Friday, August 31, 2007

Me and My Family

က်ြန္ေတာှ့ မိဘမ်ားကို က်ြန္ေတာှ ေတာှေတာှ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ တကယ္ဆို က်ြန္ေတာှဟာ ေခတ္ပညာေတြကို ေငြေျကးအကုန္အက် မ်ားစြာခံျပီး နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ သင္ခဲ့ျပီးမွ ကိုယ့္အတြက္ ဘာအက်ိုးအျမတ္မွ မရွိတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို ရူးရူးမိုက္မိုက္ လုပ္ေနမိသူပါ။ ဒါမ်ိုးဟာ အဖြဲ့အစည္းနဲ့ လုပ္ရင္ ပိုေကာင္းတဲ့၊ ပိုျမန္တဲ့ အလုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ့လို အငတ္ခံျပီး အရူးထခ်င္သူမ်ားနဲ့ သိပ္မေတြ့ျကံု ခဲ့ရတာမို့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရပါတယ္။ ဘာအလုပ္ေတြ လုပ္ေနျပီလဲလို့ သူမ်ားေမးတိုင္း က်ြန္ေတာှ့မွာ အေျဖရက်ပ္ခဲ့တယ္။ အိမ္က ေနထိုင္စားေသာက္ဖို့ ေထာက္ပံ့တဲ့ အသံုးစရိတ္ေတြကို အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းဖို့ က်ြန္ေတာှ သံုးခဲ့ရတယ္။ ေတာှရံုတန္ရံု က်ြန္ေတာှ ဘတ္(စ္)ကား မစီးပါဘူး။ Taxi စီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ျကီးက်ယ္တာ မဟုတ္ပါ။ ဒီနိုင္ငံမွာ ဘတ္(စ္)ကားစီးရတာ အခ်ိန္အရမ္း ကုန္ပါတယ္။ လူပင္ပန္းပါတယ္။ ေနာက္ျပီး က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ အျကီးက်ယ္ဆံုး အားနည္းခ်က္ျဖစ္တဲ့ လူနံ့ မခံနိုင္တာပါ။ ဘတ္(စ္)ကား စီးဖူးသူတိုင္း အဲဒီအနံ့ကို သိပါလိမ့္မယ္။ က်ြန္ေတာှက မရြံတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ဘတ္(စ္)ကားထဲက လူနံ့ကိုေတာ့ လံုးဝ မခံနိုင္ဘူး။ အဲဒီ အနံ့ရတိုင္း ရင္ထဲမွာ ပ်ို့ပ်ို့တက္လာပါတယ္၊ ေခါင္းထဲမွာ မူးေနာက္လာပါတယ္။ တခါတရံ ဖ်ားပါတယ္။ လူေတြ ျပြတ္သိပ္၊ အသက္ရွူ မြန္းျကပ္၊ ကားေတြက မေကာင္းတာမို့ အလြန္ပင္ပန္းပါတယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ တကဿကသိုလ္ တက္တုန္းက ေဘးနားမွာ အရက္ခ်က္စက္ရံု ရွိပါတယ္။ အဲဒီက ထြက္တဲ့ ကေစာှပုပ္နံ့ဟာ အလြန္ဆိုးရြားပါတယ္။ တစ္ေန့လံုး တစ္ညလံုး အဆက္မျပတ္ နံေနတာပါ။ အဲဒီအနံ့မ်ိုးကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ဘတ္(စ္)ကားထဲက လူနံ့ကိုေတာ့ လံုးဝ မခံနိုင္ဘူး။ ဒါေျကာင့္ ပိုက္ဆံေလးရွိရင္ တကဿကစီပဲ စီးျဖစ္တယ္။ ဒီအတြက္ ကုန္တဲ့ ပိုက္ဆံကို က်ြန္ေတာှ လံုးဝ မနွေျမာဘူး။ ကိုယ့္ရဲ့ အားနည္းခ်က္ကို ပိုက္ဆံ အကုန္ခံျပီး ကုစားရျခင္း တစ္မ်ိုးပါပဲ။ ဒါေျကာင့္ က်ြန္ေတာှ ဘတ္(စ္)ကား စီးေနတာနဲ့မ်ား ေတြ့ခဲ့ျကံုခဲ့ရင္ ဒီေကာင္ ပိုက္ဆံ ေတာှေတာှ ျပတ္ေနလို့ပဲလို့သာ မွတ္ထားလိုက္ပါ။ လမ္းေလ်ွာက္ေနတာသာ ျမင္လို့ကေတာ့ ေမးမေနပါနဲ့ေတာ့ဗ်ာ။

က်ြန္ေတာှဟာ က်ြန္ေတာှ့မ်ိုးဆက္ ထားရွိဖို့ စိတ္ကူး မရွိေတာ့ပါဘူး။ အတဿတျကီးတယ္လို့ ဆိုခ်င္လည္း ဆိုနိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ မ်ားလြန္းတာမို့ မ်ိုးဆက္ ရွိလာတဲ့အခါလည္း ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာသာ လုပ္ေနျဖစ္မွာမို့ သူ့ကို ေမြးျပီး နွိပ္စက္တာနဲ့ တူေနပါလိမ့္မယ္။ မိသားစုကိုငဲ့ျပီး ပိုက္ဆံအတြက္ ကိုယ့္လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရရင္လည္း လူျဖစ္ရတာ မထိုက္တန္ဘူးလို့ က်ြန္ေတာှ ခံယူပါတယ္။ ကေလးေမြးျပီး ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ ျကီးျကီးထားမိကာမွ ဒီကေလးက ေသာက္သံုး မက်တဲ့ေကာင္ ျဖစ္လာရင္လည္း ေမြးရက်ိုးနပ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကေလးက အရမ္းေတာှျပီး နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ပညာသင္ပါရေစ ပို့ေပးပါဆိုရင္လည္း ပိုက္ဆံမရွာတတ္သူ က်ြန္ေတာှဟာ ရင္ကြဲနာ က်ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ေလာင္မယ့္မီးကို မေမြွးတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေျကာင့္လည္း က်ြန္ေတာှဟာ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ Existentialist တစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနျပီလားလို့ ေတြးမိတယ္။ အဓိကကေတာ့ က်ြန္ေတာှ အသံုးမက်တာပါ။ က်ြန္ေတာှတို့ မိသားစုဟာ မခ်မ္းသာဘူး။ က်ြန္ေတာှတို့ မိသားစုဟာ တခါတုန္းက ေတာှေတာှ့ကို ဆင္းဆင္းရဲရဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတယ္။ အေဖက ပညာေတာှတယ္၊ ျကိုးစားတယ္၊ သူတစ္ပါးကို မေကာင္းမျကံစည္တတ္ဘူး၊ သူတစ္ပါးကို အက်ိုးတစံုတရာအတြက္ ေအာက္မက်ို့တတ္ဘူး၊ မိသားစုကို ခ်စ္တယ္။ အေမက သားသမီးေတြကို ရင္းရင္းနွီးနွီး ေပါင္းတယ္၊ ရသမ်ွနဲ့ တင္းတိမ္တတ္တယ္၊ ပကာသန မလုပ္တတ္ဘူး၊ အပင္ပန္းခံတယ္၊ အနစ္နာခံတတ္တယ္။ တေလာက က်ြန္ေတာှ့ကို ေမြးစမွာ ေရးထားတဲ့ အေမ့ရဲ့ ဒိုင္ယာရီေလး ဖတ္ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက က်ြန္ေတာှတို့ မိသားစု အရမ္းခက္ခဲတဲ့ ဘဝေပါ့။ ပိုက္ဆံမရွိလို့ အေမ အရမ္းစိတ္ညစ္ေနရတဲ့ အေျကာင္းပါ။ အဲဒါနဲ့အျပိုင္ အေဖ့ ဒိုင္ယာရီမွာေတာ့ သူဘယ္လို မသံုးမျဖုန္းဘဲ အဆင္းရဲခံ ပိုက္ဆံစုေနတဲ့ အေျကာင္းေလးပါ။ သူတို့ဟာ အဲဒီလို ဘဝကေန က်ြန္ေတာှတို့ ေမာင္နွမေတြ အားလံုးကို ေခတ္ပညာတတ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ လူတန္းေစ့ ေနနိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ က်ြန္ေတာှတို့ လုပ္ခ်င္တာ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားကို လုပ္နိုင္ေအာင္ မရွိတဲ့ ျကားထဲက ေထာက္ပံ့ ေပးခဲ့တယ္။ က်ြန္ေတာှဟာ သူတို့ ေျခဖ်ားကို မီမယ္ မထင္ပါဘူး။ ေစတနာ မေျပာနဲ့ ျကိုးစားမွုမွာေတာင္ မွီနိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှဟာ ဒါေတြကို သူတို့ကို ပါးစပ္နဲ့ မေျပာျဖစ္ဘူး။ အဓိကက နွုတ္နဲ့ တန္ဆာဆင္တဲ့ စကားလံုးေတြကို မျကိုက္လို့ပါ။ အဲဒီအတြက္ က်ြန္ေတာှ တစ္ခုခုနဲ့ ေက်းဇူး ျပန္ဆပ္ခ်င္တယ္။ က်ြန္ေတာှက ေငြေျကး မရွာခ်င္သူ၊ မရွာတတ္သူ ဆိုေတာ့ ကိုယ္တတ္တဲ့ အရာေလးနဲ့သာ သူတို့ကို ေက်းဇူး ျပန္ဆပ္နိုင္ပါလိမ့္မယ္။ က်ြန္ေတာှ့ အတြက္က နာမည္ဆိုတာ ေသသြားရင္ ကိုယ့္ဆီပါလာတဲ့အရာ မဟုတ္လို့ တန္ဖိုးရွိတဲ့အရာလို့ မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို့အတြက္ေတာ့ က်ြန္ေတာှ ေအာင္ျမင္ နာမည္ေကာင္းရင္ ပီတိျဖစ္ ဝမ္းသာေနျကမယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ယံုျကည္တယ္။

Research for Researchers

က်ြန္ေတာှက နည္းပညာ က်ြမ္းက်င္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြန္ပ်ူတာေလး မေတာက္တေခါက္ တတ္လို့ ကြန္ပ်ူတာ သေဘာတရားကို အတန္သင့္ နားလည္ပါတယ္။ ကမဿဘာ့စာေပနဲ့ ျမန္မာ့စာေပကို ဝါသနာေလးပါလို့ နဲနဲပါးပါး ေလ့လာလိုက္စားေတာ့ စာအေျကာင္း ေပအေျကာင္း နဲနဲ သိလာပါတယ္။ ဘယ္စာက တန္ဖိုးရွိတယ္ တန္ဖိုးမရွိဘူးဆိုတာ လူျပိန္းသာသာ ခြဲျခမ္းတတ္ လာပါတယ္။ စမ္းသပ္ရတာေတြကို ဝါသနာပါလို့ အသစ္ထြက္ရာ ေဆာ့ဖ္ဝဲေတြကို စမ္းသပ္ရင္း စမ္းသပ္ရင္းက အားနည္းခ်က္ အားသာခ်က္ ေတြကို သိလာပါတယ္။ ေလာ့ဂ်စ္ကယ္သင့္ကင္းေလး ေလ့လာဖူးေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို အသံုးခ်နိုင္တယ္ဆိုတာ ဆက္စပ္ ေတြးေတာမိ လာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ စဉ္းစားမိရင္းက အဖိုးတန္ ျမန္မာစာေပေတြကို နည္းပညာအကူအညီနဲ့ ထိန္းသိမ္းနိုင္ဖို့၊ ရီဆက္ခ်ာ၊ စေကာှလာေတြ အက်ိုးရွိရွိ အသံုးခ်နိုင္ဖို့ လုပ္နိုင္ရင္ ေကာင္းမွာပဲလို့ စဉ္းစားမိရာက အလုပ္မရွိ** သန္းရွာျပီး ျခူးတစ္ျပားမွမရဘဲ ကိုယ့္ပိုက္ဆံ ကိုယ္အကုန္ခံျပီး လုပ္ကိုင္ေနမိ ပါေတာ့တယ္။

ေျပာျပမယ္။ စာအုပ္ကို စကန္လုပ္တဲ့အခါ အထဲကစာေတြဟာ စာသား မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ရုပ္ပံုအေနနဲ့သာ ရွိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအတြက္ ဖတ္လို့ေတာ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသင့္ကူးယူလို့ မရျပန္ဘူး။ ေနာက္ျပီး အဲဒီ ပံုေဖာှမတ္ဟာ အထဲက စာသားေတြမွာ ဘာစကားလံုးေတြ ပါတယ္၊ ဘာစကားလံုးေတြကို ရည္ညြွန္းတယ္ ဆိုတာေတြ က်ယ္က်ယ္ျပန့္ျပန့္ မေျပာျပ နိုင္ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ Scholar, Researcher ေတြဟာ စာကို ဖတ္နိုင္ေပမယ့္ ကိုးကား သိမ္းဆည္း ခ်င္တဲ့အခါ အဲဒီ စာေတြကို ျပန္ရိုက္ရေတာ့တယ္။ ဒီလို ပံုေဖာှမတ္မွာ Indexing လို့ေခါှတဲ့ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာရွိတယ္ (အကဿခရာဝလိ သေဘာ) ဆိုတာကို မွတ္သားဖို့ရာ အလြန္ အလုပ္ရွုပ္ အခ်ိန္ေပး ရပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကြန္ပ်ူတာဆိုတာ အရမ္းအေရးပါတဲ့ အခန္းကဏဿဍကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။

ကြန္ပ်ူတာထဲမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ဟာ စာသားအေနနဲ့ ရွိတဲ့အခါ ကိုယ္ရွာေဖြခ်င္တဲ့ အေျကာင္းအရာကို ရွာေတြ့ဖို့ အလြန္လြယ္ကူပါတယ္။ ဆိုပါစို့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အျပင္မွာဖတ္ရင္ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ (stupid) ဆိုတဲ့ စကားလံုး ဘယ္နွစ္လံုး ပါသလဲဆိုတာ သိနိုင္ဖို့ ခဲတံတစ္ေခ်ာင္းေဆာင္၊ စကဿကူေတြ ျကားလိုက္ညွပ္ရင္း အခ်ိန္ေတာှေတာှ ေပးရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို စာအုပ္ေပါင္း ၁၀၀ ရွိေနမယ္၊ အဲဒီစာအုပ္ အားလံုးထဲမွာ ခုနလို စကားလံုး ဘယ္နွစ္လံုး ပါသလဲ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေတာှေတာှ ေခါင္းေျခာက္၊ ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ ရွာရမယ့္ကိစဿစ ျဖစ္သြားပါျပီ။ ကြန္ပ်ူတာထဲမွာသာ အဲဒီစာအုပ္ေတြ ရွိေနခဲ့ရင္ အဲဒီလို ရွာေဖြဖို့ရာ အခ်ိန္ တစ္မိနစ္ေတာင္ မျကာပါဘူး။ ဒါဟာ နည္းပညာရဲ့ အားသာခ်က္ တစ္ခုပါပဲ။ ဆိုခ်င္တာက သုေတသန ျပုသူ Scholar, Researcher တစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီေနရာမွာသာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လုပ္နိုင္မယ္ဆိုရင္ အျခားလုပ္ငန္းေတြကို ပိုအားစိုက္ထုတ္ အခ်ိန္ေပး လုပ္နိုင္ေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ြန္ေတာှဟာ Scholar ဘဝကို အရမ္းလိုခ်င္ ခဲ့ပါတယ္။ မျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သိထားတာနဲ့ အျခားစေကာှလာေတြကို ဘယ္လို အက်ိုးျပုနိုင္မလဲလို့ ေတြးမိလို့ လုပ္ေနျဖစ္တာပါ။ အခုနက က်ြန္ေတာှ ေျပာခဲ့တာေတြက သိပ္ကို အေျခခံက်တဲ့ သေဘာတရားသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ပေရာဂ်တ္မ်ိုးဟာ အရမ္းခက္ခဲပါတယ္။ စာရိုက္တတ္တိုင္း ကြန္ပ်ူတာတတ္တိုင္း၊ စာတတ္တိုင္း လုပ္လို့မရပါဘူး။ ဒီလိုဆိုရင္ အရမ္းေတာှ၊ အရမ္းတတ္မွ လုပ္နိုင္မွာလား ဆိုရင္လည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ အေရးအျကီးဆံုးက စီမံခန့္ခြဲျခင္းနဲ့၊ သေဘာတရားပါ။

ဥပမာအားျဖင့္ လူပုဂဿဂိုလ္မ်ား အဘိဓာန္အတြက္ ေဒတာေဘ့စ္ လုပ္မယ္ဆိုပါေတာ့။ ပထမဆံုး စာအုပ္ေတြ အမ်ားျကီး ဖတ္ရပါတယ္။ ဘယ္စာအုပ္မွာ ဘယ္သူ့အေျကာင္း ပါတယ္ဆိုတာ မွတ္သားရပါတယ္။ ျပီးရင္ သူ့အေျကာင္း အျခား ဘယ္စာအုပ္ေတြမွာ ပါသလဲဆိုတာ လိုက္ရွာရျပန္ပါတယ္။ သူ့ရဲ့ အတဿထုပဿပတဿတိ အက်ဉ္းကို သက္ဆိုင္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို လိုက္ျပီး ကိုယ္တိုင္ ျပုစု ရပါတယ္။ ေကာှပီရိုက္ ျပသဿသနာ မရွိရင္၊ အခ်ိန္မေပး နိုင္ရင္ေတာ့ သူမ်ားေရးထားတာ ကူးခ်ရံုပါပဲ။ ျပီးရင္ အဲဒီလူဟာ စာေရးဆရာ ဆိုပါေတာ့။ သူျပုစု ေရးသားခဲ့တဲ့ စာအုပ္စာရင္းကို ျပုစုရပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ သရုပ္ေဆာင္ ဆိုရင္လည္း သူပါဝင္ ရိုက္ကူးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေတြကို ျပုစုေပးရတယ္။ ျပီးရင္ အဲဒီ စာအုပ္စာရင္းထဲက စာအုပ္တစ္အုပ္ခ်င္းစီရဲ့ စာအုပ္အညြွန္းကို ျပုစုေပးရပါတယ္။ စာအုပ္အညြွန္းကို ယခုေခတ္ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂဿဂဇင္းေတြမွာ ျဖစ္ကတက္ဆန္း ပါသလိုမ်ိုး လုပ္လို့ မရပါဘူး။ အဲဒီ စာအုပ္ဟာ ေဆာင္းပါးေပါင္းခ်ုပ္လို စာအုပ္မ်ိုး၊ သုေတသန စာတမ္းေတြ ေပါင္းခ်ုပ္ ထုတ္ေဝထားတဲ့ စာအုပ္မ်ိုး ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အထဲက ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ Article Names ေတြကို ေဖာှျပေပးရပါမယ္။ ဒါမွသာ စေကာှလာ တစ္ေယာက္၊ သုေတသနျပုသူ တစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ္သိခ်င္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ အေျကာင္းကို ရွာတဲ့အခါ ပထမဆံုး သူ့အတဿထုပဿပတဿတိအက်ဉ္းကို သိလာမယ္၊ သူေရးခဲ့တဲ့ စာစုစာရင္းကို သိလာမယ္။ အဲဒီစာစုစာရင္းထဲက စာအုပ္ကို ထပ္ရွာတဲ့အခါ အဲဒီစာအုပ္ရဲ့ စာအုပ္အညြွန္းကို ဖတ္ရမယ္။ အထဲမွာပါတဲ့ ေခါင္းစဉ္ခြဲေတြ၊ ဘာအေျကာင္းေတြ ပါသလဲဆိုတာ သိလာမယ္။ ဒါမွသာ အဲဒီစေကာှလာဟာ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို အခ်ိန္နဲနဲေလး အတြင္းမွာ ထိထိမိမိ ေလ့လာ ဖတ္ရွုနိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ နို့မဟုတ္ရင္ စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေဘးခ်ျပီး ကိုယ္သိခ်င္တဲ့ အေျကာင္းေလးတစ္ခုရဖို့ တစ္အုပ္ခ်င္းဖတ္ အခ်ိန္အမ်ားျကီး ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဆရာ တမဿပဝတီ ဦးဝင္းေမာင္ရဲ့ ျမန္မာမွုသုေတသနစာ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ အတြက္ က်ြန္ေတာှ ဒီလို ျပုစု အညြွန္းေရးပါတယ္။ (ဤေနရာကိုနွိပ္ျပီးဖတ္ပါ)။ ဒါေတာင္ ဒါက စာအုပ္ေျကာှျငာ ဆန္ဆန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက အထဲမွာပါတဲ့ အခန္းကဏဿဍေတြကို သိရေတာ့ ကိုယ္သိခ်င္တဲ့ အေျကာင္းအရာကို တန္းေလ့လာလို့ ရတယ္ ဆိုတာကိုပါ။

ဒီလူပုဂဿဂိုလ္ ေဒတာေဘ့စ္ဟာ က်ြန္ေတာှ ေမ်ွာှလင့္၊ ျကိုးပမ္းေနတဲ့ ပေရာဂ်တ္ရဲ့ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုမ်ွသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ သမိုင္းကို ျကည့္လိုက္ရင္ အေရးျကီးတဲ့ အရာေတြကို ျမန္မာေတြထက္ နိုင္ငံျခားသားေတြက ေတာှေတာှမ်ားမ်ား လုပ္ခဲ့ျကတာပါ။ ဒါကို က်ြန္ေတာှ လံုးဝ မခံမရပ္ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဆရာေဇာှဂ်ီတို့ ေခတ္ဟာ ေရြွေခတ္လို့ ေျပာလို့ ရပါတယ္။ ပညာရွင္ေတြ အမ်ားအျပား ေပါှခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့အားထားရာ၊ အကိုးအကား ျပုရသူမ်ားဟာလည္း နိုင္ငံျခားသားမ်ားသာ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ျမန္မာ အဂဿငလိပ္ အဘိဓာန္ကို ပထမဆံုး ျပုစုခဲ့သူကလည္း နိုင္ငံျခားသားပဲ။ ပ်ူေခတ္ရဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ ခဲ့တာလည္း နိုင္ငံျခားသားေတြပဲ။ ရွင္းလင္းလြယ္ကူတဲ့ ျမန္မာသဒဿဒါက်မ္းကို ေရးသားခဲ့တာလည္း ျမန္မာမဟုတ္ဘဲ နိုင္ငံျခားသားေတြ ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အခုေခတ္ ျမန္မာယူနီကုဒ္ေတာင္ မျပီးမစီးနိုင္လို့ မိုက္ခရိုေဆာ့ဖ္က သူတို့ကိုယ္တိုင္ ေရးသားေနျပီလို့ သိရျပန္ပါတယ္။ က်ြန္ေတာှဟာ ဝီကီပီဒီးယားကို သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။ အဲဒီကေန ဒီလိုလုပ္ကိုင္ဖို့ အျကံရခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ့အျကံ ေနာက္က်ပါတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ေရွ့မွာ ဒီလိုလုပ္ေနတဲ့ နိုင္ငံျခားသားေတြ ရွိေနေျကာင္း အခုမွ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ ေနာက္ဆုတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကမဿဘာေပါှမွာ အဂဿငလိပ္ အဘိဓာန္ေတြ မ်ိုးစံုရွိတယ္။ တစ္မ်ိုးနဲ့တစ္မ်ိုး မတူေပမယ့္ ထုတ္ေဝ ေနျကသလိုပဲ သူတို့ လုပ္တာနဲ့ က်ြန္ေတာှ လုပ္တာလည္း တူခ်င္မွ တူနိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ ေလ့လာသူ တစ္ေယာက္ဟာ ကြဲျပားတဲ့ ပံုစံေတြကို ေလ့လာရတဲ့အတြက္ ပိုအက်ိုးရွိလာ နိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာ အီးလိုက္ဘရီ ကလည္း ဒီလိုပံုစံမ်ိုး လုပ္ေတာ့မယ္လို့ သိရပါတယ္။ သူတို့က အမ်ိုးသား စာျကည့္တိုက္၊ တကဿကသိုလ္ စာျကည့္တိုက္ စတာေတြနဲ့ ခ်ိတ္ဆက္ထားတာမို့ အခ်က္အလက္ အရမ္းစံုလင္ နိုင္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ က်ြန္ေတာှ ေတာှေတာှ ဝမ္းသာမိတယ္။ အဖိုးတန္ စာအုပ္စာတမ္းေတြ က်ြန္ေတာှတို့ ေလ့လာနိုင္ေတာ့မွာပါ။ တစ္ခုပဲ... Data Management, Technology နဲ့ Concept ပိုင္းမက်ြမ္းက်င္ရင္ေတာ့ လုပ္တိုင္း ထိေရာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ ဒီလို ပေရာဂ်တ္မ်ိုးကို အရမ္း သေဘာက်တယ္။ သူမ်ား လုပ္ရင္ ကိုယ္အသံုးျပုနိုင္မယ္။ ကိုယ္လုပ္ရင္ သူမ်ား အသံုးျပုနိုင္မယ္။ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္နိုင္ရင္ ပိုအက်ိုးရွိမယ္လို့ ခံယူထားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဘာလို့ ကိုယ္လုပ္မယ့္ အျကံအစည္၊ အခ်က္အလက္ေတြကို သူမ်ားကို ဒီလို ေျပာျပေနရတာလဲ၊ သူမ်ား ဦးသြားမွာေပါ့လို့ ေျပာပါတယ္။ သူမ်ား မလုပ္ခဲ့လို့ အသက္ ၂ရနွစ္အထိ က်ြန္ေတာှ အသံုးမျပုခဲ့ရတာပါ။ ဒါေျကာင့္ သူမ်ားလုပ္ရင္လည္း ဒီလိုလုပ္ရင္ျဖင့္ ပိုျပည့္စံု ေကာင္းမြန္တဲ့ အရာတစ္ခုကို က်ြန္ေတာှလည္း သံုးရမွာပဲ ဆိုျပီး ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာနဲ့ နိုင္ငံတကာမွာ လုပ္ေနျကတဲ့ ပံုစံကို က်ြန္ေတာှ သိသေလာက္ ရွင္းျပတာပါ။ က်ြန္ေတာှ ဒါလုပ္တဲ့အတြက္ ပိုက္ဆံ တစ္ျပားမွ မရပါဘူး။ တျခား ဘာအက်ိုးအျမတ္မွလည္း မရပါဘူး။ အားလံုးကို ကိုယ့္အိတ္စိုက္ျပီး လုပ္ခဲ့ရတယ္။ ဟိုးအရင္က သက္ဆိုင္ရာ လူပုဂဿဂိုလ္ေတြနဲ့ မသိက်ြမ္းခဲ့လို့ Data Resources အတြက္ ေငြသိန္းခ်ီ အကုန္ခံျပီး စုေဆာင္းခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္မ်ားစြာ ေပးခဲ့ရတယ္။ အမ်ားက အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိေကာင္လို့ အထင္အျမင္ေသးတာ ခံခဲ့ရတယ္။ အခ်က္အလက္နဲ့ နည္းပညာ အကူအညီ ရနိုင္မယ့္ သူေတြဆီကို တကူးတက အပင္ပမ္းခံ၊ အခ်ိန္ကုန္ခံ၊ ပိုက္ဆံကုန္ခံျပီး သြားခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ ဒါေတြအတြက္ က်ြန္ေတာှ အသီးအပြင့္တစ္ခ်ို့ ခံစားရလာပါျပီ။ က်ြန္ေတာှ့ကို စာအုပ္စာတမ္း အခမဲ့ ငွားရမ္း၊ လက္ေဆာင္ေပးသူေတြ ရွိလာတယ္။ ရွားပါးစာအုပ္ေတြ ရလာတယ္။ နည္းပညာ ေဆြးေနြးပြဲေတြကို တက္လာရတယ္။ ပညာရွင္ ပါရဂူေတြ၊ သုေတသန သမားေတြနဲ့ ေတြ့လာရတယ္။ အျကံေကာင္းေတြ အျကံသစ္ေတြ ရလာတယ္။ ဒါေတြဟာ ပိုက္ဆံနဲ့ တန္ဖိုးျဖတ္လို့ မရဘူး။ က်ြန္ေတာှ အလြန္ ဝမ္းသာပါတယ္။ အကူအညီေပးသူေတြကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

JBRS

သမိုင္းစာအုပ္ေတြ ေရွးေဟာင္း စာအုပ္ေတြနဲ့ ရင္းနွီး ထိစပ္သူတိုင္း JBRS ဆိုတဲ့ အမည္ တစ္ခုကို သတိထားမိျကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ JBRS ဆိုတာ Journals of the Burmese Research Society ဆိုတဲ့ ျမန္မာ့ေရွးေဟာင္း သုေတသန အဖြဲ့ျကီးက စုစည္း ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ စာေစာင္ေတြကို ရည္ညြွန္းတာပါ။ ဒီမွတ္တမ္းေတြဟာ အလြန္ကို အဖိုးမျဖတ္နိုင္တဲ့ ရတနာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမွတ္တမ္းေတြကို အျပင္မွာရွာရင္ အလြန္ခက္ခဲပါတယ္။ ဖတ္ရွု ေလ့လာခြင့္ရဖို့ မလြယ္ပါဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒီမွတ္တမ္းေတြကို အခ်ို့ေသာ ပုဂဿဂိုလ္မ်ားက အေျမာှအျမင္ ျကီးမားစြာနဲ့ စကန္ဖတ္ျပီး ကူးယူထားခဲ့ပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ဒါေတြဟာ အမ်ားျပည္သူအတြက္ ျဖစ္မလာခဲ့ဘဲ ပိုက္ဆံေျကးေငြနဲ့ ေရာင္းစားျခင္း ခံရပါတယ္ (မည္သူေတြ မည္ကဲ့သို့ ေရာင္းစားသည္ကို က်ြန္ေတာှလံုးဝ မသိမသိပါေျကာင္း)။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒီလို ေရာင္းစားတာကို မခံခ်င္သူေတြ ရွိပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီလို ဝယ္ယူဖို့ကို အဲဒီလူေတြမွာ မာစတာကဒ္ေတြ၊ ဗီဇာကဒ္ေတြ မရွိပါဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာအီးလိုက္ဘရီကေန ဖတ္ရွုလို့ ရေတာ့မယ္လို့ သိရပါတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အသင္းဝင္ေျကး ပိုက္ဆံငါးေထာင္ ေလာက္ေတာ့ ေပးရပါလိမ့္မယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဒီေငြပမာဏက ေဘာင္းဘီ တစ္ထည္ဖိုးေတာင္ မရွိပါဘူး။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္က တစ္ကမဿဘာလံုးမွာ ျမန္မာျပည္က ပိုက္ဆံအမ်ားဆံုး ေပးရတဲ့အရာ ျဖစ္ေနတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အင္တာနက္ ဆိုင္ေတြမွာ သံုးစြဲခက သက္သာ ေနပါေသးတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီ မွတ္တမ္းေတြက ရုပ္ပံုေဖာှမတ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီပံုေဖာှမတ္ေတြက စာသားအျဖစ္ ျပန္ေျပာင္း ေပးနိုင္တဲ့ နည္းပညာေတြ ရွိလာတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ နည္းပညာကို က်ယ္က်ယ္ျပန့္ျပန့္ အသံုးျပုနိုင္သူေတြ ျမန္မာထဲမွာ နည္းပါး ေနေသးတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ နည္းပညာကို အသံုးခ်ျပီး ဒီဖိုင္ေတြကို Text Format နဲ့ျပန္လုပ္ခ်င္သူေတြ ရွိလာတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဆင့္မီမီ ျမန္မာေဖာင့္က မရွိေသးဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီလို ရွိလာေအာင္ ျကိုးစားပမ္းစား တီထြင္ေနသူေတြ ရွိပါသတဲ့။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ နွစ္ေတြသာ ျကာသြားတယ္ အျပီးမသတ္ နိုင္ေသးဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ပညာရပ္ပိုင္း က်ြမ္းက်င္သူနဲ့ ဝါသနာပါသူေတြ စုစည္း မိျကတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲဒီအထဲမွာ ဝါသနာပါသူ က်ြန္ေတာှက ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ပါေနပါေတာ့တယ္။

Thursday, August 30, 2007

ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ား၏ ဆီမီနာ



ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါမ်ား ပူးေပါင္းက်င္းပတဲ့ Why do we blog ဆိုတဲ့ Open Seminar ေဟာေျပာပြဲ အခမ္းအနားကို လာမည့္ 01.09.2007 စေနေန့ ၁၁နာရီကေန ၄နာရီအထိ က်င္းပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ့ဂ္ ေရးသားေနျကတဲ့ က်ြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္ ဘေလာ့ဂါေတြကိုယ္တိုင္ ေဟာေျပာျကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွာ ရွိေနျကတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြရဲ့ အေတြ့အျကံုနဲ့ အေတြးအျမင္ေတြ သိေစခ်င္လို့ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မီဒီယာ ကန့္သတ္ခ်က္ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားကို ရိုက္ခ်ိုးလိုက္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ယဉ္ေက်းမွု အေျကာင္းနဲ့ အသံုးျပုရ ဘယ္ေလာက္ လြယ္ကူတယ္ ဆိုတဲ့ အေျကာင္းေတြကို မ်ွေဝခ်င္လို့လဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကမဿဘာတစ္ဝွမ္းမွာ လူတိုင္း စိတ္ဝင္တစား အသံုးျပုေနျကတဲ့ နည္းပညာနဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြကို ျမန္မာလူငယ္ လူျကီးအားလံုး သိေစခ်င္တာရယ္၊ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြ ရရွိလာေစရန္ စတဲ့ အခ်က္ေတြကို ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ဒီပြဲတစ္ခု လုပ္ရတာ မလြယ္ပါဘူး။ အကုန္အက် အမ်ားျကီး ရွိသလို အလြန္ပင္ပန္းပါတယ္။ ပိုက္ဆံ အက်ိုးအျမတ္ တစ္ျပား တစ္ခ်ပ္မွ မရဘဲ အထက္က ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ သက္သက္အတြက္ က်ြန္ေတာှတို့ လုပ္ျဖစ္ျကတာပါ။ Company ေတာှေတာှမ်ားမ်ားကလည္း ဒီပြဲအတြက္ ပံ့ပိုးေပးထားပါတယ္။ အသက္ကန့္သတ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ အားလံုးကို တက္ေရာက္ဖို့ ဖိတ္ေခါှပါတယ္။ တက္ေရာက္ လာသူေတြအတြက္ အစားအေသာက္နဲ့ ကံစမ္းမဲ အစီအစဉ္ေတြလည္း ထည့္သြင္းထားပါေျကာင္း။

Tuesday, August 21, 2007

Is Dhammazedi Bell really exist?

Is Dhammazedi Bell really exist?

ခင္ဗ်ားတို့ က်ြန္ေတာှတို့ထဲမွာ ဓမဿမေစတီ ေခါင္းေလာင္းျကီး အေျကာင္း သတိတရ မွတ္မိေနသူေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ တခ်ို့ကလည္း တကယ္မရွိဘူး ေျပာျကတယ္။ တခ်ို့ကလည္း တကယ္ရွိတယ္ ေျပာျကတယ္။ က်ြန္ေတာှကိုယ္တိုင္ အမ်ိုးမ်ိုး ယူဆျကတာကို ျကံုဖူးပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္အတန္ျကာက ဒီေခါင္းေလာင္းျကီးကို ဆယ္ယူဖို့ နိုင္ငံျခားသား နိုင္ငံသား ပညာရွင္ေတြ ျကိုးစားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ လက္ေတြ့ပါဝင္ခဲ့တဲ့ Jim Blunt ဆိုသူနဲ့ ကာလအတန္ျကာ ကတည္းက က်ြန္ေတာှ အသိအက်ြမ္း ျဖစ္ခဲ့တာ အရင္ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းေတြ သိလိုက္ျကမွာပါ။ အဲဒီအေျကာင္းနဲ့ ပတ္သတ္ျပီးေတာ့လည္း က်ြန္ေတာှ တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူကို့ တခ်ို့ လိမ္ေျပာေနတာလို့ မယံုျကည္ျကဘူး။ သူက်ြန္ေတာှ့ကို ေျပာျပတာကေတာ့ အေမရိကန္ အစိုးရရဲ့ ဖိအားေပးမွုေျကာင့္ သူတို့ ေတြ့ရွိတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ အားလံုးကို စြန့္လြွတ္ခဲ့ရျပီး အဲဒီ ဆယ္ယူေရး လုပ္ငန္းကို ရပ္ဆိုင္းခဲ့ရတာလို့ ဆိုပါတယ္။ သူက်ြန္ေတာှ့ကို အခ်က္အလက္ အေထာက္အထားေတြ ေတာှေတာှမ်ားမ်ား အေမရိကန္ကေန UPS နဲ့ပို့ေပးဖူးပါတယ္။ သူ့စကားအရ ျမန္မာေတြ ေျပာေနျကတဲ့ သာမန္ ဆြဲသေဘဿငာေတြနဲ့ ဆယ္ယူတာမ်ိုး၊ သမရိုးက် တိုင္ကီေတြကို ေလျဖည့္ျပီး သယ္ယူတာမ်ိုးက လံုးဝ မျဖစ္နိုင္ဘူးလို့ ဆိုပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကေတာ့ သူေရငုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုး ေခါင္းေလာင္းျကီးကို လက္နဲ့ ထိစမ္းခဲ့ဖူးသူလို့ အခိုင္အမာ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီ ေခါင္းေလာင္းျကီး ဆယ္ယူေရး လုပ္ငန္းကို စိတ္ဝင္စားသူ အမ်ားအျပား ရွိေပမယ့္ ေငြေျကးအကုန္အက် အလြန္မ်ားတာမို့ လက္တြန့္ေနျကတာလို့ သူက ေထာက္ျပပါတယ္။ သိပ္မျကာခင္မွာ အဖြဲ့တစ္ဖြဲ့ ျမန္မာျပည္ကို လာပါလိမ့္ဦးမယ္။ ျမန္မာျပည္က ေငြေျကး တတ္နိုင္သူေတြနဲ့ ပူးေပါင္း ဆယ္ယူခ်င္တယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ သူ့ရဲ့ ေနာက္ဆံုးစာကို ေဖာှျပလိုက္ပါတယ္။

Dear Lynn,

I can understand this situation. The only thing that would work now is a Sub Bottom Profiler which is a low frequency sonar that takes pictures of objects under the mud.The French divers did not have one so of course they failed to find the Great Bell. The top of the Great Bell is 35 feet below the bottom of the river.

There are historical documents in Myanmar that document the Dhammazedi Bell from its casting to Gasphar Bulby measured it with his hands and described it in detail. When the Great Bell Fell off the raft in the Dowbon a Burmese scholar on shore wrote down everything he saw, this infomation has been preserved scince 1608 AD. The Great Bell is 19 times heavier than the medium it fell into so it sinks three eights of one inch per year, that is the truth.

The Sub Bottom Profiler will give pictures of the Great Bell in the Mud, after that it would be a good idea for somebody to raise the Great Bell.For certain this project would be a big project involving hundreds of laborers and engineers and cost a lot of money.

I have a Australian Marine Company that thinks raising the Great Bell is a good Idea. They will go to Yangon soon. email me with the names and location of people you think they should see. I belive they can get the job done. I will go on a river Cruise to Mandalay. Do you know any Mo Mo translator who could go along. I am doing well.

All I can say is that it really exists and is out there.. The hand of Buddha put the Great Bell in the Water for safekeeping and the Hand of Buddha will get it back and place where it originally stood at the Shwedagon Pagoda.

Keep in touch, any news about the Bell, I will work on this but its going to take lots of good luck and the Hand of Buddha. Email me back asap.

Best wishes

Jim Blunt

Wednesday, August 15, 2007

ဆဋဿဌဂံလား ဆကဿကဂံလား

ဆဋဿဌဂံလား ဆကဿကဂံလား

၂၀၀၅ ခုနွစ္၏ အကယ္ဒမီ ဆုေပးပြဲတြင္ ဒါရိုက္တာ ျကည္စိုးထြန္း၏ ဆဋဿဌဂံ ဇာတ္ကားက အကယ္ဒမီမ်ားရ၏။ ဇာတ္လမ္းမွာ မစနဿဒာ၏ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္သည္။ ဇာတ္လမ္းက ေကာင္းပါသည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း ေကာင္းသည္။ မစနဿဒာမွာ ဘဝသရုပ္ေဖာှ အေရးေကာင္းသူ ျဖစ္ေသာေျကာင့္ ဇာတ္လမ္းမွာ ဟာကြက္မရွိ။ သရုပ္ေဆာင္မ်ားလည္း ေကာင္းျကပါသည္။ သို့ေသာှ.. ထိုဆဋဿဌဂံဆိုေသာ ေခါင္းစဉ္ ရွိမရွိ အျငင္းပြား ေနျကရသည္ကို ေန့တစ္ျမန္မာ ဖိုရမ္တြင္ တစြန္းတစ ဖတ္လိုက္ရသည္။ ထို့ေျကာင့္ အေထာက္အထား ခိုင္မာေစျခင္းငွာ အဘိဓာန္မ်ားနွင့္ တိုက္ဆိုင္ျပီး စစ္ေဆးမွု ျပုခဲ့သည္။ ဆဋဿဌဂံ ဟူသည္မွာ အနားေျခာက္နား ေထာင့္ေျခာက္ေထာင့္ပါေသာ ပံုတစ္ခုကို ေခါှျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္ဆိုလ်ွင္ ျတိဂံ၊ ပဥဿစဂံ၊ အဋဿဌဂံမ်ားကို လိုက္ျပီး ဆဋဿဌဂံ လိုက္ျကပံု ရသည္။ ျမန္မာအဘိဓာန္တြင္ အဆိုပါ ေထာင့္ေျခာက္ေထာင့္ ပါေသာ ရုပ္ပံုကို ဆကဿကဂံဟု ေခါှေျကာင္း ပါဠိစကား ဆကဿက+ေကာဏ မွလာေျကာင္း ျပထားသည္။ က်ြန္ေတာှတို့ ငယ္ငယ္ကလည္း ထိုကဲ့သို့ပင္ သင္ျကားျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ထိုအေျကာင္း ေျပာျဖစ္ေသာအခါ သူတို့ကိုမူ ေက်ာင္းတြင္ ဆဋဿဌဂံဟု သင္ျကားခဲ့ရေျကာင္း ေျပာျကသည္။ ထို့ေျကာင့္ ထိုစကားသည္ ေက်ာင္းသားဘဝ မွာကတည္းက နွုတ္က်ိုးေနျပီးျဖစ္ေသာ စကားျဖစ္ေျကာင္း က်ြန္ေတာှ သိရွိလိုက္သည္။ ထိုစကားမ်ားသည္ ပါဠိမွလာသည္။ ပါဠိတြင္ ဆဋဿဌ ဆိုတာ ရွိသည္၊ ဆဋဿဌမဆိုတာသာ ရွိသည္။ ဆဋဿဌဂံဟူ၍ မရွိ။ ထို့ေျကာင့္ ျမန္မာအဘိဓာန္တြင္လည္း ဆကဿကဂံဟုသာ ျပထားပံုရသည္။ သို့ရာတြင္ ျမန္မာ စာလံုးမ်ားတြင္ ေမြးစား စကားမ်ား၊ ေပါရာဏမ်ား၊ ပါဠိသက္မ်ား မ်ားစြာ ရွိသည္ကို စဉ္းစားမိေသာေျကာင့္ ဒဂုန္ဦးထြန္းျမင့္၏ ပါဠိသက္ ေဝါဟာရ အဘိဓာန္တြင္ ရွာေဖြ ျကည့္ေသာအခါ ဆဋဿဌဂံဆိုေသာ စကားအသံုးကို ေတြ့ရပါေတာ့သည္။ ေထာင့္ေျခာက္ေထာင့္ ပါေသာပံုကို ရည္ညြွန္းျခင္း အတူတူပင္။ ထို့ေျကာင့္ ထိုဆဋဿဌဂံဆိုေသာ စကားသည္ ပါဠိဘာသာမွ ေျပာင္းလဲလာေသာ ပါဠိသက္ ေဝါဟာရ တစ္လံုး ျဖစ္သည္ဟု ယူဆရမည္ ျဖစ္သည္။ ပါဠိလို ဆကဿကဂံ၊ ျမန္မာလို ေခါှေတာ့ ဆဋဿဌဂံဟု ဆိုရမည္ဟုပင္ ျဖစ္ပါသည္။

အရင္းစစ္ေသာအခါ လူအမ်ား ျငင္းရျခင္းမွာ ျပီးျပည့္စံုေသာ ျမန္မာအဘိဓာန္တစ္ခု မရွိေသာေျကာင့္ပင္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာစာ ဌာနမွ ထုတ္ေဝထားေသာ ျမန္မာအဘိဓာန္သည္ စာမ်က္နွာ ၄၅၄ မ်က္နွာသာ ရွိသည္။ ထိုအထဲတြင္ ျမန္မာလူမ်ိုးမ်ား သံုးစြဲေနဆဲ ျဖစ္ေသာ ေပါရာဏမ်ား၊ ပါဠိသက္မ်ား မပါဝင္ေခ်။ ထို့ေျကာင့္ ျမန္မာအဘိဓာန္ တစ္အုပ္တည္းကို အားကိုးလ်ွင္ စာလံုးမ်ား ေစ့ငု လံုေလာက္မည္ မဟုတ္ေပ။ က်ြန္ေတာှ ကိုယ္တိုင္လည္း ျမန္မာအဘိဓာန္ကို အားျပုျပီး ဆဋဿဌဂံဆိုေသာ စကားမရွိဟု အယူစြဲခဲ့ဖူးသည္။ မစနဿဒာနွင့္ ျကည္စိုးထြန္း မွားသည္ဟု ယူဆခဲ့ဖူးသည္။ ထိုပါဠိသက္ ေဝါဟာရမ်ားအေျကာင္း စဉ္းစားမိ၍သာ ထိုအျဖစ္မွန္ကို သိေတာ့သည္။ ယခုေခတ္ ဆရာဆရာမမ်ား ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ရာတြင္ ဆဋဿဌဂံလို့သင္လား၊ ဆကဿကဂံဟု သင္လားဆိုတာ က်ြန္ေတာှ မသိပါ။ သံုးစြဲခဲ့ယူ ယင္းစာေရးဆရာမနွင့္ ဒါရိုက္တာသည္လည္း ထိုကြဲျပားခ်က္ကို ဂရုျပုမိခဲ့ရဲ့လားဆိုတာ မေသခ်ာပါ။ မည္သည့္စကားလံုးကို အမွန္ယူရမည္ကို ပညာရွင္မ်ား ဆံုးျဖတ္သင့္ပါသည္။

ရည္ညြွန္း
ျမန္မာအဘိဓာန္
ျမန္မာစာလံုးေပါင္း သတ္ပံုက်မ္းနွင့္ ခြဲထား
ျမန္မာစာ ေရးထံုးက်မ္း၊ ဦးသာျမတ္
ပါဠိ- ျမန္မာ အဘိဓာန္၊ ဦးဟုတ္စိန္
ပါဠိသက္ ေဝါဟာရမ်ား အဘိဓာန္၊ ဦးထြန္းျမင့္

Sunday, August 12, 2007

Make Money

Make Money

ဖုန္းရတဲ့ တေန့က အေမက ေျပာတယ္။ ပိုက္ဆံလည္း ရွာဦးတဲ့။ အသက္ျကီးေတာင္ ပိုက္ဆံမရွိလို့ မိဘဆီက ျပန္လက္ျဖန့္ ေတာင္းရရင္ ရွက္ဖို့ေကာင္းသတဲ့။ အဲဒီညက ေဒါက္တာလွေဘရဲ့ အေတြ့အျကံုနွင့္ အေတြးအျမင္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ထဲမွာ ဆရာျကီးက သူ့မိန္းမ မ်က္စိတိမ္ဖံုးလို့ အဂဿငလန္မွာ သြားကုတာ ေဒါှလာ ၁၅ဝဝဝေက်ာှ ကုန္တဲ့အေျကာင္း ေရးထားတယ္။ သူ့မွာ ပိုက္ဆံရွိေပလို့ ကုနိုင္တာေပါ့၊ ပိုက္ဆံသာ မရွိရင္ ဘယ္လိုလုပ္ သြားကုမလဲ ဆိုတဲ့အေတြး က်ြန္ေတာှ့ဆီ ေရာက္လာတယ္။ ဒီလို အေတြးမ်ိုးက က်န္ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေတြးနဲ့ ဆက္စပ္ျပီး ေနာက္အေတြး တစ္ခုက ထပ္ေရာက္လာတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ ျမတ္နိုးတဲ့ မိဘေမာင္ဘြား တစ္ေယာက္ အသက္အနဿတရာယ္နဲ့ ျကံုေနရျပီ ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒါကလည္း သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္အက်ခံမွ ေပ်ာက္ကင္းမယ္ ဆိုပါေတာ့။ ကိုယ့္မွာ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ။ ေသမွာကို ဒီအတိုင္း ထိုင္ျကည့္ေနရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဘယ္လို ပိုက္ဆံ ရွာရမလဲ။ က်ြန္ေတာှ့ အတြက္ေတာ့ မည္သူ့ကိုမ်ွ ဒုကဿခမေပးလို။ ခနဿဓာကိုယ္နဲ့ မ်က္လံုးကို ေဆးရံုကို လွူဒါန္းဖို့ က်ြန္ေတာှ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ေသေနတဲ့ က်ြန္ေတာှ့ကို ေဘးထားျပီး တဗ်ူးဗ်ူး တျဗဲျဗဲ ငိုေနတာက က်က္သေရ တံုးတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းမေတြ မ်က္ေရက ဇာတ္ေတာှထဲပါတဲ့ ဖားပါးစပ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ အဆိပ္ရည္စက္ေတြလိုပဲ။ က်ြန္ေတာှ ခ်စ္ခင္ေလးစားသူ နိမ့္ပါးတဲ့အခါ က်ြန္ေတာှ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘယ္လို ကူညီရပါ့မလဲ၊ က်ြန္ေတာှ ခ်စ္ခင္ေလးစားသူ နာမက်န္း ျဖစ္တဲ့အခါ က်ြန္ေတာှ့မွာ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဘယ္လို ကူညီနိုင္ပါ့မလဲ။ ေသသြားျပီးမွ ေနာင္တရက်န္ခဲ့တာမ်ိုး က်ြန္ေတာှ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ က်ြန္ေတာှ အဲဒီညက ေတာှေတာှ စဉ္းစားျဖစ္တယ္။ ပိုက္ဆံ မရွာခ်င္ဘဲ ပိုက္ဆံသာ သံုးခ်င္တဲ့ က်ြန္ေတာှ့ စိတ္ဓာတ္ကို ျပင္ဆင္ရမယ္။ အလကားေတြ လိုက္လိုက္လုပ္ေပးေနတဲ့ အခမဲ့ ကူလီထမ္းတာေတြကို ေလ်ွာ့ခ်ပစ္ရမယ္။ လူမွုေရး ကိစဿစေတြမွာ ေဗာှလန္တီယာ လုပ္တာေတြ ျပန္သံုးသပ္ရမယ္။ ပိုက္ဆံရမယ့္ အလုပ္တစ္ခုခုေတာ့ သူမ်ားဆီ ေအာက္က်ို့ျပီး လုပ္ရေတာ့မယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ေတြးေနမိပါတယ္။

မဟာဘရတ ေရာင္းရန္



Ramesh Menonရဲ့ မဟာဘရတ စာအုပ္ျကီး နွစ္တြဲကို ေရာင္းဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ပိုက္ဆံ လိုေနတယ္။ တကယ္ဆို စာအုပ္စာတမ္းေတြကို လံုးဝ မေရာင္းခ်င္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ဒီစာအုပ္က က်ြန္ေတာှ အနွစ္သက္ဆံုး စာအုပ္တစ္အုပ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ဟာ အသစ္အတိုင္းပဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ ျပဲျခင္း၊ တြန့္ျခင္း၊ ေခါက္ျခင္း၊ ညစ္ေပျခင္း၊ ေရးမွတ္ထားျခင္း လံုးဝ မရွိပါဘူး။ ဒီစာအုပ္ဟာ မူရင္း ဘဂဿငလီ ဘာသာစကားကို အဂဿငလိပ္လို ဘာသာျပန္ထားတဲ့ အထဲမွာ အျပည့္စံုဆံုး၊ ဘာသာျပန္ အေကာင္းဆံုး စာအုပ္လို့ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ျမန္မာဘာသာနဲ့ ဘာသာျပန္တစ္အုပ္ ထြက္လာခဲ့ဖူးတယ္။ အရမ္းကို အက်ဉ္းခ်ံုးထားျပီး အရသာမရွိဘူး။ ဒီစာအုပ္ နွစ္အုပ္မွာ စာမ်က္နွာ ၁၆၀၀ ေက်ာှပါတယ္။ အေျကာင္းအရာအျပင္ ခက္ဆစ္အဖြင့္ပံုစံ ရွင္းလင္းခ်က္မ်ိုးေတြလည္း ပါဝင္တယ္။ ဒီစာအုပ္ အညြွန္း အက်ဉ္းကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ျကည့္နိုင္ပါတယ္။ ေရာင္းေဈး- ေဒါှလာ ၈၀။ ပိုက္ဆံရရင္ ပုဂံသြားမယ္။ ဓာတ္ပံုေတြလွည့္ရိုက္မယ္။

Myanmar E- Library

ျမန္မာ အြန္လိုင္းလိုက္ဘရီ
Myanmar E- Library

ျမန္မာ အီလက္ထေရာနစ္ စာျကည့္တိုက္ အေျကာင္း အမ်ားသူငါ သိျပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အခု ဘာအသင္းလို့ နာမည္တြင္ ေနလဲေတာ့ မသိဘူး။ ျကံခိုင္ေရးနဲ့ ဖြံ့ျဖိုးေရးက ဦးစီးျပီး လုပ္တယ္ ဆိုလား ေခတ္လူငယ္ဆိုလား ဘာလားပါပဲ။ ဒါေတြလည္း က်ြန္ေတာှ နားမလည္ပါဘူး။ က်ြန္ေတာှ နားလည္တာက အဲဒီ အီးလိုက္ဘရီ ဆိုတာျကီးက အီးလိုက္ဘရီ မဟုတ္ဘဲ အီးဘြခ္ရွဲယားရင္း ဆိုဒ္တစ္ခု ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကိုပါပဲ။

က်ြန္ေတာှဟာ ဒီအီးလိုက္ဘရီျကီး စလုပ္ေနျပီ ျကားကတည္းက အေတာှဝမ္းသာ ခဲ့ပါတယ္။ နိုင္ငံရပ္ျခားက ျမန္မာေတြ အေနနဲ့ ျမန္မာစာအုပ္ေတြကို အြန္လိုင္းကေန လြယ္လြယ္ကူကူ ပိုက္ဆံ မကုန္ဘဲ ဖတ္နိုင္ေတာ့မယ္ေပါ့။ အဲဒီလို သတင္းျကားရတာ နွစ္နွစ္ သံုးနွစ္ေလာက္ ရွိမယ္ ထင္ပါရဲ့၊ တေလာက ျမန္မာ့ အီးလိုက္ဘရီျကီး ေအာင္ျမင္စြာ ဖြင့္လွစ္နိုင္ခဲ့တာကို ေတြ့လိုက္ရပါတယ္။ က်ြန္ေတာှလည္း အားရဝမ္းသာ အင္တာနက္ ကဖီးကေန အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး သြားေရာက္ ေလ့လာ လည္ပတ္ျဖစ္ခဲ့ ပါေတာ့တယ္။ အရင္က ျမန္မာ အီးလိုက္ဘရီမွာ လူတိုင္းလူတိုင္း အခမဲ့ ဝင္ျပီး ဖိုင္ေတြကို ရယူနိုင္တယ္။ အခုကေတာ့ မန္ဘာေျကးေတြ ဘာေတြ သြင္းျပီးမွ ရယူနိုင္တယ္လို့ သိရပါတယ္။ က်ြန္ေတာှကေတာ့ ပိုက္ဆံရွိရင္ အဖြဲ့ဝင္ဖို့ အစီအစဉ္ ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ ျခူးတစ္ျပားမွ မရွိေသးလို့ လက္ေရွာင္ထားတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဖိုင္ေတြကေတာ့ အရင္ကတည္းက ကူးယူျပီးသားပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ြန္ေတာှကေတာ့ စာေပ ေလာဘ ျကီးသူမို့ အဲဒါေလာက္နဲ့ မတင္းတိမ္ နိုင္ပါဘူး။ ဒီဆိုဒ္ျကီးကို ဒီထက္ပို ေမ်ွာှမွန္းမိတယ္။ ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တယ္။

ဒီအီးလိုက္ဘရီရဲ့ ပထမဆံုး အားနည္းခ်က္ကေတာ့ ဖိုင္ေတြကို အသစ္မရိုက္ဘဲ၊ စကန္ ဖတ္တဲ့ ကိစဿစပါပဲ။ အဲဒါက စကန္နာ ရွိတဲ့လူတိုင္း လုပ္နိုင္တဲ့ ကိစဿစပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စကန္နာ ဖတ္တဲ့ ေနရာေတာင္ အဲဒီ အီးလိုက္ဘရီက စာအုပ္ေတြဟာ အဆမတန္ ဆိုဒ္ျကီး ေနပါေသးတယ္။ နွိ္ုင္းယွဉ္ျပပါမယ္။ ေဖာှအဲဗားတို့၊ ခ်ယ္ရီသစဿစာတို့၊ ျမန္မာျပည္သားတို့မွာ အရင္က အီးဘြခ္ေတြ တင္ခဲ့ျက ဖူးပါတယ္။ အဲဒီအထဲက ေဒါင္းလုဒ္ လုပ္ထားတဲ့ ျမန္မာဆိုရိုးစကားဆိုတဲ့ စာအုပ္ဟာ စာမ်က္နွာ ၄၈၇ မ်က္နွာ ရွိပါတယ္။ ဆိုဒ္က ၁.၈၇ မက္ဂါဘိုက္ပဲ ရွိတယ္။ အီးလိုက္ဘရီက စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာဒဂဿငါးမ်ား ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဟာ စာမ်က္နွာ ၁၄၅ မ်က္နွာသာ ရွိျပီးေတာ့ ၃ရမက္ေလာက္ ရွိေနတယ္။ ဒါဟာ ျပီးျပီးေရာ ကူးထားလို့ ျဖစ္တဲ့ ျပသဿသနာမ်ိုးပါ။ စက္ပစဿစည္းနဲ့ နည္းပညာကို မက်ြမ္းက်င္လို့လည္း ပါေကာင္း ပါလိမ့္မယ္။ က်ြန္ေတာှ သိသေလာက္ .mm ဒိုမိန္း ယူထားတဲ့ အစိုးရ ဆိုဒ္မ်ားဟာ ဝဘ္ဆိုဒ္ ဟိုစ့္တင္းအတြက္ အခေျကးေငြ အဆမတန္ ေပးရပါတယ္။ ထင္တာ မမွားဘူးဆိုရင္ တင္ထားတဲ့ ဆိုဒ္ပမာဏအလိုက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဒါင္းလုဒ္ဆြဲတဲ့ ဘန္းဝဒ္အလိုက္ ေပးရတာမ်ိုးပါ။ အဲဒါေျကာင့္ အလကားေနရင္း မလိုအပ္ဘဲ ပိုက္ဆံေတြ ပိုကုန္က် နိုင္ပါတယ္။ ဆိုဒ္ျကီးလြန္းတဲ့ အတြက္လည္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ရယူဖို့ ခက္ခဲလြန္း ေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ထဲက လူေတာှေတာှမ်ားမ်ား အေနနဲ့ ဒီဆိုဒ္က စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အခ်ိန္ေပး ဆြဲဖို့ဆိုတာ ေတာှေတာှ့ကို မလြယ္ကူတာမ်ိုးျကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ သိုေလွာင္ပမာဏ ၅၀၀ ဂစ္ဂါဘိုက္၊ ပီအိရွ္ပီေတြ၊ စီပန္နယ္ေတြ၊ ဘာေတြ ညာေတြ အကုန္ရတဲ့ နိုင္ငံျခားက ဝဘ္ဟိုစ့္တင္း တစ္ခုကို တစ္နွစ္ ေဒါှလာ ၁ဝဝေလာက္နဲ့ ရနိုင္ပါတယ္။ ဒိုမိန္းေတာင္ အခမဲ့ ရနိုင္ပါေသးတယ္။ ဘက္ကပ္ အတြက္လည္း စိတ္မပူရဘူး။ ဘာလို့ ဒီလိုမ်ိုးေတြ မသံုးတာလည္း ဆိုတာကိုလည္း နားမလည္ပါဘူး။

ဒုတိယ အားနည္းခ်က္ကလည္း ပထမနဲ့ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ အသင္းမွာ အသင္းဝင္ေပါင္း သန္းနဲ့ခ်ီ ရွိတယ္လို့ ထင္ပါတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ ကြန္ပ်ူတာနဲ့ အက်ြမ္းတဝင္ ရွိသူဟာ တစ္ေသာင္းေလာက္ေတာ့ ရွိမွာပါပဲ။ အဲဒီ တစ္ေသာင္းေလာက္ကို တစ္ဦးခ်င္းစီ တာဝန္ေပးျပီး စာစီစာရိုက္ လုပ္ခိုင္းလိုက္ရင္ စကန္ကူးစရာ မလိုဘဲ စာမူ အေနနဲ့ ရလာမွာပါ။ နိုင္ငံရပ္ျခားက တကဿကသိုလ္ေတြ၊ လိုက္ဘရီေတြမွာ ဒီလိုပဲ အီးဘြခ္ငွားရမ္းတာကို အခေျကးေငြ ယူျပီး လုပ္ျကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့က သူမ်ား ထုတ္ျပီးသား စာအုပ္ကို အခန့္သင့္ စကန္ဖတ္တာမ်ိုး မလုပ္ျကပါဘူး။ အစကေန အဆံုး ျပန္ရိုက္ျကတာပါ။ ျပီးမွ သူတို့ အဖြဲ့အစည္းရဲ့ လိုဂိုေတြ၊ စည္းမ်ဉ္းစည္းကမ္း အခ်က္အလက္ေတြ ထည့္သြင္းျပီး ငွားရမ္းျကတာပါ။ အဲဒီလို လုပ္တဲ့အတြက္ သူတို့ရဲ့ အားစိုက္ထုတ္မွုလည္း ပါလာပါတယ္။ ထို့အတူ ဖတ္ရွုသူေတြ အေနနဲ့လည္း တိုက္ရိုက္ ကူးယူနိုင္ လာပါတယ္။ အဲဒါက အေရးျကီးပါတယ္။ အခုဆို ဒီအီးလိုက္ဘရီက ဘယ္စာအုပ္မဆို ရုပ္ပံုေဖာှမတ္နဲ့ လုပ္ထားေတာ့ ဒီေလာက္ ဆိုဒ္အျကီးျကီးကို ေဒါင္းလုဒ္လုပ္ျပီး စာသားေတြကို တိုက္ရိုက္ ကူးယူလို့လည္း မရျပန္ပါဘူး။ အဲဒီအထဲက စာသားေတြ လိုခ်င္ရင္ အစကအဆံုး ျပန္ရိုက္ ရပါေတာ့တယ္။

တတိယ အားနည္းခ်က္က ယူနီကုဒ္ အသံုးမျပုျခင္းပါ။ က်ြန္ေတာှက ေဇာှဂ်ီေဖာင့္ကို ေပါှစကတည္းက သံုးစြဲလာသူပါ။ အခုထိလည္း သံုးစြဲေနသူ၊ နွစ္ျခိုက္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ ကြန္ပ်ူတာမွာ ပါဆင္နယ္ အခ်က္အလက္၊ ဝတဿထု၊ ေဆာင္းပါး ဘာပဲေရးေရး ေဇာှဂ်ီေဖာင့္ကိုပဲ အသံုးျပုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာဝီကီလို စြယ္စံုက်မ္း ပေရာဂ်တ္ အတြက္ကိုေတာ့ ျမန္မာယူနီကုဒ္ကို အသံုးျပုဖို့ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ဘာလို့လဲဆိုရင္ ေဇာှဂ်ီဟာ ယူနီကုဒ္အစစ္ မဟုတ္လို့ပါ။ ဒါကို အခုအခ်ိန္မွာ လူတိုင္း နားလည္ လြယ္ဦးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားဟာ ေဖာင့္ဆိုရင္ တစ္မ်ိုးတည္းလို့ပဲ သိျကပါတယ္။ ယူနီကုဒ္သံုးလို့ ဘာအက်ိုးထူးတယ္ ဆိုတာမ်ိုးလည္း အသိဉာဏ္ မရင့္သန္ ျကေသးပါဘူး။ တကယ္လို့သာ အဲဒီက စာေတြဟာ ယူနီကုဒ္နဲ့ ျဖစ္ေနမယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္း အျခားဘာသာ ျပန္ျခင္းလုပ္ငန္း၊ ဝဘ္ေပါှမွာ ရွာေဖြျခင္း လုပ္ငန္းေတြမွာ အမ်ားျကီး တြင္က်ယ္ လာနိုင္ပါတယ္။ ဒီဝဘ္ဆိုဒ္မွာ ေဇာှဂ်ီကို အသံုးျပုထားတယ္ ဆိုေပမယ့္ ေခါင္းစဉ္ေတြ၊ အခ်က္အလက္ အတိုေကာက္ေတြ အတြက္ပဲ အသံုးျပုျခင္းမ်ိုးပါ။ အဲဒီအတြက္ ဝဘ္ဆိုဒ္ကို ရွာေဖြတဲ့အခါ ေခါင္းစဉ္ကိုသာ ရွာေဖြနိုင္ပါတယ္။ ေရးထားတဲ့ အေျကာင္းအရာ စာကို ရွာလို့ မရပါ။ ဥပမာ ဆရာျကီး မင္းသုဝဏ္ရဲ့ ပန္းနွင့္ပင္စည္ ဆိုတဲ့ စာအုပ္လိုမ်ိုးဆိုရင္ အထဲမွာ ေရးထားတဲ့ အေျကာင္းအရာေတြက ျမန္မာစာေပနဲ့ ပတ္သတ္တဲ့ အေျကာင္းေတြပါ။ ပန္းပင္စိုက္ဖို့၊ ပန္းေရာင္းဖို့၊ ပန္းအမ်ိုးအစား ခြဲျပတဲ့ စာအုပ္မ်ိုး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ ျမန္မာစာေပနဲ့ ပတ္သတ္တဲ့ စာအုပ္အေျကာင္း ရွာခ်င္လို့ရွိရင္ ဝဘ္ဆိုဒ္က ရွာေဖြေရး အင္ဂ်င္ဟာ အထဲက စာကို ရွာမေပးနိုင္ဘဲ ေခါင္းစဉ္ကိုသာ ရွာေပးနိုင္တဲ့အတြက္ အဲဒီ ပန္းနွင့္ ပင္စည္ စာအုပ္ဟာ ရွာမေတြ့နိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပန္းဆိုျပီး ရိုက္ထည့္လိုက္ရင္ေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ကိုလည္း တစ္အုပ္အပါအဝင္အျဖစ္ ျပပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ ပန္းဝါသနာရွင္မ်ားက ဟာပန္းအေျကာင္း စာအုပ္ပါလား ဆိုျပီး အခ်ိန္ကုန္ခံကာ ေဒါင္းလုဒ္ လုပ္ရျပီေပါ့။ ျပီးမွ တလြဲျကီးဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒါက ဥပမာ ေျပာတာပါ။ အဲဒီစာအုပ္ အဲဒီဆိုဒ္မွာ မေတြ့မိေသးပါဘူး။ တကယ္ဆို ေဇာှဂ်ီေဖာင့္ကို ျပည့္ျပည့္ဝဝ သံုးထားမယ္ ဆိုရင္လည္း ရွာေဖြေရးမွာ အိုေကပါတယ္။ အြန္လိုင္းမွာလည္း အဆင္ေျပတယ္။ အခုဟာက ယူနီကုဒ္အစစ္ မေျပာနဲ့ ေဇာှဂ်ီကို အသံုးျပုတယ္ ဆိုရံုေလး ေခါင္းစဉ္ေလးမ်ားမွာ အသံုးျပုတာကေတာ့ အားနည္းေနတယ္ ထင္မိတယ္။

စတုတဿထ အားနည္းခ်က္က တတိယ အားနည္းခ်က္နဲ့ ဆက္စပ္ ေနျပန္ပါတယ္။ တကယ္လို့ ယူနီကုဒ္ အသံုးမျပု နိုင္ေသးလို့ အထဲက စာအထိ ရွာမေပးနိုင္ေသးဘူး ဆိုရင္လည္း စာအုပ္ အညြွန္းကို ေကာင္းမြန္စြာ တင္ျပေပးထား သင့္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ဟာ ဘာအေျကာင္းေရးထားတာ၊ ဘာေခါင္းစဉ္ေတြပါတယ္၊ ဘယ္လူပုဂဿဂိုလ္ေတြ အေျကာင္းပါတယ္၊ ဆိုဒ္ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ စတာေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေရးျပထား သင့္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း စာဖတ္သူက သူလိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာ သိနိုင္မွာပါ။ အခု အဲဒီ လိုက္ဘရီက အညြွန္းေတြကေတာ့ အျဖစ္ေလာက္ပါပဲ။ အျဖစ္ဆိုတာမွာေတာင္ ဘာစာအုပ္မွန္း ေသခ်ာ သိရတာမ်ိုး မဟုတ္ပါဘူး။ က်ြန္ေတာှတို့ကသာ စာအုပ္ေတြ တစိုက္မတ္မတ္ ဖတ္ျဖစ္၊ စာအုပ္အညြွန္းေတြ ဖတ္ျဖစ္မို့လို့ စာအုပ္နာမည္ ေတြ့တာနဲ့ ဘာအေျကာင္း ေရးထားတယ္ ဆိုတာ သိတာပါ၊ အျခားလူ အမ်ားစု အေနနဲ့ မသိနိုင္ပါဘူး။

ပဥဿစမ အားနည္းခ်က္ကေတာ့ အဂဿငလိပ္ စာအုပ္ေတြ မ်ားေနျပီး ျမန္မာစာအုပ္ အေရအတြက္ နည္းပါးျခင္းပါ။ မွတ္မွတ္ယယ အဲဒီဆိုဒ္ကေန အဂဿငလိပ္စာအုပ္ တစ္အုပ္မွ က်ြန္ေတာှ မကူးခဲ့ဖူးဘူး။ အဂဿငလိပ္စာအုပ္ အီးဘြခ္ လိုခ်င္ရင္ နိုင္ငံျခားက ဆိုဒ္ေတြမွာသာ ရွာပါတယ္။ သူတို့ လုပ္ထားတဲ့ အီးဘြခ္ေတြဟာ ပိုက္ဆံယူထားတာနဲ့အညီ ေကာင္းမြန္ သပ္ရပ္မွု ရွိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံနဲ့ မဝယ္ခ်င္ဘူး ဆိုရင္ေတာင္ အင္တာနက္မွာ အလကား ရနိုင္တဲ့ ေနရာေတြ အမ်ားျကီးပါ။ အဲဒီ အဂဿငလိပ္ စာအုပ္ေတြအတြက္ ပိုက္ဆံ အကုန္မခံ သင့္ပါဘူး။ ေကာလဟာလ သတင္းပဲလား မသိပါဘူး။ အဲဒီ အသင္းျကီးကေန နိုင္ငံျခားက စာအုပ္ေတြဝယ္ဖို့ ေဒါှလာ ေထာင္ေသာင္းခ်ီ ရန္ပံုေငြ ေတာင္းခံတယ္လို့ ျကားရပါတယ္။ မွန္မမွန္ က်ြန္ေတာှ မသိပါ။ မွန္တယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ေငြေတြအတြက္ က်ြန္ေတာှ အရမ္းကို နွေျမာမိပါတယ္။ အစိုးရ ေငြဆိုတာ နိုင္ငံသားေတြ အခြန္ထမ္းလို့ရတဲ့ ေငြေတြလည္း ပါေနပါတယ္။ တကယ္ဆို ရန္ကုန္ တကဿကသိုလ္ စာျကည့္တိုက္မွာ အဖိုးတန္ ျမန္မာစာအုပ္ေပါင္း ေသာင္းနဲ့ သိန္းနဲ့ခ်ီ ရွိေနပါတယ္။ ျပန္မရိုက္နွိပ္ေတာ့တဲ့၊ ပံုမနွိပ္ျဖစ္ေသးတဲ့ ရွားပါးစာအုပ္၊ တန္ဖိုးျကီး စာအုပ္ေတြလည္း အမ်ားအျပားပါ။ အေဟာင္းေဈးကြက္မွာ သိန္းခ်ီ တန္ေနတဲ့ စာအုပ္မ်ိုးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီအြန္လိုင္း စာျကည့္တိုက္ဟာ အစိုးရက ပံ့ပိုးထားတဲ့ အဖြဲ့ျဖစ္ေလေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ေတြကို အျပင္မွာ ဝယ္ေနစရာလည္း မလိုပါဘူး။ တခါတည္း အီးဘြခ္ လုပ္လိုက္ရံုပါပဲ။ ဒါကလည္း မခက္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ ခပ္ပ်င္းပ်င္း လုပ္ရင္ေတာင္ တစ္ေန့ကို အီးဘြခ္ တစ္အုပ္ ျပီးပါတယ္။ စကန္ဆြဲတာ အဲဒီေလာက္ လြယ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ဘာလို့ ျမန္မာစာျကည့္တိုက္က အလကားရတဲ့ အဖိုးတန္ ျမန္မာစာအုပ္ေတြကို မစုစည္းေသးဘဲ၊ အဂဿငလိပ္စာအုပ္ေတြကို ရန္ပံုေငြပိုက္ဆံ အကုန္ခံျပီး လိုက္စုေနတာလဲ ဆိုတာကေတာ့ ေတြးျကည့္ရင္ အေျဖတစ္မ်ိုးပဲ ရပါတယ္။ ထားပါေတာ့။

ဒီအြန္လိုင္း လိုက္ဘရီျဖစ္ဖို့ ဘယ္ေလာက္ အကုန္အက် ခံခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကေတာ့ အထက္က အေျကာင္းအရာေတြနဲ့ တိုက္ဆိုင္ စဉ္းစားျကည့္ရင္ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါက အကုန္အက် ခံရတာကို ေျပာတာပါ။ ကုန္က်တာကို ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ြန္ေတာှ့မွာသာ စာရိုက္ေပးမယ့္ အခ်ိန္ျပည့္ ဝန္ထမ္း ၁ဝေယာက္ေလာက္၊ ရန္ပံုေငြ သိန္း၁ဝဝေလာက္ရွိရင္ ဖတ္သူတိုင္း အက်ိုးရွိမယ့္ အဆင့္မီဆိုဒ္မ်ိုး လုပ္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီအြန္လိုင္း လိုက္ဘရီဟာ တနည္း တဖံုေတာ့ အက်ိုးျပုပါေသးတယ္။ ရွားပါး စာအုပ္ေတြကို ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္ ထိန္းသိမ္း ေပးတယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူ ရွာမရတဲ့ အဖိုးတန္ စာအုပ္ေတြ ဖတ္လို့ရတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ကူးယူလို့ မရေတာင္ စိတ္အစာေျပ ဖတ္လို့မွတ္လို့ ရေနေသးတယ္၊ ဘာမွ မရွိတာထက္စာရင္ ဒီလိုရွိတာေလးက ေတာှေသးတယ္၊ ပိုက္ဆံကုန္လည္း ကိုယ္ကုန္တာမွ မဟုတ္ဘဲလို့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေျဖသိမ့္ လိုက္ပါတယ္။

အစိုးရက အားေပးပံ့ပိုးထားတဲ့ ဒီလိုက္ဘရီျကီးကို ဒီထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေကာင္းေစခ်င္ မိပါတယ္။ အမွားေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ စိတ္ဆနဿဒေလးေတြကေန ဒီထက္ ပိုပိုေကာင္းလာ လိမ့္မယ္လို့လည္း ေမ်ွာှလင့္ေနမိ ပါတယ္။ ျမန္မာ ပညာရွင္ေတြ OCR လို့ေခါှတဲ့ Automatic Recognition and Interpretation ဆိုတဲ့ဟာကို ျမန္မာေဖာင့္ေတြမွာ အသံုးျပုနိုင္ဖို့ စမ္းသပ္ေနတယ္လို့ သိရတယ္။ (စမ္းသပ္ေနတာကလည္း ေတာှေတာှျကာျပီ) ဒီဟာသာ ျပီးသြားရင္ ျမန္မာေဖာင့္ေတြကို စကန္ဖတ္တဲ့အခါ ရုပ္ပံုသက္သက္ အေနနဲ့ မဟုတ္ဘဲ စာလံုး အေနနဲ့ သိလာနိုင္မယ္ ထင္ပါရဲ့။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ က်ြန္ေတာှတို့လို Researcher သမားေတြအတြက္ အမ်ားျကီး အက်ိုးရွိ လာနိုင္ပါတယ္။ အထက္က အခ်က္ေတြဟာ အလကားေနရင္း သူတစ္ပါး လုပ္ရပ္အေပါှ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွာျပေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ National Project တစ္ခုကို ဒီထက္ ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ ဆနဿဒနဲ့ က်ြန္ေတာှ့ အေတြ့အျကံုနဲ့ နွိုင္းယွဉ္ျပတဲ့ သေဘာပါပဲ။ က်ြန္ေတာှ သူမ်ားရဲ့ အြန္လိုင္း လိုက္ဘရီေတြ သံုးတဲ့အခါ အဲဒီလို အခ်က္မ်ိုးေတြ မေတြ့ရဘူး ဆိုတာေပါ့။ ဒီလို ေရးလိုက္မိလို့ သက္ဆိုင္သူေတြ က်ြန္ေတာှနဲ့ သိက်ြမ္းသူေတြ အေနနဲ့ စိတ္ဆိုးေကာင္း စိတ္ဆိုး ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ရေလလိုေလ အိုတေစဿဆဆိုတဲ့ စကားေလးကို စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ ဘက္က အျမင္အေနနဲ့ နားလည္ေပးလိမ့္မယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ယံုျကည္မိပါတယ္။

Myanmar E- Library (http://www.myanmarelibrary.com)

First Myanmar- English Dictionary



မကဿခရာ မင္းသားျကီးသည္ ထိုစဉ္က အဂဿငလိပ္ စာေပ၌ ေခတ္စားသည့္ ဂ်ြန္ဆင္၏ အဂဿငလိပ္ အဘိဓာန္ကို အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ေလ့လာသည္။ ယင္းသို့ ေလ့လာရာမွ အဂဿငလိပ္ျမန္မာ အဘိဓာန္တစ္ေစာင္ ျပုစုရေသာှ နိုင္ငံနွင့္ လူမ်ိုးအတြက္ အက်ိုးရွိေပအံ့ဟု ဆင္ျခင္မိရာသည္။ ထို့ေျကာင့္ သူ့ကို ေလာှဂရစ္သမ္ ဂဏန္းသခဿင်ာ သင္ေပးခဲ့ဖူးသည့္ အဂဿငလိပ္ ကုန္သည္ျကီး မစဿစတာ ခ်ားလိန္းနွင့္ တြဲဖက္လ်က္ အဂဿငလိပ္- ျမန္မာ အဘိဓာန္ကို တီထြင္ျပုစုေလသည္။ ျပုစုရာ၌ မစဿစတာလိန္းက ေရွးဦးစြာ အဂဿငလိပ္ အဘိဓာန္ကို ျမန္မာဘာသာ ျပန္ဆိုသည္။ ထို့ေနာက္ ျမန္မာဘာသာ ျပန္ဆိုခ်က္ကို မင္းသားျကီးက ေစ့စပ္ ေသခ်ာစြာ ျပင္ဆင္ တည္းျဖတ္ေပးသည္။ ယင္းအဘိဓာန္ကို ၁၈၃၃ ခုနွစ္တြင္ စတင္ ျကိုးပမ္း ျပုစုသည္။ ၁၈၄၁ခုနွစ္တြင္ ကာလကတဿတားျမို့ သာသနာျပု ပံုနွိပ္တိုက္၌ ပံုနွိပ္ ထုတ္ေဝနိုင္ခဲ့သည္။ အဘိဓာန္ အရြယ္မွာ ဒီမိုင္း ဆိုက္ျကီးျဖစ္၍ စာမ်က္နွာ ၄၈၆မ်က္နွာ အထူရွိသည္။ … ယင္းအဘိဓာန္ကို ပထအျကိမ္သာ ရိုက္နွိပ္ နိုင္ခဲ့သျဖင့္ ယခုအခါ အလြယ္တကူ ရွာေဖြ မေတြ့နိုင္ေတာ့ေပ။ သို့ရာတြင္ က်ြန္ေတာှ သိရသမ်ွ မပ်က္စီးဘဲ ျကြင္းက်န္ ေနေသးသည့္ ယင္းအဘိဓာန္ နွစ္အုပ္ကား ရွိေနေသးသည္။

ပထမျမန္မာမ်ား၊ မင္းယုေဝ၊ ရာျပည့္စာအုပ္တိုက္၊ ဒုတိယအျကိမ္ ၂၀၀၃၊ စာ- ၁၂။

ျမန္မာ ရာဇဝင္တြင္ မကဿခရာ မင္းသားျကီး နွစ္ပါး ရွိသည္ဟု သိရသည္။ အထက္ပါ အဂဿငလိပ္- ျမန္မာ အဘိဓာန္ကို စီစဉ္ခဲ့သူ မကဿခရာ မင္းသားျကီးမွာ ဘိုးေတာှ ဗဒံုမင္းတရားျကီး၏ ေျမာက္နန္းမိဖုရား သီရိမဟာ ရတနာေဒဝီမွ သကဿကရာဇ္ ၁၁၅၃ခုနွစ္တြင္ ဖြားျမင္ေသာ သားေတာှျဖစ္သည္။ မင္းရဲေက်ာှစြာဟူေသာ ဘြဲ့အမည္ျဖင့္ မကဿခရာျမို့၊ ဗန့္က်ီတိုက္နယ္မ်ားကို စားရသူ ျဖစ္သည္။ မယ္ေတာှမွာ ဘျကီးေတာှ မင္းတရားျကီး၏ မိဖုရားေခါင္ျကီးတြင္ ဖြားျမင္ေတာှမူသည့္ သမီးေတာှ ျဖစ္ေသာှေျကာင့္ မင္းသားျကီးသည္ မဟာဆီ မဟာေသြး နန္းရိုးဆက္ စစ္စစ္ ျဖစ္ေပသည္။

မင္းသားျကီးသည္ ရုပ္ရည္တင့္တယ္ ေသာှလည္း ေျခလက္တို့မွာ ေလျဖတ္ထားေသာေျကာင့္ မသန္စြမ္းေျကာင္း မွတ္တမ္းမ်ားအရ သိရသည္။ သူသည္ အင္းဝသို့ ေရာက္ေနသည့္ အဂဿငလိပ္ ကုန္သည္ျကီး မစဿစတာ ေရာှဂ်ာထံမွ အဂဿငလိပ္စာကို သင္ယူခဲ့ျပီး အေနာက္တိုင္း ဝိဇဿဇာသိပဿပံ ဘာသာရပ္မ်ားကို အပတ္တကုတ္ ေလ့လာဆည္းပူး ခဲ့သည္။ ထိုသို့ ေလ့လာလိုက္စားရင္း အဂဿငလိပ္ စာေပ၏ က်ယ္ျပန့္ ေပါက္ေရာက္ပံုကို သတိမူမိေသာေျကာင့္ အဂဿငလိပ္- ျမန္မာ အဘိဓာန္တစ္အုပ္ကို ျပုစုရန္ စိတ္ထက္သန္ လာခဲ့ေလသည္။ ထို့ေျကာင့္ ရင္းနွီးစြဲရွိသူ မစဿစတာ ခ်ားလိန္းနွင့္ တိုင္ပင္ျပီး အဆိုပါ အဘိဓာန္က်မ္းကို စတင္စီရင္ခဲ့သည္။ အဆိုပါ အဘိဓာန္နွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ မူပိုင္ခြင့္ အားလံုးကိုမူ ပူးတြဲျပုစုသူ မစဿစတာလိန္းသို့ လြွဲအပ္ထားခဲ့ေလသည္။ ထိုသို့ ျပုစုေနရာမွ ၁၈၃၇ ခုနွစ္တြင္ ျဖစ္ပြားေသာ သာယာဝတီမင္းသား၏ နန္းတြင္း ပုန္ကန္မွု ဇာတ္လမ္းမ်ားျကားတြင္ ထိုအဘိဓာန္မွာ ေျခရာေပ်ာက္ သြားခဲ့ရသည္။

အဆိုပါ အဘိဓာန္က်မ္းနွင့္ ပတ္သတ္၍ ၁၉၆၂ ခုနွစ္တြင္ ထုတ္ေဝေသာ ဆရာေမာင္သုတ၏ စာဆိုေတာှမ်ား အတဿထုပဿပတဿတိက်မ္းတြင္ အဆိုပါ အဘိဓာန္မွာ ပံုနွိပ္ျဖစ္ မနွိပ္ျဖစ္ မသိရဟု ဆိုထားေသာေျကာင့္ ထိုအခ်ိန္အထိ ျမန္မာျပည္တြင္ ထိုစာအုပ္ရွိသည္ကို မသိျကဟု တြက္ဆရသည္။ သို့ရာတြင္ ၁၉၆၈ တြင္ ထုတ္ေဝေသာ ဆရာမင္းယုေဝ၏ ပထမ ျမန္မာမ်ား စာအုပ္တြင္ ထိုအဘိဓာန္သည္ အေမရိကန္ ဝါရွင္တန္ျမို့ ကြန္ဂရက္ စာျကည့္တိုက္တြင္ တစ္အုပ္၊ ရန္ကုန္ျမို့ အမ်ိုးသား စာျကည့္တိုက္တြင္ တစ္အုပ္ရွိေနေျကာင္း ေဖာှျပထားရံုမ်ွမက မကဿခရာမင္းသားျကီး ကိုယ္တိုင္ေရးသားေသာ နိဒါန္းကိုပါ ေဖာှျပထားေသာေျကာင့္ အဆိုပါ အဖိုးတန္ အဘိဓာန္က်မ္းျကီးမွာ တိမ္ျမုပ္ေနရာမွ ျပန္လည္ ေပါှထြက္ လာခဲ့ေပသည္။

က်ြန္ေတာှသည္ ထိုအဘိဓာန္က်မ္းကို ဖတ္ရွုခ်င္ေသာေျကာင့္ ၂၀၀၄ခုနွစ္ေလာက္က အဆိုပါ စာအုပ္ကို အင္တာနက္မွတဆင့္ ရွာေဖြခဲ့ဖူးသည္။ ေနာက္ဆံုး စာျကည့္တိုက္တြင္ အဆိုပါစာအုပ္ရွိေျကာင္း သတင္းရသျဖင့္ ယင္းစာျကည့္တိုက္၏ အီးေမးလ္ကြန္ယက္မွတဆင့္ ဆက္သြယ္ ေမးျမန္းျကည့္ခဲ့သည္။ ကံေကာင္းလွစြာ ယင္းစာျကည့္တိုက္တြင္ တာဝန္က်ေနသူမွာ ျမန္မာ အမ်ိုးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနခဲ့ရာ အဆိုပါအဘိဓာန္ အေျကာင္းကို အေသးစိတ္ ျပန္ျကားေပးခဲ့သည္။ က်ြန္ေတာှက ထိုအဘိဓာန္ကို မည္ကဲ့သို့ ေလ့လာ ဖတ္ရွုနိုင္ေျကာင္း ေမးျမန္းရာ အီးဘြခ္ အေနျဖင့္ အခေပးျပီး ဝယ္ယူနိုင္ေျကာင္း သိခဲ့ရသည္။ ထို့ေနာက္တြင္မွ ဆရာမင္းယုေဝ၏ စာအုပ္အရ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း အဆိုပါစာအုပ္ ရွိေနေျကာင္း သိခဲ့ရျပီး ဝယ္ယူမည့္ အစီအစဉ္ကို ဖ်က္သိမ္းလိုက္ျပီး အမ်ိုးသား စာျကည့္တိုက္မွ စာအုပ္ကိုသာ ေလ့လာေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ သို့ရာတြင္ နိုင္ငံရပ္ျခားသို့ ေရာက္ေနေသာေျကာင့္ အဆိုပါ စာအုပ္နွင့္ အဆက္ျပတ္ခဲ့ ရျပန္သည္။

ျမန္မာျပည္သို့ ျပန္ေရာက္ျပီး စာအုပ္ေဟာင္းမ်ား လိုက္လာရွာေဖြ စုေဆာင္းရာမွ မေမ်ွာှလင့္ဘဲ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္ရက္သံုးရက္က အဆိုပါ စာအုပ္မူပြားကို အင္မတန္ ခ်ိုသာေသာ နွုန္းထားျဖင့္ ရခဲ့ေသာေျကာင့္ အလြန္ပင္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ခဲ့ရေပသည္။ ယင္းအဘိဓာန္ ျပုစုခဲ့သည္မွာ ယခု ၂၀၀၇ ကာလအထိဆိုလ်ွင္ နွစ္ေပါင္း ၁၆၆နွစ္ ရွိခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ စာအုပ္ကို အိနဿဒိယနိုင္ငံ ကလကတဿတားျမို့ သာသနာျပု ပံုနွိပ္တိုက္တြင္ ရိုက္နွိပ္ခဲ့ျပီး၊ ျဗိတိသ်ွစာျကည့္တိုက္မွ ျဖန့္ခ်ီခဲ့သည္။ ယင္းအဘိဓာန္၏ အခ်က္အလက္မ်ားကို မစဿစတာခ်ားလိန္း Charles Lane ကစုေဆာင္းခဲ့ျပီး မကဿခရာမင္းသားျကီးက ျမန္မာစာလံုးမ်ားကို တည္းျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ စာအုပ္၏ အဖြင့္နိဒါန္းတြင္ မင္းသားျကီး၏ ဥေယ်ာဇဉ္ကို ေတြ့ရသည္။ စာအုပ္မွာ ဆရာမင္းယုေဝ၏ စာထဲမွာပါသလို စာမ်က္နွာ ၄၈၆ မဟုတ္ဘဲ ၄၆ဂမ်က္နွာသာ ျဖစ္သည္။ စာရိုက္သူ အမွားဟု ထင္မိသည္။ ယင္း အဘိဓာန္ကို ေလ့လာရာတြင္ ထိုေခတ္ကာလက အေျခအေနကို ခ်င့္ခ်ိန္ျပီး ေလ့လာခဲ့သည္။

အဘိဓာန္တြင္ စာလံုးေပါင္း အမွားအယြင္း မ်ားစြာ ေတြ့ရသည္။ ထိုေခတ္ ထိုကာလက ျမန္မာ သတ္ပံုက်မ္းမ်ား သတ္ညြွန္းက်မ္းမ်ား ထြက္ေပါှေနျပီ ျဖစ္သည္။ စက္တင္ပံုမနွိပ္မီ လက္ေရးစာမူကို မင္းသားျကီးနွင့္ ခ်ားလိန္းတို့ အထပ္ထပ္ အခါခါ စစ္ေဆးျကသည္ ဆိုေသာှလည္း သတ္ပံု အမွားမ်ားမွာ လက္ညွိုးထိုး မလြဲေအာင္ပင္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ပံုနွိပ္ျခင္း မဟုတ္ဘဲ အိနဿဒိယတြင္ ပံုနွိပ္သည္ ဆိုေသာေျကာင့္ အမွားအယြင္း ျဖစ္ျခင္းမ်ိုးလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ ထိုပံုနွိပ္ရာသို့ စာျပုသူမ်ား လိုက္ပါ ျကီးျကပ္ခဲ့ျခင္း အေထာက္အထားမ်ားလည္း မေတြ့ရေသာေျကာင့္ ျပီးျပီးေရာ ရိုက္ေပးလိုက္ျခင္းလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ သို့တည္းမဟုတ္ တည္းျဖတ္သူ မကဿခရာ မင္းသားျကီး ကိုယ္၌က စာလံုးေပါင္း သတ္ပံုကို ဂရုမထား ေသာေျကာင့္လည္း ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ သို့တည္းမဟုတ္ ျမန္မာအကဿခရာမ်ားကို မက်ြမ္းက်င္ေသာ နိုင္ငံျခားသား ပံုနွိပ္သူမ်ားေျကာင့္လည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ မည္သို့ပင္ ဆိုေစကာမူ ထိုအရာမ်ားကို သည္းခံျပီး ေလ့လာမည္ဆိုလ်ွင္ေတာ့ အဆိုပါ အဘိဓာန္၏ ထူးျခားခ်က္မ်ားကို ေတြ့နိုင္ေပသည္။ ထိုအဘိဓာန္ထဲမွ အဓိပဿပာယ္ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားမွာ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ရာပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအဘိဓာန္၏ ထူးျခားခ်က္မ်ားကို ေနာက္ပိုင္း တင္ျပပါဦးမည္။

Raja Kuma

ရာဇကုမာရ္
Raja Kuma

တေန့က က်ြန္ေတာှ ဗားမဲ့ဆရာေတာှ ပံုကို စာအုပ္တစ္အုပ္တြင္ ေတြ့လိုက္ရသည္။ ေလာကီ ထြက္ရပ္လမ္း လိုက္စားသူမ်ား ျကားတြင္ ဗားမဲ့၊ ဗားတေမာ့ စေသာ ဆရာေတာှမ်ားမွာ အလြန္ ထင္ရွားသည္။ ထိုဓာတ္ပံုကို ေတြ့လိုက္ရေတာ့မွ အဆိုပါ ဆရာေတာှသည္ မုတ္ဆိတ္ေမြွး ထူလပ်စ္နွင့္ ကုလားျကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ကို သိရေတာ့သည္။ ကုလား၊ ဗမာ၊ တရုတ္၊ သိုးေဆာင္းဆိုျပီး က်ြန္ေတာှ့တြင္ လူမ်ိုးစြဲ သိပ္မရွိပါ။ ထိုဓာတ္ပံုနွင့္ ပတ္သတ္ျပီး ဆက္စပ္ ေတြးမိသည္ကိုသာ ေျပာလိုတာ ျဖစ္သည္။ အဆိုပါ ဓာတ္ပံုတြင္ ဗားမဲ့ ဆရာေတာှသည္ သစ္ေခါက္ေရာင္ ဝတ္ရံုကို ဝတ္ဆင္ထားသည္။ ရဟန္းမ်ား ဝတ္ဆင္ေသာ သကဿငန္းပံုစံ မဟုတ္ေခ်။ ဆံပင္၊ မုတ္ဆိတ္၊ ျကင္စြယ္ တို့ကိုလည္း ရိတ္သင္ျခင္း မေတြ့ရေပ။ ထို့ေခတ္ကာလက ဂါမဝါသီ ပြဲေက်ာင္းမ်ား ေခတ္စားခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ပြဲေက်ာင္းဘုန္းျကီး အရည္းမ်ားသည္ ေဗဒင္၊ အင္းအိုင္၊ လက္လွည့္၊ ဂါထာ၊ မနဿတရား စသည္တို့ကိုသာမက အဋဿဌာရသ ပညာရပ္မ်ားကိုပါ သင္ျကားေပးသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ပုဂံေခတ္ ကတည္းက ျမန္မာတို့သည္ အနုပညာ ယဉ္ေက်းမွု ဘာသာေရး စသည္တို့တြင္ အိနဿဒိယတိုင္းသားမ်ား၏ လြွမ္းမိုးမွုကို ခံေနရျပီ ျဖစ္သည္။ ပုဂံေခတ္က ေနာက္က်ေသးသည္ ပ်ူေခတ္ကာလ ဗိသဿသနိုး၊ သေရေခတဿတရာ တို့တြင္ပင္ အဆိုပါ ယဉ္ေက်းမွုမ်ား ျမန္မာတို့အေပါှ မ်ားစြာ ကူးစက္ေနျပီး ျဖစ္သည္။ ပုဂံေခတ္တြင္ အေနာှရထာက ယင္းတို့ထဲမွ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ အရည္းျကီးမ်ားကို နွိမ္နင္းျပီး ဗုဒဿဓဝါဒကို ျပန့္ပြားေစခဲ့သည္။ သို့ရာတြင္ ထိုပြဲေက်ာင္း ဆရာျကီးမ်ားမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္း မရွိဘဲ ေညာင္ရမ္းေခတ္တြင္ ျပန္လည္ အားေကာင္းလာခဲ့ျပန္သည္။ အခ်ို့ေသာ ပြဲေက်ာင္း ဘုန္းျကီးမ်ားသည္ သာသနာပိုင္ ဆရာေတာှ အျဖစ္ ခ်ီးေျမာက္ျခင္း ခံရသည္အထိပင္ ဘုရင္တို့၏ အေရးေပးျခင္း ခံခဲ့ရသည္။

ရာဇကုမာရ္သည္ က်န္စစ္သား၏ သားျဖစ္ေျကာင္း လူတိုင္း သိျကသည္။ ရာဇကုမာရ္ဟူေသာ အမည္သည္ အိနဿဒိယမွ ကုမားရ္ ဟူေသာ အမည္နွင့္ နီးစပ္ေနေသာေျကာင့္ ရာဇကုမာရ္သည္ ကုလားဟူေသာ ပညာရွင္မ်ားျကား အျငင္းပြားမွုကိုလည္း ဖတ္မွတ္လိုက္ရေသးသည္။ ထိုအခ်က္ကို အခုန အရည္းမ်ားနွင့္ ဆက္စပ္ျပီး က်ြန္ေတာှ ေတြးျကည့္မိသည္။ ရာဇကုမာရ္၏ အေမသည္ သမဿဘူလ ျဖစ္သည္။ မထီးတူမ သမဿဘူလဟု ဆိုျကေသာေျကာင့္ သမဿဗူလ၏ ဦးေလးသည္ ဂါမဝါသီ ရဟန္းတစ္ပါး ျဖစ္ေျကာင္း သိရသည္။ ရွင္းရွင္း ေျပာရလ်ွင္ ပြဲေက်ာင္း ဘုန္းျကီး အရည္းျကီး တစ္ပါးပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုကာလက ပုဂံတြင္ သမထီးအရပ္၌ အရည္းျကီး ေျခာက္က်ိပ္နွင့္ တပည့္ေျခာက္ေသာင္း ရွိသည္ဟု မွန္နန္းတြင္ ဆိုထားသည္။ ထိုသို့ဆိုလ်ွင္ ထိုမထီးသည္ အိနဿဒိယ တိုင္းရင္းသား အဆက္အနြယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိသည္။ သမဿဘူလသည္ ကုလားမေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နိုင္ေခ် ရွိသည္။ က်န္စစ္သားသည္ အလြန္ ဖြန္ေျကာင္ေသာ သူျဖစ္သည္။ သူသည္ လူမ်ိုးကြဲေရာ၊ မကြဲေရာ၊ ဘာေရာ၊ ညာေရာ စဉ္းစားမည့္သူ မဟုတ္ေခ်။ (မယံုလ်ွင္ လူမင္း၏ က်န္စစ္မင္း ဇာတ္ကားကို ျကည့္ပါ) ထို့ျပင္ ထိုကာလက ပုဂံတြင္ တိုင္းတပါး အိနဿဒိယသားမ်ား အမ်ားအျပားနွင့္ ဆက္ဆံေနျကျပီ ျဖစ္သည္။ ထိုသို့ဆိုလ်ွင္ ရာဇကုမာရ္သည္ က်န္စစ္သားနွင့္ ကုလားမေလး သမဿဘူလတို့မွ ေမြးလာေသာ အိနဿဒိယ ေသြးပါ မင္းသား တစ္ပါးသာ ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ ဆက္လက္ျပီး က်န္စစ္သား အေျကာင္းကို စဉ္းစားျကည့္ မိပါသည္။

က်န္စစ္သားသည္ အေနာှရထာ၏ သားဟု စာမ်ားတြင္ ဆိုျကသည္။ ရခိုင္မင္းသမီးနွင့္ ရာဇတမန္ အမတ္ ယဉ္ပါးရာမွရေသာ သားဟုလည္း ဆိုျကသည္။ ထိလိုင္ အရပ္မွ သူျကီး ျဖစ္ေသာေျကာင့္ ထီးလွိုင္ရွင္ဟု ေခါှျကသည္။ အဆိုပါ ထိလိုင္ဟူသည္ မြန္အမ်ား ေနခဲ့ျပီး က်န္စစ္သားကို ကလန္စစ္သား ဟူ၍လည္း ေခါှျကေျကာင္း မွတ္သားဖူးသည္။ ထိုသို့ဆိုလ်ွင္ က်န္စစ္သားသည္ မြန္ေသြးပါသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ က်န္စစ္သားသည္ မြန္ဘုရင္က ျမန္မာမင္း အေနာှရထာကို ဆက္သလိုက္ေသာ မြန္မင္းသမီး ခင္ဦးကို လမ္းတြင္ ျဖတ္ခုတ္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ မြန္ေသြးပါသူ က်န္စစ္သားသည္ သူ့လူမ်ိုး မြန္မင္းသမီး ခင္ဦးကို ျမန္မာဘုရင္လက္ မေရာက္မီ ျကားက လက္ဦးမွု ယူလိုက္ျခင္း ျဖစ္တန္ရာသည္။ မင္းသမီးသည္ က်န္စစ္သားနွင့္ လမ္းခရီးတြင္ ယဉ္ပါးျကသည္ ဆိုရာတြင္ အလိုလို ယဉ္ပါးျခင္း မျဖစ္နိုင္ေပ။ က်န္စစ္သားသည္ မြန္ေသြးပါသူ ျဖစ္ေသာေျကာင့္ မြန္စကားလည္း တတ္ေပလိမ့္မည္။ လမ္းခရီးတြင္ မြန္မင္းသမီးကို က်န္စစ္သားက မြန္စကားနွင့္သာ ေျပာဆို ဆက္ဆံပါလိမ့္မည္။ ထိုသို့ ဆက္ဆံရာမွ ယဉ္ပါးျခင္းလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ ထို့ေနာက္ အေနာှရထာ လြန္ျပီး ေစာလူးမင္း လက္ထက္တြင္လည္း က်န္စစ္သားနွင့္ ခင္ဦးတို့ အဆက္အသြယ္ ရွိသည္ဟုဆိုကာ အမ်က္ေတာှထိျပီး ေအာက္ျပည္ ဒလသို့ပို့ျခင္း ခံရသည္ကို ေထာက္ခ်င့္ေသာှ မြန္မင္းသမီးနွင့္ က်န္စစ္သားသည္ အေတာှပင္ ရင္းရင္းနွီးနွီး ရွိပံုရေပသည္။ အမွန္စစ္စစ္ေတာ့ မင္းသမီး ခင္ဦးသည္ ဘုရင္ နွစ္ပါးျကား လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးပို့ျခင္း ခံရေသာ ဘုရင့္ ဘဏဿဍာေတာှ ျဖစ္သည္။ က်န္စစ္သားသည္ ဘုရင့္ ဘဏဿဍာေတာှကို အခါအခြင့္သင့္တိုင္း က်ူးေက်ာှခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

မ်ားမျကာမီ ေစာလူးမင္း လြန္ျပီးကာလ က်န္စစ္သားက ပုဂံမင္း ျဖစ္လာသည္။ မြန္မင္းသမီး ခင္ဦးသည္လည္း မိဖုရားျကီး တစ္ပါးအျဖစ္ တင္ေျမွာက္ခံရသည္။ မထီးတူမ သမဿဘူလသည္ က်န္စစ္သား မင္းျဖစ္ျပီး နွစ္နွစ္ အျကာတြင္ ခုနွစ္နွစ္ အရြယ္ရွိေသာ သားေတာှကို ေခါှေဆာင္ရင္း နန္းေတာှသို့ လာသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုမွတပါး က်န္စစ္သားတြင္ အပယ္ရတနာ မိဖုရားျကီးမွ သမီးေတာှ ေရြွအိမ္သည္ကို ဖြားသည္ဟု ဆိုထားေသာေျကာင့္ က်န္စစ္သားတြင္ အျခားသားေတာှ မရွိဟု ယူရေပမည္။ အပယ္ရတနာကို ဘယ္အခ်ိန္က က်န္စစ္သား စည္းရံုးခဲ့သည္ကို မေတြ့မိပါ။ ပထမအျကိမ္ အေနာှရထား မ်က္စဉ္က ေျပးရင္းလြွားရင္း သမဿဘူလကို ျကံသည္။ ထို့ေနာက္ ေစာလူးလက္ထက္ နန္းေတာှသို့ ျပန္ေရာက္လာျပီး မိဖုရား ခင္ဦးနွင့္ ျပန္အဆက္အသြယ္ ျဖစ္သည္။ ထို့ေျကာင့္ ဒလအပို့ ခံရသည္။ ငရမန္ကန္း အေရးေတာှပံု ေပါှလာေသာအခါမွ ထီးလွိုင္ရြာသို့ေရာက္ျပီး သူျကီးသမီး ခင္တန္ကို ေတြ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆန္းစစ္လိုက္လ်ွင္ က်န္စစ္သား မိန္းမလက္မဲ့ ျဖစ္ေနေသာ ကာလမွာ ဒလသို့ ေရာက္ေနေသာ ကာလျဖစ္သည္။ ထို့ေျကာင့္ အပယ္ရတနာကို ဒလတြင္ ေတြ့ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပမယ္။ ထိုကာလ ထိုေဒသမွာ မြန္ရာမညတိုင္း သံုးရပ္တြင္ ပါဝင္ျပီး မြန္အမ်ားစု ေနထိုင္ျကသည္ကို သတိျပုသင့္သည္။ အပယ္ရတနာသည္လည္း မြန္မိဖုရား ျဖစ္နိုင္ေသးသည္။ ကာလကို ေထာက္ခ်င့္ေသာှ ထိုအခ်ိန္တြင္ သမဿဘူလသည္ ရာဇကုမာရ္ကို ေမြးဖြားျပီး ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ ရာဇကုမာရ္နွင့္ ေရြွအိမ္သည္သည္ အေဖတူ အေမကြဲ ၃နွစ္ေလာက္ အသက္ကြာျခားနိုင္သည္။ ေရြွအိမ္သည္ ၂နွစ္သမီး ေလာက္တြင္ က်န္စစ္သား မင္းျဖစ္လိမ့္မည္။ ေလးနွစ္သမီးေလာက္တြင္ ခုနွစ္နွစ္သား ရာဇကုမာရ္ နန္းေတာှသို့ ေရာက္လာသည္။ ထိုမွ နိုင္ငံေတာှကို တည္ေဆာက္ဆဲကာလ ၁၂နွစ္၊ ေရြွအိမ္သည္ အသက္ ၁၆နွစ္ေလာက္တြင္ ကုလားမင္းသား ပဋိကဿကရားနွင့္ ေတြ့ျကပံုေပါှသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရာဇကုမာရ္မွာ အသက္ ၂ဝအရြယ္ေလာက္ေတာ့ ရွိေနေလာက္ျပီ ျဖစ္သည္။

ထို့ေျကာင့္ ထိုကာလမ်ားကို ဆန္းစစ္ေသာှ ရာဇကုမာရ္ နန္းေတာှသို့ ေရာက္လာျပီး ေတာှေတာှျကာမွသာ အေလာင္းစည္သူကို ေမြးျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို့ျပင္ က်န္စစ္သားသည္ မိမိသမီးေတာှကို မနူဟာမင္း၏ ျမစ္ေတာှ နာဂသမန္းနွင့္ ေပးစားျခင္းမွာ စဉ္းစားစရာ ျဖစ္သည္။ က်န္စစ္သားသည္ မြန္ျမန္မာ ေသြးပါသူ ျဖစ္ျပီး မြန္မ်ိုးဆက္ကို အဓြန့္ရွည္ေစေသာငွာ နာဂသမန္းနွင့္ ေပးစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္နိုင္သည္။ ပထမ အစက က်န္စစ္သားသည္ ေရြွအိမ္သည္ကို ေစာလူး၏သား ေစာယြမ္းနွင့္ ေပးစားရမည္လား၊ ပဋိကဿကရားနွင့္ ေပးစားရမည္လားဟူ၍ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနေသးသည္။ အဘယ္ေျကာင့္ ဆိုေသာှ သမီးေတာှသည္ ထိုကုလား မင္းသားနွင့္ အေတာှပင္ ယဉ္းပါးေနျပီ ျဖစ္ေသာေျကာင့္ ျဖစ္သည္။ (ထိုကုလား မင္းသားသည္ ေရြွအိမ္သည္၏ အိပ္ခန္းသို့ပင္ ေရာက္၍ေနေပျပီ) ထို့ေျကာင့္ အေလာင္းစည္သူသည္ နာဂသမန္း၏ သားေတာှအစစ္ မြန္ေသြးအစစ္ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါ့မလားဟု စစ္ေျကာစရာ ရွိေနျပန္သည္။ သို့ရာတြင္ မွန္နန္းရာဇဝင္၌ကား အေလာင္းစည္သူသည္ ပဋိကဿကရား မင္းသားေသျပီး ဝင္စားသူျဖစ္ေျကာင္း ဆိုသည္။ ထိုသို့မေတြးဘဲ အေလာင္းစည္သူသည္ အိနဿဒိယရုပ္သြင္ ဆင္ဆင္ တူေနျခင္းေျကာင့္ ထိုလက္ထိုးဇာတ္ကို ဖန္တီးလိုက္သည္ ဟုလည္း ေတြးေတာဖို့ ေကာင္းေပသည္။

က်န္စစ္သား ရာဇကုမာရ္ကို ထီးေမြး မေပးဘဲ ဓညဝတီနွင့္ ေတာင္စဉ္ ခုနွစ္ခုရိုင္ကို အပိုင္စား ေပးျခင္းကလည္း စဉ္းစားစရာ ျဖစ္သည္။ ရာဇကုမာရ္ကို အိနဿဒိယေသြး ပါေသာေျကာင့္ ထီးနန္း အပ္နွင္းျခင္း မျပုနိုင္ျခင္းက လံုေလာက္ေသာ အေျကာင္းျပခ်က္ ျဖစ္နိုင္သည္။ အဘယ္ေျကာင့္ဆိုေသာှ သမီးေတာှကို ပဋိကဿကရား မင္းသားနွင့္ ေပးစားသင့္မည္ေလာဟု အမတ္တို့နွင့္ တိုင္ပင္ေသာ အခါက အမတ္တို့က ထိုသို့ဆိုလ်ွင္ ကုလားျပည္ ျဖစ္သြားနိုင္ေျကာင္း အျပင္းအထန္ ကန့္ကြက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထို့ေျကာင့္လည္း သူ့ကို ထီးေမြ မေပးေတာ့ဘဲ အိနဿဒိယသားမ်ားနွင့္ နီးစပ္ရာ ရခိုင္တိုင္းကို အစိုးရေစျခင္းမ်ိုး ျဖစ္နိုင္သည္။ ရာဇကုမာရ္သည္ ထိုအခ်က္ေျကာင့္ မင္းအျဖစ္ကို မရသည္ကို သိရွိတန္ေကာင္း၏။ ထို့ေျကာင့္လည္း သူသည္ အိနဿဒိယေသြး ပါေသာှလည္း ျမန္မာစိတ္ မေပ်ာက္ေျကာင္း၊ မြန္ေသြးလည္း သူ့တြင္ရွိေျကာင္း၊ ထီးနန္းသည္ သူ့အတြက္ အဓိကမဟုတ္ေျကာင္း သိသာ ထင္ရွား ေစျခင္းငွာ ရာဇကုမာရ္ ေက်ာက္စာကို မြန္၊ ျမန္မာ၊ ပါဠိ၊ ပ်ူ စာေလးမ်ိုးျဖင့္ ေရးထိုးခဲ့သည္။ သူမရည္ရြယ္ဘဲ သူ့အတြက္ အျပစ္ျဖစ္ခဲ့ရေသာ အိနဿဒိယ ဘာသာစကားနွင့္မူ ေရးထိုးျခင္း မျပုခဲ့ေပ။ ထိုေခတ္ကာလက ပုဂံေဒသတြင္ ထိုနာဂရီ ဘာသာစကားသည္လည္း အမ်ားသံုး စကားတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစကားကို အသံုးမျပုခဲ့ျခင္းကလည္း စဉ္းစားစရာ တစ္ခ်က္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ငရမန္ကန္းသည္လည္း မြန္လူမ်ိုး ျဖစ္နိုင္သည္။ အဘယ္ေျကာင့္ဆိုေသာှ ရမန္ဟူေသာ အမည္သည္ ရမည္ဟူေသာ အမည္မွ ေျပာင္းလဲလာျခင္း ျဖစ္ေျကာင္း ေဒါက္တာ နိုင္ပန္းလွ တင္ျပဖူးသည္။ ထိုရမည္ ေဒသဖြား မြန္တစ္ေယာက္သည္ မ်က္စိတစ္ဖက္ ကန္းေနဟန္တူသည္။ ထို့ေျကာင့္ ငရမန္ ဟူသည္မွာ ဗမာေလး၊ တရုတ္ေလး၊ ရွမ္းေလးဟု ယခုေခတ္ ေခါှသလို မြန္ေလးလို့ ေခါှတာ ျဖစ္နိုင္ေပသည္။ မ်က္စိကန္းေနေသာေျကာင့္ ရမန္ကန္းဟု ေခါှျခင္းမ်ိုးလည္း ျဖစ္နိုင္သည္။ ေနာက္ဆက္တြဲ ေတြ့ရွိခ်က္မ်ားအရ အေနာှရထာကို သမီးေတာှ ဆက္သေသာ မြန္ဘုရင္မွာ မနူဟာမင္းပင္ ျဖစ္သည္။ မနူဟာသည္ ထိုအခ်ိန္က အေတာှပင္ အသက္ျကီးေနျပီ ျဖစ္သည္။ သူ့ေယာကဿခမျဖစ္ေသာ မနူဟာမင္းကို အေနာှရထာသည္ ဖမ္းဆီးျခင္းမဟုတ္၊ မနူဟာ၏ စစ္အင္အားမွာ အလြန္အားေပ်ာ့လ်က္ရွိျပီး တိုင္းတပါးသား ခမာလူမ်ိုးမ်ားက ခဏခဏ ရန္ရွာမွုေျကာင့္ ပုဂံသို့ ေျပာင္းေရြွ့ခိုလွံုခဲ့ျခင္း ျဖစ္မည္ဟု မြန္ပညာရွိ ေဒါက္တာ နိုင္ပန္းလွက ယူဆသည္။ စစ္သံု့ပန္း တစ္ဦး၏ မ်ိုးဆက္နွင့္မူ ယဉ္ေက်းမွု အေရးကို ေမ်ွာှေတြးျပီး အမ်ိုးဆက္ျခင္းမွာ ထိုေခတ္အခါက အလြန္မျဖစ္နိုင္ေသာ ဉာဏ္သြားမွုျကီး ျဖစ္သည္။ မနူဟာ၏ သားေတာှ သုဓဿဓမရစ္၊ ယင္း၏သား အသတ္ဓမဿမာ မင္းသား၊ ထိုမင္းသား၏သားေတာှကား နာဂသမန္းနွင့္ သမီးေတာှ ေရြွအိမ္သည္ကို ေပးစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ မွန္နန္းတြင္ကား ေရြွအိမ္သည္ကို ေစာယြမ္းနွင့္ ေပးစားသည္ဟု ဆိုေလသည္။ သို့ေသာှ အုတ္ခြက္ေက်ာက္စာ အေထာက္အထားအရ မနူဟာမင္း၏ျမစ္ေတာှ နာဂသမန္းနွင့္သာ ေပးစားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ကိုးကား
မွန္နန္းမဟာရာဇဝင္ေတာှျကီး၊ ဆဋဿဌမအျကိမ္
သုေတသနစာေပမ်ား၊ ေဒါက္တာနိုင္ပန္းလွ၊ ဒုတိယအျကိမ္၊ အားမာန္သစ္စာေပ။

Dr. Than Tun

Dr. Than Tun

ေခတ္သစ္ ျမန္မာစာေပ ေလာကတြင္ က်ြန္ေတာှ အလြန္တရာ အထင္ျကီး ေလးစား အားက်ေသာ ပညာရွင္ျကီး ၂ေယာက္ရွိသည္။ ပထမတစ္ေယာက္မွာ သမိုင္း ပါေမာကဿခ ေဒါက္တာ သန္းထြန္း ျဖစ္ျပီး၊ ေနာက္တစ္ဦးမွာ ျမန္မာစာ ပါေမာကဿခ ေဒါက္တာ လွေဘ ျဖစ္သည္။ ဆရာျကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းသည္ တစ္ေခတ္တြင္ တစ္ေယာက္သာ ေပါှေသာ ပညာရွင္ ျဖစ္သည္။ ဆရာျကီး၏ ျကိုးစားမွုေျကာင့္ ျမန္မာ့သမိုင္းသည္ ပံုျပင္၊ ဒဏဿဍာရီ မ်ားထဲမွ ေတာှေတာှေလး ရုန္းထြက္ နိုင္ခဲ့သည္။ ဆရာျကီး သြားခဲ့ေသာခရီး၊ သုေတသန ျပုခဲ့ေသာစာ၊ ေရးခဲ့ေသာ စာမ်ားကလည္း အံ့မခန္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဆရာျကီးသည္ အဂဿငလိပ္ ဘာသာစကားကိုလည္း က်ြမ္းက်င္ေသာေျကာင့္ သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ သုေတသန စာမ်ားကို ျမန္မာဘာသာ ျဖင့္သာမက အဂဿငလိပ္ ဘာသာျဖင့္ပါ ေရးသားခဲ့သည္။ ဆရာျကီး ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြထဲမွာ

  • အစာျပတ္ျပီး မိန္းေမာေနသူက လိမဿမာရစ္ျကပါလို့ မွာနိုင္မယ္ မထင္
  • တေကာင္းကေန ျပည္အေရာက္ ဧရာဝတီလမ္းကို အကန္းေတာင္ သြားနိုင္တဲ့ခရီးလို့ သိပါတယ္
  • ဖဆပလေတြ ဖ်င္းသလား မေမးနဲ့ လြတ္လပ္ေရး ေက်ာက္တိုင္ေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္ မစိုက္နိုင္ဘူး
  • ပါေမာကဿခဆိုတာ သူ့ဘာသာရပ္မွာ သူကအခ်ုပ္ပဲ၊ သူ့အထက္မွာ ပါေမာကဿခခ်ုပ္ဆိုတာ မရွိေကာင္းဘူး
  • ငါေရးတဲ့ ေခတ္ေဟာင္းရာဇဝင္ကို မြန္ဘိုေကက ခင္ဗ်ားစာအုပ္ လူထုလက္ထဲ မေရာက္လို့ ေျပာတဲ့အခါ အဲဒါလူထုလက္စြဲ မဟုတ္လို့ ငါေျဖခဲ့တယ္
  • မွန္းနန္းထဲမွာပဲ ရုပ္ရွင္ရိုက္ဖို့ ဇာတ္ညြွန္းက ပါေနတယ္၊ ဒါမ်ိုး ငါတို့မသံုး
  • စကားဝိုင္းမွာ ငါမပိုင္နိုင္တဲ့ ကိစဿစကို ဝင္မေျပာ
  • မင္းတို့အခု စာေမးပြဲ ေအာင္ရင္လည္း မင္းတို့ေတာှလို့မဟုတ္၊ ငါအေအာင္ေပးလို့ ေအာင္တာ
  • ငါပါဝင္ လွုပ္ရွားခဲ့တဲ့ ဘဝမွာ ငါကိုယ္တိုင္ မရွင္းတတ္တဲ့ ျပသဿသနာ၊ ငါတတ္သေလာက္ ရွင္းေပးေပမယ့္ မရွင္းတဲ့ ျပသဿသနာ
  • ဘာသာရပ္ သင္ရိုးကို ျပည့္စံုေအာင္ မသင္ရဘဲ စာစစ္ေတာ့လို့ ခိုင္းတဲ့အခါ ေမးခြန္းရဲ့ေနာက္က သင္သိသမ်ွ ေရးပါလို့ ထည့္ေရးေပးလိုက္တယ္
  • အသိသစ္ ရွာတဲ့အခါ သူမ်ားမသိေသးတာ ငါသိတယ္ဆိုတဲ့ ေက်နပ္ခ်က္က ေရွ့ေဆာင္တယ္
  • ငါလဲ ဖ်င္းတဲ့လူေတြနဲ့ အေနျကာလာျပီဆိုေတာ့ ဖ်င္းလာျပီလို့ သံသယ ျဖစ္တယ္
  • ကားသမားက တစ္လဝင္ေငြတစ္ေသာင္း ေက်ာှရင္သာ ေက်ာှမယ္ဆိုတဲ့ေခတ္မွာ ငါ့ကို တစ္လ ၆၀၀ ေပးျပီး အခ်ိန္ပိုင္း သမိုင္းပါေမာကဿခ လုပ္ခိုင္းတယ္
  • တကဿကသိုလ္က ဆရာဆိုရင္ သုေတသန လုပ္ရမယ္၊ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ တိုးတက္မွုဟာ သူ့အလုပ္၊ ဟိုဟာဒီဟာ အေျကာင္းျပျပီး သုေတသန မလုပ္ရင္ အလကားေကာင္လို့ သတ္မွတ္တယ္
  • သုေတသန မလုပ္တဲ့ေကာင္ကို ငါက လဍဿဍူလို့ ေခါှတယ္။ အဲဒီလဍဿဍူေတြပဲ ငါ့ကို ျဖတ္ေက်ာှျပီး ရာထူးတက္သြားျကတာ
  • ဆရာေတြ မီးခိုးေရာင္ အကဿင်ီဝတ္ဖို့၊ နာမည္ကတ္ျပားခ်ိတ္ဖို့ အျကံျပုလာေတာ့ ငါက ငါ့တပည့္ေတြဟာ ငါပုဆိုးမပါဘဲလာလဲ ရိုေသျကမွာဘဲလို့ ကန့္ကြက္လို့ အဲဒီအျကံျပုခ်က္ ပ်က္သြားတယ္။
  • ျမတ္စြာဘုရားဟာ ေဒသစာရီလွည့္ျပီး တရားေဟာတာ မွန္ေပမယ့္ ကုန္းေျကာင္းပဲ သြားေတာှမူတယ္၊ ပစဿစနဿတရစ္ ျကြသြားတာကိုလည္း မေတြ့ပါ။

စတဲ့ အခ်က္ေတြကို က်ြန္ေတာှ အလြန္တရာ သေဘာက်တယ္။ ဆရာျကီးဟာ ေျပာသလိုေရးျပီး၊ ေရးသလို ေျပာတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရး ေကာင္းတယ္လို့ေတာ့ မထင္မိပါဘူး။ သူ့စကားေတြဟာ တုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ျဖစ္ေနတာမို့ သူ့ကို ျကည့္မရသူ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားနဲ့ ျကံုခဲ့ရတာကို ေတြ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ သူ့အလုပ္ကို သူလုပ္သူျဖစ္ေျကာင္း သူ့စာအုပ္ေတြ၊ စာတမ္းေတြက သက္ေသျပခဲ့ပါတယ္။ ဆရာျကီးလို ပုဂဿဂိုလ္တစ္ေယာက္ ေပါှထြက္လာဖို့ဆိုတာ အလြန္ပဲ ခက္ခဲပါတယ္။ တိုယိုတာ ေဖာင္ေဒးရွင္းက ပါေမာကဿခ ေဒါက္တာသန္းထြန္းဟာ တိက်ျပီး ဘက္မလိုက္သည့္ သမိုင္းသေဘာတရားကို အေျခခံကာ ျမန္မာ့သမိုင္း ေလ့လာမွုကို ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ နိုင္ငံ၏ သမိုင္းကို လံုးဝ ထူးျခားဆန္းသစ္သည့္ ရွုေထာင့္မွ ေဖာှထုတ္တင္ျပခဲ့သူျဖစ္သည္။ အာရွတိုက္မွ ထူးျခားထင္ရွားသည့္ ထိပ္တန္း သမိုင္းပညာရွင္မ်ားထဲမွ တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္ဟု ခ်ီးက်ူး ဂုဏ္ျပုခဲ့သည္။

Thursday, August 9, 2007

Lingoes



Portable Dictionary, Thesaurus, Translator ပရိုဂရမ္ပါ။ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ဖိုင္ဆိုဒ္ ေသးငယ္သလို အသံုးျပုရတာလည္း အရမ္းကို လြယ္ကူပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အဘိဓာန္ကို သီးျခားသြင္းယူ ရပါတယ္။ အဘိဓာန္ဆိုဒ္ေတြက 1Mb ကေန 10Mb ေလာက္အထိ ရွိပါတယ္။ သြင္းထားတဲ့ အဘိဓာန္ မ်ားရင္မ်ားသလို အခ်က္အလက္ စံုစံုလင္လင္ သိရပါတယ္။ အဂဿငလိပ္ အဘိဓာန္မ်ားသာမက အဂဿငလိပ္-ျပင္သစ္၊ အဂဿငလိပ္-ဒတ္ခ်္၊ အဂဿငလိပ္-တရုတ္၊ အဂဿငလိပ္-ဂ်ပန္ စသည္ျဖင့္ အျခားဘာသာစကား အဘိဓာန္မ်ားလည္း ရွိတယ္။ တကယ္လို့ ကိုယ့္စက္ကသာ အင္တာနက္ကို ခ်ိတ္ဆက္ထားရင္ ဘာသာျပန္ လုပ္ငန္းကိုလည္း လုပ္ေဆာင္ေပး ပါေသးတယ္။ စက္ကေန စကားလံုးတိုင္းအတြက္ အသံထြက္ျပ ေပးနိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတိုင္း၊ စာေပနဲ့ဆက္နြယ္ ေနသူတိုင္း၊ ဘာသာစကား ေလ့လာေနသူတိုင္း၊ ဝန္ထမ္းတိုင္း၊ ကြန္ပ်ူတာ ရွိသူတိုင္း မရွိမျဖစ္ ေဆာင္ထားသင့္တဲ့ ပရိုဂရမ္ေလးပါပဲ။ တစ္ခုက သူ့ကို စစခ်င္း ေဒါင္းလုဒ္ လုပ္တဲ့အခါ သူနဲ့အတူ အဘိဓာန္ အေသးေလး တစ္ခုသာ ပါလာပါတယ္။ က်န္တဲ့ အဘိဓာန္ေတြကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ သီးျခား ေဒါင္းလုဒ္ ဆြဲခ်ျပီး သြင္းေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဘီတာအဆင့္မွာေတာင္ ဒီေလာက္ပံ့ပိုးမွု ေပးထားရင္ ေနာက္ပိုင္း ပိုမိုျပည့္စံုလာလိမ့္မယ္လို့ ထင္မိပါတယ္။

Lingoes
www.lingoes.net
File Size: 2.97Mb
Personal non-commercial only

Living for what?

က်ြန္ေတာှဟာ အသိတစ္ေယာက္ရဲ့ ဈာပနကို လိုက္ပို့ရင္း ေခါင္းထဲကို အေတြးတစ္ခုက ေရာက္လာပါတယ္။ လူဟာ ေသသြားတဲ့အခါ ဘာမွကို မရွိေတာ့ဘူး။ ငိုတဲ့သူေတြက ငိုေနျကတယ္။ နွေျမာတဲ့ သူေတြက နွေျမာေနျကတယ္။ ေတာင္းပန္တဲ့ သူေတြက ေတာင္းပန္ေနျကတယ္။ ေသသြားတဲ့လူက ဘာသိေတာ့မွာလဲ။ အသက္မဲ့ေနတဲ့ ကိုယ္ခနဿဓာေဘးမွာ တရားစာေတြ ရြတ္ဖတ္ေနျကတယ္။ သရဏဂံု တင္ျကတယ္ေပါ့။ ဘာကို သရဏဂံု တင္ေနတာလဲ။ ဒီကိုယ္ခနဿဓာျကီးဟာ ဘာမွ သံုးမရေတာ့ဘူး။ ဗုဒဿဓဘာသာ အေျကာင္းကို ေစ့ေစ့ငုငု နားလည္ရင္ ဝိညာဉ္ဆိုတဲ့အရာ မရွိဘူး ဆိုတာကို နားလည္ျကပါလိမ့္မယ္။ ပိုးေလာက္လန္းလိုပဲ အသက္နဲ့ ခနဿဓာဟာ တစ္ဘက္ တြယ္ျငိရာကို ရမွ ဒီတစ္ဘက္ကို စြန့္ခြာတယ္။ ဒီဘက္မွာ အဆံုးသတ္ သြားတာနဲ့ အျခားဘက္မွာ အသစ္စတယ္။ စိတ္သစ္ လူသစ္ေပါ့။ အဲဒီ က်န္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ခနဿဓာျကီးကို က်န္ခဲ့တဲ့ လူေတြက လွပေအာင္ျပင္ဆင္၊ အခုက်မွ တသသ သတိေတြရ၊ မ်က္ရည္ေတြ တရေဟာ ထြက္ျပီး ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ေနလိုက္ျကတာ။ အဲဒီလူ အသက္ရွင္စဉ္မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခဲ့ရဲ့လား။ ရိုေသသမွု ျပုခဲ့ရဲ့လား။ သူ့ကို တန္ဖိုးထား ခဲ့ရဲ့လား။ သူ့ကို ေကာင္းစြာ ေထာက္ပံ့ကူညီမွု ျပုခဲ့ရဲ့လား။ ကိုယ္လုပ္ေပး နိုင္တာေလးေတြ လုပ္ေပးျဖစ္ ခဲ့ရဲ့လား။ ေသသြားေတာ့မွ ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ျပမေနပါနဲ့ေတာ့။ ဒါေတြကို ျပန္စဉ္းစား ျကည့္သင့္ပါတယ္။

ကြန္ဖ်ူးရွပ္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းရွိတယ္။ မိဘေတြကို သားသမီးေတြဟာ ေထာက္ပံ့ ျပုစု ယုယမွု ရွိရမယ္တဲ့။ ဒီလိုပဲ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ေခြးကေလး၊ ေျကာင္ကေလး ေတြကိုလည္း ဂရုစိုက္ ျပုစု ရတယ္တဲ့။ အဲဒီေနရာမွာ ရိုေသေလးစားမွု ဂါရဝတရား ဆိုတာ မရွိရင္ လူျကီးမိဘဆိုတာ ေခြးေတြေျကာင္ေတြနဲ့ တတန္းတစားတည္း ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာေပါ့တဲ့။ အလြန့္အလြန္ကို ထိေရာက္မွန္ကန္တဲ့ စကားေလးပါပဲ။ တခ်ို့ေတြက ပိုက္ဆံရွိလို့ မိဘဘိုးဘြားေတြကို အိမ္ေပါှေခါှ တင္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့နဲ့ ဆက္ဆံတဲ့အခါ ကိုယ္နွုတ္အမူအယာ ယဉ္ေက်းမွု မရွိဘူး။ ကိုယ္က တင္ေက်ြးထားရတာပဲ ဆိုျပီး အထက္စီးက ဆက္ဆံျကတယ္။ ဒါဟာ ရိုေသေလးစား သိတတ္မွု မဟုတ္ပါဘူး။ ထမင္းေက်ြးျပီး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ေနတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ေသသြားတဲ့ အခါက်မွ အရင္က ေကာင္းကြက္ေလးေတြ သတိရစရာေလးေတြ ျပန္ျမင္လာျပီး ဝမ္းနည္းတတ္ ေနာင္တရတတ္ ျကတယ္။ အမွားရွိခဲ့ရင္ ခြင့္လြွတ္ပါဆိုျပီးလည္း တတြတ္တြတ္ ေတာင္းပန္ျကျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အသက္ရွင္စဉ္မွာ ကိုယ္တတ္နိုင္သမ်ွ အေကာင္းဆံုး ဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။ ေသျပီးတဲ့ ေနာက္မွေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ အက်ိုးမထူးေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာတဲ့ အေတြးကေတာ့ လူဟာ ဘာလို့ အသက္ရွင္ေနရတာလဲ ဆိုတာကိုပါ။ ငယ္ရြယ္စဉ္မွာေတာ့ မအိုေသးလို့ အသက္ရွင္တယ္လို့ ေျပာလို့ရတယ္။ အသက္ျကီးသူမ်ားကေတာ့ ဘာကို ေမ်ွာှလင့္ရမွာလဲ။ က်ြန္ေတာှ ေတြ့ဖူးတဲ့ အသက္ျကီးသူ အမ်ားစုဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိျကေတာ့ပါဘူး။ ဝတဿတရားေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဘုရားရွိခိုးမယ္၊ ထမင္းစားမယ္၊ စာေလးေပေလးဖတ္ တီဗြီေလး ျကည့္မယ္၊ ျပီးရင္ အိပ္မယ္။ ဒီလိုနဲ့ နိစဿစဓူဝ လည္ပတ္ေနျကတယ္။ အသက္ျကီးျပီးရင္ ေသရမယ္ဆိုတာ သိေနျကျပီ။ ေသကလည္း မေသေသးဘူး။ ဒီျကားထဲမွာ ဘာအတြက္ ထမင္းစားျပီး အသက္ဆက္ေန ျကတာလဲ။ လူမမာဆိုရင္ ပိုဆိုးပါတယ္။ မိသားစုက ပိုက္ဆံမတတ္နိုင္ရင္ ပိုျပီး ဆိုးပါတယ္။ အသက္မေသဖို့ အတြက္နဲ့ တခ်ို့ဆို စည္းစိမ္ျပုတ္ ကုသျကရတယ္။ မေသလို့ ျပန္ေကာင္းလာေတာ့ေရာ အဲဒီလူဟာ ဘာေတြမ်ား ထူးထူးျခားျခား လုပ္ဖို့ ရွိေနမလဲ။ ဘာမွ လုပ္စရာ မရွိဘဲ လူ့ဘဝမွာ သာမန္ ေနထိုင္ျခင္းမ်ိုးကေတာ့ ပ်င္းစရာ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ လုပ္ခ်င္စိတ္ပါ။ လူဟာ တစ္ခုခု လုပ္ဖို့ စိတ္အားထက္သန္ ေနမယ္ဆိုရင္ အသက္ျကီးလည္း ေနေပ်ာှပါတယ္။ အသက္ျကီးသူ အမ်ားစုထဲမွာ ေယာက္်ားေတြက မိန္းမေတြထက္ပိုျပီး ဘဝေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ကို ေနရတာ တန္တယ္လို့ ထင္မိတယ္။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ ေယာက္်ားေတြဟာ တစ္ခုခု လုပ္ေနရတာကို ဝါသနာ ပါလို့ပါ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ မ်က္စိကြယ္၊ ေလျဖတ္၊ အိပ္ယာထဲ လဲေနမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေနရတဲ့ ဒုကဿခဟာ ေတာှေတာှျကီးကို ျကီးမားသြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအတြက္ က်န္းမာေရးဟာ အေရးျကီးတယ္။ ဒုတိယ အေရးျကီးတာက တစ္ခုခုကို အျမဲစိတ္ဝင္စားေနဖို့ပါပဲ။ ဆရာျကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းတို့လို ေနာက္ဆံုး ကြယ္လြန္ သြားခ်ိန္အထိ သုေတသန ျပုခဲ့ျကသူမ်ားဟာ အသက္ျကီးေသာှလည္း ေနထိုင္ရတာ အဓိပဿပာယ္ မဲ့မေနပါဘူး။ အျမဲတမ္း စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု လုပ္ဖို့ စဉ္းစားလုပ္ကိုင္ ေနျကလို့ပါပဲ။

တစ္သက္လံုး ဝိသမေလာဘနဲ့ ပစဿစည္းဥစဿစာေတြရွာ၊ အရမ္းခ်မ္းသာျပီး လူမမာျဖစ္၊ ေအာက္စီဂ်င္ေတြ၊ နွလံုးခုန္စက္ေတြနဲ့ အသက္ဆက္၊ အိပ္ယာထဲလဲ၊ ကိုယ့္ေဝယ်ာဝစဿစကိုယ္ေတာင္ ကိုယ္မသုတ္သင္နိုင္၊ ေရာဂါဗလပြနဲ့ ေသဆံုးျကသူမ်ားကိုလည္း ေတြ့ဖူးပါတယ္။ သူတို့ရဲ့ အသက္ရွင္သန္ျခင္း အဓိပဿပာယ္ဟာ ဘာလဲ။ ပခုကဿကူ ဦးအုန္းေဖလို လူမ်ိုးကေရာ စံျပလူ့ဘဝလား။ အသက္ရွင္စဉ္မွာ စိတ္သန့္သန့္နဲ့ ေနနိုင္ေအာင္ ျကိုးစားမယ္လို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ ကိုယ္မေကာင္းတာကို သူတစ္ပါးကိုလည္း မကူးစက္ေစရဘူးလို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုး လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ေနာင္တမရ၊ ဝမ္းနည္းမေနရေအာင္ သူအသက္ရွင္ ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဘက္က အေကာင္းဆံုး ဆက္ဆံသြားဖို့ကိုလည္း ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါတယ္။ လူေတြ အသက္ရွင္လာတာ တကယ္ေတာ့ ေသဖို့ပါပဲ။

Tar Yar Min Wai

တာရာမင္းေဝ

တာရာမင္းေဝကို က်ြန္ေတာှ စသိတာက က်ြန္ေတာှ ကိုးတန္းေက်ာင္းသား ဘဝ။ က်ြန္ေတာှ စာအုပ္ငွားတဲ့ ဆိုင္ေလးက ျမစ္ျကီးနားျမို့ သီတာရပ္ထဲက စာအုပ္ဆိုင္ေလး။ တစ္ရက္ေတာ့ စာအုပ္ သြားရွာရင္း စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေတြ့လိုက္သည္။ ေရြွဖိနပ္မွာ အစိမ္းေရာင္ ျကက္ေျခခတ္နဲ့ ေကာင္မေလးတဲ့။ စာေရးသူကို က်ြန္ေတာှမသိ။ တစ္ရြက္နွစ္ရြက္ အစမ္းဖတ္ျကည့္ျပီး သြားတာနဲ့ ထိုစာအုပ္ေလးကို က်ြန္ေတာှ ငွားလာျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။ ဖတ္ျပီးေတာ့လည္း က်ြန္ေတာှ အရမ္းျကိုက္သြားသည္။ ဇာတ္လမ္းထဲမွ သီဟသစ္သည္ က်ြန္ေတာှျဖစ္သြားျပီး နွင္းဆီျဖူသည္ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားသည္။ ငါ့သမိုင္းကို ငါေရးမည္၊ ငါ့ငွက္မ်ား ေကာင္းကင္သို့ ျပန္ေစသတည္းဟူေသာ စကားေလးကိုလည္း အလြန္နွစ္သက္ သြားမိသည္။ ထို့အတူ တာရာမင္းေဝဆိုေသာ နာမည္ခပ္ဆန္းဆန္း စာေရးဆရာကိုလည္း မွတ္မွတ္ယယ ျဖစ္သြားခဲ့သည္။ ထိုစဉ္က က်ြန္ေတာှက ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ျဖစ္ေတာ့မည့္ အရြယ္ဆိုေတာ့ ဘဝမွာ ကိုယ္သာ အေရးအျကီးဆံုး၊ ေက်ာင္းသားဘဝသည္ ေပ်ာှရြွင္စရာ အေကာင္းဆံုးဟု ယံုျကည္မိေနခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။ က်ြန္ေတာှ နွစ္သက္ေသာ အျခားစာအုပ္တစ္အုပ္ ရွိေသးသည္။ မင္းလူ၏ ပန္းေက်ာင္းဆိုေသာ စာအုပ္။ ထိုစာအုပ္ နွစ္အုပ္စလံုးမွာ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းသားဘဝ ေနာက္ခံ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ျဖစ္သည္။ ပန္းေက်ာင္းကေတာ့ ရိုးစင္းသည္။ တာရာမင္းေဝ၏ စာအုပ္ကေတာ့ စကားလံုးေလးေတြ ဆန္းသစ္သလို အေတြးအေခါှလည္း ဆန္းသစ္ေနသည္။

ထို့ေနာက္ က်ြန္ေတာှလည္း ဆယ္တန္းအတြက္ ေနြရာသီသင္တန္းမ်ား တက္ရန္ ရန္ကုန္သို့ ေရာက္လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ့ YES မွာအဂဿငလိပ္စာ သင္တန္း တက္ ျဖစ္သည္။ တစ္ေန့ က်ြန္ေတာှက သူငယ္ခ်င္း ျပည့္စံုဝင္းကို အဆိုပါစာအုပ္အေျကာင္း ေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက စာအုပ္တစ္အုပ္ ယူလာျပသည္။ သူကေတာ့ ေရြွဖိနပ္ထက္ ထိုစာအုပ္ကို ပိုသေဘာက်ေျကာင္း ေျပာသည္။ မွတ္မွတ္ယယ သူက မွာလိုက္ေသးသည္။ ထိုစာအုပ္ကိုဖတ္လ်ွင္ ေနာက္ဆံုး စာမ်က္နွာကို ဖတ္ခ်င္လည္းဖတ္၊ မဖတ္ခ်င္လည္း ေနလို့ရတယ္ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထိုစာအုပ္မွာ တာရာမင္းေဝ၏ ပထမဆံုး လံုးခ်င္းစာအုပ္၊ ပန္းေခတ္ကလမင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစာအုပ္ကိုလည္း ဖတ္လိုက္မိသည္နွင့္ က်ြန္ေတာှ အရမ္းနွစ္သက္ သြားခဲ့သည္။ ထိုဝတဿထုထဲမွ ဇာတ္ေဆာင္သည္ က်ြန္ေတာှ့ကို ရည္ရြယ္ျပီး ေရးထားသည္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ က်ြန္ေတာှနွင့္ တူသည္ဟု ခံစားမိခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္း ေျပာသလိုပင္ ထိုဝတဿထုေလးသည္ အလြန္ေကာင္းပါသည္။ ေနာက္ဆံုး စာမ်က္နွာသည္ ထိုဝတဿထု၏ အသက္ဟုပင္ က်ြန္ေတာှ ဆိုခ်င္သည္။ အျခားေသာ ဝတဿထုမ်ားလို ေနာက္ဆံုး စာမ်က္နွာ ဖတ္ရံုမ်ွနွင့္လည္း ဇာတ္လမ္းသေဘာကို မသိနိုင္။ ေနာက္ဆံုး စာမ်က္နွာကို မဖတ္လိုက္လ်ွင္လည္း ဝတဿထုက ပ်က္မသြား။ သို့ေသာှ ေနာက္ဆံုးစာမ်က္နွာကို ဖတ္လိုက္လ်ွင္ေတာ့ ဝတဿထုဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုး ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္သြားလိမ့္မည္။ ရင္ေမာျပီး က်န္ခဲ့ရလိမ့္မည္။

ထို့ေနာက္တြင္ တာရာမင္းေဝ၏ စာအုပ္မ်ား ဆက္တိုက္ဆိုသလို ထြက္၍လာသည္။ လူငယ္ထု ျကားတြင္လည္း သူ၏နာမည္ ထင္ရွားလာခဲ့သည္။ လံုးခ်င္း ဝတဿထုမ်ားသာမက၊ ဝတဿထုတိုမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ားပါ သူေအာင္ျမင္စြာ ေရးဖြဲ့နိုင္ခဲ့သည္။ သူ၏ ကဗ်ာစာအုပ္ မိုးေခါင္လို့တီးတဲ့ဗံုသံသည္ အလြန္ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ လူငယ္တစ္ေယာက္၏ ေက်ာက္ထြင္းရာဇဝင္ ဝတဿထုလတ္ သံုးပုဒ္သည္ စာဖတ္ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားနိုင္ခဲ့သည္။ စုန္းကိုက္ခံရတဲ့သစ္သီး ဝတဿထုတိုမ်ားသည္ အထူးထင္ရွားခဲ့သည္။ ျပိုင္ျမင္းတို့၏ခြာသံ ဆိုေသာ စာအုပ္တြင္ သူ၏ စာေပအယူအဆ ေရးရာမ်ားကို ေတြ့နိုင္သည္။ သို့ရာတြင္ ေနာက္ပိုင္း သူ၏ စာေရးအားမွာ တက္လာသေလာက္ အရည္အေသြး အနည္းငယ္ က်ဆင္းသြားသည္ဟု ထင္မိသည္။ ထို့ေနာက္ ထို့ေနာက္ ကိုတာရာမင္းေဝတစ္ေယာက္ အရက္အရမ္း ေသာက္လာသည္ဟု သတင္းျကားရသည္။ နိုင္ငံေရးအရ ထိန္းသိမ္း ခံရသည္ဟုလည္း ျကားရသည္။ ပညာတတ္ တစ္ေယာက္၏ မြန္းက်ပ္မွုမ်ား၊ အလိုမျပည့္မွုမ်ားကို က်ြန္ေတာှ ခံစားနားလည္ ေနမိပါသည္။

ဒီလိုနွင့္ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ရက္က သူ၏နာေရးသတင္းကို ျကားလိုက္ရေတာ့ အေတာှ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ စာေရးဆရာမ်ား ေပါလွသည္။ အေတြးအေခါှ ေကာင္းေသာ၊ ဆန္းသစ္ေသာ၊ မ်ိုးခ်စ္စိတ္ရွိေသာ၊ သာရာမလိုက္တတ္ေသာ၊ မဖားတတ္ေသာ သူလိုလူကား ရွားသည္။ က်ြန္ေတာှ့တြင္ သူ့လက္ေရးနွင့္ ေရးထားေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ ရွိသည္။ ဆရာ သစဿစာနီသို့ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးထားေသာ သူ၏ ပထမ အျကိမ္ထုတ္ ပထမဆံုး သူ၏ လံုးခ်င္းဝတဿထု ပန္းေခတ္ကလမင္း ျဖစ္သည္။ စာအုပ္ေထာင့္တြင္ အကိုျကီးကိုရဲ (သစဿစာနီ)သို့ ညီေလး တာရာမင္းေဝဆိုျပီး သူ့လက္မွတ္ထိုးထားေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ မွတ္မွတ္ယယ ထိုစာအုပ္ကို က်ြန္ေတာှ အေဟာင္းတန္းက ၁၅ဝနွင့္ ဝယ္ယူခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ က်ြန္ေတာှ ေလးစားနွစ္သက္ ခဲ့ဖူးေသာ ကိုတာရာမင္းေဝ တစ္ေယာက္ အားလံုးကို စြန့္ခြာျပီး မြန္းျကပ္ရာ ကမဿဘာေျမကေန ထြက္ခြာသြားခဲ့ျပီ။ ျမန္မာျပည္ ရီေနဆန့္ေခတ္တြင္သာ လူျဖစ္ရပါလို၏ဟုမ်ား သူဆုေတာင္း ေလမည္လားဟု က်ြန္ေတာှ ေတြးေနမိေလသည္။

အခ်စ္ေျကာင့္ အျပစ္ျဖစ္သူမ်ား

တစ္ေန့က ဝတဿထုလြန္းထားထား၊ ဒါရိုက္တာ ျကည္ျဖူသ်ွင္ ရိုက္ကူးတဲ့ အခ်စ္ေျကာင့္ အျပစ္ျဖစ္သူမ်ား ဆိုတဲ့ ျမန္မာကားကို ျကည့္ျဖစ္တယ္။ ျကည့္ေနရင္းမွာပဲ စိတ္ထဲမယ္ မရိုးမရြ ျဖစ္လာတယ္။ တကယ္ေတာ့ လြန္းထားထားဆိုတာ ျမန္မာ ဝတဿထုေလာကမွာ အေရာင္းရဆံုး စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္။ လူကိုယ္တိုင္က ဆရာဝန္ ဆိုတာ က်ြန္ေတာှ သိထားတယ္။ လြန္းထားထားရဲ့ ဝတဿထု ေတာှေတာှမ်ားမ်ားကို ဗြီဒီယို ရုပ္ရွင္ေတြ ရိုက္ျကတယ္။ လူျကိုက္မ်ားတယ္ ဆိုပါေတာ့။ က်ြန္ေတာှ့ အတြက္ေတာ့ လြန္းထားထား ဝတဿထုေတြဟာ လူျပိန္းျကိုက္ အနွစ္သာရ မရွိတဲ့ ဝတဿထုေတြလို့ ခံစားမိတယ္။ ပညာဆိုတာကေတာ့ တစ္ခုခုကေန ရွာျကံယူရင္ ရတာခ်ည္းပဲ။ အဓိက ေျပာခ်င္တာက လြန္းထားထား ဝတဿထုေတြဟာ အရွိတရားေတြနဲ့ မအပ္စပ္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။

ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ထြန္းထြန္းက နွလံုးေရာဂါ ရွိေနတဲ့ သူေဌးသားအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တယ္။ သူ့နွလံုးေရာဂါ ဆိုးရြားလာခ်ိန္မွာ သဥဿဇာဝင့္ေက်ာှရဲ့ ရည္းစားက ေသသြားလို့ သူ့နွလံုးကို အစားထိုး ကုသခဲ့ရတယ္။ မိုးေဟကိုက ထြန္းထြန္းရဲ့ လက္ရွိရည္းစားေပါ့။ ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စတာပါပဲ။ သဥဿဇာဝင့္ေက်ာှဟာ နီကြန္ ဒီတူးအိစ္ ကင္မရာျကီး တကားကားနဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ ေလ်ွာက္ရိုက္ေနတာကို ျပတယ္။ ေန့ခင္း ေျကာင္ေတာင္ျကီး ကင္မရာမွာ ဖလက္ရွက္ေတြလည္း တပ္ထားေသးတယ္။ တစ္ေကာင္ျကြက္လို့ ေျပာထားျပီး ေခတ္မီတဲ့ စတူရီယို တစ္ခုကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားတာ ေတြ့ရတာမို့ ခ်မ္းသာတဲ့ ေဆြမရွိ မ်ိုးမရွိ မိန္းခေလး တစ္ေယာက္လို့ မွတ္ယူစရာ ရွိပါတယ္။ လင္းအရုဏ္ဆိုတဲ့ သူ့ရည္းစားက နယ္အေဝးမွာ ရုတ္တရက္ ေသသြားျပီး ထြန္းထြန္းက အသည္းအစားထိုး ကုသခံတာ စကဿငာပူမွာ ဆိုေတာ့ သူေသတာ စကဿငာပူမွာလို့ ယူဆရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထြန္းထြန္းက အဲဒီအေကာင္ရဲ့ အရိုးျပာကို ျမန္မာျပည္ကို သယ္လာေပးတယ္။ သူ့အေမ မသြားဘူးနဲ့ တူပါရဲ့။

ထြန္းထြန္းက ရွုပ္တယ္။ ရည္းစားမ်ားတယ္။ ေခ်ာတာျမင္ရင္ ျကိုက္လိုက္ေရာ။ သူ့ရည္းစားရဲ့ နွလံုးသား ထြန္းထြန္းရင္ဘတ္ထဲမွာ ရွိေနလို့ဆိုျပီး သဥဿဇာဝင့္ေက်ာှဟာ ထြန္းထြန္း ေခါှတိုင္းသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး ထြန္းထြန္းက သဥဿဖာဝင့္ေက်ာှကို ျကိုက္သြားျပီး မိုးေဟကိုကို ျဖတ္တယ္။ မိုးေဟကိုကလည္း အလြန့္အလြန္ သေဘာထားျကီးသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွာင္ေပးသြားတယ္။ သဥဿဇာဝင့္ေက်ာှရဲ့ ေသသြားတဲ့ရည္းစားက သစဿစာရွိသူ၊ အခ်စ္ျကီးသူ၊ တည္ျကည္သူ ျဖစ္ပါသတဲ့။ ဒါေျကာင့္မို့ သူ့နွလံုးသားနဲ့ ထြန္းထြန္းက ရည္းစားေတြ ေလ်ွာက္ထားေနတာကို ဘယ္လိုမွ မခံစားနိုင္ဘူး ျဖစ္ေနပါသတဲ့။ ေနာက္ဆံုး ထြန္းထြန္းနဲ့ သူမ ရည္းစားေတြ ျဖစ္သြားတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမခ်စ္တာက ေသသြားတဲ့ သူ့ရည္းစားရဲ့ နွလံုးသားကိုသာ ျဖစ္ပါသတဲ့။ ဒီလိုနဲ့ တစ္ေန့ေတာ့ သဥဿဇာဝင့္ေက်ာှမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိလာတယ္။ ထြန္းထြန္းကို ယူဖို့ေျပာေတာ့ ထြန္းထြန္းက သူ့ကို မခ်စ္တဲ့သူကို လက္မထပ္နိုင္ဘူးလို့ ေျပာတယ္။ ဒါေျကာင့္ သူမဟာ ထြန္းထြန္းကို အရမ္းမုန္းတီးသြားျပီး တြန္းလားဆြဲလား ဆဲလားဆိုလား လုပ္ရာက ထြန္းထြန္းေသသြားတယ္။ သူမလည္း ရူးသြားတယ္။ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ေျပာခ်င္တာက ေသဆံုးသူကိုယ္တိုင္ လွူထားတဲ့ နွလံုးသားကို က်န္ရစ္သူေတြက မဆီမဆိုင္ အဓိပဿပာယ္မဲ့ စြဲလမ္းေနတာကို ဇာတ္လမ္းဆင္ထားလို့ပါ။ သဥဿဖာဝင့္ေက်ာှဟာ သူ့ရည္းစားနွလံုး ထြန္းထြန္းဆီမွာ ရွိလို့ဆိုျပီး ဟိုဟာမလုပ္ရ ဒီဟာမလုပ္ရေတြ လိုက္တားတယ္။ လိုက္ပတ္သတ္တယ္။ ဓါတ္ပံုဆရာမလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ အလုပ္အကိုင္လည္း အတည္အက် မျပပါဘူး။ မိသားစုလည္း ရွိရွာတာ မေတြ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဝတ္စားတာကေတာ့ ပ်ံေနတာပဲ။ မိုးေဟကို ေနရာကေတာ့ သိပ္ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ဟိုေကာင္ လုပ္သမ်ွ ျငိမ္ခံေနတာေလးတစ္ခုပဲ သဘာဝနဲ့ မကိုက္ညီလွဘူး။ ထြန္းထြန္းကလည္း သူေဌးသားဆိုတာကို ျပတယ္။ ေကာင္မေလးေတြနဲ့ လိုက္ရွုပ္ပံုေတြ ျပတယ္။ တကဿကသိုလ္ေက်ာင္းသားလား ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားလား ဆိုတာလည္း မသိရဘူး။ အလုပ္မရွိတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ တခ်ိန္လံုး အေလလိုက္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေသတဲ့ အခန္းက ရာဇဝတ္မွု ေျမာက္တယ္လို့ ထင္ပါတယ္။ ထြန္းထြန္းက နွလံုးေဖာက္လာလို့ ေဆးေသာက္မလို့ လုပ္တာကို သဥဿဖာဝင့္ေက်ာှက ထြက္သြားမယ္ထင္ျပီး ဆြဲလားရမ္းလားလုပ္လို့ ဒီေကာင္ ေရွာသြားတာေျကာင့္ပါ။ ျကည္ျဖူသ်ွင္ရဲ့ ရိုက္ခ်က္ေတြကလည္း သာမန္မ်ွပါပဲ။ ဗြီဒီယိုကို ဗြီဒီယိုနဲ့ တူေအာင္ေတာ့ ရိုက္သြားပါတယ္။ ဘာလို့လည္းဆိုေတာ့ အသက္မပါလို့ပါ။ သရုပ္ေဆာင္ေတြရဲ့ အက္တင္ေတြလည္း သာမန္ပါပဲ။

လြန္းထားထား ဝတဿထု ေတာှေတာှမ်ားမ်ားဟာ အစြန္းေရာက္ေတြ abnormalေတြ မ်ားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ေရာ အဲဒီလို ဟိုက္ပါမ်ားလားလို့ တခါတရံ စဉ္းစားမိတယ္။ စာေရးသူရဲ့ စိတ္သနဿတာန္ဟာ စာေတြထဲမွာ ထင္ဟပ္ေနတတ္ပါတယ္။ သူ့ဝတဿထုေတြထဲမွာဆိုရင္ ဇာတ္ေကာင္ မင္းသားေတြဟာ အရမ္းေခ်ာ၊ အရမ္းခန့္ညား၊ အရမ္းေတာှ၊ အရမ္းခ်မ္းသာ၊ အရမ္းအတဿတျကီး၊ အရမ္းခ်စ္၊ အရမ္းမုန္း စတဲ့ အစြန္းေရာက္ သမားေတြအျဖစ္ ေတြ့ရတတ္တယ္။ ဝတဿထုဇာတ္လမ္းေတြဟာ လက္ေတြ့ဘဝနဲ့ နီးစပ္မွု မရွိဘဲ စိတ္ကူးယဉ္ေတြ မ်ားတယ္။ စိတ္ကူးယဉ္ ဆိုတာကလည္း သူကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးထားတဲ့ သီးသန့္ စိတ္ကူးယဉ္ ဇာတ္လမ္းေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတရံ သူဝတဿထုေတြေရးတာ ဗြီဒီယိုေတြရိုက္ဖို့ သီးသန့္ ေရးေနတာလားလို့ ေတြးမိပါတယ္။ အခ်ုပ္ဆိုရရင္ေတာ့ ဒီဇာတ္ကားကေတာ့ ျကည့္ရတာ အခ်ိန္ကုန္ျပီး ကုန္တဲ့ အခ်ိန္အတြက္ နွေျမာေနရမယ့္ ကားတစ္ကား ျဖစ္တယ္လို့ ထင္မိပါေျကာင္း။

 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz