲက အရက္ဆိုင္ကို လိုက္ပို့ပါတယ္။ ကခ်င္ မီးေတာက္အရက္ဟာ နာမည္နဲ့လိုက္ေအာင္ မီးေတာက္ျပီး ျပင္းထန္လြန္းလွပါတယ္။ တစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္လိုက္ရံုနဲ့ တစ္ကိုယ္လံုး တေငြ့ေငြ့ပူတက္လာတယ္။ က်ြန္ေတာှက နွစ္ခြက္ေလာက္ကို တေျမ့ေျမ့ ဇိမ္ခံျပီး ေသာက္တယ္။ ေမာင္ေယာကေတာ့ ဒီေလာက္ကေတာ့ကြာဆိုျပီး ေသာက္ထည့္လိုက္တာ ပလန္လက္သြားေတာ့တယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ အိပ္ေတာ့ ေျခတံျမင့္ အိမ္ျကီးရဲ့ အေပါှထပ္မွာ။ ရာသီဥတုက ခ်မ္းခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ့မို့ အင္မတန္ အိပ္လို့ေကာင္းတဲ့ အေနအထားပါ။ ေရခဲလက္ေခ်ာင္းလို ေအးစက္တဲ့ ေလေတြကလည္း ျကမ္းျကားထဲကေန က်ြန္ေတာှတို့ အသားကို ဓားနဲ့ ခြဲသလို တိုးတိုးဝင္လာတယ္။ လူက ပင္ပန္းလို့ အရမ္းအိပ္ခ်င္ေနခဲ့ေပမယ့္ က်ြန္ေတာှဟာ အဲဒီညက ကံဆိုးစြာ တစ္ညလံုး အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ရတယ္။ 

မနက္က်ေတာ့ မိုးေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မလင္းေသးဘူး။ က်ြန္ေတာှရယ္ ကိုဆင္ရယ္ ျမစ္ဘက္ကို လမ္းေလ်ွာက္ ထြက္ျကတယ္။ ဧရာဝတီဟာ ေတာင္ေတြျကားကေန ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး စီးေနတယ္။ ျမစ္ကမ္းတေလ်ာက္ ေစာေစာစီးစီး ေက်ာက္ခဲေတြ လိုက္လွန္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေတြ့ရလို့ ေမးျကည့္ေတာ့ ခ်က္စားဖို့ ဟင္းစာ ရွာေနတာလို့ ေျပာတယ္။ သူတို့ လိုက္ရွာေနတဲ့  အေကာင္ကို ျကည့္ေတာ့ အားပါးပါး ျကက္သီးေတာင္ ထသြားတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ေအာက္ျပည္ဘက္က ကင္းေျခမ်ားလို အေကာင္ အျကီးစားျကီး။ ဒီအေကာင္ေတြက ေက်ာက္တံုးျကားေတြထဲမွာ ေနသတဲ့။ ဒါကို ေက်ာက္တံုးေတြ လွန္ျပီး လိုက္ရွာျကရတာ။ ေက်ာက္တံုးတိုင္းရဲ့ ေအာက္မွာလည္း ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို့ လက္ထဲကို ျကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ေလးငါးဆယ္ေကာင္ေလာက္ မိေနျပီ။ ဒါကို ဘယ္လို စားရသလဲဆိုေတာ့ ေျကာှစားတယ္တဲ့။ အဆီမ်ားတယ္လို့ ေျပာတယ္။ 

က်ြန္ေတာှတို့ အဲဒီရြာကေန ထြက္လာေတာ့ ၁ဝနာရီေလာက္ ျဖစ္ေနျပီ။ ေနာက္သြားရမယ့္ရြာက ေတာှေတာှေဝးတယ္။ ျမစ္ဆံုသြားတဲ့လမ္းဘက္က က်ိန္ခရမ္ ရြာေလး။ ျမစ္ျကီးနားကေနဆို မိုင္သံုးဆယ္ေလာက္ ေဝးမယ္ထင္တယ္။ ေမာင္ေယာသားဟာ ကခ်င္အရက္ကို မထီမဲ့ျမင္ ျပုလိုက္မိတဲ့ ဒဏ္ကို ေကာင္းေကာင္းျကီး ခံစားေနရတယ္။ လမ္းကလည္း ေတာှေတာှဆိုးတယ္။ ဆိုးတာမွ ေက်ာက္တံုးေတြကို ခင္းထားတာမ်ိုးပါ။ ကိုယ္ေတြ ငွားမိတဲ့ တုတ္တုတ္ကလဲ စုတ္လိုက္တာ ခ်ာလို့။ ဒီအစုတ္ကိုေတာင္ ေတာှေတာှ ေဈးေပးျပီး ငွားခဲ့ရတာ။ ပါလာတဲ့ ေငြ မေလာက္လို့ အိတ္စိုက္ျကရေသးတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ရြာေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လူေတြက မရွိျပန္ဘူး။ ဒါေျကာင့္ လူခြဲျပီး အိမ္ေတြအထိ လိုက္ေမးျကရတယ္။ ေမးခြန္းေတြကို သူတို့ ေျဖျကားတာေတြဟာ စိတ္ဝင္စားဖို့ ေကာင္းသလို သနားဖို့လည္း ေကာင္းပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ရတယ္။ ဒီအေျကာင္းေတြကိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သက္သက္ ေရးဦးမယ္။ တစ္လလံုးလံုး အသားမစားရတဲ့သူ၊ အေျကြးေတြနဲ့ နစ္ေနတဲ့သူ၊ ေနာက္တစ္ပတ္စာ စားစရာ ဆန္မရွိေတာ့တဲ့သူ စသည္ျဖင့္ မ်ိုးစံုပါပဲ။ 

က်ြန္ေတာှတို့လာေတာ့ က်န္းမာေရး မေကာင္းလို့ ေရာဂါလာကုခိုင္းတဲ့လူေတြလည္း ေတြ့ခဲ့ရေသးတယ္။ တစ္ေယာက္က အခ်ိန္မလပ္ ဆီးအဆက္မျပတ္ သြားေနတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ေမးေနရင္းနဲ့ေတာင္ သြားေနရွာတယ္။ သိပ္သနားဖို့ေကာင္းတယ္။ သူက သူ့ေဆးစာအုပ္ေလး ယူလာျပတယ္။ ဖတ္ျကည့္လိုက္ေတာ့ ျမစ္ျကီးနား ေဆးရံုမွာ တက္ကုသမွု ခံယူဖူးတာ သိရတယ္။ ဆီးအိမ္ကြဲတာ ဆိုလား ေက်ာက္ကပ္ကြဲတာဆိုလား။ သမီးေလး ေမြးျပီးေတာ့ ျဖစ္တာတဲ့။ ဆရာဝန္က ကာလတစ္ခုအထိ လိင္ဆက္ဆံမွု မျပုပါနဲ့လို့ မွတ္ခ်က္ေပးထားတယ္။ အဲဒီအမျကီးက ကေလးအေဖနဲ့ကြာလိုက္ျပီး ေနာက္ေယာက္်ားအသစ္ ယူလိုက္သတဲ့။ က်ြန္ေတာှက အမ အခုထက္ထိ ေယာက္်ားနဲ့ အိပ္တုန္းပဲလားဆိုေတာ့ အင္းတဲ့။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ ေဆးသြားျပီး မကုနိုင္ေသးရင္ မကုျဖစ္ေသးရင္ အတူမအိပ္ပါနဲ့ဦးလို့ မွာခဲ့တယ္။ သူ့အသက္က ၂ဂနွစ္ဆိုလားပဲ ရွိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ့ရုပ္က အသက္ေျခာက္ဆယ္အရြယ္လို့ ထင္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေကာင္ေလး။ လက္လုပ္လက္စားေပါ့။ လယ္လည္း လုပ္ပံုရတယ္။ သူက လြန္ခဲ့တဲ့ ၂နွစ္ေလာက္က အေလးအပင္မရင္း ခါးနာသြားတာ။ အခုထိ ျပန္မေကာင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ဓာတ္မွန္ရိုက္ထားတာ ယူလာျပတယ္။ ေက်ာရိုးဆစ္တစ္ခုက ဟေနတယ္။ ဘာေဆးေတြ ေသာက္လဲဆိုေတာ့ ဒီဟာတစ္ကဒ္ ကုန္သြားျပီဆိုျပီး ယူလာျပတာက န်ူရိုဘီယမ္အျပာ။ က်ြန္ေတာှက ဒီေရာဂါမ်ိုးက အျကာျကီး ကုရတာမ်ိုး၊ အိပ္တာ၊ ထထာ၊ လွုပ္ရွားတာကအစ ဂရုစိုက္ရတာမ်ိုး၊ အေလးအပင္ မမသင့္ဘူးလို့ ေျပာလိုက္ေတာ့ သူအေဝးတစ္ေနရာကို ေငးေနတယ္။ မေပ်ာက္နိုင္ဘူးလားလို့ ေမးေတာ့ က်ြန္ေတာှက အိပ္တဲ့အခ်ိန္ ျကမ္းေပါှမွာ အိပ္ဖို့နဲ့၊ ေျခေထာက္ကို ခဲဆြဲဖို့ အျကံေပးခဲ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ တတ္နိုင္တာ ဒါပါပဲေလ။ ဒီထက္ပိုျပီးလည္း က်ြန္ေတာှ ဘာသိနိုင္မွာလဲ။ 

ေန့လည္စာ စားမယ္ဆိုေတာ့ အဲဒီရြာေလး သြားတဲ့လမ္းက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ စားျကတယ္။ ဘုရားစူး နွစ္ေသာင္းခြဲလား မသိဘူး က်တယ္။ ဟင္းက ဘာမွလည္း မဟုတ္ဘူး။ သက္သက္ ရိတ္လိုက္တာ။ ဘာတတ္နိုင္မွာလဲ။ ဝက္ျဖစ္မွေတာ့ အေပါှခံရေတာ့မွာေပါ့။ 

အဲဒီကေန က်ြန္ေတာှတို့ ျမစ္ဆံုကို သြားျကပါတယ္။ ေရာက္ခါနီးမွာပဲ က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ စပါယ္ရွယ္ တုတ္တုတ္ဟာ စိုးရိမ္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ ဖုတ္ခနဲ ရပ္သြားပါေတာ့တယ္။ ကလပ္ေျကြသြားတယ္ဆိုလား သရဒ္ျပုန္းသြားတယ္ဆိုလား။ သူျပင္ထားမယ္ သြားလည္ထားနွင့္ျကပါလို့ ကားသမားက အာမခံတယ္။ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကိုက ငါးနာရီ ခြဲေနျပီမို့ က်ြန္ေတာှတို့ အဲဒီမွာ ခဏေလးပဲ ေနနိုင္လိုက္တယ္။ ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ တုတ္တုတ္က မေကာင္းေသးဘူး။ ေသာက္သံုးမက်တဲ့ ကားေမာင္းသမားဟာ ပိုက္ဆံေတာ့ မတန္တဆယူတယ္။ ျပင္တဲ့ ခြေတာင္ ယူမလာဘူး။ ဟိုလူ့ဆီက လိုက္ငွားရ ဒီလူ့ဆီက လိုက္ငွားရနဲ့။ ျဖုတ္လိုက္ တပ္လိုက္ ထုလိုက္ နွက္လိုက္နဲ့ ညက နက္သထက္ နက္လာတယ္။ ေကာင္မေလးေတြလည္း ေတာှေတာှ ေျကာက္ေနျကတယ္။ မရရင္လည္း ေစာေစာေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ဂနာရီေလာက္က်မွ မရေတာ့ဘူးဆိုျပီး လုပ္လာတယ္။ ပိုက္ဆံလည္း ျပန္မေပးနိုင္ဘူးေပါ့။ ရိုက္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္သြားတယ္။ အဲဒီနားက ဆိုင္ေလး တစ္ခုမွာ တုတ္တုတ္တစ္စီး ရွိေသးတာမို့ ငွားျကည့္ေတာ့ ဒုကဿခေရာက္ေနတဲ့ လူေတြမွန္း သိတာမို့ ၄၅၀၀၀ မရရင္ မလိုက္နိုင္ပါဘူးဆိုျပီး ကူညီပါတယ္။ ဒါနဲ့ မ်ိုးစံု ေျပာဆို ေတာင္းပန္ေတာ့မွ ၃၀၀၀၀ နဲ့တည့္ျပီး ျပန္လာရေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ လမ္းမွာ အဲဒီတုတ္တုတ္က ဘီးေပါက္ေသးတယ္။ 

က်ြန္ေတာှတို့ အားလံုးလည္း ဘုရားစာ ရြတ္ေနရတာေပါ့။ ဒီတစ္စီးသာ လမ္းမွာ တစ္ခုခု ထပ္ျဖစ္ရင္ ေမွာင္ျကီးမည္းျကီး က်ြန္ေတာှတို့ အားလံုး ဒုကဿခ ေရာက္ျပီေလ။ ဒါထက္ မနက္က်ရင္ ျမစ္ျကီးနားကေန ေနာက္ထပ္ တစ္ေနရာကို သြားဖို့ လုပ္ျကရဦးမွာဆိုေတာ့ အဲဒါပ်က္လို့ လံုးဝမျဖစ္ဘူးကိုး။ ဒီလိုနဲ့ ရင္တမမ စီးလာလိုက္တာ ကတဿတရာလမ္းမျကီးေပါှ ကားတက္သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ ရင္ထဲက အလံုးျကီး က်သြားပါေတာ့တယ္။ ေလေတြကလည္း တိုက္လိုက္တာမွ ေအးစက္ေနတာပဲ။ မျပီးေသးဘူး။ ပထမပ်က္သြားတဲ့ တုတ္တုတ္ေမာင္းသမားရဲ့ မိန္းမက ေယာက္်ားကို စိတ္ပူျပီး ေနာက္တုတ္တုတ္ တစ္စီးေခါှျပီး လိုက္လာတာမို့ ေမွာင္နဲ့ မည္းမည္း လမ္းခရီးမွာ သြားေတြ့ပါတယ္။ ဒါနဲ့ပဲ အဲဒီ ေနာက္တစ္စီး အေပါှကို ေျပာင္းရျပန္တယ္။ ေတာှေသးတယ္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ေရာက္တာ။ ၁၂နာရီေတာင္ ခြဲေနျပီ။

တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားပါလ်က္နဲ့ အခန္းေတြကို သူမ်ားကို ငွားထားလိုက္တယ္။ က်ြန္ေတာှတို့မွာ ေနာက္ထပ္ေနရာ ရွာရျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းသြားတဲ့ လမ္းေပါှက တည္းခိုခန္းတစ္ခု ေရာက္သြားတယ္။ ဒီေနရာက ကားဂိတ္။ ကားသမားေတြနဲ့ ဘာေတြညာေတြနဲ့ သိပ္ရွုပ္တာ က်ြန္ေတာှသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ေကာင္မေလးေတြကိုေတာ့ အျပင္ကို တစ္ေယာက္တည္း မထြက္ဖို့ သတိေပးထားလိုက္တယ္။ က်ြန္ေတာှလည္း ပင္ပန္းလြန္းလို့ ခဏေနတာနဲ့ အိပ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ကိုက္လိုက္တဲ့ျခင္ေတြဆိုတာ မနက္မိုးလင္းေတြ ေသြးကိုေဖာင္းလို့။ အဲဒီအခန္းက တစ္ေယာက္ကို သံုးေထာင္ ေပးရတယ္။ 



ျမစ္ျကီးနား (၄)

ျမစ္ျကီးနား (၄)
သရဲေျခာက္တဲ့ညမ်ား


ျမစ္ျကီးနားသြား ခရီးစဉ္ေလးမွာ ရထားစီးရတဲ့ ဒုကဿခနဲ့ ဟိုကိုေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ့ ျပန္ေတြ့ရတဲ့ အေပ်ာှေလးေတြကို ေရးခဲ့ျပီးသြားေတာ့ အဲဒီမွာ က်ြန္ေတာှတို့ ရြာေတြမွာ ဆာေဗးဆင္းတဲ့ အေျကာင္းေလးေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းခ်င္ ပါေသးတယ္။ 

က်ြန္ေတာှတို့ ျမစ္ျကီးနားကို ရထားဆိုက္ေတာ့ ည ၁ဝနာရီ ထိုးေတာ့မယ္။ ဒါေတာင္ ေစာဝင္တာလို့ ေျပာတယ္။ အသင္းက လူေတြက ကားနဲ့ လာျကိုတယ္။ အထုတ္ေတြ အပိုးေတြ ကားေပါှတင္ လူေတြ တိုးေဝွ့တက္ျပီး ဝူးကနဲ ကားကိုထြက္ ဟိုတယ္ေတြ ေက်ာှေက်ာှလာလိုက္တာ ေနာက္ဆံုး က်ြန္ေတာှ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ျမို့သစ္ထဲက တည္းခိုခန္း ခပ္နြမ္းနြမ္းေလး တစ္ခုမွာ ခရီးဆံုးပါတယ္။ အဲဒီက လူျကီးက က်ြန္ေတာှ့ကို ေျပာတယ္။ ေဈးအသက္သာဆံုးကို ရွာေပးထားတာပါတဲ့။ သက္သာေအာင္လို့တဲ့။ ျဖစ္ရမယ္။ 

ဒီလိုနဲ့ အားလံုး ဘာမွ မလုပ္နိုင္ေသးဘူး။ ပစဿစည္းေတြ ပစ္ခ်ျပီး ထမင္းဆိုင္ကို ေျပးျကရတယ္။ ေအးလည္း နဲနဲေအးေနျပီဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့က ပူေဆးေလး တစ္ခြက္ေလာက္ တင္လိုက္ျကေသးတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ျပန္လာျပီး ညျကီးသန္းေခါင္ ေရမိုးခ်ိုးျက၊ ဖီးလိမ္းျကနဲ့ အားလံုး ေပ်ာှေပ်ာှပါးပါးေပါ့။ မနက္ေစာေစာ ထြက္ျကမယ္ဆိုေတာ့ စကားမေျပာျကေတာ့ဘဲ ကိုယ့္အခန္း ကိုယ္ဝင္ျပီး အနားယူ မယ္လို့ ျပင္လိုက္ခ်ိန္မွာပဲ အဖြဲ့ထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္စီက ေအာှသံ ျကားလိုက္တယ္။ ဒါနဲ့ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုျပီး အားလံုး ထြက္လာျကတာေပါ့။ သူေျပာတာကေတာ့ သရဲေျခာက္တာတဲ့။ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ့ သရဲမတဲ့။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ တစ္ဖက္ခန္းက ကိုဆင္ကလည္း သူ့ေဘးနားကေန တစ္ေယာက္ ျဖတ္သြားသလိုမ်ိုး ခံစားလိုက္ရတယ္တဲ့။ အားလံုးလည္း ျကက္သီး တျဖန္းျဖန္း ထကုန္ျကတာေပါ့။ အဲဒီအထဲ ေယာသားျကီးက ထပ္ေျခာက္ေသးတယ္။ ဒီတည္းခိုခန္းက ျမစ္ျကီးနားမွာ အေဟာင္းဆံုးေပါ့၊ အရင္က ဘာရွိတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိဘူးေပါ့။ သတိထားေနျကေပါ့။ တကယ္တမ္း ေျပာရရင္ ဒီေကာင္ေလာက္ သရဲေျကာက္တတ္တာ ဒီေကာင္ပဲ ရွိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူေျကာက္ပံုေျကာက္နည္းကို ေတြ့ရပါမယ္။ ဒါနဲ့ ေကာင္မေလးေတြ ေျကာက္လန့္ျပီး ဘယ္လိုမွ မအိပ္ရဲ ျကေတာ့ဘူး။ အခန္းတစ္ခန္း အလြတ္ထားျပီး အားလံုး စုျပံု အိပ္ျကေတာ့တယ္။ 

က်ြန္ေတာှထင္တာကေတာ့ ျမန္မာလို ဘီလူးစီးတာ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ရထားေပါှမွာလည္း က်ြန္ေတာှတို့ ဒီအေျကာင္းေတြ တေလ်ာက္လံုး ေျပာလာျကတာေလ။ စကားမစပ္ ရထားေပါှမွာ ျကံုရတာေလးတစ္ခု ရွိေသးတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ထိုင္ေနတဲ့ ခံုေတြရဲ့ ျကားထဲမွာ မိန္းမျကီးေတြ လာထိုင္ေနတာ ရွိတယ္။ ေယာသားျကီးနဲ့ တစ္လမ္းလံုး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ့လာျကတာ။ သူဆင္းမယ့္ ဘူတာက ၃ဘူတာေလာက္ လိုေသးတယ္။ ရထားေပါှမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ြန္ေတာှ့ကို ေဗဒင္တြက္ခိုင္းေနတုန္း ရုတ္တရက္သူက စုန္းေတြ တေစဿဆေတြ ဥစဿစာေစာင့္ေတြအေျကာင္း စကားစလာတယ္။ သူတို့ ရြာမွာ ဥစဿစာေစာင့္မ ရွိတယ္တဲ့။ ေပါှလာတာ မျကာေသးဘူး ဘာညာေပါ့။ က်ြန္ေတာှကလည္း ဒါမ်ိုးဆို သိပ္အသည္းယားတာမို့ ေလ်ွာက္ေနာက္ေနမိတယ္။ ဘုရားစူး ဒီမိန္းမျကီးက မလြယ္ဘူးဗ်ား။ မင္းက မယံုတာလား စမ္းခ်င္တာလား မင္းတို့ ျမို့ကလူေတြက ဒါေတြကို မယံုတာ ဘာညာ လုပ္လာေရာ။ ျပီးေတာ့ ေပါက္တတ္ကရေတြ ေျပာေနေသးတယ္။ ေယာသားေတာင္ သူနဲ့ေတြ့ေတာ့ စကားမဆက္နိုင္ဘူး။ ဒင္းကို ေက်ာက္ေသြးဆိုတာ အရက္နဲ့ေသာက္ရင္ အားအရမ္းရွိတာ။ မိန္းမေတြမ်ား ေသာက္လိုက္ရင္ ဘာျဖစ္တာ ညာျဖစ္တာနဲ့ ေျပာေနတာ ဟိုေကာင္ ေခါင္းေတာင္ မေထာင္နိုင္ဘူး။ 

ဒါနဲ့ က်ြန္ေတာှလည္း စခ်င္လာတယ္။ အမကို က်ြန္ေတာှ တစ္ခုလုပ္ျပမယ္ စမ္းျကည့္မလားဆိုေတာ့ သူက သူ့ကို လုပ္လို့ မရပါဘူးတဲ့။ အဲဒါနဲ့ က်ြန္ေတာှက သူ့လက္ကိုယူျပီး မ်က္စိမွိတ္ခိုင္း အသက္ေအာင့္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ့ကို က်ြန္ေတာှ အခါေပါင္းမ်ားစြာ စမ္းဖူးတဲ့ စမ ရိုက္ေပးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ့လက္နွစ္ဖက္ကို တိုင္းျကည့္ခိုင္းလိုက္ေတာ့ မညီေတာ့ဘူး။ ဟဲဟဲ။ သူက ငါ့ကို နင္တို့ လုပ္လို့ မရဘူး လုပ္လို့ မရဘူးဆိုျပီး မ်က္လံုးျကီး ျပူးျပီး ျကည့္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ေျကာက္ေနတယ္။ ျပီးေတာ့ ေယာသားျကီးဆီမွာ ရွိေနတဲ့ အရက္ပုလင္းကို ေတာင္းျပီး တစ္ဖံုးစာေလာက္ ေသာက္မယ္လို့ ေျပာတယ္။ ေယာသာျကီးက ေပးလိုက္ေတာ့ နဲနဲေမာ့ျပီး က်န္တာကို ပုလင္းထဲ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ သူ့ကို မျပုစားနိုင္ေအာင္ လုပ္တဲ့ သေဘာေပါ့။ ျပီးေတာ့ သူက က်ြန္ေတာှ့ကို နင္က ဘယ္နယ္ကလဲတဲ့။ က်ြန္ေတာှက ရွမ္းျပည္ကလို့ ေျပာလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ အထုတ္ေတြယူျပီး ေရွ့က ဘူတာမွာ ဆင္းသြားလိုက္တာ တန္းေနတာပဲ။ က်ြန္ေတာှတို့မွာ ရယ္ရအခက္ ငိုရအခက္။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ သူစိတ္စြဲသြားမွာစိုးလို့ သူမဆင္းခင္ အလကား စတာေနာှ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို့ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီေလာက္ ေျကာက္လိမ့္မယ္လို့ မထင္လို့ရယ္၊ သူကိုယ္တိုင္က ျကီးျကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာေနတာရယ္ေျကာင့္ စရင္း စမ္းျပလိုက္တာ။ ဒါေပမယ့္ သူေျကာက္သြားတာျမင္ေတာ့ က်ြန္ေတာှ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ဥပဒါန္ေျကာင့္ ဥပါဒ္ျဖစ္ေနဦးမယ္ဆိုျပီး စိတ္ထဲမယ္ ေတာှေတာှ မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ နားျငီးေတာ့ အေတာှသက္သာသြားတာ။ ထားေတာ့။

စကားဆက္ရရင္ ခုနက က်ြန္ေတာှတို့ အဖြဲ့ထဲက ေကာင္မေလး သူရဲျမင္တယ္ဆိုတာ အဲဒါေတြ စိတ္ဆြဲလို့ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ လူေတြက အရမ္းပင္ပန္းလာျကတာေလ။ က်ြန္ေတာှတို့လည္း တတ္နိုင္သမ်ွ သူမေျကာက္ေအာင္ ေျဖသိမ့္ရင္း အိပ္လိုက္ျကေတာ့တယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ေတြ့ဆံုဖို့ရွိေနတာေျကာင့္ ရြာဆင္းတာကို လိုက္မသြားခဲ့ပါဘူး။ က်ြန္ေတာှရယ္ ေယာသားရယ္ က်ြန္ေတာှ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ေတြ့ျပီး စားျကေသာက္ျကေပါ့။ ညေရာက္ေတာ့ ခ်ိန္းထားတာေတြလြဲျပီး နွစ္ေယာက္သား ညေဈးတန္းမွာ ျကက္ဥကေဇာှရယ္ အမဲလံုးစြပ္ျပုတ္ရယ္ ေသာက္ျကတယ္။ အခန္းျပန္ေတာ့ ၁ဝနာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္။ ေမာင္ေယာက ရဲေဆးတင္ဖို့ဆိုျပီး ပုလင္းျပားေလး ဆြဲလာတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း ေသာက္ေနတယ္။ ဒီေကာင္ ေျကာက္တတ္တာ က်ြန္ေတာှသိတယ္။ 

၁၁နာရီလည္းက်ေရာ တည္းခိုခန္းက မီးေတြကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ပါေရာ။ ဒီအေဆာင္က တစ္မ်ိုးေတာ့ တစ္မ်ိုးျကီးေနာှလို့ က်ြန္ေတာှ့ကို လာေျပာေနတယ္။ ခဏျကာေတာ့ က်ြန္ေတာှ အိပ္ေပ်ာှသြားတယ္။ နွစ္နွစ္ခ်ိုက္ခ်ိုက္ အိပ္ေပ်ာှေနတုန္းမွာပဲ ဒုန္းဆိုတဲ့ အသံျကားရျပီး က်ြန္ေတာှ လန့္နိုးလာတယ္။ ေမာင္ေယာက က်ြန္ေတာှ့ကို ေဟ့ေကာင္ ေဟ့ေကာင္ သရဲေျခာက္ျပီ ထထဆိုျပီး လာေအာှပါေလေရာ။ ဒါနဲ့ ဓာတ္မီးနဲ့ ထိုးျကည့္ေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ ကုတင္နွစ္လံုးျကားက ဒီေကာင့္ အရက္ပုလင္းက ေထာင္ထားရာက လဲေနတယ္။ ဟာဟာ ဆိုျပီး ဒီေကာင္ ေတာှေတာှ လန့္သြားတာ။ ပုလင္းလဲစရာ ဘာအေျကာင္းမွ မရွိဘူးေပါ့။ တကယ္တမ္းက က်ြန္ေတာှ့ေခါင္းရင္းမွာ ထားထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္စီး ဦးထုပ္က ျပုတ္က်ျပီး ပုလင္းကို သြားထိလို့ လဲသြားတာပါ။ ဒါကို ေျပာတာလည္း မရဘူး။ ဟိုအဖြဲ့မရွိလို့ ငါတို့ဆီလာတာ ျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ေလ်ွာက္ေျပာေနတယ္။ ျပီးေတာ့ အေပါ့သြားမလို့တဲ့ က်ြန္ေတာှ့ကို အတင္းေခါှပါေလေရာ။ ဒါနဲ့ပဲ က်ြန္ေတာှလည္း အိပ္ပ်က္ခံျပီး လိုက္ေစာင့္ေပးရေသးတယ္။ က်ြန္ေတာှသိတယ္ ကမဿဘာေပါှမွာ ဒီေကာင္ အေျကာက္ဆံုး အေကာင္နွစ္ေကာင္က သရဲနဲ့ ေခြးဆိုတာ။

ေနာက္တစ္ေန့က်ေတာ့ သူတို့ ညနက္နက္က်မွ ျပန္ေရာက္လာျကတယ္။ ရြာကေန ျပန္စရာ ဘာကားမွ မရွိတာမို့ သစ္ေခ်ာင္းျကီးေတြကို တင္လာတဲ့ ေထာှလာဂ်ီ တစ္စီးကို ေတာင္းပန္ျပီး လိုက္ခဲ့ရတယ္လို့ သိရတယ္။ မိုင္ ၂ဝေလာက္ ခရီးကို ေတာှေတာှ ဒုကဿခခံျပီး စီးလာျကရေပမယ့္ သူတို့ စိတ္မပ်က္ျကပါဘူး။ ေတာှေတာှေတာ့ ပင္ပန္းျကပံုရတယ္။ အစီအစဉ္က မနက္ျဖန္ ရြာထပ္ဆင္းမယ္။ ျပီးရင္ ရြာမွာ အိပ္မယ္တဲ့။ တုတ္တုတ္တစ္စင္း ငွားထားတယ္။ နို့မဟုတ္ရင္ အဲဒီေနရာကို သြားစရာ ကားမရွိဘူးေလ။ က်ြန္ေတာှတို့လည္း မနက္ျဖန္ လိုက္ခဲ့ျပီး ရြာမွာအိပ္ေပါ့။ ေမာင္ေယာကလည္း ညက က်ြန္ေတာှတို့ သရဲအေျခာက္ခံရပါတယ္ဆိုျပီး ျမိန္ေရလ်ွက္ေရ ေျပာေနျပန္တယ္။ ေကာင္မေလးေတြကလည္း ေတာှေတာှ ေျကာက္ေနျကတယ္။ ဒီတည္းခိုခန္းကို ျပန္ေရာက္ရင္ပဲ ျကက္သီးေတြ ထထလာတယ္လို့ ဆိုျကတယ္။ ဒီအထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သရဲေျပးေအာင္တဲ့ ဘုရားစာ ရြတ္လိုက္တာ အက်ယ္ျကီးပဲ။ အမွတ္တရ အေဆာင္ညမ်ားေပါ့။ 



Monday, November 24, 2008

Piracy Map 2008

Free Image Hosting at www.ImageShack.us


2008 ခုနွစ္အတြင္းမွာ မလကဿကာ ေရလက္ျကားကို ေက်ာှတက္ျပီး နာမည္ျကီးလာတဲ့ ဆိုမာလီ ပင္လယ္ဓားျပေတြနဲ့ အျခား လုယက္တိုက္ခိုက္မွု ျဖစ္ပြားရာ ေနရာေတြ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ထားတဲ့ ေျမပံုပါ။ ဒီဆိုက္မွာ ၂၀၀၆ အေျခအေနနဲ့ ၂၀၀၇ အေျခအေနျပ ေျမပံုေတြကိုလည္း ေတြ့နိုင္ပါေသးတယ္။ မလကဿကာ ေရလက္ျကားလို နိုင္ငံ သံုးေလးခု အလယ္မွာ ရွိတာကို မထိန္းခ်ုပ္ နိုင္ေသးရင္ စူးအက္ကို ျဖတ္မယ့္ သေဘဿငာေတြကို ပင္လယ္ျပင္ က်ယ္ျကီးထဲ ဘယ္လို ကာကြယ္ေပးနိုင္မလဲ ဆိုတာလဲ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။  


Mandalay Shwe Kyaung Photos







Wallpaper Dimension: 1280x850


မနဿတေလး ေရြွေက်ာင္းေတာှျကီးရဲ့ ပံုေတြပါ။ အေျခအေနအရ Wallpaper Size ကို ငါးပံုပဲ တင္ေပးနိုင္တာ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျခားအနုပညာ လက္ရာေတြကို ျကည့္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ ဒီေနရာမွာ ျကည့္နိုင္ပါတယ္။ ပံုေတြကမ်ားလို့ ဆိုဒ္ကို အမ်ားျကီးခ်ံု့ပစ္ရတယ္။ ဒါေတာင္ အေပါှေရာက္ေအာင္ မနည္းတင္ယူရတာပါ။ ညေနကစျပီး တင္လိုက္တာ ည၁၁နာရီေလာက္က်မွ ေအာင္ျမင္ေတာ့တယ္။ ေရြွေက်ာင္းျကီးဟာ ေတာှေတာှ ပ်က္စီးေနပါျပီ။ အေသးစိတ္ အနုပညာလက္ရာေတြဟာ ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ ဖံုဒဏ္ေတြေျကာင့္ ပ်က္ကုန္ခဲ့ျပီ။ ပတ္ပတ္လည္က အရုပ္ေလးေတြလည္း အစစ္ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားက ျပန္ထုထားတာေတြ။ က်ြန္ေတာှ ဓာတ္ပံု ရိုက္ေနရင္းနဲ့ နွေျမာေနခဲ့ရတာေတြပါ။ ဒါေျကာင့္ က်န္ခဲ့တာေလးေတြကို မွတ္တမ္းသေဘာမ်ိုးရေအာင္ မနဿတေလးေရာက္တိုင္း တကူးတက အခ်ိန္ေပး သြားရိုက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အျခား ထူးျခားတဲ့ ပံုေလးေတြ၊ အနုပညာလက္ရာေတြကို တင္ေပးသြားဦးမယ္။ 

View All Photos and Download at Picasa


Diary 24.11.2008


မိုးရာသီ ကုန္တယ္ဆိုရင္ပဲ က်ြန္ေတာှ စိုးရိမ္ေနတဲ့ မီးပ်က္ရာသီဟာ တဖန္ျပန္ေရာက္လာပါျပီ။ စစခ်င္း တုန္းကေတာ့ ေအာှ ျကိုးေတြမ်ား လဲေနတာလား၊ တိုင္ေတြပဲ ျပင္ေနတာလားဆိုျပီး မဝံ့မရဲ ထင္မွတ္ခဲ့တာေလးဟာ အခုေတာ့ ေန့စဉ္ရက္ဆက္ သက္ေသျပမွုနဲ့အတူ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို ခိုင္လံုေစခဲ့ပါျပီေလ။ ညဘက္မွာ ေအးေအးလူလူ အလုပ္လုပ္တတ္တဲ့ က်ြန္ေတာှ့အတြက္ေတာ့ ရင့္သီးတဲ့ ကာလမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညဆို တစ္ညလံုးနီးပါး မီးပ်က္တယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဒီျမို့နယ္ ဒီေလာက္မီးပ်က္မွန္း မသိခဲ့ဘူး။ အခုေတာ့ သူမ်ား ျမို့နယ္ေတြ တစ္ပတ္ တစ္ရက္ မပ်က္ေသးခင္မွာ က်ြန္ေတာှတို့ဆီက ေန့စဉ္ပ်က္ေနခဲ့ျပီ။ ဖေယာင္တိုင္မီးနဲ့ က်ျပန္ေတာ့လည္း ပိုးေကာင္ေတြကလာ စာေတာင္ မဖတ္နိုင္ဘူး။ စိတ္ေတြေလတယ္ဗ်ာ။ အလုပ္ဘယ္လို လုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိေတာ့ဘူး။ လပ္ေတာ့က ဘက္ထရီ အားမကုန္မခ်င္းေတာ့ လုပ္လိုက္ဦးမယ္။ ျပီးရင္ေတာ့ အိပ္ရေတာ့မွာေပါ့ဗ်ာ။ :(

Saturday, November 22, 2008

Global Trends 2025



US National Intelligence Council ရဲ့ ၂၀၂၅အတြက္ ခန့္မွန္းသံုးသပ္ခ်က္ စာတမ္း ထြက္လာတာ ေတြ့ရပါတယ္။ ဒီ စာတမ္းေတြကို ၅နွစ္တစ္ခါ ျပုစုလာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ၄ျကိမ္အထိ ရွိခဲ့ျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာင္လာမယ့္ ၁၆နွစ္အတြက္ ဆိုလို့ အေဝးျကီး ရွိေသးတယ္လို့ ထင္ရေပမယ့္ တိုင္းျပည္ေတြ အေနနဲ့ ျကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ခဏေလးအတြင္း ျဖစ္လာမယ့္ အေရးျကီး ကိစဿစေတြ ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ အဲဒီကာလမွာ အေမရိကန္ဟာ ကမဿဘာ့အင္အားျကီး နိုင္ငံအျဖစ္ ဆက္လက္ တည္ရွိဦးမယ္လို့ ခန့္မွန္းထားျပီး အေနာက္အုပ္စုရဲ့ အင္အားေတြဟာ အာရွရဲ့ တရုတ္နဲ့ အိနဿဒိယတို့ဆီကိ ေရြ့သြားလိမ့္မယ္လို့ ေဟာကိန္း ထုတ္ထားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္နဲ့ ပတ္သတ္တာ ဘာမ်ား ပါမလဲလို့ က်ြန္ေတာှ ရွာျကည့္ေတာ့ တစ္ခုပဲ ေတြ့ပါတယ္။ အိနဿဒိယဟာ သူလိုအပ္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြအတြက္ ျမန္မာျပည္ကေန ပိုက္လိုင္းေတြ သြယ္တန္းျပီး ရယူလိမ့္မယ္ဆိုတာပါပဲ။ စိတ္ဝင္စားစရာ စစ္တမ္းနဲ့ေဟာကိန္းတစ္ေစာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာက္ပါ ေနရာေတြကေန တိုက္ရိုက္ ရယူနိုင္ပါတယ္။


Source: NIC
Download: Global Trends 2025: A Transformed World


5 Stages of a Blogger Life

အဆင့္(၁) ဘေလာဂ္စလုပ္ခ်ိန္


အဆင့္ (၂) နဲနဲျကာလာေတာ့ အရွိန္ေလးရလာေရာ


အဆင့္(၃) အေပါင္းအသင္းေတြ မ်ားလာေတာ့ ေပ်ာှတာေပါ့


အဆင့္(၄) ေက်ာှရခြရ ျပသဿသနာေပါင္းစံု ေျဖရွင္းရ


အဆင့္(၅) လစ္ျပီ




လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေက်ာှေလာက္ ကတည္းက OJB မွာေတြ့ျပီး သေဘာက်ခဲ့တဲ့ ပံုေလးေတြပါ။ ဒီပံုေလးေတြကို ဆြဲသူက Alex Hughes ပါတဲ့။ က်ြန္ေတာှတို့ ဘေလာဂါေတြ တကယ္ပဲ Blog Addict ျဖစ္ျပီး ဒါမ်ိုး ျဖစ္ေနျကျပီလား မသိဘူးေနာှ့။

Friday, November 21, 2008

တစ္ေကာင္ျကြက္

တစ္ေကာင္ျကြက္



တစ္ေကာင္တည္းပဲ
ဒါေပမယ့္ 
ျကြက္
ကိုက္တတ္တယ္ 
ဖ်က္တတ္တယ္
သြားေတြက ေသးေပမယ့္ ထက္ျမက္တယ္
မ်က္လံုးေတြက ရန္သူကို ျကည့္တဲ့အခါ သြက္လက္တယ္
ဟိုက္ဘရစ္ျကြက္
ရိုက္စစ္စရာမလိုဘူး
ဘာလာလာ သူပါတယ္
ဘာလုပ္လုပ္ သူဝင္ရွုပ္တယ္
ျကြက္အခ်င္းခ်င္း ေမးေငါ့ျက
ျကြက္အခ်င္းခ်င္း ေစာင္းေျမာင္းျက
ျကြက္အခ်င္းခ်င္း စကားတင္း ဆိုျက
အဲဒီလို ျကြက္ေတြကေတာင္ သူ့ကို ေရွာင္တယ္
ငါလာျပီ
ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးေတြ တန္းစီ….
အျကြင္းမဲ့ ေမတဿတာေတာှ သီခ်င္းနဲ့
ေနာဧရဲ့ ေလွျကီး တည္ေဆာက္မည္
အဲဒီ တစ္ေကာင္တည္းပဲ
ဒါေပမယ့္
ျကြက္စုတ္။



လင္းဆက္
21.11.2008 
2:10 am


PS. မ်က္လံုးထဲမွာ တစိမ့္စိမ့္ ျမင္ေယာင္ျပီး တစ္ေျကာင္းခ်င္း လက္တန္း ေရးျဖစ္လိုက္တဲ့ကဗ်ာ။


Diary 21.11.2008


အေမ က်ြန္ေတာှ ျပသဿသနာေတြ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ေျကာက္တယ္အေမ။ ဆူသံညံသံေတြ၊ စကားသံေတြ၊ အမ်က္ေဒါသေတြ၊ ရန္ျဖစ္တာေတြ၊ ေအာှဟစ္ဆူပူတာေတြကို က်ြန္ေတာှ ေျကာက္တယ္။ က်ြန္ေတာှ ေအးခ်မ္း ျငိမ္သက္တဲ့ ဘဝေလး တစ္ခုကိုပဲ လိုခ်င္မိတယ္။ ျပသဿသနာဆိုတာ၊ စိတ္ညစ္စရာဆိုတာ ကိုယ္မဖန္တီးေပမယ့္ ကိုယ့္ဆီကို ေရာက္ေရာက္ လာတတ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း က်ြန္ေတာှ ခံစားခဲ့ဖူးျပီ။ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားက က်ြန္ေတာှ့ကို အျပင္မွာ ျမင္ျကတဲ့အခါ ေပ်ာှရြွင္ေနတာပဲလို့ ေျပာျကတယ္။ က်ြန္ေတာှ ေပ်ာှရြွင္စြာ ေနထိုင္နိုင္ဖို့ ျကိုးစားတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ အားနည္းခ်က္ကို က်ြန္ေတာှသိလာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဒီအားနည္းခ်က္ကို ျပင္နိုင္ဖို့ က်ြန္ေတာှ ျကိုးစားခဲ့တယ္။ ျပသဿသနာေတြနဲ့ စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ့ ေဝးရာကို သိပ္ထြက္ေျပးခ်င္တာပဲ။ ေရွာင္ေျပးတဲ့ လူဟာ အရွံုးဆိုရင္လည္း ဒီနာမည္ကိုခံရင္း က်ြန္ေတာှ စိတ္ခ်မ္းသာမိမယ္လို့ ထင္မိတယ္။ အခုဆို ဒီေနာက္ပိုင္း က်ြန္ေတာှ့ အားနည္းခ်က္ကို က်ြန္ေတာှ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပင္လာနိုင္ခဲ့တယ္။ လူဟာ ျကီးတာ ငယ္တာနဲ့ မဆိုင္ဘူး။ ရပ္တည္ေနထိုင္မွု ပံုစံဟာ သိပ္အေရးျကီးပါလား ဆိုတာကို နားလည္လာတယ္။ က်ြန္ေတာှ အမုန္းဆံုးကေတာ့ ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုေျကာင့္ လူအမ်ားျကီး တသီတတန္း ဒုကဿခေရာက္ေစတဲ့ လူမ်ိုးကိုပဲ။ ၉ဂတုန္းက စိတ္မ်ိုးေလာက္နဲ့ ဆိုရင္ေတာ့ ဓားနဲ့ ထိုးမိမွာပဲ။ အခုေတာ့ က်ြန္ေတာှေျပာင္းသြားတယ္။ အဲဒီလို လူမ်ိုးကို ျမင္ခ်င္စိတ္ကို မရွိေတာ့တာ။ ျမင္ခဲ့ရင္လည္း က်ြန္ေတာှ ေရွာင္ထြက္ သြားခ်င္ေတာ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီလိုမ်ိုး မျဖစ္ေအာင္ က်ိုးစားမယ္။ ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ခြင့္မလြွတ္ဘူးဆိုတာ သနဿနိဋဿဌာန္ ျပုလိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာ ေရးခ်င္ေနတာေတြေတာ့ အမ်ားျကီးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခ်ုပ္တီးျခင္း ဆိုတာကလည္း တခါတေလ စိတ္ညစ္ညစ္၊ ရင္နာနာနဲ့ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါပဲ။ ဘာစိတ္ညစ္စရာ၊ ဘာျပသဿသနာ၊ အခ်စ္၊ အမုန္း ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာနနဲ့ အာဃာတ ဘာအစြန္းေရာက္ ျဖစ္ရပ္ေတြမွ မရွိတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုကို က်ြန္ေတာှ အရမ္းေတာင့္တေနမိတယ္။ ကိုယ္နဲ့ ပတ္သတ္တဲ့ သူကို၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တတ္နိုင္သမ်ွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားမယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ 


Correction သံဒိဋဿဌာန္ to သနဿနိဋဿဌာန္

Thursday, November 20, 2008

ထြက္ေတာှမူနန္းကခြါတဲ့ ျဆာေယာ


ဒီေန့ က်ြန္ေတာှတို့ရဲ့ ဇာတ္လိုက္ေက်ာှျကီး ေမာင္ေယာသားဟာ နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ သေဘဿငာတာဝန္ေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ ထမ္းေဆာင္ဖို့ ထြက္ခြါသြားျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ညကေတာ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ပိုက္ဆံေလးကို ဂရန္းပလင္းျပားေလးဝယ္ျပီး စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေသာက္ေနရွာေလရဲ့။ မနက္ ဂနာရီ ေလဆိပ္ကေခါှတယ္၊ သူက ၆နာရီခြဲအထိ မထေသးဘူး။ ဒင္းလည္း မျဖစ္လို့သာ သြားရတယ္။ သြားခ်င္ဟန္ မတူဘူး။ သြားမယ့္ သြားေတာ့လည္း ပိုက္ဆံက လက္ထဲမွာ တစ္ျပားေတာင္ မပါသြားဘူး။ က်ြန္ေတာှလည္း မေပးနိုင္ဘူး။ မေန့ညက ေဆးလိပ္ဝယ္တာ အကုန္ပဲ။ အသံုးလိုမယ္ထင္တဲ့ အဘိဓာန္စာအုပ္ေလး နွစ္အုပ္ပဲ ေပးလိုက္နိုင္တယ္။ အခုဆို က်ြန္ေတာှတို့ Handy Myanmar Youths ငါးေယာက္ထဲမွာ သေဘဿငာသီး နွစ္လံုးကေတာ့ အပင္ေပါှ ျပန္ေရာက္သြားရွာျပီ။ ေမာင္စပ္က ဗီယက္နမ္ ေရာက္ေနေလရဲ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေမာင္ေယာကိုပဲ ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္မလာပါေစနဲ့လို့ ဆုေတာင္းရမွာပဲ။ က်န္ခဲ့တဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ သံုးေယာက္ကသာ ဖိုးသူေတာှနဲ့ ေတာင္ေဝွးေတြ။ Von Voyage Man!


သရုပ္ပ်က္ ဝတ္စားဆင္ယင္မွု












အထက္က ပံုေတြက ပုဂံ ေရြွစည္းခံုဘုရား ေစာင္းတန္း တစ္ခုထဲက ရုပ္ျကြေတြပါ။ လက္ရာအလြန္ ေကာင္းပါတယ္။ ရုပ္ထုေတြဟာ အသက္ဝင္ေနတယ္။ ရယ္ရြွင္ဖြယ္ ပံုရိပ္ေလးေတြလည္း ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ ျကည့္ရင္ေတာ့ မ်က္စိရွက္စရာလိုလို ဘာလိုလို။ ဒါေပမယ့္ ဇာတ္ေတာှလာ အေျကာင္းအရာေလးေတြကို တကယ့္ သရုပ္ပါပါ ထုထားတာပါ။ ဥပမာ- ေတမိမင္းသားကို စကားမေျပာေျပာေအာင္ နန္းတြင္းသူေလးေတြနဲ့ ျဖားေယာင္းတဲ့ အခန္း။ အဝတ္အစား ဝတ္ေပးလိုက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ ေလးနက္ေတာ့မလဲဗ်ာ။ ငွက္ခ်ီလာျပီး သစ္ပင္ေပါှ တင္ေနတဲ့ မိဖုရားျကီးရွိရာကို လွမ္းတက္ေနတဲ့ ရေသ့ျကီး။ သရုပ္ေပါှလိုက္တာမွ လြန္ေရာ။ ပီျပင္ခ်က္က အံ့မခန္း။

ရိုးရာ ယဉ္ေက်းမွုတို့ သရုပ္ပ်က္ ဝတ္စားဆင္ယင္မွုတို့ ျကားတိုင္းျကားတိုင္း က်ြန္ေတာှ သတိရမိတဲ့ ပံုေလးေတြပါ။ ေရွးတုန္းက လူေတြ တယ္ေခတ္ဆန္သကိုး။ ပ်ူ၊ ပုဂံ၊ ပင္းယ၊ အင္းဝ၊ ကုန္းေဘာင္ အမ်ိုးသမီးေတြ အကဿင်ီရင္ဘတ္ ဟင္းလင္းနဲ့ ထမိန္ကလည္း ခြဲထားတာမဟုတ္ဘူး ေအာှရဂ်င္နယ္ အကြဲဗ်ား။ နန္းတြင္း ဆံထံုး ပုရပိုဒ္မွာလည္း အဝတ္မဝတ္ဘဲ ေနတဲ့သူေတြက ရွိေသးတယ္။ မဟုတ္ဘဲနဲ့ေတာ့ ဆြဲရဲ ထုရဲမယ္ မထင္ဘူး။ ထားပါေတာ့။ ဒီေခတ္မွာ ဒီလိုလာဝတ္လို့ကေတာ့ ဟင္း... ဆင္ဆာနဲ့ တန္းတိုးသြားမယ္။ သရုပ္အလြန္ပ်က္ပဲ။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ ရွက္တတ္သူဆိုေတာ့ ဒီပံုေတြ ရဲရဲ မျကည့္ရဲပါဘူး။ ရိုးရာယဉ္ေက်းမွုကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ အေနနဲ့ ဒါမ်ိုးေတြ မဝတ္စားျကပါနဲ့လို့ ေျပာခ်င္ရံုေလးပါ။ :)

က်ြန္ေတာှ့မွာ ဘုရားေတြေပါှက ရုပ္ျကြေတြကို ဓာတ္ပံုလိုက္ရိုက္ယူထားတာေတြ အမ်ားျကီးပဲ ရွိတယ္။ အဲဒါေလးေတြကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ ေနာက္ျကံုရင္ ထပ္တင္ေပးပါဦးမယ္။ ဒီေန့ေတာ့ ဒါေလးေတြျကည့္ျပီး ျပံုးျဖစ္လိုက္ရင္ တစ္ရက္ အသက္ရွည္တာေပါ့။


Myanmar Machine Translation

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္နွစ္က ဒီအခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာှဟာ ေန့ေရာညပါ ပညာရပ္တစ္ခုကို လိုက္စားခဲ့တယ္။ မနက္ ၉နာရီကေန ည၉နာရီအထိ အဲဒီပညာရပ္နဲ့ ပတ္သတ္တဲ့ စာတမ္းေတြကို ေဒါင္းလုဒ္ဆြဲျပီး နားလည္ေအာင္ ဖတ္ရွုေလ့လာခဲ့ရတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အဲဒါနဲ့ ပတ္သတ္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္း မရွိတဲ့အတြက္ အီးဘြခ္ေတြ၊ သီးစစ္ေတြကို အင္တာနက္တခြင္မွာ ျပဲျပဲစင္ေအာင္ ရွာေဖြခဲ့ရတယ္။ ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္ေပါင္း မ်ားစြာကို အပင္ပန္းခံ ေဒါင္းလုဒ္ခ်ျပီး ကိုယ့္ကြန္ပ်ူတာေလးထဲမွာ စမ္းသပ္ခဲ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒါေတြကို လူျပိန္းနားလည္ေအာင္ ဘာသာျပန္ရျပန္တယ္။ တကဿကသိုလ္ေတြမွာ ဒီဟာအတြက္ သူတို့ လုပ္နိုင္တာေတြ၊ လုပ္သင့္တာေတြကို လိုက္လံ ပို့ခ်ခဲ့တယ္။ ဒီလို ပို့ခ်ရာမွာ သူတို့ နားလည္နိုင္ေစဖို့ ကိုယ္က သူတို့ က်ြမ္းက်င္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကို တီးမိေခါက္မိေအာင္ ေလ့လာရျပန္တယ္။ ေတာှေတာှျကိုးစားပမ္းစား လုပ္ျပီး အရွိန္ရလာခ်ိန္မွာပဲ ဒီဟာက အေျကာင္းအမ်ိုးမ်ိုးေျကာင့္ ပ်က္သြားခဲ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ စိတ္မေကာင္းဘူး။ က်ြန္ေတာှ့ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားျကီး ကုန္သြားခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ ေက်နပ္မိပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ရွားရွားပါးပါး ခက္ခက္ခဲခဲ ပေရာဂ်တ္တစ္ခုမွာ ပါဝင္ခဲ့ရတာကို။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း က်ြန္ေတာှ အဲဒါနဲ့ ပတ္သတ္တာေတြကို စိတ္နာစြာ ထိေတာင္ မထိေတာ့ပါဘူး။ ေလ့လာထားတာေတြလည္း ျကာေတာ့ ေမ့ကုန္ျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ က်ြန္ေတာှတို့ဆီမွာ တစ္ေန့မဟုတ္ တစ္ေန့ အေကာင္အထည္ ေဖာှရမယ့္ အေရးျကီးကိစဿစ တစ္ခု ျဖစ္လာမွာပဲ။ အမ်ားထင္သေလာက္ လြယ္ကူတဲ့ ကိစဿစေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကေတာ့ အဂဿငလိပ္လို ေရးထားတဲ့စာေတြကို ျမန္မာလို အလိုအေလ်ာက္ ဘာသာျပန္ေပးနိုင္တဲ့ Machine Translation စနစ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို့ ဒီစနစ္သာ အေကာင္အထည္ ေပါှလာခဲ့ရင္ သူတို့ဆီက ဘာသာရပ္ေတြ၊ ဝတဿထုေတြကို ျမန္မာေတြ အဂဿငလိပ္လို မတတ္ရင္ေတာင္ ျမန္မာလို လြယ္လြယ္ကူကူ ေလ့လာနိုင္လာမွာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ြန္ေတာှ ေရးထားခဲ့ဖူးတဲ့ Article ေလးတစ္ခု ျပန္ေတြ့လို့ တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီဘာသာရပ္ကို စိတ္ဝင္စားတဲ့သူ စမ္းသပ္ခ်င္တဲ့သူ၊ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့သူေတြရွိရင္ က်ြန္ေတာှက က်ြန္ေတာှစမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ေဆာ့ဝဲလ္ေတြအေျကာင္း နည္းလမ္းေတြအေျကာင္း အခက္အခဲေတြအေျကာင္း ေျပာျပေဝမ်ွခ်င္ပါေသးတယ္။ 




ကြန္ပ်ူတာစနစ္သံုး ဘာသာျပန္ျခင္း  (Machine Translation)



Machine Translation ဆိုသည္မွာ ကြန္ပ်ူတာ (သို့) စက္ကို အသံုးျပုျပီး ဘာသာစကား တစ္မ်ိုးမွ တစ္မ်ိုးသို့ အလိုအေလ်ာက္ ဘာသာျပန္ဆိုေစေသာ စနစ္ကို ဆိုလိုသည္။ 


သမိုင္းအက်ဉ္း

ထိုစနစ္မွာ အမွန္စစ္စစ္ ယခုမွ ေပါှေပါက္လာခဲ့ေသာ နည္းပညာ မဟုတ္ေခ်။ ကြန္ပ်ူတာ မေပါှေပါက္ခင္ ၁၉၄ရခုနွစ္ခန့္ ကတည္းကပင္ အေမရိကန္ နိုင္ငံက စက္ကို အသံုးျပုျပီး အလိုအေလ်ာက္ ဘာသာ ျပန္ဆိုနိုင္ေစေသာ စနစ္ကို စတင္ စဉ္းစား ခဲ့မိျကသည္။ ထို့ေနာက္ ၁၉၅၂ ခုနွစ္တြင္ ပထမဆံုးအျကိမ္ ထိုနည္းပညာနွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ညီလာခံ ကို က်င္းပနိုင္ခဲ့ျကသည္။ ထိုမွစကာ ယင္းစနစ္သည္ လူတိုင္း၏ အထူး စိတ္ဝင္စားျခင္း ခံခဲ့ရေပသည္။ သို့ရာတြင္ လူတို့က ယင္းစနစ္ကို ေယဘုယ် ေတြးထင္ထား ျကသည္မွာ ခလုတ္တစ္ခ်က္ နွိပ္လိုက္ရံုမ်ွျဖင့္ ဘာသာစကား တစ္မ်ိုးမွ တစ္မ်ိုးသို့ လြယ္လင့္တကူ ေျပာင္းလဲေပးသြားနိုင္ကာ လူအေနျဖင့္ အားစိုက္စရာ မလိုေတာ့ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထိုယူဆခ်က္မွာ လြန္စြာ မွားယြင္းေသာ ေယဘုယ် ယူဆခ်က္မ်ိုးပင္ ျဖစ္ေပသည္။ အေမရိကန္တြင္ ပုဂဿဂလိက အဖြဲ့အစည္းမ်ား အာဏာပိုင္မ်ားက ထိုစနစ္ကို အေကာင္းမြန္ဆံုး ျဖစ္လာေစရန္ ပညာရွင္မ်ားအား သုေတသန အဖြဲ့အစည္းမ်ား ဖြဲ့စည္းေစကာ ရန္ပံုေငြမ်ား ေထာက္ပံ့ေပးျပီး စီမံကိန္း တစ္ရပ္ အေနျဖင့္ သုေတသန ျပုေစခဲ့ေသာှလည္း ၁၉၆၆ခုနွစ္ အထိေအာင္ပင္ ျပီးျပည့္စံုေသာ စနစ္ကို မဖန္တီးနိုင္ေသာေျကာင့္ ထိုစီမံကိန္းကို ရပ္တန့္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ျကသည္။ သို့ေသာှလည္း ယင္းလုပ္ငန္းမွာ ရပ္တန့္မသြားဘဲ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖာှ ေဆာင္ရြက္လာခဲ့ျကရာ ၁၉၇၄ခုနွစ္တြင္ အေမရိကန္ ေလတပ္အတြင္း စစ္ထရန္ (Systran)ေခါှ ရုရွား-အဂဿငလိပ္ ကြန္ပ်ူတာ ဘာသာျပန္ စနစ္ကို တပ္ဆင္ အသံုးျပု နိုင္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၆ ခုနွစ္တြင္ ကေနဒါနိုင္ငံတြင္း Meteroေခါှ ဘာသာျပန္စနစ္ျဖင့္ မိုးေလဝသတင္းမ်ားတြင္ စတင္ အသံုးျပုခဲ့ရာမွ  ယင္းစနစ္သည္ အမ်ားျပည္သူသံုး စနစ္တစ္ခုအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလဲ လာခဲ့ျပီး European Commissionမွ ယင္းစနစ္ကို တရားဝင္ ဝယ္ယူကာ အျခားဘာသာမ်ားျဖင့္လည္း သံုးစြဲခဲ့သည္။ ပထမဆံုးေသာ ကြန္ပ်ူတာသံုး ဘာသာျပန္ ေဆာ့ဖ္ဝဲလ္မွာ ၁၉၈၁ ခုနွစ္တြင္ ေပါှေပါက္လာခဲ့ကာ တစ္ကိုယ္ေရသံုး ကြန္ပ်ူတာ မ်ားနွင့္အတူ ျပည္သူမ်ားျကားတြင္ ပိုမို ျပန့္နွံ့လာခဲ့သည္။ ထို့ေနာက္ ၁၉၈၀ ခုနွစ္ ေနာက္ပိုင္း တေလ်ာက္လံုးတြင္ကား ဂ်ပန္နိုင္ငံမွ ထိုစနစ္ကို အထူးေလ့လာ သုေတသနျပုျပီး စီးပြားျဖစ္ လုပ္ကိုင္လာသည္အထိ ေအာင္ျမင္လာသည္ကို ေတြ့ရေပသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ယင္းစနစ္မွာ အင္တာနက္ေပါှတြင္ အခမဲ့ ျဖန့္ျဖူးေပးနိုင္သည္ အထိပင္ က်ယ္ျပန့္လာခဲ့သည္။


ကြန္ပ်ူတာ စနစ္သံုး အေျခခံ ဘာသာျပန္ျခင္းစနစ္ (၂)မ်ိုး

ပထမ စနစ္မွာ ဘာသာျပန္ လုပ္ငန္းတစ္ခုလံုးကို အစမွအဆံုး တိုက္ရိုက္ ဘာသာျပန္ဆိုေစေသာ စနစ္ျဖစ္သည္။ ယင္းစနစ္မွာ စာေျကာင္း တစ္ေျကာင္းမွ တစ္ေျကာင္း၊ စာလံုး တစ္လံုးမွ တစ္လံုး စက္ကို တိုက္ရိုက္ ျပန္ဆိုေစျခင္းနည္း (Direct Translation) ျဖစ္သည္။ သို့ရာတြင္ ယင္းစနစ္၏ ရလာဒ္မွာ အဘိဓာန္ကို တိုက္ရိုက္ ကူးယူသလို ျဖစ္ေနေသာေျကာင့္ ထြက္ေပါှလာေသာ ဘာသာျပန္ ရလာဒ္မွာ ဆိုးရြားလွသည္။ ထို့ေျကာင့္ စာလံုးမ်ား၊ စာေျကာင္းမ်ား အစီအရင္ က်နေစရန္ တတ္က်ြမ္းသူ ဘာသာျပန္ လူတစ္ဦးဦးမွ ျပန္လည္ စီစဉ္ ေပးေနရမည္ ျဖစ္သည္။( မွတ္ခ်က္။ ေဖာှျပခဲ့ေသာ သမိုင္း အက်ဉ္းတြင္ အေမရိကန္တို့ ယင္းစနစ္အေပါှ အားေလ်ာ့ခဲ့ျကျခင္းမွာ အထက္ပါ တိုက္ရိုက္ ျပန္ဆိုျခင္း စနစ္ေျကာင့္ ျဖစ္နိုင္ေပသည္။)

ဒုတိယ စနစ္မွာလည္း လူအကူအညီ မယူဘဲ ကြန္ပ်ူတာျဖင့္သာ အစအဆံုး လုပ္ေဆာင္ေစျခင္း ျဖစ္သည္။ သို့ရာတြင္ ယင္းစနစ္မွာ အထက္ပါ ပထမစနစ္ကဲ့သို့ တိုက္ရိုက္ ျပန္ဆိုျခင္း နည္းျဖင့္ မဟုတ္ဘဲ ကြန္ပ်ူတာထဲတြင္ မွတ္ဉာဏ္စနစ္ ထည့္သြင္းေပးထားျပီး မည္သည့္စာလံုးကိုေတြ့လ်ွင္ မည္သို့ ျပန္ဆိုေစမည္၊ မည္သည့္ စာေျကာင္း အတြဲအဆက္ေတြ့လ်ွင္ မည္သို့ ျပန္ဆိုမည္ စေသာ စည္းမ်ဉ္းစည္းကမ္းမ်ားကို ကြန္ပ်ူတာသို့ သင္ျကားေပးကာ ဘာသာျပန္ေစျခင္း ျဖစ္သည္။ ယင္းစနစ္မွာ လက္ရွိေအာင္ျမင္ေနေသာ စနစ္ျဖစ္ေသာှလည္း ထိုစနစ္ကို အသံုးျပုနိုင္ရန္ နိုင္ငံတကာမွ ပညာရွင္မ်ား နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သုေတသနျပု စူးစမ္းလုပ္ကိုင္ခဲ့ျကသည္ကို ျကည့္ျခင္းအားျဖင့္ အတန္ပင္ ရွုပ္ေထြး နက္နဲေသာ စနစ္တစ္ခု ျဖစ္သည္ကိုလည္း သတိျပုရန္ လိုအပ္ေပသည္။

အဆိုပါ စနစ္ကို အသံုးျပုသူ အတြက္မူ ကြန္ပ်ူတာအတြင္းဘက္ လုပ္ငန္းမ်ားကို ျမင္နိုင္မည္ မဟုတ္ဘဲ နားလည္မည္လည္း မဟုတ္ေခ်။ တိုက္ရိုက္ ျပန္ဆိုျခင္း စနစ္ကို အသံုးျပုျခင္းေလာ၊ စကားလံုးမ်ား၊ ဝါက်မ်ားကို ဆန္းစစ္ျပီး ေရြးခ်ယ္ ဘာသာျပန္ဆိုေသာ စနစ္ကို အသံုးျပုျခင္းေလာ စေသာ အခ်က္မ်ားကို သံုးသပ္မိမည္ မဟုတ္ဘဲ ဘာသာျပန္ ရလာဒ္အေပါှတြင္သာ အာရံုထားမည္ ျဖစ္ေပသည္။ သို့ရာတြင္ စက္ဘက္မွ လုပ္ေဆာင္နိုင္မွုမ်ားကို သိလ်ွင္မူ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ ဘာသာျပန္ ရလာဒ္မ်ားကို ရရွိနိုင္ေပမည္။



အေျခခံအားျဖင့္ Machine Translation နည္းပညာတြင္ လုပ္ေဆာင္ေသာ အေျခခံအပိုင္း ေလးခုရွိသည္။


Dissemination: The production of translations of ‘publishable’ quality.

အထက္ပါ အခ်က္မွာ တိတိက်က် ဘာသာျပန္ရလာဒ္ကို လိုအပ္ေသာ အခါမ်ိုးတြင္ ဘာသာျပန္စက္ခ်ည္း သက္သက္ မဟုတ္ဘဲ လူကိုပါ ထိုစနစ္ကို ထိန္းေက်ာင္းေစျခင္းမ်ိုး ျဖစ္သည္။ ယင္းတြင္ လူလိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္ရမွု နွစ္မ်ိုး ရွိသည္။ ပထမတစ္မ်ိုးမွာ Pre-editing Input ေခါှ ဘာသာျပန္မည့္ စာသားမ်ားကို မထည့္သြင္းမီ စက္နားလည္ေအာင္ ျပုျပင္ျခင္း အဆင့္နွင့္ Post-editing Output ေခါှ ထြက္ေပါှလာေသာ ဘာသာျပန္ ရလာဒ္ကို ျပန္လည္ စီကံုးေပးျခင္းမ်ိုး ျဖစ္သည္။ 


Assimilation

ဤအခ်က္မွာမူ သံုးစြဲသူဘက္မွ တိက်ေသာ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ဘာသာျပန္ျခင္းမ်ိုးကို မလိုအပ္ဘဲ အျကမ္းဖ်င္း သိရံုသာ လံုေလာက္ေသာ အေျခအေနမ်ိုးအတြက္ သံုးေသာ စနစ္ျဖစ္သည္။ ယင္းဘာသာျပန္ျခင္း စနစ္တြင္ အဓိက ျပဌာန္းထားေသာ စကားလံုးမ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ျပီး ဆက္စပ္ ဘာသာျပန္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္။ 


Interchange

ထိုလုပ္ေဆာင္မွုတြင္ စက္၏ဘာသာျပန္ျခင္းက ပို၍ တိုက္ရိုက္က်သလို ပိုျပီးလည္း ျပတ္သား ရွင္းလင္းသည္။ အဓိကအားျဖင့္ ယင္းစနစ္၏ လုပ္ငန္းစဉ္မွာ တစ္ေယာက္မွ တစ္ေယာက္သို့ တိုက္ရိုက္ေျပာဆိုျခင္း မဟုတ္ဘဲ သတင္း၊ အခ်က္အလက္ စသည္တို့ကို ေပးပို့ရာတြင္ ေပးပို့ေသာ သတင္း၊ အခ်က္အလက္ကိုသာ အဓိကထားျပီး ဘာသာျပန္ဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။


Database Access

နိုင္ငံျခား ဘာသာစကား Database တစ္ခုကို ျပုလုပ္ထားေပးျပီး အဆိုပါ ဘာသာစကား အသံုးျပုထားေသာ နည္းပညာ၊ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိပါက ထို Database ကိုအသံုးျပု ဘာသာျပန္ကာ ရွာေဖြျခင္းမ်ိုး ျဖစ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အင္တာနက္ေပါှတြင္ Google Translation ကဲ့သို့ေသာ Application မ်ားကို အသံုးျပုကာ အျခားဘာသာမ်ားျဖင့္ ေရးထားေသာ ဝဘ္ဆိုဒ္မ်ားသို့ပါ သြားေရာက္ ရွာေဖြျခင္းမ်ိုး ျဖစ္သည္။



အထက္ပါ လုပ္ငန္းစဉ္ ပံုစံတြင္ MT Engine နွင့္ တြဲဆက္ထားေသာ Sublanguage ဆိုသည္မွာ သီးျခား ဘာသာရပ္ အဘိဓာန္ Individual Lexicon တစ္ခုခုကို ဆိုလိုသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေဆးပညာ ဘာသာရပ္ စကားလံုး အသံုးမ်ားသည္ စီးပြားေရး ဘာသာရပ္ စကားလံုးမ်ားနွင့္ မတူေပ။ စစ္ေရးတြင္သံုးေသာ စာလံုးမ်ားနွင့္ အင္ဂ်င္နီယာ ဘာသာရပ္တြင္သံုးေသာ စကားလံုး တို့သည္လည္း အဓိပဿပာယ္ မတူျကေပ။ ထို့ေျကာင့္ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ အားလံုးအတြက္ သီးျခား အဓိပဿပာယ္ကြဲ Sublanguage (or) Specific Lexicon မ်ားထားေပးရမည္ ျဖစ္သည္။

Controlled Language ဆိုသည္မွာ စက္နားလည္ေအာင္ အျကိုျပုျပင္ထားေသာ စာသားမ်ား (Pre-edited Texts)ဟု အဓိပဿပာယ္ ယူ၍ရသည္။ စက္အေနျဖင့္ စာေျကာင္းတစ္ေျကာင္းကို ေတြ့ရွိစစ္ေဆးသည့္အခါ မည္သည့္ေနရာတြင္ ျဖတ္မည္၊ ရပ္မည္ စသည္ျဖင့္ စည္းကမ္း အားလံုးကို လုပ္ေဆာင္ရမည္ ဆိုလ်ွင္ လူကဲ့သို့ အသိဉာဏ္အစစ္ မရွိေသာေျကာင့္ ရွုပ္ေထြး မွားယြင္းမွုမ်ား ရွိလာနိုင္သည္။ အကယ္၍ လူကသာ ထိုစက္ထဲသို့ ထည့္သြင္းမည့္ စာသာမ်ားကို မည္သည့္ေနရာတြင္ ျဖတ္မည္၊ ရပ္မည္၊ တြဲဆက္မည္ စသည္တို့ကို အျကို သတ္မွတ္ ေပးလိုက္မည္ဆိုလ်ွင္ စက္အေနျဖင့္ ပိုမိုတိက်ေသာ၊ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာျပန္ခ်က္ကို ထုတ္ေပးနိုင္မည္ ျဖစ္ေပသည္။ 

Post-Editing ဆိုသည္မွာ စက္က ဘာသာျပန္လိုက္ေသာ စာသားကို လူကလိုက္ပါ ျပုျပင္ေပးသည္ ဟူေသာ အဓိပဿပာယ္ထက္ ပိုမို က်ယ္ဝန္းသည္။ အထက္တြင္ ေဖာှျပခဲ့ေသာ စက္ျဖင့္ ဘာသာျပန္ျခင္း၏ လုပ္ငန္းစဉ္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္မည္ဆိုလ်ွင္ ယင္း Post-Editing အခန္းကဏဿဍ၏ အေရးပါ အရာေရာက္မွုကို သိနိုင္ေပသည္။ ဘာသာျပန္မည့္ စာသားမ်ားသည္ Pre-Edited ျကိုျပီး သတ္မွတ္ ျပင္ဆင္ထားသည္ ျဖစ္ေစ၊ သို့မဟုတ္ Raw ကစင့္ကလ်ား ထည့္သြင္းထားသည္ ျဖစ္ေစ ယင္း PE အဆင့္တြင္ ျပန္လည္ စီစစ္ တည္းျဖတ္ေပးနိုင္သည္။ ထိုသို့ လုပ္ေဆာင္နိုင္ရန္အတြက္ ယင္းအဆင့္တြင္ Corpus ဟုေခါှေသာ စာသားဘဏ္၊ Lexicon ဟုေခါှေသာ စနစ္တက် ထည့္သြင္းထားသည့္ အဘိဓာန္စနစ္၊ စာသားမ်ားတြဲဆက္ပံု Grammar စနစ္မ်ားကို ထည့္သြင္းေပးထား ရေပမည္။ သို့မွသာ စက္မွ ပထမအဆင့္ Direct Translation နည္းျဖင့္ ျပန္ဆိုလိုက္ေသာ စာသားမ်ားကို ေနာက္ဆံုးအဆင့္တြင္ ေနရာအထားအသိုနွင့္ မွန္ကန္ေသာ ဘာသာျပန္ဆိုမွုျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္နိုင္မည္ ျဖစ္သည္။


Lexicon Database ၏ အထူးအေရးပါပံု

Lexicon Database ဆိုသည္မွာ သာမန္ျမင္ေနက် အဘိဓာန္ မဟုတ္ေပ။ အမွန္စင္စစ္ အဘိဓာန္သည္ Lexicon Database ၏ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ သေဘာအားျဖင့္ ဖတ္ရွုသူမ်ား ျမင္ေနရေသာ အဘိဓာန္ပံုစံမွာ ၎တို့ မျမင္ရေသာ Lexicon Database မွအခ်က္အလက္မ်ားကို စနစ္တက် ဆြဲထုတ္ယူငင္ ျပန္လည္ စီစဉ္ထားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

 
ရိုးရိုး အဘိဓာန္သည္ Root Base ဟုေခါှေသာ တည္ပုဒ္စကားလံုး တစ္လံုးေပါှတြင္ ဆက္စပ္ စကားလံုးမ်ားကို ထပ္ခါထပ္ခါ ေပါင္းထည့္ျပီး စာကို သိမ္းဆည္းသည္။ LD တြင္မူ Meaning Oriented ဟူေသာ စနစ္အရ စာလံုး တစ္ခုစီတိုင္းကို အခ်က္အလက္ တစ္ခုအေနျဖင့္ သိမ္းဆည္းထားေပးသည္။ အထက္ပါ ပံုတြင္ လက္်ာဘက္၌ ျမင္ရေသာ အဘိဓာန္ပံုစံ ရလဒ္မွာ ဘယ္ဘက္ျခမ္းရွိ စနစ္တက် သြင္းထားေသာ Lexicon Database ေျကာင့္ ျဖစ္သည္။  Machine Translation နည္းပညာတြင္ အထက္ပါ စနစ္က်တက် ေဆာက္လုပ္ထားေသာ Lexicon Database သည္ အထူးအေရးပါသည္။ ထို့ေျကာင့္ ပထမအဆင့္ အေနျဖင့္ အဘိဓာန္ထဲမွ စာသားမ်ားကို စနစ္တက် ကြန္ပ်ူတာ အသံုးျပုနိုင္ေသာ စနစ္အျဖစ္သို့ ျပန္လည္ ေျပာင္းလဲ သိမ္းဆည္း ရေပမည္။ ယင္းစနစ္မွာ လူသံုးနွင့္ စက္သံုးဟူ၍ နွစ္မ်ိုး ရွိနိုင္ေပမည္။ လူသံုး ဆိုသည္မွာ အဘိဓာန္မွ စာသားမ်ားကို တိုက္ရိုက္ သိမ္းဆည္းျပီး လူသံုးရန္ ရည္ရြယ္ထားေသာ ပံုစံနွင့္၊ ေနာက္တစ္မ်ိုးမွာ စက္ျဖင့္ဘာသာျပန္ျခင္း လုပ္ငန္း သက္သက္အတြက္ လိုရင္းတိုရွင္း အဓိကက်ေသာ စကားလံုး အနက္မ်ားကို စီစစ္ ထည့္သြင္းထားေသာ ပံုစံဟူ၍ ျဖစ္သည္။ 


Corpora (or) Corpus

Corpora (or) Corpus ဆိုသည္မွာ စာလံုး၊ စာေျကာင္းမ်ားစြာကို သိုမွီးထားေသာ ဘဏ္တိုက္တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ယင္းအထဲတြင္ ေန့စဉ္သံုး၊ အရပ္သံုး စာမ်ားမွစျပီး ဘန္းစကားမ်ား၊ စာတမ္းမ်ား၊ ဝတဿထုမ်ား၊ မဂဿဂဇင္းမ်ား၊ ဝဘ္ဆိုဒ္မ်ားမွ စာမ်ားအထိ ပါဝင္သည္။ အကယ္၍ ထိုေဒတာေဘ့စ္ကို သက္ဆိုင္ရာ အခန္းကဏဿဍမ်ား ခြဲျခားျပီး သိမ္းဆည္းမည္ ဆိုပါက စက္အေနျဖင့္ ဘာသာျပန္မည့္စာကို လြယ္ကူ လ်ွင္ျမန္စြာ ရွာေဖြ ကိုးကား နိုင္ေပလိမ့္မည္။ ထိုေဒတာ တစ္ခုခ်င္းဆီကို တိတိက်က် ေျပာင္းလိုသည့္ ဘာသာရပ္သာမက၊ အျခားဘာသာရပ္ မ်ားနွင့္ပါ ယွဉ္တြဲျပီး သိမ္းဆည္းထားမည္ ဆိုလ်ွင္ Parallel Corpora သေဘာမ်ိုးျဖင့္ Bilingual သို့မဟုတ္ Multi lingual ဘာသာျပန္ျခင္းမ်ိုးပါ ေဆာင္ရြက္နိုင္မည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ ယင္း Corpus ထဲတြင္ သက္ဆိုင္ရာ အခန္းကဏဿဍမ်ားကို ခြဲျခားမည္ဆိုလ်ွင္ (Subcorpus) မ်ားအေနျဖင့္ 

  • Medicine, 
  • Religion, 
  • Business
  • Huminities
  • Computing
  • Science
  • Law
  • Society
  • Sport
  • Arts
  • Technology
  • News
  • Fictions
  • Etc:

စသည္ျဖင့္ သီးျခား အခန္းကဏဿဍမ်ား ပါဝင္လာေပလိမ့္မည္။ ယင္းသီးျခား အခန္းမ်ားထဲတြင္မွ ထပ္မံျပီး အေသးစိတ္ ကဏဿဍငယ္ေလးမ်ား ထပ္မံ ခြဲစိတ္၍ ရနိုင္ေပေသးသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အနုပညာဟူေသာ ေခါင္းစဉ္ေအာက္တြင္ ပန္းဆယ္မ်ိုး အတြက္ အသံုးအနွုန္းမ်ားမွာ တစ္ခုနွင့္တစ္ခု မတူေသာေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ အထက္ပါ လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ေနသည္ဟု သတင္းစကားမ်ားအရ ျကားသိရေသာှလည္း သံုးစြဲစမ္းသပ္ျခင္း မျပုရေသးသည့္အတြက္ မည္သည့္နည္းလမ္းျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည္၊ မည္သည့္ စနစ္ျဖင့္ လည္ပတ္ေနသည္ မိမိတို့ အသံုးျပုမည့္ စနစ္နွင့္ သင့္ေလ်ာှမည္စေသာ အခ်က္မ်ားကို အတည္မျပု နိုင္ေသးပါ။ အဂဿငလိပ္-ျမန္မာ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ အဘိဓာန္မ်ားမွာလည္း ျပည့္စံုမွု မရွိေသးေျကာင္း ေတြ့ရွိရပါသည္။ ယင္းသို့ အခ်က္အလက္ မ်ားမ်ားစားစားကို ကြန္ပ်ူတာကို သင္ျကားရန္ တိတိက်က် မထည့္သြင္း နိုင္ေသးသေရြ့ ဘာသာျပန္မွု စြမ္းအားမွာ ေကာင္းမြန္လာနိုင္စြမ္း မရွိဟု ျမင္မိပါသည္။


ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ အေျကာင္းအရာတစ္ခုကို ဘာသာျပန္မည္ ဆိုပါက သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္နွင့္ ဆိုင္ေသာ Tabs ေလးမ်ားကို နွိပ္ေပးျခင္းျဖင့္ ပိုမိုတိက်ေသာ ဘာသာျပန္ခ်က္ကို ရရွိနိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဥပမာ အားျဖင့္ ေယဘုယ် အေျခအေနတြင္ Capital ဆိုေသာ စာလံုးသည္ ျမို့ေတာှကို ရည္ညြွန္းေသာှလည္း၊ စီးပြားေရး ပညာရပ္တြင္မူ အရင္းအနွီး ကဲ့သို့ေသာ အဓိပဿပာယ္မ်ိုးကို ေပးေပလိမ့္မည္။

MT ကိုလုပ္ေဆာင္ရာတြင္ Approach Method အေနျဖင့္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေလးမ်ိုးခန့္ ေတြ့ရသည္။ 


Dictionary Based

Machine translation can use a method based on dictionary entries, which means that the words will be translated as a dictionary does — word by word, usually without much correlation of meaning between them.


Statistical Approach

Statistical machine translation tries to generate translations using statistical methods based on bilingual text corpora, such as the Canadian Hansard corpus, the English-French record of the Canadian parliament and EUROPARL, the record of the European Parliament. Where such corpora are available, impressive results can be achieved translating texts of a similar kind, but such corpora are still very rare. The first statistical machine translation software was CANDIDE from IBM. Google used SYSTRAN for several years, but has switched to a statistical translation method in October 2007. Recently, they improved their translation capabilities by inputting approximately 200 billion words from United Nations materials to train their system. Accuracy of the translation has improved.


Example- Based

Example-based machine translation (EBMT) approach is often characterised by its use of a bilingual corpus as its main knowledge base, at run-time. It is essentially a translation by analogy and can be viewed as an implementation of case-based reasoning approach of machine learning.


Interlingual


Interlingual machine translation is one instance of rule-based machine-translation approaches. In this approach, the source language, i.e. the text to be translated, is transformed into an interlingual, i.e. source-/target-language-independent representation. The target language is then generated out of the interlingua.


ဘာသာျပန္သူ တစ္ဦးဟာ အနည္းဆံုး ေအာက္က အေျခခံအခ်က္ ငါးခ်က္ကို က်ြမ္းက်င္ရပါမယ္။

  • မူရင္းဘာသာရပ္ကို သိရမယ္ (Source Language)
  • ဘာသာျပန္မယ့္ ဘာသာရပ္ကို သိရမယ္ (Target Language)
  • အဲဒီနွစ္ခုရဲ့ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ဆက္နြယ္ပံုေတြ၊ သေဘာတရားေတြကို သိရမယ္
  • ကိုယ္ဘာသာျပန္မယ့္ အေျကာင္းအရာ အေျကာင္းကို သိရမယ္
  • မူရင္းနဲ့ ဘာသာျပန္ နွစ္ခုစလံုးနဲ့ ဆက္နြယ္တဲ့ ယဉ္ေက်းမွုေတြ၊ လူမွုေရး၊ စီးပြားေရး၊ ထံုးတမ္းစဉ္လာ စတာေတြကို သိရမယ္


ဘာသာစကား ပညာရွင္ တစ္ဦး အေနနဲ့ဆိုရင္

  • စကားသံ ဖြဲ့စည္းပံု၊ ျဖစ္ေပါှပံုေတြကို သိရမယ္ (Phonological Knowledge)
  • စာလံုးဖြဲ့စည္းပံု၊ ပုဒ္ဖြဲ့စည္းပံု စတာေတြကို သိရမယ္ (Morphological Knowledge)
  • စာေျကာင္းဖြဲ့စည္းပံုေတြကို သိရမယ္ (Syntactic Knowledge)
  • စာလံုးတစ္လံုး၊ စာေျကာင္းတစ္ေျကာင္း၊ စာပိုဒ္တစ္ပိုဒ္ရဲ့ ဆိုလိုရင္းေတြကို သိရမယ္ (Semantic Knowledge)



Wednesday, November 19, 2008

http://blog.nyilynnseck.com


ကံေကာင္းေထာက္မစြာ သူမ်ား နွစ္နွစ္ေလာက္ ယူထားတာ ခံရတဲ့ ကိုယ့္နာမည္နဲ့ ဒိုမိန္းေလးကို လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ရက္ နွစ္ရက္က ျပန္ရလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ့ Google Site မွာ အေကာင့္တစ္ခု ဖြင့္ျပီး အပိတ္ခံထားရတဲ့ Blog ေလးကို Redirect လုပ္ဖို့ ျကိုးစားရတယ္။ ဒီေန့ေတာ့ ရျပီလို့ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ို့ Widgets ေတြက အဲဒီမွာ ေကာင္းေကာင္း အလုပ္မလုပ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ Mail to Blogger ပိုစ့္တင္ထားတဲ့ ပံုေတြကိုလည္း ျမင္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ နိုင္ငံျခားက လူေတြအတြက္ေတာ့ အရင္ ဘေလာ့လင့္ကို သြားလည္း ဒီေနရာကို အလိုလို Redirect လုပ္ေပးသြားပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာျပည္က လူေတြအတြက္ေတာ့ ဘာမွ ေက်ာှစရာမလိုဘဲ ဖတ္ရတာ အဆင္ေျပသြားမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဝဘ္ဆိုဒ္ေလးကို ေသခ်ာလုပ္ျပီး စုေဆာင္းထားတဲ့ Resources ေတြ Share လုပ္ေပးသြားပါမယ္။ ေပ်ာှရြွင္ပါေစ။ 





 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz