Friday, October 31, 2008

ျမစ္ျကီးနား (၂)

ျမစ္ျကီးနား အထက (၃)မွာ က်ြန္ေတာှဟာ အညျတ တစ္ဦးပါပဲ။ သိပ္စာေတာှတဲ့ သူေတြျကားထဲမွာ က်ြန္ေတာှ့ အဆင့္ဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရာက္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက စာစီစာကံုးေရးတာမွာ က်ြမ္းက်င္ခဲ့သူ က်ြန္ေတာှဟာ ပထမဆံုး စာစီစာကံုး ျပိုင္ပြဲမွာ ျမို့နယ္ ဒုတိယ ရလိုက္ေတာ့ အတန္းသားေတြရဲ့ ဂရုစိုက္မွုကို အနည္းငယ္ ခံခဲ့ရပါတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ အတန္း ေမာှနီတာက အေဟာက္နဲ့ မီမီတဲ့။ ခြန္းေအာင္ဆိုတဲ့ ကခ်င္ သူငယ္ခ်င္းလည္း ပါေသးတယ္။ အေဟာက္နာမည္က ေအာင္နိုင္လင္း။ ဒီေကာင္က ေနာက္ပိုင္း ၁ဝတန္းမွာ ၃ဘာသာနဲ့ သြားဘက္ဆရာဝန္ ျဖစ္သြားတယ္။ အခုေတာ့ အိမ္ေထာင္က်လို့ ရာထူးေတာင္ တက္ေတာ့မယ္။ က်ြန္ေတာှနဲ့ ေက်ာင္းမွာ တြဲမိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ယဉ္ထြန္း၊ ခြန္းေအာင္၊ လေအာင္၊ အေဟာက္၊ ေက်ာှေက်ာှထြန္း၊ ျမင့္ေဆြ၊ နိုင္လင္းထြန္း၊ ေစာစိုးေနဝါး ဒီေလာက္ပဲ။ မိန္းခေလးထဲကဆိုရင္ က်ားညိ၊ အက်ား၊ အတူး၊ ျပံုးခ်ို၊ မိစံ ဒါအကုန္ပဲ။ က်ြန္ေတာှေက်ာင္းဝင္ခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းသြားတာ တစ္ေယာက္ကို မွတ္မိေသးတယ္။ ထက္ထက္လင္းတဲ့။ သူ့ကို ဒဂံုတစ္ ဆုေပးပြဲမွာ တစ္ခါေတြ့လိုက္ေသးတယ္။ အခုဆို သူလည္း ဆရာဝန္ ျဖစ္ေနျပီထင္တယ္။

က်ြန္ေတာှတို့ ေက်ာင္းျကီးက ေရနံေခ်းေတြနဲ့ ဝေနတဲ့ေက်ာင္းျကီး။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှတို့ ကိုးတန္းေအ အခန္းက ေက်ာင္းဝင္ဝင္ခ်င္း တံခါးေပါက္နားမွာ သီးသန့္ေလး ရွိေနတယ္။ သူ့ရဲ့ေဘးမွာ စက္ဘီးထားတဲ့ေနရာ ရွိတယ္။ ရာသီခ်ိန္ဆို ရဲေနေအာင္ ပြင့္တတ္တဲ့ စိန္ပန္းပင္ျကီး ရွိတယ္။ ေက်ာင္းမွာ သူ့ေန့အလိုက္ စက္ဘီးေတြကို အဖြဲ့လိုက္ ညီေနေအာင္ စီေပးရတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ စက္ဘီးေလးက အစိမ္းေရာင္ ျပိုင္ဘီးေလး။ အဲဒီဘီးေလးကို က်ြန္ေတာှ ေတာှေတာှခ်စ္တယ္။ ေက်ာင္းကို ဆိုင္ကယ္နဲ့ လာတဲ့သူက ေတာှေတာှနည္းပါတယ္။ အားလံုးလိုလို စက္ဘီးနဲ့ လာျကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ ေရခပ္ေတာ့လည္း အသင္းလိုက္ ခပ္ျကရတယ္။ ေရတြင္းကေန သြားခပ္ရတာ။ အဲဒီေရတြင္းကေန ဆက္သြားရင္ ေက်ာင္းေဈးတန္းရွိတယ္။ အဲဒီကေန ဆက္သြားရင္ ျမို့နယ္ပညာေရးမွူးရံုးကို ေရာက္သြားေရာ။ 

ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ အတန္းမွာ နာမည္ျကီး ဝိုင္းနွစ္ဝိုင္းရွိတယ္။ တစ္ဝိုင္းက က်ားညိတို့အိမ္ကဝိုင္း၊ ေနာက္တစ္ဝိုင္းက Sunflower ေခါင္ေနာတို့ အိမ္ကဝိုင္း။ သူတို့ နွစ္ဝိုင္းစလံုးက စာေတာှသူေတြခ်ည္းပဲ စုေနတာမို့ အျခားသူေတြကိုလည္း လက္ခံတာ မဟုတ္ဘူး။ ေဈးကလည္း ျကီးေသးတယ္။ ပထမ က်ြန္ေတာှ့မွာ သူတို့နဲ့လည္း သိပ္မခင္ေသးတာမို့ ဘယ္ဝိုင္းကိုမွ မတက္နိုင္ခဲ့ဘူး။ ေက်ာင္းမွာေတာ့ စာစီစာကံုး ျပိုင္ပြဲေတြ အျမဲဝင္ျပိုင္ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းမွာဆို ပထမ၊ ျမို့နယ္ေရာက္ရင္ အထက(၁)က ခိုင္သက္ေအာင္က ပထမ ရရသြားတာနဲ့ က်ြန္ေတာှ ျပုတ္သြားတာပဲ။ ျကာေတာ့ သူပဲရေနလို့ သံသယေတာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ဘက္လိုက္တယ္ေပါ့။ ေနာက္ပိုင္း သူနဲ့လည္း ေတာှေတာှ ရင္းနွီးသြားတယ္။ သူက ေခါင္ေနာတို့ဝိုင္းမွာ တက္တယ္။ အထက(၁)မွာ သိတာဆိုလို့ သူတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ သူ့အိမ္နဲ့ က်ြန္ေတာှ့အိမ္က နီးတာေျကာင့္လည္း ပါတယ္။ သူတို့က ျမို့ေတာှခန္းမ ေရွ့ကတိုက္၊ က်ြန္ေတာှက သီတာ ဆက္သြယ္ေရးရံုး ထဲမွာဆိုေတာ့။ ဆယ္တန္း နွစ္ဝက္ေလာက္မွာ သူရန္ကုန္မွာ သြားေျဖဖို့ ေျပာင္းသြားတယ္။ သူထြက္သြားေတာ့မွပဲ က်ြန္ေတာှ့မွာ ျမို့နယ္ပထမ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ရန္ကုန္မွာ ဆုေတြဘာေတြ သြားယူလိုက္ရေသးတယ္။ ဒီလိုနဲ့ ဝိုင္းေတြတက္ဖို့ အဆင္မေျပေသးခင္မွာ ဆရာေတြသင္တဲ့ တခ်ို့ အခ်ိန္ပိုင္း Class ေတြကို လိုက္တက္ရတယ္။ အမွတ္တရ တစ္ခုကေတာ့ သခဿင်ာဆရာ ဦးဝင္းစိန္ဆီမွာ စာေမးပြဲငါးခုေျဖတာ အမွတ္ ၄၉၅ေက်ာှ ရလို့လား မသိဘူး နာရီတစ္လံုးရတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေဈးနားက နန္းျမေအးတို့ အိမ္မွာ ဝိုင္းပံုစံ တက္လိုက္ေသးတယ္။ ခဏပါပဲ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းက်မွ က်ားညိတို့ဝိုင္းကို ေရာက္ေတာ့တယ္။ သူ့မိဘေတြနဲ့ က်ြန္ေတာှ့ဦးေလးနဲ့က သူငယ္ခ်င္းေတြတဲ့။ ဒီဝိုင္းကိုေရာက္မွ အခုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ အရမ္းခင္သြားျကေတာ့တယ္။ 

အေဟာက္က ဝီရိယ အရမ္းေကာင္းတယ္။ ေက်ာင္းမွာဆို အခ်ိန္ရွိသေရြ့ ေအာှျကီးဟစ္က်ယ္ စာက်က္ ေနတတ္တယ္။ ဒီေကာင္က သေဘာေကာင္းတယ္ ဒါေပမယ့္ ေပေပေတေတ ေနတဲ့ေကာင္။ စကားေျပာခ်င္ရင္လည္း စိတ္လိုလက္ရေတြ လာေျပာေနတတ္တယ္။ တခါတေလ ကိုယ္ကျပန္ေျပာရင္ မသိသလို လုပ္ေနတတ္ေသးတယ္။ Family ဆိုတဲ့ စာေရးကိရိယာဆိုင္ ဖြင့္ထားတယ္။ သူ့အိမ္မွာ စာေမးပြဲ ေျဖခါနီး စာသြားက်က္ေတာ့ သူ့မားသားျကီးက တရုတ္အားတိုးေဆးလံုးျကီး တိုက္လိုက္လို့ တေမ့ေမာ အိပ္ေပ်ာှသြားတာ မွတ္မိေသးတယ္။ ယဉ္ထြန္းက စာသိပ္ေတာှတယ္။ မွတ္ဉာဏ္လည္း ေကာင္းတယ္။ ဒီေကာင္နဲ့ စာျပိုင္ဆိုရင္ က်ြန္ေတာှ ျပတ္က်န္ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ လ်ွာကလည္း ျမန္သလားမေမးနဲ့။ တြတ္တြတ္တြတ္တြတ္နဲ့ တရစပ္ ျပန္ဆိုနိုင္တာ။ သခဿင်ာတြက္ရင္လည္း အဲဒီလိုပဲ ပါးစပ္ကေန အရင္တြက္သြားလိုက္တာ ျမန္မွျမန္။ ဒီေကာင္က အသံေကာင္းတယ္။ အဲဒီဝိုင္းမွာ ေရွာက္ခ်မ္းဆိုတာ တစ္ေကာင္ ရွိေသးတယ္။ သူနဲ့ကေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့ သိပ္အဖြဲ့မက်လိုက္ဘူး။ ဒီေကာင္လည္း အသံေကာင္းတာပဲ။ ေလးျဖူတို့လို အသံမ်ိုး။ အဲဒီတုန္းက ေလးျဖူရဲ့ ကမဿဘာသစ္ေတး၊ မ်ိုးျကီးရဲ့ ေက်ာက္စာမ်ားနဲ့ က်ြန္ေတာှက ဂစ္တာတီး ယဉ္ထြန္းကေအာှနဲ့ ေတာှေတာှေပ်ာှဖို့ေကာင္းတယ္။ ေက်ာှလွက က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ တရုတ္ဘာသာဆရာ။ သူက က်ြန္ေတာှ့ကို တရုတ္စာေရးနည္း အသံထြက္ေတြ သင္ေပးဖူးတယ္။ ဒီေကာင္က က်ြန္ေတာှတို့ အခန္းကေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ယဉ္ထြန္းတို့နဲ့ ပတ္သတ္ျပီး ေတာှေတာှခင္သြားျကတာ။ ေက်ာှေက်ာှထြန္းရဲ့ တရုတ္နာမည္က အားနံုတဲ့။ က်ြန္ေတာှတို့က ဦးနံုပဲ ေခါှတယ္။ ထူအအ ပံုစံေပါက္ေနလို့။ တကယ္တမ္းက သူလည္း စာသိပ္ေတာှတယ္။ ယဉ္ထြန္းလိုပဲ။ ဒီေကာင္က အားလံုးထက္ ပိုျငိမ္တယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ ညဘက္ေတြ ေသာင္းက်န္းျကျပီဆို သူမပါတတ္ဘူး။ ဒီေကာင္လည္း စာပဲလုပ္ေနေတာ့ အဲဒီကတည္းက ဘိုးေတာှရုပ္ ထြက္ေနတယ္။ အခုေတာ့ မနဿတေလး ေဆးတကဿကသိုလ္မွာ သမီးေလးေတြရဲ့ ဆရာလုပ္ေနေလရဲ့။ ေထြးေအာင္ဆိုတဲ့ အားနိမ့္နဲ့က ဆယ္တန္းမွခင္တာ။ ဒီေကာင္ကမင္းသား။ Heskey ဆိုတဲ့ ဆိုင္ကယ္ျကီးစီးျပီး ေကာင္မေလးေတြကို ဖမ္းစားတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ေရး ကံမေကာင္းဘူး ဘာညာနဲ့ က်ြန္ေတာှ့ကို ေျပာဖူးသလားပဲ ေသခ်ာေတာ့ မွတ္မိေတာ့ဘူး (ဟိ)။

ဆယ္တန္းနွစ္မွာ က်ြန္ေတာှနဲ့ အတြဲဆံုးက ျမင့္ေဆြ။ ျမင့္ေဆြတို့ဝိုင္းက ေကာင္မေလးေတြ ေခ်ာလို့တဲ့ နာမည္ျကီးတယ္ဗ်ား။ ဒီေကာင္ကလြဲျပီး က်န္တဲ့သူေတြနဲ့ သိပ္မခင္ပါဘူး။ ဒီေကာင္က စာထက္ အေတြးအေခါှပိုင္းမွာ ပိုသန္တယ္။ အလုပ္လည္း ျကိုးစားတယ္။ သူတို့က အရင္ ေဈးေျမာက္ဘက္မွာ အိုးေတြ ေရာင္းတယ္။ သမာဓိနဲ့ ကပ္လ်က္ပဲ။ က်ြန္ေတာှနဲ့ ဒီေကာင္နဲ့ေတြ့ရင္ ျကီးျကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ စျကာဝဠာကစလို့ ေျပာျဖစ္ျကတယ္။ ဒီေကာင့္ တရုတ္နာမည္က သာဖိန့္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူက သူ့ကိုယ္သူ ဂ်ြန္ေလာ့ဒ္ကို အားက်ျပီး ဂ်ြန္ဖိန့္လို့ ေျပာတတ္တယ္။ ဒီေကာင္ကအခု ထိုင္ဝမ္မွာ ေက်ာင္းမျပီးေသးဘူးနဲ့တူတယ္။ သူရေအာင္ဦး ဆိုတဲ့ အားတီက ျမင့္ေဆြနဲ့ ပတ္သတ္ျပီး ခင္လာတာ။ ဒီေကာင္က အရင္ ဆီလုပ္ငန္းလုပ္တယ္။ သူလည္း မင္းသားပဲ။ အခုေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အီလက္ထေရာနစ္ ပစဿစည္းေတြကိုင္ေနေလရဲ့။ သူ့မိန္းမကို က်ြန္ေတာှတို့က အပ်ိုျကီးလို့ေခါှတာ မွတ္မိတယ္။ ေက်ာှလွတို့အိမ္နားက စတိုးဆိုင္က။ နာမည္ေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေစာစိုးေနဝါးဆိုတာ က်ြန္ေတာှတို့ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူ့အေဖက ကခ်င္ျပည္နယ္ ရဲမွူးျကီး။ ဒီေကာင္ကလည္း တခါတေလ အူေျကာင္ေျကာင္။ က်ြန္ေတာှထင္တယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ က်ြန္ေတာှရယ္ ဒီေကာင္ရယ္ အဲဒီတုန္းက အညံ့ဆံုးပဲ။ ဒီေကာင့္မွာ အမတစ္ေယာက္ ညီမတစ္ေယာက္၊ အကိုတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ အားလံုး ေခ်ာျကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္က က်န္တဲ့ က်ြန္ေတာှ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ သိပ္မခင္ဘူး။ တြဲျဖစ္တာက က်ြန္ေတာှရယ္၊ ျမင့္ေဆြရယ္ နွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အားယံုနာမည္က ေအာင္နိုင္ျမင့္။ သူတို့ဆိုင္က ျမစ္ျကီးနားေဈး အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္မွာ။ နာမည္ျကီးပဲ။ သူနဲ့ အားနိမ့္နဲ့က အတြဲညီတယ္။ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြ တူျကတယ္။ 

မိန္းခေလးေတြထဲက က်ားညိ၊ အက်ားနဲ့ ျပံုးခ်ိုက ပံုစံတူတယ္။ သူတို့ကို ျကည့္လိုက္တိုင္း သနပ္ခါး ဘဲျကားေလးေတြနဲ့။ စကားလည္း နည္းျကတယ္။ စာမွာေတာ့ ဆရာျကီးေတြေပါ့။ အတူးက သူတို့နဲ့ သိပ္မတူဘူး။ သူက သြက္တယ္။ ေက်ာင္းမွာ စတားေပါ့။ က်ားညိက မနဿတေလးေဆးကေန ေဒါက္တာျဖစ္ေနျပီ။ ဒီအလုပ္နဲ့ သူနဲ့က လိုက္ပါတယ္။ သူက ေအးလည္းေအးတယ္။ စာလည္းေတာှတယ္ဆိုေတာ့။ အက်ားက MIT ကေန စကဿငာပူ NTU မွာဘြဲ့လြန္ေတြတက္ျပီး အခုေတာ့ ေထာေနျပီ ျကားတယ္။ က်ြန္ေတာှနဲ့သူနဲ့ စကဿငာပူမွာ တစ္ခါပဲ ေကာင္းေကာင္း ဆံုလိုက္တယ္။ ခင္ခင္ေထြးလည္း အဲဒီမွာပဲ။ အတူးက မနဿတေလးကေန Pharmacy နဲ့ေက်ာင္းျပီးတယ္။ အခုေတာ့ ဒီဇင္ဘာမွာ ဘာလုပ္မယ္ ဆိုလားပဲ။ မိစံက ျဖူမိစံကေန ျဖူမင္းစံလို့ နာမည္ေျပာင္းလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက သူနဲ့ အဲဒီေလာက္ မခင္ဘူး။ သူလည္း ၁ဝတန္းမွာ ရန္ကုန္ကို ေျပာင္းသြားတာ။ ဒါေပမယ့္ ခင္သာမခင္တယ္ သူ့နာမည္က အျမဲျကားေနရတာမို့ (?) လူခ်င္း ေသခ်ာမခင္ေသးခင္ ကတည္းက ရင္းနွီးေနတာ။ ၁ဝတန္းျပီးေတာ့ သူတို့ ျမစ္ျကီးနား လာလည္ေတာ့မွ က်ြန္ေတာှတို့ ေတာှေတာှ ခင္သြားျကေတာ့တယ္။ သူလည္း ထိုင္ဝမ္သြားလိုက္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ စကဿငာပူမွာ အေျခက်ေနျပီေပါ့။ ျပံုးခ်ိုက နာမည္နဲ့လိုက္ေအာင္ အျမဲျပံုးေနတတ္တယ္။ က်ြန္ေတာှ စကဿငာပူမွာတုန္းက သူဓာတ္လိုက္ခံရတဲ့သတင္း ျကားလိုက္ရေတာ့ စိတ္ေတာှေတာှမေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္။ မဟာဓာတ္အားလိုင္းျကီး ကိုယ္ေပါှကို ျဖတ္စီးတာ ကံေကာင္းလို့ မေသဘဲ လြတ္သြားတဲ့သူေပါ့။ 

က်ြန္ေတာှတို့ ဝိုင္းတက္တာ သိပ္ေပ်ာှဖို့ေကာင္းတယ္။ စာသင္ျပီးရင္ က်ြန္ေတာှတို့ေတြ အုပ္စုလိုက္ ျမို့သစ္ထဲက အသုတ္ဆိုင္ေလးမွာ အျမဲသြားတီးျကတယ္။ တခါတေလလည္း လီဒိုလမ္းတေလ်ာက္ ဆိုင္ကယ္ေတြ ပတ္စီးျကေပါ့။ တခါတေလလည္း ကာရာအိုေကေတြ သြားဆိုျကေသးတယ္။ ေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္ေတာ့ က်ြန္ေတာှ ျမစ္ျကီးနား တက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗလမင္းထင္ တံတားကလည္း ျပီးေနျပီ။ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ့ တရုတ္ေတာင္ဘက္ကို သြားလည္ျကတာ က်ြန္ေတာှ့ ဘဝမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ေပ်ာှစရာအေကာင္းဆံုး အမွတ္တရ တစ္ခုပါပဲ။ ဒါမ်ိုးဟာ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္မရနိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဒီလူေတြအားလံုး ျပန္စံုဖို့ ဆိုတာလည္း မလြယ္ေတာ့ဘူး။ တရုတ္သခဿင်ိုင္း  ကန္ေတာ့ပြဲမွာ ေသာက္ျကစားျကတာေတြလည္း ျပန္သတိရေနမိတယ္။ ဟိုးအရင္က ဆုေတာင္းျပည့္ ဘုရားေရွ့က လမ္းျကားေလးဟာ အခုဆို Lover Lane ဆိုျပီး နာမည္ျကီးေနျပီ။ ဧရာဝတီျမစ္တေလ်ာက္ ဆိုင္ေလးေတြနဲ့ အတြဲေတြနဲ့ သာယာလို့ေနတယ္။ အရင္က်ြန္ေတာှတို့ သြားတုန္းက တကဿကသိုလ္ေရွ့က ေက်ာက္ခင္းလမ္းျကီးလည္း အခုေတာ့ နိုင္လြန္ကတဿတရာေတြနဲ့ ျဖူးလို့။ ေရစင္ျကီးမွာေတာ့ ပ်ားအံုျကီးေတြ ရွိေနတုန္းပဲ။ အရင္ ဘူတာတိုက္တန္းေတြ ေနရာမွာ စတိုးဆိုင္ေတြနဲ့ စည္ကားေနျပီ။ ညေဈးက ျကက္ဥကေဇာှကလည္း ေသာက္လို့ ေကာင္းတုန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ညေဈးက အကဿင်ီေဈးတန္းျကီးလို ျဖစ္ေနျပီ။ ညေနခင္းဆို နနြင္းတက္နံ့ေလးေတြ၊ မီးခိုးနံ့ေလးေတြကေတာ့ ရေနတုန္းပဲ။ ဟိုးတုန္းက က်ြန္ေတာှ စားေနက် ညီအမသံုးေယာက္ရဲ့ အသုတ္ဆိုင္ကိုေတာ့ မေတြ့ေတာ့ဘူး။ 

ဒီတစ္ေခါက္ ၁ဝနွစ္ေက်ာှအျကာမွာ က်ြန္ေတာှ ျမစ္ျကီးနားကို ျပန္သြားေတာ့ လူေတြ မစံုေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္ေတြနဲ့ကိုယ္လည္း ျဖစ္ေနျကျပီ။ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ့ ကိုယ့္ျမို့ေလးမွာ ျပန္ေတြ့တာ ဝမ္းသာမိေပမယ့္ အရင္ကလို ကေလးဘဝ ေပ်ာှရြွင္မွုေတြကိုေတာ့ မရနိုင္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ စီးပြားေရးသမားေတြ ျဖစ္ျပီး ေအာင္ျမင္ေနျကတာကို က်ြန္ေတာှ ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ သူတို့ေတြကို ဒီေနရာကေနပဲ အမွတ္တရ မွတ္တမ္းတင္နိုင္သူေပါ့။ 




2 Responses to “ျမစ္ျကီးနား (၂)”

jinguang zhao said...
This comment has been removed by the author.
jinguang zhao said...
This comment has been removed by the author.
 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz