Thursday, September 13, 2007

Diary 13.09.2007

Diary

က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ရင္း ျကည္သာေနတဲ့ စိတ္ဟာ အေျကာင္း တစံုတရာေျကာင့္ ညစ္ညူးသြား ခဲ့ရတယ္။ လူဟာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ ကိုယ့္အေျကာင္း ကိုယ္စဉ္းစားျကရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္။ ဘာေျကာင့္မ်ား သူမ်ားကိစဿစ လိုက္စြက္ဖက္ စပ္စု ပါဝင္ပတ္သတ္ခ်င္ျကတယ္ မသိဘူး။ က်ြန္ေတာှဟာ တခ်ိန္က အတိတ္ေတြကို တန္ဖိုးထား တမ္းတတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ လက္ရွိဘဝကိုပဲ ဂရုထားေတာ့တယ္။ အရင္ကဆို က်ြန္ေတာှဟာ မျဖစ္ခဲ့ရတာေတြ ဆံုးရွံုးခဲ့ရတာေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ၊ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနရခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျဖစ္ေနတဲ့ဘဝမွာ အေကာင္းဆံုး လုပ္နိုင္ဖို့ကိုပဲ ဦးတည္လိုက္တယ္။

က်ြန္ေတာှ့အတြက္ ေအာင္ျမင္ေက်ာှျကားမွု မလိုခ်င္ဘူး။ အဲဒါဟာ က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းကို ပိတ္ပင္တားဆီးရာ အေနွာက္အယွက္ တစ္ခုပဲလို့ က်ြန္ေတာှထင္တယ္။ က်ြန္ေတာှဟာ သာမန္လူသား တစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ မေကာင္းမွု လုပ္စရာရွိရင္ သာမန္လူသား တစ္ေယာက္လိုပဲ လုပ္မယ္။ အျခားသူေတြအတြက္ Ideal တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို့ က်ြန္ေတာှ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးခဲ့ဖူးဘူး။ အရက္ေသာက္ခ်င္ ေသာက္မယ္၊ ဖဲရိုက္ခ်င္ ရိုက္မယ္၊ ရွုပ္ခ်င္ရွုပ္ ေပြခ်င္ေပြမယ္၊ လမ္းေပါှတက္ ဆဲခ်င္ ဆဲေနမယ္။ ဒါဟာ က်ြန္ေတာှ ပိုင္ဆိုင္ရာဘဝ က်ြန္ေတာှ ေရြးခ်ယ္ရာအတိုင္း ျဖစ္သြားမွာပါ။ သူမ်ား အထင္ျကီး ေလးစားတာ ခံေနရတဲ့ လူမ်ိုးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ က်ြန္ေတာှ လုပ္သမ်ွကို လိုက္ေစာင့္ျကည့္ ေဝဖန္ ေနတာမ်ိုးကို မလိုခ်င္ဘူး။ သူတစ္ပါးကိုလည္း အဲလိုမ်ိုး ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ဘူးသလို လုပ္ဖို့လည္း စိတ္မဝင္စားဘူး။ ဖိုရမ္က အကိုအမမ်ားက ေျပာဖူးတယ္ အထဲမွာ ေရးတဲ့စာနဲ့ အျပင္မွာေတြ့တဲ့ရုပ္ မလိုက္ဖက္ဆံုး အထဲမွာ မင္းက ပထမတဲ့။ သူတို့ အဲလိုေျပာခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာှက ေဘာင္းဘီတိုနဲ့ တီရွပ္နဲ့၊ ဆံပင္က အရွည္နဲ့။ က်ြန္ေတာှဟာ ျမန္မာျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာ့ယဉ္ေက်းမွုကို ျမတ္နိုးေပမယ့္ ပုဆိုးဝတ္မွ၊ စတိုင္ပန္ ဝတ္မွ ခန့္ညားတယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကိုေတာ့ လက္မခံနိုင္ေသးဘူး။ က်ြန္ေတာှ ပုဆိုးဝတ္တာျမင္ရင္ က်ြန္ေတာှ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား အထူးအဆန္း ျကည့္ျကတယ္။ ဝတ္ခဲလြန္းလို့။ က်ြန္ေတာှက အပ်င္းထူတယ္။ ပုဆိုးက ခဏခဏ ျပင္ဝတ္ရတယ္။ အဲဒါကို သည္းမခံနိုင္ဘူး။ ေဘာင္းဘီတိုက ေပါ့ပါးတယ္။ လြတ္လပ္တယ္၊ ေျခေထာက္ေအးတယ္။ ဒါေျကာင့္ ပုဆိုးထက္ ေဘာင္းဘီတို ပိုျကိုက္တယ္။ ဒါေျကာင့္ သူတပါးက မေလးစားဘူးဆိုလည္း ကိစဿစမရွိ။

ကိစဿစရွိတာက ေသာက္တင္းေျပာတတ္တဲ့ သူေတြရယ္၊ ကိုယ့္အေရးမဟုတ္ဘဲ သူမ်ားကိစဿစ ဝင္ပါခ်င္ သူေတြရယ္၊ အလိုက္ကမ္းဆိုး မသိသူေတြရယ္၊ ကိုယ္လိုခ်င္တာကိုပဲ ျကည့္တတ္သူေတြရယ္၊ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ သူမ်ား ဒုကဿခေရာက္တယ္ဆိုတာ မသိသူေတြရယ္၊ ဒီဘက္ကစကားကို နားေထာင္ျပီး ဟိုဘက္မွာ သြားေျပာတတ္သူေတြရယ္၊ အေျခအေန အခက္အခဲကို နားမလည္တတ္ သူေတြရယ္ အဲဒါေတြကို အမုန္းဆံုးပဲ။ ေနာက္ထပ္ အမုန္းစာရင္းေတြ ရွိေသးတယ္။ ဟန္းဖုန္းကို ေသေအာင္ မုန္းတယ္။ မက္ေဆ့ပါ ပို့လို့ရတဲ့ ဂ်ီအက္စ္အမ္ဆို ပိုမုန္းေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ က်ြန္ေတာှ့ကို ဓာတ္ပံုလာရိုက္ရင္လည္း လံုးဝ မျကိုက္ဘူး။ မျကိုက္တာက အေျကာင္းရွိတယ္။ လူတစ္ေယာက္ ျကိုက္မွန္းမသိ မျကိုက္မွန္းမသိ ရိုက္ျပီး သံုးခ်င္တဲ့ ေနရာေတြမွာ သံုးျကလြန္းလို့။ မျကိုက္ဘူး။ စာအုပ္ငွားျပီး ျပန္မေပးတဲ့သူမ်ိုးဆိုရင္ ေခါင္းကြဲေအာင္ ရိုက္ခ်င္တယ္။ စာအုပ္ကို စုတ္ျပတ္ေနေအာင္ ကိုင္ျပီး ေထာင့္စြန္းေတြ က်ိုးေအာင္လုပ္တဲ့ သူမ်ိုးဆိုရင္ေတာ့ အေသသတ္ ပစ္ခ်င္တယ္။ ဉာဏ္ပိန္တဲ့ မိန္းမမ်ိုး ဆိုရင္လည္း စိတ္ပ်က္မိတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္မျကီးတဲ့လူမ်ိုးကိုလည္း အထင္ကို မျကီးဘူး။ ကိုယ့္ျပသဿသနာကို သူမ်ားပါကူးစက္ေစသူမ်ိုး ဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္တယ္။ သူမ်ားအခ်ိန္ကို မျဖုန္းတီးဘူး။ ကိုယ့္အခ်ိန္ကို ျဖုန္းတီးသူ ဆိုရင္လည္း မျကိုက္ဘူး။ က်ြန္ေတာှ့ကို ျခိမ္းေျခာက္သလို ဟိန္းေဟာက္သလို လုပ္သူမ်ိုး ဆိုရင္ေတာ့ အမုန္းဆံုးပဲ။ က်ြန္ေတာှ့ကို မွီခိုကပ္တြယ္ ေနသူဆိုလည္း စိတ္ညစ္တယ္။

လူတိုင္းဟာ နားလည္မွုကို အျမတ္နိုးဆံုးပဲလို ခဏခဏ ေျပာျကတယ္။ ဘာကိုနားလည္ ေနျကတာလဲ။ ဘယ္အရာက နားလည္မွုလဲ။ က်ြန္ေတာှလည္း ဒီလိုပဲ ေျပာတာပဲ။ ဟုတ္တယ္ က်ြန္ေတာှ နားလည္မွု လိုခ်င္တယ္။ အဲဒီနားလည္မွုဟာ ပါးစပ္နဲ့ ေျပာလို့ရတဲ့ အရာမဟုတ္ဘူး။ က်ြန္ေတာှ့ေျကာင့္ သူတပါး စိတ္အေနွာက္အယွက္ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ က်ြန္ေတာှ အဲဒီလူနဲ့ မေတြ့ျဖစ္ေအာင္ ေနမယ္။ သူမ်ားနဲ့ စကားေျပာေနတုန္း အဲဒီလူ သမ္းေဝေနတာ ေတြ့ရင္ ခ်က္ျခင္း နွုတ္ဆက္ျပီး ထြက္ခြာမယ္။ လူတစ္ေယာက္ဆီကေန သူတန္ဖိုးထားတဲ့အရာ တစ္ခုကို အတင္း မေတာင္းယူဘူး။ ကိုယ့္ကို အိမ္က မလိုအပ္ေတာ့ဘူး ဆိုရင္ အိမ္ေပါှက ဆင္းမယ္။ ညဉ့္နက္သန္းေခါင္ အေရးမျကီးတဲ့ ကိုယ့္ကိစဿစ တစ္ခုအတြက္ ဖုန္းမဆက္ဘူး။ ဖုန္းဆက္ရင္လည္း လိုအပ္တာပဲ ေျပာမယ္။ အခ်စ္အေျကာင္း ကိစဿစေတြကို မျကားခ်င္ဘူး။ ခံစားခ်က္ သက္သက္လို့ပဲ မွတ္ယူထားတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒါေတြေျပာေနလည္း အပိုပါ။ က်ြန္ေတာှက ဘဝမွာ ေမ်ွာှလင့္ခ်က္ မရွိတဲ့ေကာင္ တစ္ေကာင္ပဲ။ အမွန္ဆို ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ျပီးရင္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေသလိုက္ခ်င္တယ္။ ၅၀-၆၀ မေနခ်င္ဘူး။ ေနာင္ဘဝကိုလည္း စိတ္မဝင္စားဘူး။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ျပီး ကိုယ္နဲ့ ပတ္သတ္သူေတြအတြက္ မစဉ္းစားတဲ့ေကာင္ပဲ။ ဆိုးသြမ္းေခါင္းမာတတ္ခဲ့သူပဲ။ မေကာင္းမွုမ်ိုးစံု စမ္းသပ္ဖူးသူပဲ။ က်ြန္ေတာှနဲ့ ပတ္သတ္သူေတြဟာ စိတ္ညစ္ရတယ္။ သူတို့ စိတ္ညစ္ရင္ က်ြန္ေတာှက နွစ္ဆပို စိတ္ညစ္ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ အျခားသူေတြနဲ့ အရမ္းရင္းရင္းနွီးနွီး ပတ္သတ္ရမွာ က်ြန္ေတာှ ေျကာက္တယ္။ က်ြန္ေတာှဟာ Isolation ျဖစ္ေနတယ္လို့ ထင္တယ္။ က်ြန္ေတာှ့ဘာသာ က်ြန္ေတာှ ဒီလို ျဖစ္ေနတာ ဘယ္သူ့အတြက္မွ မထိခိုက္ဘူး ထင္ပါရဲ့။ က်ြန္ေတာှ့ကို ကယ္တင္ဖို့ ကုစားေပးဖို့လည္း လာမေျပာ၊ မကူညီျကပါနဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာှက ဒီမေကာင္းမွုမွာ ေပ်ာှဝင္ေနတာကိုး။ ဒီမေကာင္းမွုေလးကိုပဲ နွစ္သက္ေနတာကိုး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘယ္သူ့ကိုမွ မေတြ့ခ်င္ဘူး၊ ဘယ္သူ့ နွစ္သိမ့္သံကိုမွလည္း မျကားခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူ တရားခ်တာကိုလည္း မခံခ်င္ဘူး။ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ သြားျကတာေပါ့။ က်ြန္ေတာှနဲ့ တြဲသြားရင္ ခင္ဗ်ားတို့မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြ ေရာက္လာမွာစိုးလို့ ဒီခရီးမွာ က်ြန္ေတာှက ပထမဆံုး ရင့္ရင့္သီးသီး လမ္းခြဲထြက္ခဲ့တာပါ။ ခင္ဗ်ားတို့ အခ်င္းခ်င္း ေက်နပ္အားရေအာင္ က်ြန္ေတာှ့ မေကာင္းမွုေတြကို တဖြဖြ ေျပာလိုရာ ေျပာျကပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီဘက္ကမ္းကေန ဟိုဘက္ကမ္းအထိ ေရာက္ေအာင္ အထိေတာ့ သယ္မသြားျကပါနဲ့လို့ တိုက္တြန္းလိုက္ပါရေစ။

13.09.2007

No response to “Diary 13.09.2007”

 
© 2009 NYI LYNN SECK 18+ DEN. All Rights Reserved | Powered by Blogger
Design by psdvibe | Bloggerized By LawnyDesignz